© Laurent de Carniere

Bjarke Ingels Group (BIG) tarafından tasarlanan Urban Rigger, Kopenhag’daki öğrenci nüfusuna yönelik geliştirilen yenilikçi bir konut prototipi. Özellikle geçtiğimiz yıllar boyunca eğitim için Danimarka’ya başvuran öğrenci sayısında büyük bir artış var. Bu öğrencilerin büyük bir kısmı ise başkent Kopenhag’ı tercih ediyor. BIG, bu artışın beraberinde getirdiği yerleşim yeri ihtiyacını kendilerine has bir mimari çözüm ile yeniden şekillendirmeyi amaçlamış. Urban Rigger, böylesine bir kaygının sonuç ürünü.

© Laurent de Carniere

Kopenhag’ın liman kısmı, her ne kadar şehrin göbeğinde bulunsa da şehrin geri kalanına kıyasla daha kullanılmayan ve geride kalmış bir yerleşim yeri. BIG, Urban Rigger ile şehrin liman bölgesindeki koşullara göre optimize edilmiş bir yapı tipolojisi geliştirmiş. Böylece hem dinamik bir nüfus olan öğrenciler şehrin merkezinde tutulmuş hem de büyük öneme sahip liman bölgesinin yeni bir kimlik kazanması amaçlanmış.

© BIG

Tasarlanan yeni prototipin sürdürülebilir olması Bjarke Ingels’in en öncelikli kriterlerinden bir tanesi. Hafif ve ucuz malzemeler kullanılarak üretilen birimler malzeme tercihi ve çevreyle kurduğu etki bakımından oldukça ‘naif’. Buna ek olarak, en üstte yer alan üç konteynerden bir tanesinin çatısına fotovoltaik güneş enerji panelleri yerleştirmiş. Böylece kompleks harcadığı enerjinin bir kısmını kendi içinde üretebiliyor. Diğer iki çatı ise öğrencilerin kullanımı için ayrılmış. Bir tanesine tamamen çim ekilirken diğer teras ahşap dek ile kaplanmış. Tüm birimler arasındaki sirkülasyon, konteynerları birbirine bağlayan üçgensel köprü/koridorlar sayesinde sağlanıyor.

Urban Rigger’ın ana malzemesi olan konteyner, yıllar boyunca deniz taşımacılığını kolaylaştırmış ucuz ve işlevsel bir malzeme. BIG, konteynerin kullanılabilirliğini mimari ölçekte deneyimlemeyi amaçlamış. Projenin tamamında standart konteyner sistemlerinin kullanarak ürettikleri yapı tipolojisinin oldukça esnek olmasını sağlamışlar.

© Laurent de Carniere

Proje, 9 konteyner biriminin bir çember etrafında üst üste gelmesiyle oluşuyor. Böylece ortaya farklı kotlarda 12 tane birbirine bakan stüdyo dairesi ve merkezlerinde de bulunan bir kış bahçesi çıkmış. Merkezde bulunan kış bahçesi öğrencilerin ortak olarak kullanabilecekleri bir sosyal mekan yaratıyor. Birimin ölçeği de oldukça önemli bir nokta. BIG, Urban Rigger’ı çok büyük bir kompleks olarak düşünmemiş. Bu sayede, içindeki 12 birim ile yapı küçük ve kendi içinde işleyen bir mikro-kömünite kurguluyor.

© Laurent de Carniere

Liman bölgesinde bulunan kompleksin en önemli özelliklerinden bir tanesi de su üstünde yüzmesi. Bir diğer deyişle, Urban Rigger üzerine inşa edilecek bir araziye ihtiyaç duymuyor. Bu sayede tasarlanan prototip inşaat alanı olmayan fakat öğrencilerin konaklaması için ucuz ve kolay çözümlere ihtiyaç duyan şehirlere uyarlanabilir.

The post Urban Rigger appeared first on Arkitektuel.

Rotterdam’da bulunan Timmerhuis, OMA ekibi tarafından tasarlanmış. 2015 yılında tamamlanmış olan yapı içerisinde belediye hizmet birimleri, ofisler ve konutlar bulunduruyor. Rotterdam’ın merkezinde, şehirdeki MVRDV imzalı Markthal isimli komplekse yakın konumunda, cam, tekrarlı küpleriyle ilginç bir kompozisyon oluşturuyor ekip.

© Ossip van Duivenbode

OMA bu tasarımında modüler bir yapı yaratmış. Çeşitli fonksiyonlarıyla Timmerhuis, Rotterdam’ın işlek caddelerinden birinde bulunuyor. Ekip, yapıyı tek bir modülden yola çıkarak kurgulamış. Timmerhuis bu küp modüllerle cadde kenarında yükselerek iki adet düzensiz tepe oluşturuyor. Küçük küp birimlerden oluşan karkteriyle de Rotterdam’ın ana arterlerinin birinin üzerinde etkileyici, karmaşık bir kompleks oluşturmuş OMA. Aynı zamanda 1953’lerden kalan Stadstimmerhuis (bir beledeiye binası) yapısını iki yanından sarıyor Timmerhuis. 

© Ossip van Duivenbode

Timmerhuis oldukça yenilikçi bir yaklaşıma sahip. Strüktür sistemi modüllerin her birine hem yapım aşaması için hem de program organizasyonunda maksimum verimlilik ve çok yönlülük sağlıyor. Modüller hem bir ofis mekanının gerekliliklerini hem de bir konut ünitesinin tasarım parametrelerini karşılayabilecek şekilde tasarlanmış.

Timmerhuis’te dikkat çekici bir başka özellikle farklı kotlardaki bu modüllerin konumalanışıyla oluşturulmuş yeşil teraslar. Böylece ekip, Rotterdam’ın şehir hayatının kalbinde yeşil bir alan sunabiliyor kullanıcılarına. 

Strüktür

Ekibin tasarımda dikkat ettiği noktalardan bir tanesi de bu strüktürün cadde seviyesinde maksimum açıklığa izin verecek şekilde kurgulanmış olması. Yapının taşıyıcısı caddeyi davet eden bir karakter oluşturmak amacıyla geniş bir açık alan yaratılmasına olanak sağlıyor. OMA ekibi bunu üstten asılan modüllerle sağlıyor; böylece modüller oluşturulmak istenen aramekanları işgal etmiyor, şehir ve Timmerhuis arasında aktif ve açık bir katılım alanı oluşturuyor.

© Ossip van Duivenbode

Tasarımda aynı zamanda Timmerhuis’in Rotterdam’ın sürdürebilirlik açısından en yüksek performansa sahip binası olması istenmiş. OMA ekibi de bu zorunluluğu yapının tasarımında ana öge olan esneklik konsepti ve binanın akciğerleri olan iki büyük atirumla ele alıyor. Bu alanlar kışın/yazın ısıyı/soğuğu depolayarak gerekli sıcaklık/soğukluk ile içeriyi havalandıran klima kontrol sistemine bağlanmış. Bunun yanında Timmerhuis, cephesinde 3 katmanlı, yarı saydam yalıtım tabakası içeren cam duvarlar kullanıyor. Bu özellik de daha önce görülmemiş bir enerji verimliliği sağlıyor. 

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, Rotterdam’ın tarihinde bolca yer alan revizyonist ve ahenksiz mimari tarzların bir örneği olmak yerine belirsiz kütlesiyle etrafındaki yapıların arasında bir çeşit aracı bina oluyor. Eski belediye yapısı, postane aksıyla kendi simetri aksını kesiştiriyor ve bu noktada şehir içinde bir pasaj oluşturuyor.

Aynı zamanda modüllerinde benzer yükseklikleri kullanarak etrafını sardığı Stadtimmerhuis ile uyumlu bir karakter yaratıyor. Etrafında bir başka eski yapı olan Laurenskwartier’in de kaide yüksekliğini esas alıyor Timmerhuis: 20 metre. Böylece şehre ve etrafına farklı refereranlarıyla bulunduğu yerle bütünleşmeyi amaçlıyor.

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, strüktürel kurgulanışı, esneklik anlayışı ve şehirde yarattığı özgün kompozisyonuyla OMA’nın dikkat çeken bir başka projesi. Sürdürebilirlik konusundaki uygulamalarıyla da yapı, Rotterdam’ın önemli binalarından birinin çevre dostu bir komplekse evrilmesini sağlamış.

Kaynak: “Timmerhuis / OMA” 11 Aralık 2015. ArchDaily.<https://www.archdaily.com/778654/timmerhuis-oma/>

The post Timmerhuis appeared first on Arkitektuel.

Ricardo Bofill tarafından tasarlanan Walden 7, eski Sanson çimento fabrikasının yerinde bulunan devasa bir konut kompleksi. 1975 yılında tamamlanan yapı, Ricardo Bofill Taller de Arquitectura ofisinin o dönemki vizyonunun ve mimari tavrının en önemli temsilcilerinden bir tanesi. RBTA’nın kendi ofisleri olarak kullandıkları La Fabrica ile aynı alanda yer alan Walden 7, orijinal olarak üç devasa bloktan oluşsa da planlanan bloklardan yalnızca bir tanesi inşa edilmiş.

© Julio Donoso/Sygma/Corbis

Walden 7, 60 metre yüksekliğindeki, kocaman bir kütle. Bofill, bu projesi ile mimarinin erişebileceği anıtsal büyüklük ile kırsal bir alanın çevresel etkilerini bir araya getirmiş. Proje bu bağlamda günümüz şehirlerinin bireyselleşmesi, kolektif aktivitelerin yok olması ve kamusal mekanların kaybolması gibi problemlerine bir çözüm getirmeye çalışıyor. Dış çevresi ile tezat bir yapıya sahip olan Walden 7, kendi içinde bir toplum yapısı öneriyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden-7, 14-katlı apartman yapılarının bir araya gelmesiyle oluşan bir bina. Binada toplam 446 daire bulunuyor ve bu daireler 5 temel avlunun etrafına yerleştirilmiş. Yapının çatısında ise tüm kullanıcıların kullanımına açılmış iki ortak yüzme havuzu var. Birkaç istisnanın dışında Walden 7’de bulunan tüm daireler hem dışarıya hem de binadaki iç avlulardan birine bakıyor.

60 metre yüksekliğe varan devasa kütleler, Walden 7’ye karakterini veren en önemli yapı taşları. Binanın şekli iç içe geçmiş oval hacimleri andırıyor. Bu oval hacimlerin çapı merkeze doğru gidildikçe büyüyor, dış çepere doğru küçülüyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Böylesi büyük bir yapının en büyük sorunlarından biri binanın içindeki sirkülasyon ağı. Bofill, bu sorunu oldukça akılcı bir şekilde çözmüş. Bina oldukça karmaşık bir ulaşım ağına sahip. Binanın içinde tasarlanmış bir takım köprüler ve balkonlar aracılığıyla katlar arasında geçişler sağlanmış. Binanın içindeki ulaşımın çeşitli mimari öğeler kullanılarak çözülmesi, yapının içinde farklı kapalı & açık mekanlar ve mimari deneyimler oluşmasını sağlıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden 7‘nin dış cephesi bir kaleyi andırıyor. Tamamen kırmızıya boyanmış duvarlar birkaç kat yüksekliğindeki dikey pencereler ile dış dünyaya açılıyor. Yapının cephesinde tek bir renk kullanılmış olsa da, binanın içi daha renkli. Mavi ve sarı duvarlara sahip avlular daha canlı mekanlar sunuyor. Binanın içindeki ana avlu ise içeri giren kullanıcıları karşılaması amacıyla binanın girişinde yer alıyor ve kullanıcıları dış dünyadaki kaostan alıp içerdeki izole dünyaya davet ediyor.

Maket Fotoğrafı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Binanın içindeki her bir daire birbirinden farklı olarak tasarlanmış. Her bir dairenin ayrı bir girişi var ve her bir dairenin bir araya geliş şekli diğerinden farklı. Bofill, bir yaşam alanı tasarlarken izlenen klasik yolu tercih etmemiş. Geleneksel mimaride geniş bir bina kendi içinde parçalara ayrılır ve daireler tasarlanır. Bofill ise önce daireleri tasarlayarak, her bir dairenin bir diğerinin yanına gelmesi sonucunda bir blok oluşturmuş. Böylece daireler bireyselliklerini korumuş.

Daire Planı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Tüm daireler 30 metre karelik modüllerden oluşuyor ve her biri kullanıcıların tüm ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Tek modülden oluşan stüdyo daire, dört modülden oluşan geniş daireler, ve dubleks daireler gibi pek çok alternatif geliştirilmiş. Binanın genelinde ise özel ve kamusal alan birbirinden ayrılmış.

The post Walden 7 appeared first on Arkitektuel.

Expo 67 fuarı için Kanadalı mimar Moshe Safdie tarafından Kanada Pavyonu olarak tasarlanan Habitat 67, fuarın en önemli eserlerinden biri haline gelmiştir. Dünya mimarlık tarihi için oldukça önemli bir kent simgesi olarak kabul edilen Habitat 67, Kanada’daki en bilindik yapılardan biridir.

Kalabalık şehirler için yaşam kalitesi yüksek evler üretme fikri ile ortaya çıkan Moshe Safdie, Habitat 67’yi bu kentsel problem için bir çözüm olarak denemiştir. Safdie prefabrike modüler birimler kullanarak konut masraflarını olabildiğince indirgemeye ve yeni bir ev tipolojisi yaratmaya çalışmıştır. Safdie’nin yarattığı yeni tipoloji, şehir dışında bulunan daha geniş evlerin yaşam kalitesine şehrin merkezine getirmeyi amaçlamaktadır.

©Jake Doskow

Moshe Safdie, 1961 yılında McGill Üniversitesi’nde yazdığı “3 Boyutlu Modüler Yapı Sistemi” tezindeki fikirlerden yola çıkarak Habitat 67’yi tasarlamıştır. Safdie, tezindeki orijinal fikirlerin üzerine alışveriş merkezleri, bir okul ve 1000 ev birimine sahip bir imar planı da ekleyerek, mezun olduktan 2 yıl sonra projesini Expo 67’ye teslim etmiştir. Safdie’nin şeması Kanada Hükümeti tarafından kabul edilmiş ancak konut sayısı 158’e indirilmiştir.

© Gergely Vass – Wikimedia Commons

Habitat 67, 354 birbirinin aynısı tamamen prefabrike yöntemler kullanılarak üretilmiş modülden oluşmaktadır. Bu modüller farklı kombinasyonlarla, bir yığın oluşturacak şekilde yerleştirilmiş ve çelik halatlar ile birbirlerine bağlanmışlardır. Her bir daire şekil ve büyüklük açısından farklılık gösterebilmektedir. Her bir birime giriş yaya caddeleri ve köprüler aracılığıyla sağlanmaktadır. Aynı zamanda yapının içerisinde 3 adet ana sirkülasyon çekirdeği bulunmaktadır.

Yapıyı oluşturan prefabrike sistemler sahada inşa edilmiştir. Birimleri oluşturan temel modüler kafes, kalıba dökülerek üretilmiştir. Daha sonra, bu beton kutuya elektrik ve mekanik tesisat, yalıtım ve pencereler eklenmiştir. Son olarak da, mutfak ve ıslak hacimler birimin içine yerleştirilerek daire son haline getirilmiş ve bir vinç yardımı ile kaldırılarak Habitat üzerindeki yerine yerleştirilmiştir.

©ethel-baraona.tumblr.com

Habitat’ın inşasında prefabrike sistemlerin kullanılmasının nedeni yapım maliyetini düşürmektir. Daha az paralar harcanarak üretilen birimler, ekonomik ve yaşanabilir evler yaratılmasını sağlamaktadır. Ancak, ne yazık ki, projenin ölçeği Kanada Hükümeti tarafından küçültüldüğü için, masraflar beklenenden çok daha fazla olmuştur. Bu nedenle Safdie istediği ekonomik toplu konut projesini gerçekleştirmeyi başaramamış olsa da, Habitat 67 konut projeleri için devrimsel niteliğini korumaktadır.

Planlar / ©studio3postindustrial.wordpress.com

Safdie, ‘beton kutuları’ farklı geometrik biçimlerde yerleştirerek, geleneksel dikey olarak yükselen binalara aykırı bir mimari dil üretmiştir. Bu sayede, her bir dairenin çatısı bir başka daire için bahçe görevi görmektedir. Ayrıca, her bir dairenin için temiz hava sirkülasyonu sağlanabilmiş, ve her daire doğal yollardan ışık alabilmiştir. Bu özellikler, 12 katlı herhangi bir binada görülemeyecek özelliklerdir ve ev içerisindeki yaşamın kalitesini doğrudan arttırmaktadır.

© (2001) Canadian Architecture Collection, McGill University

Habitat 67, dünya üzerinde pek çok mimarı etkisi altına almıştır. Expo 67’yi takip eden fuarlarda pek çok habitat üretilmiştir. Tasarlanan çoğu habitat, fuar bittikten sonra demonte edilse de, Habitat 67 Expo 67 bittikten sonra yıkılmamıştır ve hala içerisinde yaşam bulunmaktadır. Eyfel Kulesi ve Kristal Saray gibi, Habitat 67’de inşa edildiği fuarın ötesine geçerek, kendi çağının en önemli örneklerinden biri olarak ayakta kalmayı başarmıştır.

The post Habitat 67 appeared first on Arkitektuel.