© danielpaya.com

Gwathmey Evi (Gwathmey Residence), New York Beşlisi* mimarlarından Charles Gwathmey tarafından 1967 yılında tasarlandı. Gwathmey’in ilk konut projesi olan yapı, mimarın ailesinin oturması için tasarlanmış. Bu nedenle Gwathmey ilk projesinde 35,000 dolarlık bütçenin içinde kalma koşuluyla tamamen serbest çalışabilmiş ve ortaya mimarlık tarihinin önemli yapılarından biri çıkmış.

*New York Beşlisi / Beyazlar (New York Five / Whites): Richard Meier öncülüğünde başlayan 20. yüzyılın rasyonel mimari akımlarından biridir. Geometrik tasarımı ve beyaz renk kullanımını (idealler) esas alan bu akım Richard Meier’in etkisi altında kalan John Hedjuk, Peter Eisenman, Charles Gwathmey ve Micheal Graves’in de katılmasıyla New York Beşlisi adını almıştır.

© Scott Francis

Yapı, Long Island’ın batısında, 4 dönümlük bir arazi üzerinde yer alıyor. Gwatymey’in evi tasarlarken ilk amacı, binanın bu geniş arazi üzerinde bir heykel gibi durması olmuş. Bu nedenle, küp gibi daha ilkel formları eksilterek, yontarak farklı mekanlar elde etmeye çalışmış. Mimarın bir birim küp üzerinde yaptığı tüm eksiltmeler alanda yaptığı analizlere göre şekillenmiş. Güneş ışığı açısı, program ve strüktürel unsurlar evin şekline yön veren dış ve iç etkenler.

© Cameron Art Museum

Gwathmey Evi, mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip olmasına rağmen oldukça küçük bir yapı. Yaklaşık 120 metre karelik bir alana sahip olan ev bir oturma odası, yemek odası, mutfak, yatak odası, iki misafir odası ve bir çalışma odasından oluşuyor.

Ev, üç temel bölüme ayrılmış durumda. Zemin kısmında çalışma odası, üstü kapalı bir teras ve misafir odaları bulunuyor. Yaşam alanı kısmında oturma odası, yemek odası ve mutfak gibi Gwathmey’in ailesinin evde çoğunlukla zamanlarını geçirecekleri alanlar var. Evin diğer bölümlerinden ayrılmış daha özel üçüncü kısmında ise ana yatak odası ve stüdyo bulunuyor. Bu alanın önünde iki katlı oturma odasına bakan bir balkon bulunuyor. Gwathmey, evin yaşam alanı olan ikinci kat için daha kullanıma açık programlar belirleyerek kamusal alan ve zemin katı arasında bir ilişki kurmaya çalışmış ve Gwathmey Evi’ne geleneksel ev projelerine kıyasla farklı bir yorum getirmiş.

© Scott Francis

Gwathmey Evi tamamlandıktan yalnızca bir sene sonra araziye yeni bir ek bina inşa edilmiş. Yeni bir stüdyo ve misafir odası bulunduran ek yapının formu da Gwathmey’in ilk tasarımında kullandığı küpten eksiltme yoluyla oluşturulmuş. Bu ek yapının tasarımında Gwathmey’in orijinal tasarımının kesitleri kullanılmış.

© Scott Francis

İki yapı da ortak tasarım ilkelerine sahip olsa da, tasarlanan ek yapının orijinal binadan ayrıldığı noktalar var. Orijinal yapı daha yerden çıkan, zemin ilişki kuran bir yapı. Yeni tasarlanan ek binanın ise daha ‘hareket edebilir’ bir yapısı var. Bina zemine oturuyor hissi yaratmıyor. Ayrıca ek bina Gwathmey Evi’nin tam çaprazına, 45 derecelik bir açı oluşturacak şekilde yerleştirilmiş. Böylece orijinal evin cephesi ek binanın köşesine bakıyor ve ebin bulunduğu alana yeni bir dinamizm kazandırıyor.

© Scott Francis

Ahşap ve cam Gwathmey Evi’nde kullanılan ana malzemeler. Evde ve stüdyoda ahşap iskelet strüktürel sistem kullanılmış. Binanın cephesinde ve evin iç duvarlarında ise sedir ağacı kaplama tercih edilmiş. Duvarlardaki bazı pencereler direkt sedir kaplama ile duvardan ayrılırken, bazıları sarı, kırmızı ve siyah çerçevelere sahip.

Gwathmey’in tasarımı, genel olarak modernizme atılan adımlardan biri olarak kabul edilir. 

The post Gwathmey Evi appeared first on Arkitektuel.

Michael Graves tarafından 1982 yılında tasarlanan Portland Binası, postmodernist mimarinin ilk inşa edilmiş örneği olarak kabul edilir. 1980’li yıllarda mimariye hakim olan işlevselliğin öne çıktığı modernist bakış açısının aksine, Portland Binası’nın görkemli cephesinde birçok sembolik unsur bulunmaktadır. Graves, Portland Binası’nı “modernist türdeşliğin dışında kalan mimari değerlerin ortak dilini yeniden oluşturmak için bir deneme, bir sembolik jest.” sözleri ile tanımlamaktadır.

© misfitsarchitecture.com

Portland Binası, 1979 yılında Portland şehrinin başlattığı bir yarışma sonucunda ortaya çıkmıştır. Şehrin belediye binasını ve adliye salonlarını bulundurması için yeni bir binaya ihtiyaç duyuluyordu. Portland şehrinin kamusal ihtiyaçlarını tek bir binada çözmek amacıyla Michael Graves’in projesi hayata geçirilmiştir.

© Clausen Meredith –
Society of Architectural Historians

Michael Graves, o dönemde her ne kadar genç ve tecrübesiz bir mimar olsa da, yarışma jürisini tasarımı ile etkilemeyi başarmıştır. Jüride Graves’in arkadaşı Phillip Johnson da vardı. Graves’in renkli ve düşük maliyetli tasarımı jüriyi etkilemiştir. Yarışmaya katılan diğer mimarların yüksek bütçeli, cam ve beton kullanılarak oluşturulmuş tasarımları yerine Graves’in daha az bütçe ile yapılabilecek projesi inşa edilmeye uygun görülmüştür.

© flickr.com/photos/camknows

Portland Binası, tasarımı ile geçmiş ve gelecek arasında bir bağ kurmayı hedeflemektedir. Dört kirli-beyaz, alçı ile kaplanmış dikdörtgen cephenin bir araya gelerek oluşturduğu simetrik yapı Klasik dönemden etkiler taşımaktadır. Yapıda bulunan büyük kilit taşları, taraçalar ve pilaster (dört köşeli sütun) gibi elemanlar Klasik dönemden kalma mimari etkilerdir.

Görünüş / © www.greatbuildings.com

Yapı, Yunan mimarisinde sütunların altına yerleştirilen kaidelere benzeyen bir set üzerine oturmaktadır. Bu set, yapıyı üç parçaya bölmektedir: taban, gövde ve tepe. Graves, yapıda kullandığı renkleri farklı sembollere göre belirlemiştir. Taban kısmı için yeşil, tepe kısmı için mavi renk kullanarak toprağı ve gökyüzünü renkler ile sembolize etmiştir. Bu sayede binanın üzerinde bulunduğu alan ile daha güçlü bir ilişkisi olmasını sağlamıştır.

© flickr.com/photos/sacred_destinations

Portland Binası, mimarlar ve bölgede yaşayan insanlar tarafından pek çok eleştiriye maruz kalmıştır. Yapının ‘fazla süslü’ olması kimi mimarlar tarafından eleştirilmiş ve kamusal bir yapının daha resmi bir mimari dili olması gerektiği savunulmuştur. Yapıya getirilen bir başka eleştiri ise binada gereğinden fazla sembolün ve geçmişe yönelik izin bulunması yönünde. Bu sembolizmin mimarinin asıl amacı olan fonksiyonellik ve estetiğin önüne geçtiği savunulmaktadır.

Plan / © www.greatbuildings.com

Her ne kadar pek çok eleştiriye maruz kalsa da, Portland Binası dünya mimarlık tarihinin en önemli yapılarından biri olarak kabul edilmektedir. Postmodernizm akımını akademik tabandan çıkarıp hayata döken ilk eser olduğu için yapının büyük bir tarihi önemi vardır. Portland Binası sayesinde, modernizmin monoton mimari dilinden uzaklaşılmıştır. Bu yönüyle Portland Binası, pek çok postmodernist yapıya öncülük yapmıştır.

The post Portland Binası appeared first on Arkitektuel.

Tam adı St. Coletta of Greater Washington olan St. Coletta Okulu, 3-22 yaş arasındaki fiziksel engelli ve otistik çocukların eğitim gördüğü bir okuldur. Toplam 285 çocuğa eğitim veren okul, insani ve akademik özelliklerinin yanı sıra mimari başarısı ile de ön plana çıkmaktadır.

©Michael Graves

Michael Graves tarafından 2006 yılında tasarlanan binanın tasarım aşamasındaki en önemli kriter binanın kullanıcıları olan engelli çocuklardır. Mimariye pedagojik ve psikolojik bir yaklaşım getirmek isteyen Michael Graves, Washington’da bulunduğu bölgedeki binalar arasından sivrilecek, eğlenceli ve dikkat çekici bir yapı tasarlamak istemiştir.

©Michael Graves

Okul binasını beş farklı kütle oluşturmaktadır. Her kütlenin farklı bir geometric şekli ve rengi vardır. Art arda gelen üç hacmin daha keskin hatları varken, diğer iki hacim daha yuvarlak ve kavisli hatlara sahiptir. Geometrik şekilleri değiştirerek ve yapının cephesini farklı şekiller ve renkler ile üreterek, Michael Graves istediği eğlenceli tasarıma ulaşmaya çalışmıştır.

©Michael Graves

Okul içerisindeki bölümlerin yeterli ve kaliteli olmasına da özen gösterilmiştir. Okul kompleksi içerisinde bir çocuğun ve okulu kullanan diğer insanların ihtiyaç duyabileceği tüm bölümler (spor salonu, mutfak, sınıflar, revir, fiziksel terapi odaları) üretilmiştir. Sanat ve müzik odaları tasarlanarak çocukların sanatla ilişki kurması ve renklere, sese ve ışığa tepki vermeleri sağlanmıştır.

Zemin Kat Plan / ©Michael Graves

St. Coletta Okulu’nun tasarım sürecindeki en ilginç olaylardan biri de, Michael Graves’in okul tasarlanırken bir hastalığa yakalanması ve vücudunun bir kısmının felç geçirmesidir. Bu hastalık sonucunda tekerlekli sandalye kullanmak zorunda kalan Michael Graves için bu projenin önemi daha da artmıştır.

The post St. Coletta Okulu appeared first on Arkitektuel.