©Dionisio González

Dionisio González, yaşanan habitatı radikal bir yeniden yapımla tekrar tasarlamaya çalışıyor. Sanatçı tasarımlarında bu yeniden yapımla yaşan alanının parçası olanların yaşam kalitelerini ve durumlarını iyileştime hedefinde. Bu bağlamda yarattığı fotoğraf serilerinden biri de Inter-acciones (Inter-actions: Eylemler Arası). González, bu seride fotoğraf rötuşlarıyla gelenekel evleri fütüristik ve garip habitatlarda yeniden inşa ediyor. Siyah-beyaz görsellerle González, yaşam alanı ile ilişkimizi sorguluyor ve geleceğin olanaklarını absürt sınırlara kadar zorluyor.

Inter-acciones (Eylemler Arası) kurgusal rekreasyon fotoğraf serisi, insanlar ve çevre arasında bir ilişki öneren ve sakinleri çevrelerindeki doğal kaynakları kullanmaya iten bir seri. González’in bu siyah-beyaz görüntüleri, kelimenin tam anlamıyla bulundukları toprağa kök salmış, böylece çevreye aşılanmış ve çevreden doğmuş hissi veren yapıları tanımlıyor. Fütüristik algılarıyla bir dizi rötüş ürünü olan yapılar, gelecek projeksiyonu yapılmış var olan çevrenin içerisinde ortaya çıkmaya çalışan strüktürler.

Dionisio González’in Inter-acciones serisi, sanatçının ilk solo sergisi olan Architecture for Resistance (Direnç Mimarisi) isimli sergide de yer alıyor. 2014 yılında Malaga’daki Yusto/Giyner çağdaş sanat galerisinde açılan sergi, González’in iki adet sürrealist fotoğraf manipülasyonlarından oluşmuş serisini barındırıyor: ikisi de fantezik peyzajlar içine entegre edilmiş kentsel dokularda geçen Inter-acciones ve Dauphin Island.

©Dionisio González

A Fascination with Architecture (Mimarlıkla Büyülenmek) González’in tüm eserlerinde devam eden bir marka tema ve sanatçının sosyal alan konusundaki endişesi, onu kaosun ve güzelliğin bir arada olduğu fiziksel çevreleri aramaya yol açmış. Bunun örneklerinden bri olan Dauphin Island, sürekli ve yıkıcı kasırgalardan muzdarip Meksika körfezinde bulunan topraklarda geçiyor. Doğanın yok ettiği şeylerden tekrar tekrar iyileşerek çıkan yaşam alanı sakinlerinin canlılığından etkilenen Dionisio, yaşanabilir ve sürdürülebilir yapılar hayal ediyor. Bu yapılarda dengesiz ahşabın yerine, demir ve betondan yapılmış fütüristik kale gibi yapılar tasarlıyor.

Dionisio González’in fotoğraflarında işlediği özenle manipüle edilmiş konutları, dünyadaki sorunlara cevap verme ve sanatçının kendisinin sözleriyle “daha önce yıkılmış olan alanlarda kullanıcıların algısındaki geniş boşluklarda yeni yaşanabilir strüktürlere şekil vermek” hedefinde.

The post Dionisio González’in Fütüristik Canlandırmaları appeared first on Arkitektuel.

Fransız Devrimi’yle birlikte doğan manifesto, 19.yüzyılda siyasal başkaldırının sesi olacak, 20. yüzyılda ise umudun sözcüsü olan sanat ile ifadesini sürdürecektir. Aynı zamanda yaratılan veya yaratılacak olan ütopyaların gerçekleşebileceği umudu dünyaya devrimle birlikte ‘manifest’ edilmiş olacaktır. Ütopya, manifestonun bir ilkesidir ve devrimci hamlelerin şiiridir.(Ali Artun) Diğer bir deyişle insanın şu anda veya gelecekte elde etmek istediği ya da kaybettiği kontrolü kazanma umududur. Toplumların hayallerini, taleplerini dile getirdiği, savlarını belirttiği, hareket oluşumunun doğduğu manifestoda sanat, insan duygu ve duyularını açığa çıkartan yegane araçtır. Sanat, ütopyanın hem manifestosu, hem de özüdür.(Ali Artun)

Sosyal değişim ve dönüşümler, toplum yönetimleri, gelişmeler, ilerlemeler ve bunlarla birlikte toplumun içinde bulunduğu psikososyal durumlar vb. birçok olgu, akımların ortaya çıkmasında zemin oluşturmuştur. Doğan akımlar önceki akımlara göre birer tepki olsalar da bütün avangardlar, kökleri ve bilgi paradigmaları dolayısıyla birbirine karşıt olan iki oluşum etrafında toplanmaktadır. Sanat ile sanayinin birbirine karıştığı 19.yüzyılda doğan bu avangardlar Logos (mantık) ve Phantasma (hayal gücü)‘dır. Akıl ve hayal – rasyonalite ve imajinasyon. Bu düalist yapılanmada Phantasma ayağında dada, sürrealizm, sitüasyonizm, Logos ayağında ise Bauhaus, fütürizm ve konstrüktivizm avangardları estetiğe aktarılmaktadır. Dada manifestosu Logos’un tamamen ortadan kaldırılmasını isterken, pürizmci manifesto Logos’tan matematiğe, mühendisliğe oradan da tasarıma kusursuzlukla ulaşılabileceğini savunmaktadır. Makine, rasyonalist avangartta ideal forma ulaşmak için bir ilahken, hayalperest avangard, toplumun her türlü çalkantısıyla kendine malzeme çıkarmaktadır.

Manifestoların çıkış zeminini oluşturan, döneminde umutsuzluklarla karşı karşıya kalınan, başka çaresi olmaksızın eleştiren, önerme yapan veya değerlendiren manifestolar modernliğe, en yeni olana saldırır. Bu olguyu besleyen de romantizmdir. Romantizm, modern ütopyaların estetiğidir.(Beiser) Sınıfların beğenilerine karşı çıkan, özgünlüğü savunan, aydınlanmaya teşvik eden bu ütopyada romantizm bulunur. İçinde bulunduğu duygu, durum ve davranışları bireysel olarak ele alıp ifade eden Romantizmin yanı sıra Fütürizm bir başkası üzerindeki duygu ve düşünceleri çizgi, biçim ve hareketin gücüyle birlikte empatiyle bir bağ kurar ve bunu nesnelere yansıtır. Fütürist olan Marinetti’ye göre insanın her zaman bilinci açıktır ve bu sayede başta kendinin kontrolü olmak üzere tüm doğayı kontrolü altında tutar. Ancak bilinçdışı çözümlemeye dayalı psikoanalitik yaklaşım doğaya bağımlıdır. Doğa, insanı bilinçdışı yoluyla hakimiyeti altına alır. Böylece güçlü ve makine çağında kendini zayıflatan ve etkisizleştiren iç çatışmalara mahkum eder. İnsanın bu zayıflık karşısında bilinç dışına yenildiği durumu kabullenen ve bunu açığa çıkaran Sürrealizmin bu tutumu Fütürizmin karşısında durur.

Antonio Sant’Ella

Fütürizmin hareket olarak tanınışı Marinetti’nin manifestosuyla ilan edilmiştir. Fütürist Sant’Elia hareketi, Diyonisoscu(uyum) ve Apolloncu(biçim) olarak iki uç düşünceyi temsil eden Marinetti ve Boccioni’yle birlikte düşünülmektedir. Boccioni, maddeyle etrafındaki çevreyi bütünleştiren ve biçimin içeriden dışarıya devinimini amaçlayan tasarım anlayışını ele alırken, Marinetti, uyum ve dengenin yerini makineleşmeyle birlikte “kabına sığmayan bir düşgücü”  olarak tanımlayarak özgürlüğün yıkıcı tavrını savunmuştur. Sant’Elia kullandığı eğri ve eliptik çizgilerle Fütürizmin devingenlik arayışına karşılık verememiştir. Eğri ve eliptik çizgilerin Fütürizm içinde olmadığı ve manifestolara sonradan eklemlendiği anlaşılmıştır. Sant’Elia’yı Fütürist yapan gerçek onun perspektifleridir ki perspektif, Fütürizmin önemli özelliklerinden biridir.

Manifestolar, bir bütün olarak ele alındığında ütopya/devrim, şiddet, intihar, nihilizm, arzu/erotizm ve kamu karşıtlığı gibi birçok ortak tema altında toplanmaktadır. Neitzsche güzelliğin şiddeti gerektirdiği söyler, Virilio ise I.Dünya Savaşı’nı hesaba katmadan dada veya sürrealizmi anlayamazsınız. demektedir. İntihar da bir manifestodur. Modern devlet, insandan gücünü ve bedenini üretim için isterken, birey ona karşı koyar ve baskılayan güce karşı intihar manifestosunu sunmaktadır. Dada sözcüğünün bile onlar için hiçbir anlam taşımadığını ifade eden Tzara, manifesto için gerekli olan isteklerin veya ateş püskürmelerin can sıkıcı olduğunu savunarak “Bir manifesto yazıyorum ve hiçbir şey istemiyorum.” demiştir. Her ne kadar kamuya öfke kusan avangardlar olsa da hayatta kalabilmek için kamu tarafından desteklenmeye ve muhtaç oldukları satılmaya mahkum olmuşlardır.

Manifestolar, geçmişin çözülmeyi bekleyen sırları ve şifreleriyle dolu bir birikim havuzudur. Onlarsız hiçbir avangard ele alınamaz ya da tartışılamaz.

Kaynaklar

• Manifesto, avangard sanat ve eleştirel düşünce, Ali Artun
• Manifestoların Perspektifinden: Antonio Sant’Elia Fütürist Mi?, Yusuf Civelek
• Mimarlık Manifestoları, Anthony Vidler
• http://www.e-skop.com/skopbulten/dadanin-100-yili-tristan-tzara-ve-dada-manifestosu/2915
• http://www.filozof.net/Turkce/edebiyat/edebi-sahsiyetler-kisilikler-biyografileri/40168-umberto-boccioni-kimdir-hayati-eserleri-hakkinda-bilgi.html?showall=1&limitstart=
• https://gaiadergi.com/golgede-birakilmis-bir-utopyaci-filozof-charles-fourier/

The post Mimarlık, Manifesto ve Ütopya appeared first on Arkitektuel.

New York Eyalet Pavyonu, 1964’te gerçekleşen New York Dünya Fuarı için 1962 yılında Philip Johnson tarafından tasarlandı. Pavyonun tasarımında Richard Foster ve inşaat mühendisi Lev Zetlin ile birlikte çalışan Johnson, döneminin en gösterişli fuar yapılarından birine imza atmış. New York’un Queens bölgesinde bulunan pavyon, fuarın günümüze kadar kalmayı başarabilen iki yapısından bir tanesi. Bakımsızlık ve ilgisizlik nedeniyle atıl bir duruma sahip olan pavyonun yakın zamanda restorasyonu da gündeme geldi.

© Marco Catini

Her ne kadar yıkılma isteğiyle gündeme gelse de Philip Johnson’un futuristik tasarımı mimari açıdan oldukça büyük bir öneme sahip. New York Eyalet Pavyonu Johnson’ın 1964 yılında geleceğe bakış açısının bir tarihi kalıntısı.

Philip Johnson, dönemin New York valisi Nelson Rockefeller tarafından 1964-65 Dünya Fuarı için New York Eyalet Pavyonu’nu tasarlamak üzere görevlendirilmiş. Döneminin en üretken ve başarılı mimarlarından biri olan ve New York’u çok iyi bilen Philip Johnson, modernist yaklaşımı ile bu tasarım için en uygun mimarlardan biriydi.

© People for the Pavillion

Johnson, pavyonun sergi materyali dolu bir depo binası olması yerine New York’un büyüklüğünü vurgulayacak serbest bir mekan olmasını amaçlamış. Bu bağlamda New York Eyalet Pavyonu, orijinal olarak bir amfi tiyatro ve sergi alanı olarak tasarlanmış. Fuarın en yüksek ve en büyük yapısı olan pavyon, betonarme ve çeliğin birlikte kullanıldığı farklı form ve işlevlere sahip üç ana  bölümden oluşuyor: ‘Yarının Çadırı’ (Tent of Tomorrow), Gözlem Kuleleri ve Theaterama.

Plan

Türkçeye ‘Yarının Çadırı’ olarak çevrilebilecek Tent of Tomorrow, inşa edildiğinde dünyanın en büyük çelik asma çatısı oldu. Çelik bir sirk çadırına benzetilebilecek yapı  İtalyan Barok mimarisinden ilham alan eliptik bir forma sahip. İçinde amfi tiyatroyu bulunduran çadır, fuar boyunca moda şovları, sanat gösterileri, çocuk etkinlikleri gibi pek çok etkinliğin gerçekleştirildiği bir alan olarak kullanılmış.

Çadırın girişinde ziyaretçileri New York’un topoğrafyasını, şehirlerini ,parklarını ve T-her bir Texaco benzin istasyonunun yerini gösteren terazzodan yapılmış devasa bir harita karşılıyor. Çadırın zeminden yükselen duvarları kırmızı ve beyaza boyanarak yapının içine sirk atmosferinin tamamen hakim olması amaçlanmış.

© People for the Pavillion

Yarının Çadırı, strüktürel olarak da döneminin oldukça ötesinde bir yapı. Yaklaşık 30 metre yüksekliğindeki  içi boş betonarme kolonlar bisiklet tekerleği şeklindeki çatı elemanını taşıyor. Çadırın çatısı çekme ve itme kuvvetlerini dengeleyen iki çembersel elemandan oluşuyor. Bu elemanlar, yere doğru ufak bir açıyla inen çelik halatlar tarafından taşınıyor.

© Marco Catini

Fuar zamanında bu çelik halatlar renkli plastik kaplama elemanları ile renklendirilmiş. 1960’lı yılların inşaat olanakları ile böylesine büyük bir açıklığı asma olarak geçmek oldukça zor olduğu için, strüktürün parçaları yerde bir araya getirilmiş ve daha sonra kolonların üstüne taşınmış.

© Marco Catini

Gözlem Kuleleri (Observation Towers)i, en yükseği 70 metreye kadar çıkan üç tane disk şeklindeki kuleden oluşuyor. Kulenin tepesine, cam bir asansör içinde 20 saniyelik bir yolculuk ile çıkılıyor. Johnson, asansörleri insanın süreç deneyimini öldüren kötü icatlar olarak anıyordu. Bu nedenle, bu 20 saniyelik yolculuk, Johnson’ın bir asansöre kazandırabileceği en iyi işlevlerden biri. En yüksek iki disk şeklindeki beton güverte New York’un panoramik manzarasının izlenebildiği seyir terası işlevi görürken alçak olan kule bir büfe olarak hizmet veriyordu.

© Bridge and Tunnel Club

Pavyonun tek kapalı yapısı olan Theaterama ise 360 derecelik bir sergi alanıydı. Andy Warhol, Roy Lichtenstein ve James Rosenquist gibi dönemin ünlü ve çağdaş ressamlarının eserleri burada sergileniyordu.

64 Dünya Fuarı, endüstriyel kimliği ve mimari bütünselliğe sahip olmadığı için pek çok mimar ve ziyaretçi tarafından eleştirilse de Johnson’ın pavyonu fuarın en takdir gören parçalarından bir tanesi oldu. Fuardan yıllar sonra bile New York Eyalet Pavyonu şehir tarafından kullanıldı. Yarının Çadırı’nda fuardan sonra pek çok sanat fuarı ve konser düzenlendi. 1970 yılında çadır bir buz pistine çevrilse de, çatısından parçalar düştüğü için pist kısa süre sonra kapatıldı ve pavyon bir daha kullanılmamak üzere terk edildi.

© Flickr – Nick Lehoux

Pavyon, 1982 yılında Johnson/Burgee tarafından restore edildi. Theaterama bu restorasyon çalışmalarının bir sonucu olarak Queens Tiyatrosu olarak yeniden inşa edildi ve şehre kazandırıldı. 2010 yılında ise Caples Jefferson Architects tarafından tiyatroya spiral cam bir eklenti yapıldı.

Günümüzde 54 yaşında olan New York Eyalet Pavyonu, Queens şehri için hala büyük bir sorun. Yapının yıkılması, yeni bir amaçla tekrar kullanılması, eski haline geri getirilmesi gibi pek çok fikir ortaya atılsa da bu fikirlerden hepsinin çok büyük bir maliyeti var. Bu nedenle modernist mimarinin en vurucu örneklerinden biri olan yapının geleceği belirsizliğini koruyor.

The post New York Eyalet Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

N Evi (House N), iki kişilik bir aile ve bir köpek için tasarlanmış bir ev. Ev, iç içe geçmiş üç katman olarak tasarlanmıştır. En dıştaki kabuk, tüm yapıyı kaplayarak yarı kapalı bir bahçe tanımlamaktadır. İkinci kabuk, yarı-kapalı bahçe aslanı içinde kısıtlı bir iç mekanı tanımlamaktadır. Üçüncü kabuk ise daha küçük bir iç mekan oluşturmaktadır. Evin içindeki yaşam döngüsü bu kabukların oluşturduğu yarı-kapalı, kapalı ve açık alanlar arasında kurgulanmıştır.

Fujimoto, evlerin dış dünyadan tek bir duvar ile ayrılmasının her zaman kendisine garip geldiğini belirtmiş ve ev ortamı ile dış dünya arasında zengin bir geçiş mekanı olmasının mümkün olup olmadığını sorgulamıştır. Evin içinde, sokağa benzeyen, fakat tipik bir sokaktan biraz daha kapalı ve güvenli bir mekan yaratmak istemiştir. N Evi, mimarın bu mekansal arayışının bir ürünüdür. Bu nedenle deneysel bir tasarım olarak geçmektedir.

Konsept Diyagramı

N Evi’nde yaşamak, yarattığı geçiş alanı ile bulutlar arasında yaşamaya benzetilmiştir. Evin içindeki hiçbir mekan arasında kesin bir geçiş yoktur. Fujimoto, mekan veya form üzerine bir mimari yapı kurmak yerine yalnızca sokak ve ev arasındaki zenginliğe odaklanmış ve evi yalnızca bu prensip üzerinden tasarlamıştır. Sonuç olarak ortaya iç mekanların dışarıda hissi, dış mekanların ise içerde hissi yarattığı bir ev ortaya çıkmıştır.

Fujimoto’nun tasarladığı 3 kabuk, aslında dünyada sonsuz tane bulunan kabukların sadece 3 tanesini temsil etmektedir. Bir şehir ve bir ev arasında düzen olarak pek fark olmaması, dünyada farklı ölçeklerde pek çok farklı kabuğun bulunabileceğinin bir göstergesidir. Fujimoto, N Evi’nde, ev ölçeğine indirdiği 3 farklı katmanı somutlaştırmıştır.

The post N Evi appeared first on Arkitektuel.

© Hufton+Crow

Azerbaycan’ın en önemli yapılarından biri olarak gösterilen Haydar Aliyev Kültür Merkezi, 2007’de düzenlenen bir yarışmanın sonucunda Zaha Hadid tarafından tasarlandı. Azerbaycan Cumhuriyeti tarafından yaptırılan bu eser, modern, sıradışı ve futuristik mimarisi ile Azeri toplumunun geleceğe yönelik yaklaşımının da bir sembolü olarak görülmektedir.

Kültür merkezi, adını 1969-2003 yılları arasında Azerbaycan’a liderlik yapmış olan Haydar Aliyev’den almıştır ve açılışı dönemin Azerbaycan Cumhurbaşkanı İlham Aliyev’in katılımıyla gerçekleşmiştir.

Azerbaycan ve Azeri toplumu için öneminin yanı sıra, Haydar Aliyev Kültür Merkezi dünya mimarisi adına da çok büyük önem teşkil eder. Zaha Hadid, dekonstrüktivizm akımının en önemli temsilcilerinden biri olarak, bu eserinde de akışkan ve postmodern bir tasarım ortaya çıkarmıştır. Binanın yüzeyleriyle oynanarak dik açılı kenarlar akışkan ve organik bir şekilde çözülmüştür.

© Hufton+Crow

Çelik uzay kafes iskelet sisteminin betonarme taşıyıcılar ile entegre edilmesi sonucunda Kültür Merkezi’nin ayakta durması sağlanmıştır. Kültür Merkezi’nin oditoryumunda uzun açıklıkları geçmek için, perde elemanlar ve tüm yapıyı saran kabuğa taşıyıcı özellikler verilmiştir.

© Hufton+Crow

Binanın dış cephesinde görülen akışkan ve sürekli mimari, binanin iç tasarımında da kendisini göstermektedir. Tasarlanan gösteri merkezinde müziğin ritminden ilham alınarak tasarlanmış balkonlar yapının iç mimarisini de ilgi çekici kılmaktır.

© Hufton+Crow

The post Haydar Aliyev Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.