© Gwathmey Siegel & Associates Architects

Yale Üniversitesi Mimarlık Fakültesi’nin (Yale School of Architecture) kullandığı Rudolph Hall, 1963 yılında üniversitenin mimarlık bölüm başkanlığını yapan Paul Rudolph tarafından tasarlanmış. İnşa edildiği 1963 yılında Yale Art and Architecture Building (Yale Sanat ve Mimarlık Binası) adı verilen yapı New Haven’da bulunan gotik Yale kampüsünün en dikkat çeken binaları arasında.

© Gwathmey Siegel & Associates Architects

Brutalist mimarisi ile ön plana çıkan Rudolph Hall, inşa edildiği dönemde büyük bir yankı uyandırmış. Rudolph’un en önemli tasarımlarının başında gösterilen yapı, birbiriyle kesişen taraklı betonla kaplı hacimlerin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Hem dikey hem de yatay hacimler ile eşsiz bir kompozisyon yaratan Rudolph’un tasarımı aynı zamanda bir mimari manifesto. Yapı, Rudolph’un 1950‘lerin sonlarında modern mimarinin yaşadığı çıkmaza getirdiği bir çözüm olarak nitelendiriliyor.

© Gwathmey Siegel & Associates Architects

Rudolph Hall, brutalist yapısını her noktasında ziyaretçilerine yaşatan bir sanat eseri. İkisi yer altında bulunan 9 kattan oluşan yapının içinde toplam 37 farklı kotta mekan var. Kotların tamamı merkezde bulunan atriuma bakıyor. Bu merkezi atrium tavan pencereleri ile aydınlatılıyor ve dar beton köprüler karşı kotları birbirine bağlıyor. Yapının içinde betonun yarattığı mekansal etki en dramatik şekilde hissedilebiliyor ve yapı kullanıcılarına beklenmedik vistalar sunuyor. Yapının tüm beton elemanları ahşap kalıplar kullanılarak yerinde dökülmüş.

© Richard Barnes – Dezeen

1969 yılında bir kundaklama saldırısı sonucunda çıkan yangın binaya oldukça hasar vermiş. Bu yangının ardından Rudolph Hall 1970 yılından 2000‘lerin ortasına kadar bir dizi yenileme çalışması geçirmiş. Bu çalışmaların hiçbiri Rudolph’un orijinal tasarımını korumayı başaramamış ve yapı 2000’li yıllara gelindiğinde eski işlevselliğini kaybetmiş.

2006 yılında, Yale Üniversitesi, Gwathmey Siegel & Associates Architects’i yapının restorasyonu için görevlendirmiş. Paul Rudolph’un öğrencisi olan Charles Gwathmey’in kurucusu olduğu firma, 126 milyon dolarlık bütçe ile yapıyı Rudolph’un orijinal tasarımına göre restore etmiş ve Rudolph Hall’un yanına sanat fakültesinin kullanması amacıyla yeni bir bina tasarlamış.

Kesit

Yapılan restorasyonda yangın sonrasında eklenen asma katlar yıkılıp cam kısımlar tek cidarlı olarak değiştirilerek yapı Rudolph’un tasarladığı haline döndürülmüş. Binanın beton işçiliği tamamıyla yenilenmiş. Yapının döşemeleri parlak turuncu halılar ile kaplanarak Rudolph’un kurduğu turuncu ve gri renk kompozisyonu yeniden canlandırılmış.

© Gwathmey Siegel & Associates Architects

Gwathmey Siegel & Associates Architects, Rudolph Hall’un restorasyonunun yanı sıra, yapının hemen yanındaki alana Jeffrey H. Loria Centre binasını tasarlamış. Rudolph Hall’a kuzeydoğu cephesinden dokunan bu bina, mimarlık bölümünün kullanması için fazladan ofis alanları ve sınıflara sahip. İki büyük amfi, bir kafe ve büyük bir kütüphaneyi de bünyesinde bulunduran Jeffrey H. Loria Centre, aynı zamanda Rudolph Hall’un tüm mekanik ihtiyaçlarını karşılıyor.

© Gwathmey Siegel & Associates Architects

Rudolph Hall’un hemen karşısında, 1953 yılında Louis Kahn tarafından tasarlanan Yale Üniversitesi Sanat Galerisi (Yale University Art Gallery) bulunuyor. Aynı üniversitenin öğrencileri tarafından kullanılan iki yapı mimari tavır olarak birbirlerine karşı çıkıyor. Rudolph’un tasarımı, Kahn’ın üslubunu şekillendiren fonksiyonelizm akımından uzaklaşan bir kimliğe sahip.

The post Rudolph Hall appeared first on Arkitektuel.

La Fabrica (The Factory)‘nın hikayesi Ricardo Bofill’in, Barselona yakınlarında bulunan eski bir çimento fabrikasını 1973 yılında satın alması ile başlıyor. Bofill, 30‘dan fazla siloya sahip, büyük galerilere ve makine odalarına sahip eski fabrikayı kendi mimari ofisi olan Taller de Arquitectura’nın ofisi ve kendi özel evi haline getirmiş.

© Ricardo Bofill

Çimento fabrikası Katalanya’nın ilk endüstriyelleşme dönemlerinden kalan ve yıllar boyunca, üretim sürecinin gerekleri doğrultusunda çeşitli ek binalar inşa edilerek tamamlanan bir yapı. Bofill, vernaküler mimarinin etkilerini gösterdiği bu tarihi çok katmanlı yapının içindeki mekanların gelecekteki kullanımlarını hayal ederek ortaya yeni ve deneysel bir ofis&ev kompleksi ortaya çıkarmış.

© Ricardo Bofill

Bofill, satın aldığı yapıyı incelediğinde fabrikanın içinde hiçbir yere çıkmayan merdivenler, çok büyük fakat işlevsiz mekanlar, boşluklardan sarkan anlamsız objeler gibi sürreal ve dikkat çekici elemanlar ile karşılaştı. Yapının brutalist kimliği, yapının genelindeki tezatlık ve ilgi uyandırıcı mekanlar Bofill’i heyecanlandırmış. Bofill, fabrikanın bu özelliklerini koruyarak, yapının yeniden tasarlanmasına bir sanat eserine başlıyormuş gibi yaklaşmış. “Buradan daha iyi hiçbir yerde yaşayamıyor ve çalışamıyorum. Burası işime odaklanabildiğim ve olabilecek en soyut şekilde düşünebildiğim tek yer. Çimento Fabrikası mükemmel bir eser. Yaşam burada kesintisiz bir şekilde devam ediyor, iş ve tatil arasındaki farkı algılayamıyorum. Beni dış dünyanın tüm etkilerinden koruyan, Katalan Sanayi Devrimi’ni yaşıyormuş gibi hissettiren kapalı bir evren burası.” Ricardo Bofill.

© Ricardo Bofill

La Fabrica’nın inşaatına, çimento fabrikasının bazı kısımlarının patlayıcılar kullanılarak yıkılması ile başlandı. 1,5 yıl süren bu aşama sonucunda bazı saklı mekanlar ortaya çıkarıldı ve bazı mekanlara yeniden değer kazandırıldı. Bir sonraki aşamada fabrika yeşillendirildi. La Fabrica’yı oluşturan beton siloların ve devasa kütlelerin duvarlarından ve çatılarından sarkan yeşil bir tabaka ile fabrikaya hayat kazandırıldı. İnşaat sürecinin son aşaması ise fabrika mekanlarındaki işlevlerin değiştirilmesiydi. Bofill, çimento fabrikasının mekanlarına yeni işlevler kazandırdı ve bina yeni bir programa sahip oldu. Tüm bu işlevlerden sonra Katedral, bahçeler ve silolar çok daha görünür bir hal aldı. La Fabrica’ya eklenen yeni yapıların ise fabrikada bulunan eski yapılardan ayırt edilmesi istendi. Bu nedenle, yeni yapılarda vernaküler mimari ile zıt bir mimari dil kullanıldı. Pencereler, kapılar, merdivenler gibi yeni yapı elemanları dış duvarlara ve bazı mekanların içine yerleştirildi.

© Ricardo Bofill

Stüdyo, La Fabrica’nın içindeki Taller de Arquitecture stüdyosu fabrika silolarının içinde dört kata yayılmış şekilde tasarlandı. Dört kat arasındaki ulaşım döenl bir merdiven ile sağlanıyor. Ofisin kültürüne göre belirlenmiş stüdyo kat planı farklı işlevlere hizmet edecek şekilde tasarlanmış. Ricardo Bofill’in ofisi birinci katta bulunuyor. 4 metre tavan yüksekliğine sahip minimalist ofisin duvarları beyaza boyanmış. Stüdyoda kullanılan mobilyaların çoğu Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış ve stüdyodaki kapı, pencere ve dekoratif elemanlar fabrikanın vernaküler, endüstriyel mimarisiyle tezat oluşturacak şekilde; tarihi, kültürel mimariye referans veren parçalar.

© Ricardo Bofill

Katedral, Fabrika mekanlarının yeniden işlevlendirilmesi kapsamında, fabrikanın büyük salonu konferans ve sergi odasına dönüştürülmüş. Toplam 10 metre tavan yüksekliğine sahip bu ferah mekanda kısmen paslanmış yüzeyler ve çıplak beton duvarlar ile fabrikanın endüstriyel kimliği estetik olarak korunmuş. Çelik ve ahşap konferans masası, siyah deri koltuk, sandalyeler, çelik kahve masası gibi yeni mekanda kullanılan eşyalar da yine Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış.

© Ricardo Bofill

Bofill’in Evi, Bofill, çimento fabrikasını satın aldığı andan itibaren bu endüstriyel yapının içinde bir yaşam kurgulamış. La Fabrica, Bofill için bir fabrikadan fazlası. Fabrikayı kendi sürekli çalkantılı, göçebe yaşam tarzının zıttı bir yaşam ortamını kurabileceği bir fırsat olarak görmüş. Bofill fabrikanın üst kısmında bulunan sadece kaba betondan oluşan geniş bir alanı evinin ana yaşam alanı olarak belirlemiş. Kusursuz bir küp hacmine sahip mekan ritmik kemerli pencerelere sahip. Bofill bu odayı “Evcil, anıtsal, brutalist ve kavramsal” kelimeleriyle tanımlıyor. 

© Ricardo Bofill

Zemin katta bulunan mutfak-yemek odası ise ailenin evin içindeki buluşma noktası. Odanın ortasında, demir bacaklar ile desteklenen beyaz mermer bir masa bulunuyor. Oscar Tusquets tarafından tasarlanan çift taraflı şömine ise odaya farklı bir ambiyans kazandırıyor. Orta kattaki geleneksel Fas duvar kaplaması ile dikkat çeken ‘pembe oda’ ise daha küçük ve özel yaşam alanı olarak kurgulanmış. Kırmızı Alicante mermeri yemek masası ve büyük  şömine odaya karakterini veren parçalar. Taller de Arquitectura tarafından tasarlanan sandalye ve tabureler ünlü Katalan mimar Antoni Gaudi’nin tasarımlarının bir yorumu.

The post La Fabrica appeared first on Arkitektuel.

© Haiting Sun

Çin’in Tianjin şehrinde bulunan Tianjin Üniversitesi’nin yeni kampüsünün spor salonu Atelier Li Xinggang tarafından tasarlandı. Kapalı bir yüzme havuzu ve kapalı spor salonu bulunduran iki ana binadan oluşan Tianjin Üniversitesi Spor Salonu, Tianjin Üniversitesi’nin yeni kampüsünün kuzey kısmında yer alıyor. Yapıyı oluşturan iki ana binanın kamusal alanları bir kemer köprü ile birbirine bağlanıyor ve bu kemer köprü iki binanın ortasında bir giriş meydanı oluşturuyor.

© Qianxi Zhang

Bir spor merkezinin pek çok mekansal ihtiyacı olduğu için yapı olabildiğince kompakt bir şekilde tasarlanmış. Plan düzleminde birbirini takip ederek yerleştirilen kapalı spor alanları çizgisel bir kamusal ortak alan ile birbirlerine bağlanıyor.

Ortak salon, kemer köprü ve yüzme havuzunun lobisi gibi herkes tarafından kullanılması planlanan alanlar bu çizgi üzerinde devam ediyor. Bu tasarım prensibi sayesinde hem yapının içinde ferah ve spor için uygun bir atmosfer yaratılmış hem de farklı yüksekliklerdeki saçaklar ve kolay işleyen bir mekansal düzen üretilmiş.

© Haiting Sun

Tianjin Üniversitesi Spor Salonu, belli bir formun tekrarı ilkesi ile tasarlanmış. Her bir mekandaki taşıyıcı sistem, ışık, mekansal işlev ve atmosfer göz önünde bulundurularak belirli bir form üretilmiş ve bu form yapının genelinde tekrarlanmış. Bu sayede spor salonunun içindeki hacimlerin daha kolay bir şekilde yerleştirilmesi de sağlanmış. Yapının en belirgin mimari özelliklerinden bir tanesi, spor salonunun dalga şeklindeki kıvrımlı çatısı.  140 metre uzunluğundaki başüstü raylar ile desteklenen çatı döşemesinin kıvrımlı yapısı cephede oluşturduğu cam yüzeyler ile spor salonunun içine önemli miktarda güneş ışığı almasını sağlıyor. Yapının böyle tasarlanması salonun içinde spor ruhunun oluşmasına yardımcı oluyor.

© Haiting Sun

Strüktürel olarak spor salonunun ihtiyaç duyduğu açıklıkları geçebilmek ve cephedeki kıvrımlı cam açıklıkları oluşturabilmek için yapının çatı ve dış duvarlarında betonarme beşik kemerler, kıvrımlı ve konik yüzeyler kullanılmış. İç mekanlarda, beton dökülen ahşap kalıpların betonun üzerinde bıraktığı doku çıplak bırakılmış. Yapının dışında ise mimari çeşitliliğe referans veren ve yapının şeklini en iyi şekilde yansıtabilecek malzemeler tercih edilmiş.

© Qianxi Zhang

Atelier Li Xinggang, günümüz mimarisinin dekorasyon açısından sergilediği abartılı tutuma karşı çıkarak, yapının iç mimarisinde taşıyıcı sistemi çıplak bırakmış. Böylece spor salonunu taşıyan büyük kolon ve kirişlerin tektonik güzelliği vurgulanmış ve yapının içinde kalıcı ve şiirsel bir mekan algısı yaratılmış.

The post Tianjin Üniversitesi Spor Salonu appeared first on Arkitektuel.