Wolfsburg Kültür Merkezi, Finlandiyalı mimar Alvar Aalto’nun Almanya’da tasarladığı en önemli yapı olarak kabul edilir. Yapımı 1959-1962 yılları arasında tamamlanan kültür merkezi, Berlin’in batısında bulunan bir sanayi şehri olan Wolfsburg’da yaşayan insanların monoton endüstriyel hayatlarından bir kaçış noktası. Yapı, Porschestrasse caddesinde, Wolfsburg Belediye Binası’nın karşısında bulunuyor. Merkez toplam dört bölümden oluşuyor; kütüphane, yetişkin eğitimi için ayrılmış küçük bir okul, hobi ve eğlence bölümü ve kulüp etkinlikleri ve topluma hizmet etkinliklerinin yapıldığı bir bölüm.

©wikiarquitectura.com

Alvar Aalto, Wolfsburg Kültür Merkezi’ni mimari olarak en başarılı olduğu dönemde tasarlamış. Proje, merkezi bir meydanın etrafına yerleştirilen farklı işlevlerdeki mekanların bir araya gelmesi ile oluşturulmuş. Kütüphane girişi ve çocuk kütüphanesi zemin katta bulunurken; birinci kat bir oditoryum, atölye alanları, kulüp odaları ve avluyu barındırıyor.

©wikiarquitectura.com

Kültür merkezinin en önemli mimari özelliklerinden bir tanesi binanın özgün şekli ve cephe tasarımı. Yapının ana kısmını oluşturan hacmin tasarımı oldukça geometrik referanslara dayalı şekilde tasarlanmış. Yapının genel formu, altıgen şeklindeki hacimlerin sıkıştırılarak iç içe geçirilmesi sonucu oluşmuş gibi duruyor. Cephede ise birinci kattan itibaren mavi Carrara mermeri kullanılmış. Zemin katın dış cephesinde mermer dokusu devam etmiyor. Zemin kat, yapı boyunca binanın merkezine doğru içeri çekilmiş. Bu sayede kültür merkezinin girişinde yapı ziyaretçileri kucaklıyor ve mimari olarak sıcak ve korunaklı bir atmosfer oluşturuluyor. Ayrıca, her ne kadar proje yüksek bir bina olmasa da, cephede kullanılan dikey elemanlar Wolfsburg Kültür Merkezi’ne yükseklik hissi katıyor.

© Samuel Ludwig

Alvar Aalto’yu diğer mimarlardan farklı kılan en önemli özelliklerinden bir tanesi eşsiz detaycılığı. Aalto, tasarımın bütünselliğine inanan bir mimar, bu nedenle hiçbir eserinde yalnızca dış görünüşü önemsememiş, tasarladığı binaları bir bütün olarak ele almıştır. Aalto’nun bu mimari prensibini Stephanuskirche, Heilig Geist Kilisesi ve Muuratsalo Deneysel Evi projelerinde de görmek mümkün. Bunun bir sonucu olarak Aalto, Wolfsburg Kültürel Merkezi’nin iç mimarisinde en ince detaya kadar çalışmıştır.

© Samuel Ludwig

Yapının iç mimarisi ışığın binaya girişine göre şekilleniyor. Aalto, içeri güneş ışığı alan farklı boyutlarda geometrik tavan pencereleri tasarlamış ve bu açıklıkları kütüphane, atölye alanları gibi farklı ışık ihtiyacı olan alanların işlevlerine göre şematik olarak tasarıma yaymıştır. Ayrıca Aalto, kültür merkezinde kullandığı aydınlatma elemanlarını ve mobilyaları da kendisi tasarlamıştır.

© Samuel Ludwig

Her ne kadar Wolfsburg Kültür Merkezi Alvar Aalto’nun diğer mimari tasarımlarını andıran özelliklere sahip olsa da, yapı pek çok açıdan Aalto’nun diğer işlerinden ayrılmaktadır.

The post Wolfsburg Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Pepo Segura

Barselona Pavyonu, 1929 Uluslarası Fuarı’nın bir parçası olarak Mies van der Rohe tarafından tasarlanmıştır. İlk olarak Alman Pavyonu olarak adlandırılan yapı, Almanya’nın I. Dünya Savaşı sonrasındaki karakterini yansıtmaktadır. Mies van der Rohe tarafından dünya üzerindeki modern mimari hareketin bir temsilcisi olarak tasarlanan yapının aynı zamanda savaş sonrası Alman ulusunun modern ve yenilikçi yapısını da yansıtması amaçlanmıştır.

© Pepo Segura

Mies van der Rohe için Barselona Pavyonu bir binadan başka bir şey değildir. Bu bağlamda Barselona Pavyonu, fuardaki diğer pavyonlardan ayrılmaktadır. Pavyon, fuarın karmaşık sanatsal varlığı içinde bir kaçış noktası, sakin bir mekan olarak tasarlanmıştır. Bu sayede, pavyon yaşanabilir bir mekana dönüşmüştür.

© Pepo Segura

Pavyon, Barselona şehrinin kısmen sakin bir bölgesinde bulunmaktadır. Traverten bir taban üzerine oturan yapı, kendisini içinde bulunduğu şehrin kaotik yapısından izole etmektedir. Barselona şehrinin karakterine aykırı olan bu karar, pavyonun vermek istediği sakin ve ferah ortamın sağlanması için verilmiş.

Barselona Pavyonu, Mies van der Rohe tarafından üretilen bir ızgara sistem kullanılarak tasarlanmış. Bu sistem, yapının temelini oluşturan travertenin ve yapının içindeki duvar sistemini tanımlamaktadır. Yapı, üzerinde bulunduğu dar alan ile uyumlu olarak yatayda genişlemektedir. Pavyonun ufuk çizgisi ile yatayda kurduğu ilişki ve alçak bir tavana sahip olması, mekanın içeriden ve dışarıdan algılanma şeklini doğrudan etkilemektedir.

© Pepo Segura

Yapının ‘alçak’ tasarımı, ziyaretçileri mimarın tanımladığı mekansal kullanıma itmiştir. Pavyona doğru ilerlerken, ziyaretçiler yapının dışında da etkisini gösteren alçak tavanın da etkisiyle pavyonun içine girmeye ve pavyonda dolaşmaya teşvik ediliyor. Yapının içinde alçak tavan ile birlikte çalışabilen duvarlar mevcut. Pavyonda gezildikçe, Mies van der Rohe’nin ziyaretçilere sunduğu ‘çerçeveler’ ile karşılaşılıyor. Dar ve alçak pavyonun içinden bu çerçeveler aracılığıyla adaha geniş ve ferah dış dünyayı izlemek mümkün oluyor. Pavyonun mimarisi kullanıcıları yapının içinde dolaşmaya  ve farklı mekanları keşfetmeye teşvik ediyor.

© Pepo Segura

Barselona Pavyonu’nun en önemli mimari elemanlarından bir tanesi çatı ve tavan tasarımı. Alçak olarak tasarlanan tavan, pavyonun içinde asılı duran bir düzlem algısı yaratıyor. Bu havada asılı durma hissi yapıya ağırlıksız, serbest bir karakter kazandırıyor. Pavyonun çatısı, binanın içinde bulunan sekiz ince kolon tarafından taşınıyor.

© Pepo Segura

Pavyonun çatısını taşıyan sekiz kolon, aynı zamanda serbest plan düzeninin oluşmasını sağlıyor. Duvarların herhangi bir taşıyıcı görevi yok. Bu sayede, pavyonun iç düzenlemesi açık ve serbest bir kimlik kazanıyor. Serbest plan, yapının içi ile dışı arasındaki sınırı ortadan kaldırırken yapıya mekansal bir bütünlük kazandırmakta.

Kat Planı / © miesbcn.com

Barselona Pavyonu malzeme zenginliği açısından da önemli bir yere sahip. Pavyonun inşaasında cam, çelik, ve dört çeşit doğal taş kullanılmış (Roma traverteni, yeşil Alp mermeri, Yunanistan’dan gelen antik yeşil mermer ve Atlas Dağları’ndan gelen oniks taşı). Mies van der Rohe, yapının modern duruşunu güçlendirmek, geometrik algıyı arttırmak ve pürüzsüz, keskin mekanlar üretebilmek adına bu malzemeleri seçmiş.

© Pepo Segura

Mies van der Rohe, Barselona Pavyonu’na özel olarak Barselona Sandalyesi adını verdiği bir sandalye tasarlamıştır. Mies’in bu sandalyesi, tasarım dünyasında hala önemli bir ilham kaynağı olarak kullanılmaktadır ve Barselona Sandalyesi günümüzde üretilmeye devam etmektedir. Pavyon aynı zamanda Georg Kolbe’nin Dawn isimli heykelinin bronzdan yapılmış bir replikasına ev sahipliği yapmaktadır.

Barselona Sandalyesi /
© Pepo Segura

Barselona Pavyonu 1930 yılında Fuar bittiği zaman bulunduğu yerden kaldırılıyor ancak 1983 yılında, bir grup Katalan mimar bir araya gelerek pavyonu fotoğraflardan ve birtakım çizimlerden yola çıkarak yeniden inşa etmeye başlıyor. Günümüzde, Barselona Pavyonu’nun yeniden inşa edilmiş hali ziyarete açık.

The post Barselona Pavyonu appeared first on Arkitektuel.