©ArchiTravel

Işık Kilisesi, Japonya Osaka’da İbaraki kentinde bulunuyor. Tadao Ando’nun modern mimarlığa imzalarından biri olarak değerlendirilen kilise, Ando’nun doğa ve mimarlık arasında felsefik çalışmalarını kucaklayan bir yaklaşımla tasarlanmış. Bunu ışıkla ve yeni mekansal algılarla tanımlıyor yapı. Işık Kilisesi, Ibaraki’deki eski bir hıristiyan kompleksinin yenilenmesiyle ortaya çıkmış. Alandaki yenilemenin ilk aşaması olan Tadao Ando imzalı kilise 1999’da tamamlanmış.

©Liao Yusheng

Tadao Ando için Işık Kilisesi, ikilikleri konu alan bir mimariye sahip -varoluşun ikili doğası; katı cisim/boşluk, ışık/karanlık, şiddetli/durgun. Birbirleriyle var olan bu farklı kavramlar kiliseyi süsten uzak, sade bir boşluğa dönüştürmüş. İçeride ışığın ve katı cisimlerin kesişimleri ziyaretçilerin kendi içlerindeki dünyevi ve ruhsal karakteri fark etmelerini sağlayacak bir atmosfer yaratma amacında kullanılmış tasarımda.

©ArchDaily

Kullanılan materyeller de bu ikilik ilkesine katkı sağlıyor.  Beton strüktür geleneksel Hıristiyan mimarisi motifleri ve estetiğinden ayrılan bir öge haline geliyor Işık Kilisesi’nde. Yapının doğu cephesinde bulunan haç kısmının yanında, bina bir beton kabukla oluşturulmuş. Bu kabuk, ibadet yerine sakin, huzurlu ve mütevazi bir görünüm sağlarken kiliseye karanlık bir hava katıyor. Kilisenin minimalist mimarisine ithafen de dini sembol olarak yalnızca haç şeklinde bir duvar boşluğu görüyoruz.

©Naoya Fuji

Ando’nun Işık Kilisesi, minimal ve indirgeyici tasarımıyla kilise dinsel ögelerinin yerini zaman zaman boş; hatta oluşturduğu boşlukla tanımsız sayılabilecek basit, haç şeklinde bir kütleye bırakmış. Fakat, yalnızca 6 duvar ve bir çatıdan oluşan kütle, tasarım anlayışıyla estetik açıdan yepyeni bir seviye. Tadao Ando’nun tam anlaşılamayan ve yanlış yargılanan bir eseri olmuş zamanında kullanıcıları tarafından.

Tasarıma olan minimalist yaklaşmın getirdiği bir başka özellik de kilisenin detaylarında saklı olan sadelik. Betonarme hem boşluk, hem strüktür hem de kilisedeki dini öge. Oldukça kesin ve temiz bir şekilde çalışılmış olması gerekmiş bunun için. Boşlukların eklem ve bağlantı yerleri Japon doğramacılar ve Ando tarafından tertemiz bir şekilde pürüzsüz bir yüzey ve düzgün hizalanmış eklem noktaları elde etmek için özenle işlenmiş. Sonucunda, kilisenin doğusundaki haçlarla mükemmel uyum gösteren bir görüntü elde edilmiş.

©Blue Lapis Road

Asıl olarak Tadao Ando’nun basitlik ve minimalist estetiğine yönelik kullanılmış olan beton, dökülüşü ve şekillendirilişi ile doğal ışıkla karşılaştığında ışık oyunlarına izin veren bir hale getirilmiş Işık Kilisesi için. Kiliseye ışık, doğu cephedeki boşluktan sabahın erken saatlerinden gün ortasına kadar ulaşabiliyor, beton iç mekanı maddesel olmaktan çıkarıp karanlık bir hacimden aydınlanmış bir kutu oluşturuyor. Ando’nun başka projelerinde de gözlemlenebilen ışık ve betona yaklaşımı, algısal olarak materyali maddi olmayana, karanlığı ışığa, ışığı da bir mekana dönüştürüyor. Bu da yapıları bambaşka bir estetikte karşımıza çıkarıyor.

©Antje Verena

‘’Her projemde, ışık denetleyici önemli bir faktör. Bunun yanında betonu en kalın haliyle, mekanı yaratırken kullanıyorum. Başlıca sebep kişisel bir mekan yaratmak, toplumun içinde olan kişinin kendie özel bir mekan. Eğer içinde bulunduğu şehrin dış faktörleri binaya boşluksuz bir duvar yaratmak için baskı yapıyorsa, iç mekan özellikle dolu ve tatmin edici bir atmosferde tasarlanmalıdır.’’ Tadao Ando.

The post Işık Kilisesi appeared first on Arkitektuel.

©Vitra, foto: Julien Lanoo

Diogene, Zaha Hadid, Nicholas Grimshaw, Frank Gehry, Herzog & de Meuron, Tadao Ando ve Alvaro Siza gibi ünlü mimarların da eserlerinin bulunduğu Vitra Kampüs’te yer alan ‘en küçük yapı, en büyük ürün’ olarak adlandırılmaktadır. Vitra’nın oldukça rağbet gören ürünleri ve Vitra Kampüs arasında bir bağ kurmak amacıyla tasarlanan Diogene, 2.5 metreye 3 metrelik bir alana yerleştirilen bir kutudur.

©Vitra, foto: Julien Lanoo

Renzo Piano tarafından tasarlanan Diogene, 7.5 metre karelik yüzey alanının içerisinde kendisine yeten, minimal bir yaşam alanı sunmaktadır. Minimalist mimarinin önemli yansımalarından biri olan yapı küçük bir alanda yaşam kurgulama önerileri sunmaktadır.

Diogene’in tasarımı, Renzo Piano’nun öğrencilik yıllarında üzerine kafa yorduğu bir soru üzerinden şekillenmiştir: Bir insanın yaşayabileceği en küçük alan ne kadardır?  Öğrenciliğinden 10 sene sonra, Piano, kafasında kurguladığı minimalist temaya dönerek bir yaşam prototipi oluşturmuştur.

©Vitra, foto: Julien Lanoo

Renzo Piano, bu prototipi herhangi bir müşteri için tasarlamamıştır. Kendi mimari keşif sürecinin bir parçası olarak tasarladığı prototipi “Renzo Piano Olmak” (Being Renzo Piano) adlı kendi eserlerini anlattığı bir yazıda yayınlamıştır. Daha sonra Vitra’nın başkanı Rolf Fehlbaum, Piano’nun bu çalışmasını görmüş ve Vitra Kampüs’e uyarlamasını istemiştir. Böylece Piano’nun ürettiği prototip Diogene’e evrilmiştir.

©Renzo Piano

Yapı adını Antik Yunan mitolojisindeki Sinoplu Diyojen’den almıştır. Sinoplu Diyojen’in bir fıçı içinde yaşadığı söylenmektedir. Renzo Piano Antik Yunan’daki bu efsaneden yola çıkarak mimari olarak yaşanabilecek minimal alanı tasarlamaya çalışmıştır. Bir kamyonet ile taşınabilecek kadar küçük olan yapı, içinde yaşam sürdürebilmek için gerekli olan tüm sistemleri barındırmaktadır. Su toplama sistemi ve enerji üretimi için gerekli tesisatın içinde bulunduğu yapı sürdürülebilir bir teknik ile tasarlanmıştır. Ahşap yapı elemanları kullanılarak tasarlanan ‘yaşam birimi’nin cephesinde alüminyum kaplama kullanılmıştır.

©Vitra, foto: Julien Lanoo

Diogene’in içindeki 7.5 metrekarelik yaşam alanı bir duvar ile ikiye ayrılmaktadır. Duvarın bir tarafında katlanabilir bir masa ve koltuk bulunmaktadır. Duvarın diğer tarafında ise küçük bir mutfak, tuvalet ve duş var.

©Vitra, foto: Julien Lanoo

The post Diogene appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Sou Fujimoto, Tokyo’da yaptığı deneysel bir ev projesi olan NA Evi ile minimalist mimariyi yeniden tanımlamaya çalışmıştır. NA Evi’nde Fujimoto, bir ağacın üzerinde yaşama düşüncesinden yola çıkarak, minimalist bir ev tasarımının içerisine 21 farklı döşeme plağı koymuştur. Bu 21 farklı kot, bir ağacın farklı yükseklikteki dalları gibi davranarak ev içerisinde yaşamayı farklı bir boyuta taşımıştır.

©Iwan Baan

Fujimoto, ağaç izlemini yapının dış görünüşü ile vermeyi amaçlamamıştır. Beyaz çelik iskelet ve cam ile kaplı transparan ön cephe, evin içerisindeki yaşamın sokak seviyesi ile iletişim kurmasını sağlamaktadır. Aynı zamanda cephelerin transparanlığı sayesinde ev içerisinde bulunan farklı kottaki düzlemler dışarıdan da gözlenebilmektedir.

NA Evi’nin deneyselliği, aynı zamanda fonksiyonel oluşunun önüne geçmektedir. Bu denli küçük bir Alana konumlandırılmış 21 farklı kot,  işlev açısından bir evin aksamasına neden olabilir. Fujimoto, bunun önüne geçebilmek için akışkan bir iç mimari düzen kurgulayarak, tasarımı işlev açısından olabildiğince optimize etmeye çalışmıştır. Kotlar arasındaki ulaşımı hareketli ve hareketsiz merdivenler kullanarak çözen Fujimoto, aynı zamanda döşeme plaklarının işlevlerini, plakların büyüklüklerine göre ayırmıştır. Böylece her kot belli bir aktivite için özelleşerek, ev içindeki hareketi kolaylaştırmıştır.

©Iwan Baan

Buna ek olarak, her düzlem, kendisi ile alakalı aktivitelerin yapıldığı düzlemler ile yan yana tasarlanmıştır. Böylece ev içerisinde günlük yaşamın doğal sirkülasyonunda, evin deneysel tasarımının negative etkileri ortadan kaldırılmaya çalışılmıştır. Bu sayede, her düzlem aynı zamanda komşu düzlemleri ile bir araya gelerek, çok odalı bir başka düzlemi de oluşturabilmektedir.

Tasarımdaki bu akışkanlık, Fujimoto’nun en önem verdiği noktalardan bir tanesi. Bu düzlemlerin nn küçük olanı 21 metrekare olarak tasarlanırken, en büyüğü de 81 metrekaredir. 21 ayrı düzlemin toplam yüzey alanı ise 592 metrekareyi bulmaktadır.

©Iwan Baan

Minimalist mimarinin önemli unsurlarından biri de, bir mimari elemanın birden çok amaçla kullanılabilmesidir. Na Evi’nde sirkülasyon için tasarlanmış merdivenler ve düzlemler arasındaki kot farkından kaynaklanan ufak boşluklar, aynı zamanda birer mobilya görevi görerek kullanıcıların oturabileceği, yatabileceği alanları oluşturmaktadır.

The post NA Evi appeared first on Arkitektuel.