© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Ricardo Bofill Taller de Arquitectura, Alicante’nin kuzeyinde Calpe’de bir sahil bölgesinde bir masterplan projesi olan La Manzanera’ya 1962 yılında başladı. Akdeniz kıyısındaki diğer yazlık konut kompleksi projeleriyle ortak bir programa sahip olan La Manzanera yıllar süren bir proje. Devremülk daireleri, aile yazlık evleri, küçük bir otel, bar, restoranlar ve spor alanlarını bulunduran proje bir yaz döneminde 2,500-3,000 kişilik bir kapasiteye sahip.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Ricardo Bofill, La Manzanera’yı anlatırken asıl amaçlarının Eden Bahçesi’ne (Garden of Eden) benzeyen, kendi içinde işleyen, kapalı bir cennetvari mekan yaratmak olduğunu söylüyor. Bu pastoral, huzurlu dünya bakışı ütopik şehircilerin ve mimarların öğretilerinden esinlenilerek üretilmiş. Bu bağlamda La Manzanera, Ebenezer Howard, Le Corbusier gibi isimlerin ürettikleri ütopik şehircilik akımının bir parçası olarak kabul edilebilir.

Calpe’nin doğası, taş teraslar ve doğal amfitiyatro şeklindeki vadi kurgusu bu muhteşem doğal alanın bir tatil ve şehir hayatından kaçış yerine dönmesine karar veren faktörler. La Manzanera kapsamında inşa edilen ilk bina ile daha sonra inşa edilen binalar arasında tasarım açısından genel bir uyum olsa da belirli farklar var. Bofill tarafından tasarlanan yapıların genel mimari dili ise post-kübist olarak tanımlanabilir.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Projenin ardından yıllar geçtikçe, La Manzanera’nın önemi gittikçe arttı ve Ricardo Bofill Taller de Arquitectura’nın dünya çapında tanınmasına öncü oldu.  Her bir binanın form, dil, yer ve mekansal olarak ayrı bir önemi var. La Manzanera’da, Archigram’dan esinlenen formlardan Akdeniz mimarisine, modern mimarlık tarihinin geçirdiği değişimler tek bir mekanda gözlemlenebiliyor.

Plexus (1966)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

1966 yılında inşa edilen Plexus Devremülkleri, La Manzanera’nın ilk yapılarından. Aile villaları, apartman binaları, bar, restoranlar ve spor tesislerini bir arada bulunduran Plexus, arazide nispeten yüksek bir bölgede konumlanıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Plexus, doğayı bir mimari projenin en büyük odağı haline getirmeye çalışan bir site. Yerel tarım arazilerinde bulunan taş teraslarda kullanılan yapım yöntemlerinin aynısı kullanılarak inşa edilen kompleks, Kritik Bölgeselcilik (Critical Regionalism) akımının Akdeniz kıyısında uygulanışı.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Projenin kat planları da bölgesel teraslama yöntemine adapte edilmiş durumda. Teraslar şeklinde yukarı çıkan yapılar Plexus’un yarattığı görsel etkiyi hafifletiyor. Projede, geleneksel Akdeniz evlerinde kullanılan panjurlu pencereler, kemerler ve beşik çatılar gibi vernaküler motifler kullanılmış.

Xanadu (1971)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Xanadu hakkında detaylı bilgi için Xanadu yazısını okuyabilirsiniz.

La Muralla Roja (1973)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

La Muralla Roja hakkında detaylı bilgi için La Muralla Roja yazısını okuyabilirsiniz.

La Manzanera Villaları (1982)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

La Manzanera’nın yerleşim planı, manzaraya paralel olarak düşük yoğunluklu tasarımın oluşturulmasını sağlıyor ve denize inen zeytin ağaçlarından oluşan teraslardan oluşan doğal bir amfitiyatro ortaya çıkıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Çevre bilinci, villaların tasarımında önemli bir faktör. Eğimli topoğrafyanın avantajını kullanarak tasarlanan şema, her biri panjurlu, perdeli ve eğimli çatı çatıları olan Akdeniz pencereleri gibi yöresel motiflerin kullanımıyla karakterize edilen üç konut tipolojisi oluşturuyor.

El Anfiteatro (1983)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

El Anfiteatro hakkında detaylı bilgi için El Anfiteatro yazısını okuyabilirsiniz.

The post La Manzanera appeared first on Arkitektuel.

Xanadú, Ricardo Bofill’in mimarlık ofisi Ricardo Bofill Taller de Arquitectura’nın uzayda bahçe şehir (garden city) teorisini denedikleri deneysel bir konut projesi. Ebenezer Howard’ın ortaya attığı bahçe-şehir ütopik şehircilik akımı, pek çok mimar ve şehirciye kent ve insan ölçeğinde ilham vermiştir. Ricardo Bofill, bu akımdan etkilenerek İspanya’nın La Manzanera bölgesinde 18 yazlık ev tasarlamıştır. Xanadú, bu projedeki evlerden bir tanesidir ve Ricardo Bofill’in en ünlü eserlerinden La Muralla Roja’nın  ve El Anfiteatro’nun komşusu.

La Manzanera projesi hakkında detaylı bilgiyi La Manzanera yazısında bulabilirsiniz.

© Ricardo Bofill

Xanadú’nun tasarımı, kale konsepti üzerinden ilerlemiş. Evin formu La Manzanera bölgesinde bulunan Peñon de Ifach isimli doğal kayalık alandan esinlenilerek oluşturulmuş. Yapı bir araya gelen küplerden oluşuyor. Küplerin katı geometrisi yapının dışına çıkıldıkça bozularak güneş ışığı, gölgeler ve bölgenin manzarası ile etkileşim halinde olan bir cephe ortaya çıkmış. Yapının düzensiz cephesine kıvrımlı küpeşteler, çatı detayları gibi daha geleneksel mimari detaylar eklenerek modern mimari ile vernaküler mimarinin bir sentezi oluşturulmuş.

© Ricardo Bofill

Binadaki her bir birim üç kübün bir araya gelmesiyle oluşuyor. Yaşama alanları, uyuma alanları ve servis alanları ayrı birer küp ile tanımlanıyor. Bu küpler, La Muralla Roja’da olduğu gibi merdiveni ve ana taşıyıcı çekirdeği bulunduran dikey bir aks çevresinde konumlanmış. Her bir küp, sirkülasyon aksının çevresinde konumlandıktan sonra işlevlerine göre şekil değiştirmiş.

© Ricardo Bofill

Xanadú’nun yerleştiği konum ve Ricardo Bofill’in apartmanın içinde sağlamak istediği bazı etmenler ve konfor koşulları yapının mimarisine şekil veriyor. Gölge altında kalan teraslar Alicante’nin sıcağından binayı korurken, hiperbolik şekilde tasarlanmış çatılar binanın içinden çok daha geniş bir manzaraya hakim olunmasını sağlıyor. Ayrıca Xanadú’nun yapımında kullanılan geleneksel yöntemler de yapının şeklini etkilemekte.

Kesit

Bu projenin en ilginç yanlarından biri ise, mimarlar tarafından hiçbir plan veya görünüşün çizilmemiş olması. Küplerden oluşan birimler yapısal olarak bir model üzerinde test edildikten sonra diyagramatik olarak konumlandırılmış. Cephelerdeki açıklıklar, binanın yönelimi, ışık ihtiyacı, havalandırma sistemleri, mahremiyet ve birleşim noktaları gibi detaylar düşünülerek yerleştirilmiş. Bu sayede yaşam kalitesini arttıran, eşsiz bir mekan ortaya çıkarılmış.

The post Xanadú appeared first on Arkitektuel.

La Muralla Roja (Kırmızı Duvar), 1968 yılında tamamlanmış bir konut projesi. İspanya’nın Calpe şehrinde bulunan yapı, Akdeniz kıyısı Arap mimarlığına yaptığı çarpıcı referanslarla oldukça dikkat çeken bir proje. Bu akım, Akdeniz geleneğinden etkilenen Arap mimarla ortaya çıkmış. Yapı, görsel olarak da renkleri ve karmaşık formuyla bir hayli etkileyici. 1968 yılından bugüne eşsiz tarzıyla ilginç bir mekan sunuyor. Ricardo Bofill, yaklaşımıyla ölümsüz bir gerçek dışılık katıyor yapıya.

La Muralla Roja’nın içinde bulunduğı La Manzanera projesi hakkında detaylı bilgiyi La Manzanera yazısında bulabilirsiniz.

© Socks Studio

Yapıya adını veren, yapıyı bir hayli dikkat çekici kılan iç ve dıştaki renkler ise, doğaya kontrast oluşturan bir faktör La Muralla Roja’da. Bir bakımdan binanın sadeliği de bu renklerin bütünlüğüyle sağlanmış. Form olarak bir kaleyi andıran La Muralla Roja, oturduğu kayalık araziden fırlayan bir karaktere sahip. Bulunduğu alanla kontrast oluşturmasını da bunu vurgulamak amaçlı sağlamaya çalışmış Bofill.

© Taller de Arquitectura

Kamusal alan ve özel alan arasındaki ayrımı kasbah yapısını tekrar yorumlayışıyla bir hayli zorlayan Ricardo Bofill, yapıda oluşturduğu merdivenler, platformlar ve köprülerle tipik bir Kuzey Afrika beşkent yapısı olan kasbaha modern bir yaklaşım getiriyor. Kurduğu bu sirkülasyon ağı tam 50 daireye ulaşımı sağlayacak şekilde tasarlanmış. Sirkülasyon ağı ve yapıya kattığı kale gibi algılanan dış görünümüyle, yapının incelendiğinde bir hayli karmaşık bir yaklaşımla tasarlandığı hissi yaratmasının Bofill’in diline özgü bir yaklaşım olduğunu söylemek çok da yanlış olmaz.

Kasbah: Kelime anlamıyla Arapçada şehrin merkezi olan kasbah, eski Hint kale yapısı.

© Taller de Arquitectura

Yapının çözümündeki bu karmaşıklık, konutları birbirinden ayıran noktalarda da karşımıza çıkıyor. 60,80 ve 120 metrekarelik modülleriyle, kendine has yüzme havuzlu, teraslı, saunalı ve solaria alanları La Muralla Roja’da oldukça lüks bir yaşamın tasarlandığını gösteriyor.

Dış cephede kullanılan farklı kırmızı tonları, yapının etrafındaki peyzajla olan kontrastını vurguluyor. Bunun yanında merdiven ve diğer sirkülasyon alanları mavi tonlarla boyanmış. Gök mavisinden indigoya birçok mavi tonuyla, amaçlanan bu alanların gökyüzüyle birleşmesi ve görsel bir bütünlük yaratmasıymış. Ricardo Bofill, mimarisini öne çıkarmada renkler ve tonlarını oldukça cesurca kullanıyor, bu da örneklerinden biri. Ayrıca bu renkler çözdüğü detayları vurgulayan bir öge Bofill için.

© Taller de Arquitectura

La Muralla Roja, tam anlamıyla bir ‘labirent’ olarak açıklanabilir. Kesin bir geometriye sahip planı, Yunan haçlarından esinlendiği formuyla karşımıza çıkıyor. 5 metre uzunluğundaki kollarıyla haçların kesiştiği noktalarda servis kuleleri oluşturulmuş. Bu alanlarda konutların mutfak ve banyoları bulunuyor. ‘’…Yapının geometrik düzeni, aynı zamanda konstrüktivizm akımına yakınlık gösteriyor. Bu da La Muralla Roja’yı akımın çağırışımlarından biri haline getiriyor.’’ diyor Bofill eseri için.

Konstrüktivizm: 1914’te Rusya’da ortaya çıkan resim, heykel ve mimari alanlarında egemen olmuş bir sanat akımıdır. Akım genel olarak, çağdaş malzemeleri kullanan ve geometrik kompozisyon anlayışını benimser.

The post La Muralla Roja appeared first on Arkitektuel.