Geometrik tasarımı ve beyaz renk kullanımını esas alan, hatta bu yaklaşım doğrultusunda 20. yüzyıl mimarisine kattığı New York Beşlisi / Beyazlar (New York Five / Whites) akımı ile mimarlık tarihinde oldukça önemli bir yere sahip Richard Meier’in Türkiye’de tamamlanmış olan ilk projesi Bodrum Evleri (Bodrum Houses). Proje, Bodrum Yalıkavak’ta bir tepeye konumlandırılmış 21 adet müstakil evden oluşuyor.

© Richard Meier & Partners

Bodrum Evleri, oldukça yüksek bir eğim değerine sahip tepeye konumlandırılmış. Arazinin bu yapısı nedeniyle her bir evin parseli kendine özgü ve eğimleri komşu parselle aralarında bir sınır oluşmasına neden oluyor -yani her evin komşudan bağımsız, kendine özel yaşam alanı tanımlanmış oluyor. Her bir ev yüksek eğimli topoğrafyaya maksimum manzarayı alacak şekilde yerleştirilmiş. Arazinin yapısı, her evin mazaraya göre yönlenmesi ve yerleştirilmesini kolaylaştırıyor aslında, fazla eğim evlerin birbirlerinin manzarasını kesmesini biraz olsun engelliyor.

© Richard Meier & Partners

Bodrum Evleri projesi, 5 farklı ev tipiyle oluşturulmuş. Her bir tip yaklaşık 330 metrekare alana ve 40 metrekare konuk evine sahip. Evler ortak olarak, evden bağımsız bir graj, havuz ve havuzun yakınında konumlanan bir kabineye sahip. Bu alanların tümü her bir evde kendine ait bir podyumun üzerinde kurgulanıyor. Bunun sebebi, geniş alana yayılacak evin hacimlerini kompakt bir şekilde kurgulayabilmek.

Planları sabit kalan ev tiplerinin podyum organizasyonu, topoğrafyanın karakteri nedeniyle bulunduğu yere göre farklılık gösteriyor. Eğimi ve manzara nedeniyle girişi evin kotundan aşağıda kalan tipler de ortaya çıktığı için.

© Richard Meier & Partners

Bodrum Evleri kurgulanırken istenen evlerin girişten itibaren art arda seyirler oluşturan bir karaktere sahip olması -bunun da manzaradan tamamen faydalanabilmesi. Richard Meier kullanıcıya bir gezinti (promenade) yaratıyor aslında. Her bir ev tipi, net bir gezinti rotası tanımlıyor kullanıcıya. Eve giriş yolu, evin dış merdivenlerine daha sonra evin dış kapısına buradan içeriye, evin giriş salonuna ve son olarak iki kat yüksekliğindeki yaşam alanına yönlendiriyor kullanıcıyı. Bu kurgu her tip ev için bu şekilde gerçekleştirilmiş Meier tarafından: yalnızca farklılık iki tipin daha yüksekte kalan giriş kotları nedeniyle, ilave olarak daha yüksek bir giriş alanı düzenlenmesi olmuş.

© Richard Meier & Partners

Bodrum Evleri Meier’in dünyaca ünlenmiş tarzıyla tasarlanmış. Beton strüktüre sahip ev, beyaz duvarlar ve geniş açıklıklarla kurgulanmış. Malzeme çeşitliliği az tutulmuş, ek olarak yalnızca taş ve ahşap döşeme kaplamaları mevcut. İki kat yüksekliğindeki yaşam alanı, evlerin içine dramatik bir etki katıyor. Bunların yanında, bu yaşam alanı bir şömine bacası esas alınarak düzenlenmiş -bu yaklaşımı Meier’in önceki işlerinde de görmek mümkün. Doğal aydınlanma sağlayan tavan pencereleriyle evin çatısı da 5. bir cephe gibi kurgulanmış. Her bir evin arazide tek bir kübik nesne olarak algılanmasını istemiş Meier. Asıl hacimden çıkartılarak oluşturan dış mekanlar da yine bu iç hacimlerle aynı çatı altında kalarak, ‘nesne’lere heykeli bir algı katılmak istenmiş.

© Richard Meier & Partners

‘’Meier, ışığın hayat demek olduğunu biliyor. Onun keskin geometrili, kar beyazı, ışık dolu evleri kendine özgü ve eşsiz.’’ Berggruen. Bu cümlesiyle biraz New York Beşlisi / Beyazlar (New York Five / Whites) akımını da tanımlıyor aslında.

New York Beşlisi / Beyazlar (New York Five / Whites): Richard Meier öncülüğünde başlayan 20. yüzyılın rasyonel mimari akımlarından biridir. Geometrik tasarımı ve beyaz renk kullanımını (idealler) esas alan bu akım Richard Meier’in etkisi altında kalan John Hedjuk, Peter Eisenman, Charles Gwathmey ve Micheal Graves’in de katılmasıyla New York Beşlisi adını almıştır.

© Richard Meier & Partners

‘’Bodrum Evleri’ni tasarlarken, Yalıkavak’ın görkemli ışığı ve mükemmel iklimi ilham kaynağı oldu. Evlere giren doğal ışığı maksimum seviyede tutmaya çalıştık. Buna ek olarak, biz minimal ve ince detaylara, indirgenmiş materyal paletine inanıyoruz.’’ Richard Meier.

Kaynaklar:

1. ”Bodrum Houses” nd. Richard Meier & Partners Architects LLP. <http://www.richardmeier.com/?projects=bodrum-houses-2>
2. ”Interactive floor plan: Bodrum House by Richard Meier & Partners” 3 May 2013. Wallpaper. <https://www.wallpaper.com/architecture/interactive-floor-plan-bodrum-house-by-richard-meier-partners>

The post Bodrum Evleri appeared first on Arkitektuel.

Cam Ev (Glass House), en iyi şekilde etraftaki peyzajı seyretmek için bir pavyon olarak tanımlanabilir. Yoldan görünmeyen, önündeki gölete çıkma yapmış ve karşıdaki ormanlık alana eşsiz manzaraya sahip bir arazide bulunuyor ev. Evin en önemli özelliği dikdörtgen şeklini oluşturan dört dış duvarının tamamıyla cam olarak kurgulanması; etrafındaki peyzaja bütünüyle açılıyor. 20. yüzyıl modern mimari-rasyonalizm akımlarından Uluslararası Uslüp (International Style)‘u Amerikan konut mimarisine uyarlayan tarzıyla Cam Ev, materyallerin ve detayların yenilikçi kurgulanışı ve doğayla kusursuz birleşimiyle mimarlık tarihinde oldukça önemli bir yere sahip.

© Robin Hill

Yapı, 1949 yılında tamamlanmış ve 2005 yılına kadar mimarı Philip Johnson tarafından konut olarak kullanılmış. Yapımından bu yana içinde değişikliğe gidilmemiştir. Bunun sebebi mimari karakterinin oldukça önemli bir yere sahip olması. Cam Ev, Mies Van der Rohe tasarımı Farnsworth Evi’nin izinden gidiyor, modern anlamda tarzıyla farklılık yaratan ikonik bir konut yapısı olması başarıyor.

© Blaine Brownell

İçte duvarsız, bütün bir mekan sağlanmış olsa da Philip Johnson evi, geleneksel bir plan düzeni şeklinde düşünmüş. İçerideki dikdörtgensel, loft tarzı mekanları ‘oda’ olarak değerlendirmiş. Cam Ev’de bir mutfak, yemek odası, oturma odası, yatak odası, şömine alanı, tuvalet ve bir giriş alanı bulunuyor. Johnson, modern mekanı işleyen tarzına rağmen evin, planıyla kolaylıkla tipik taşıyıcı sisteme sahip bir ev planı olarak işlenebileceğini belirtiyor.

Plan / © Alessandro Bianchi and Giancarlo Camagni Politecnico di Milano

Cam Ev’in planına detaylı bir şekilde baktığımızda evdeki mobilyaların kesin bir düzende yerleştiğini görüyoruz. İçerideki değişmeyen mobilya düzeni de sürekli değişen çevre ve peyzajla bir kontrast sağlıyor. Evin çevresi, bahçe alanı, evin kendisi ve oturma odası iç içe geçmiş kutular olarak düşünülüyor. Halı, oturma odasının alanını tanımlarken alçak bir masa etrafında düzenlenmiş bu kısım da mekanın fonksiyonunu aktarıyor; oturma odası evin merkezine yerleştirilmiş.

En özel alanı tanımlayan yatak odası oturma odasından bir dolap ile ayrılıyor. Hiçbir sabit duvar bulunmuyor evde tuvaleti evden ayıran duvar dışında. İçeride hiçbir sabit ayırıcıyı kullanmama yaklaşımıyla sağlanan, evi büyük bir odaya dönüştüren total mekan ve evin açık plan düzeni anlayışı yapıldığı yıla göre -1949- oldukça alışılmadık.

© Stacy Bass

1991’te evin mimari Philip Johnson ile yapılan bir Cam Ev (Glass House) turundan;

Cam Ev’de biçimsel yaklaşım oldukça açık. Mies Van der Rohe ve ben, nasıl tamamı cam bir evin yapılabileceği konusunda tartıştık ve ikimiz de bir tasarım gerçekleştirdik. Tabiki Mies’inki öncüydü (Philip Johnson, burada Farnsworth Evi’nden bahsediyor.), benim de ustadan esinlenilmiş hali; fakat iki yapıda oldukça farklı yaklaşımlar mevcut. Benim yapımda birden fazla tarihi etki var. Cam Ev, biçimsel olarak Mies Van der Rohe, Malevich, Pantheon, İngiliz bahçeleri, Romantik akım ve 19. yüzyılın asimetrisi. Başka bir deyişle, bütün bu ögeler burada birbirine karıştırılmış fakat yapı tarihi bir dokunuşla modernin işlenişi, basit bir küp.

© Archdaily

Cam Ev projesinin başlamasının sebebi, o arazinin orada varoluşu aslında. Şu ana kadarki en zor işim. Tam olarak 3-4 yıl tasarım hakkında fikir geliştirmekle geçti. Her biri arazinin peyzajını bütünleyen fikirlerdi. Yani Glass House yapıdan çok bir manzara parkı. Ben ilk olarak buradaki tepeciğe ve meşe ağacına odaklandım. Bu tepedeki manzara bütün bu şeyin ortaya çıkışı oldu.

Bana sorarsanız etrafta dolanarak bütün mekanı görebilmeniz iyi bir şey. Glass House’da bu senaryo mümkün. Aynı yerde durarak hem güneşin doğuşunu hem de ayın ortaya çıkışını izleyebileceğiniz tek ev olduğunu iddia ediyorum. Çünkü bu diğer her türlü ev için bir imkansızlık, başka bir etkiyi deneyimlemek istiyorsanız başka bir odaya gidersiniz. Cam Ev’de bu etki hep ve evin her noktasında aynı şekilde var.

© Simon Garcia | arqfoto

Artistik olarak Glass House, tabiki, Mies Van der Rohe’nin soyundan geliyor. Mies bana 1940’larda bir gün bir cam ev yapabileceğimi söyledi, ben ise cam evi yapamayacağını çünkü camın bir duvardan destek aldığı veya bir duvarın içine girdiği durumda tüm cam evin ‘camlığını’ yok edeceğini söyledim. Bu nedenle evde hiçbir duvar bulunmamalıydı. Duvarlar, bütüncül evin içinde birbirinden ayrı pavyonlar yaratacaktı; tıpkı benim evimde tuvalet alanının yarattığı gibi. Bunun dışında evin içi ve evin planlaması basit, düzlem ve bloklarla yani Mies’e yönelen düzenlemelerle yapıldı. Bu demek oluyor ki, yatak odasındaki dolay bir düzlem, mutfak bir diğeri ve iki alan kapalı, dairesel bir banyo ile destekleniyor. Böyle bir düzen bize diğer elemanların bu üç merkez etrafında yayıldığı bir çapa formu veriyor. Bu, basit bir asimetri, basit bir 1920’ler mimari düşünce uygulaması. Daha sonra bütün bu yaptıklarımı simetrik bir kafes içine koydum, Mies’in diyebileceği üzere, çıkış noktasını tamamen reddederek.

© Micheal Biondo

Dışarıdaki simetri ise benim üzerinde dinlendirici etki yaratan, yapıya sakin ve düzenli bir hava katan karaktere sahip. Buradan içeri giriyorsunuz ve asimetrik düzlemlerin ve hacimlerin vahşi dünyasına dalıyorsunuz. Bu ideal mekanları birbirinin yanında tasarlama, birbiri içinde kurgulama, aynı zamanda birbirinden izole etme ve hepsini bir noktada birbirine bağlama fikri ilk olarak özellikle Mies’in ideali amaçlayan tasarımlarından daha sonra da Malevich ve diğer bir sürü kontrsüktivistten çıkıyor tabiki. Benim bu tasarımımda yaptığım bu.

© Simon Garcia | arqfoto

Siz evin merkezinde, halının üstünde, ateşin önünde yani evin asıl odak noktasında, otururken bütün evi buradan gözlemleyebileceğinizi ve bütün eve burdan hakim olabileceğinizi fark edeceksiniz. Cam Ev’e girdiğinde kullanıcı, mecazi olarak konuşacak olursam, bir köpek gibi etrafı koklayacak -köpekler için koklama oturacakları yeri bulmada önemli bir araç- sonunda etrafında döne döne konforunun maksimum olduğu yeri seçecek ve oraya yerleşecek. Bunu eve girdiğinizde fark etmeden yapıyor olacaksınız. Nereye oturabilirim? Nerede sırtımın bir tehlikeyle karşı karşıya olmadığını hissedebilirim? Nerede her şeyin merkezindeymiş duygusunu hissedebilirim? Evde halıyla tanımlı bu alan cevap olacak.

© Eirik Johnson

Bu fikre göre evin oturma odası şöminenin karşısı. Halı oturma odasını tanımlıyor. Oturma odası, halının üstüne, halı Cam Ev’e, Cam Ev de bulunduğu alana oturuyor. Bu geniş çimenli alanla ev arasındaki basamak farkıyla da iki mekanın farkı göz önüne seriliyor birbiri içine geçmiş peyzaj ve ev arasında. Sonucunda evin üstünde olduğu platform,arazinin geniş çimenliğine oturtulmuş; Cam Ev’in kendisini alanına bağlayan bir öge.’’

Tek katlı yaklaşık 10×17 metrelik dikdörtgen plan şemalı Cam Ev, 5 metre uzunluğunda geniş cam cepheler, bunları taşıyan siyah direkler ve bu direklerin arasındaki I kesitli çelik kirişler ile kurgulanmış. Yine de evin strüktürü, aslen tasarımın fikir babası olan Mies van der Rohe’yi detayların arkasındaki düşünce eksikliği sebebiyle pek etkileyememiş.

© Archdaily

Buna rağmen evin basit güzelliğine katkıda bulunan birçok yaklaşım var yukarıda anlattıklarımıza ek Cam Ev’de. Geniş cam cepheler, canlı yansımalara yol açıyor arazide. Eve yaklaşırken bile insana etraftaki ağaçlar, evin içinde veya dışında yürüyen kullanıcılarla katmanlanmış sürekli değişen imajlar sunuyor, yapı arazide canlanıyor bir nevi. Yalnızca silindir tuğla kısım dışında bütün ev gözlemlenebilir kılınmış.

© Richard Barnes

Bunun dışında evin bulunduğu alanda Philip Johnson 13 tane daha yapı tasarlanmış. Bu yapı dizilerinin arasında bir konuk evi, sanat galerisi, bir heykel sergi salonu ve bir pavyon bulunuyor. Philip Johnson burada yaşadığı yaklaşık 50 yıl içinde farklı zamanlarda tasarlamış diğer 13 yapıyı da. Böylece bütün alan, Philip Johnson’ın mimari sergisine dönüşüyor aslında.

Kaynaklar: 

1. Eleanor Devens, Franz Schultz, Jeffrey Shaw, and Frank Sanchis. ”The Glass House”. National Trust for Historic Preservation and The Glass House. <http://theglasshouse.org/explore/the-glass-house/2/>
2. Adelyn Perez. “AD Classics: The Glass House / Philip Johnson” 17 May 2010. ArchDaily. Accessed 27 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/60259/ad-classics-the-glass-house-philip-johnson/> ISSN 0719-8884

The post Cam Ev appeared first on Arkitektuel.

Farnsworth Evi (Farnsworth House), 1951 yılında arasında Amerika’nın Plano kentinde tamamlanmış, Dr. Edith Farnsworth için bir haftasonu evi olarak kurgulanmış konut yapısı. Mies Van der Rohe tarafından tasarlanan ev, mimarlık tarihinde oldukça önemli bir yere sahip; 20. yüzyılın süsten uzak, kesin geometri ve simetriyi essas alan rasyonel mimari anlayışla (Uluslararası Üslup olarak da geçer) ortaya çıkmış. Geleneksel yapı dilinde, yarattığı şeffaflık, askıda durma hali ve yalın yapı elemanları ilkeleriyle köklü değişikliğe yol açan bir dile sahiptir Farnsworth Evi.

© National Trust for Historic Preservation

Mies Van der Rohe, kendi tüm mimarlık serüveninde üç konuyla uğraşıyor: serbest mekan, taşıyıcı iskeletin ifade en birleşme noktaları sorunları ve demir konstrüksiyon teknik çözümleri. Dünyaca ünlü yapısı Farnsworth Evi de bunları çözdüğü ve aktardığı en önemli eserlerinden. İlk olarak, Van der Rohe’nin Bauhaus için tasarladığı mobilyalar ve Barselona Pavyonu’ndan sonra ortaya attığı serbest mekan arayışının, total mimarinin sağlanabildiği yapı. Ev incelendiğinde iç mekanın taşıyıcılardan tamamen ayrıldığı, tüm cepheler yukarıdan aşağıya cam olup çevresine açılan bir evin oluşturulduğunu görmek mümkün. Yapı, dışarıdan 2 sıra kolonla destekleniyor; ne cephe ne de iç mekan hiçbir taşıyıcıyla kesintiye uğratılmamış.

Total Architecture – Total Mimari: Nötralize edilmiş serbest mekan arayışı. 20. yüzyıl mimarisinde tek başına bir dönem sayılabilecek Mies Van der Rohe’nin yapılarında yakalamaya çalıştığı mekan algısı. Total mimaride amaç, taşıyıcılar tarafından bölünen iç mekandan tamamen kurtulmak, özgür bir iç mekan yaratmak.

Plan

Farnsworth Evi’nin platformlar üstüne oturtulduğunu görüyoruz. Amaç her iki plağın da toprakla temasını keserek yüzme efektini vermek. Evi oluşturan yatay düzlemler (döşeme ve tavan) ve doğada salınan 8 adet taşıyıcı, buna katkı sağlayan yapısıyla arazide asılı duruyor. Mies bunu yatay ve dikey elemanları birbirine bağlamama, döşemeleri kendini taşıyan dikmelerle kaynaştırmama ile çözüyor; dikmeler yalnızca yüzeysel olarak temas ediyor döşemelere. Sonucunda binayı oluşturan her eleman tüm sadeliğiyle ayrı ayrı duruyorlar alanda; geleneksel inşaat tekniğindeki gibi tek bir eleman haline gelmeyerek. Yapı da sessizce yerinden kaldırılmış, uçan bir öge oluyor.

© Chicago Architecture Foundation – CAF

Evin yapıldığı yıllara, 1940’lara kadar mimaride strüktürel açıdan önemli bir gelişme gerçekleşmemişti. Düşey taşıyıcı elemanlar ile yatay taşıyıcı elemanların birbirinin üstüne binerek kenetlenmesi dışında taşıyıcının kurgulanabileceği başka bir teknik bilinmiyordu. 1940’larda ise ‘kaynak’ kullanımıyla tarihte ilk kez bu düşey ve yatay elemanlar yanyana bir birleşim detayı gösterebilecek hale geldi. İki elemanda kendi formunda, fakat tek bir öge olarak çalışmaya başladı bu teknikle. Mies Van der Rohe’nin istediği de buydu: ayrı gözüken, bünyeleri bir taşıyıcı elemanlar. Bu tekniğin kullanımına, Farnsworth Evi ile başlanmış oldu. Önceki sistemle farkı, Mies’in gözünde, binayı algısal olarak birliğe itmesiydi. Farnsworth Evi’nde iki önemli algı yıkıldı bu teknik konuda: algısal birlik ve yapının yere bağlılığı.

© Archdaily

Tek kat yükselen ev, 8 tane I profil çelik kolonla desteklenmiş. Çatıyı ve döşemeyi taşıyan sistem, geniş açıklığı geçen yenilikçi strüktürel etkisinin yanında evin mimarisinde çıplak olarak gözlemlenebilen bir öge. Kolonların arasında da yapının en üstünden altına kadar cam cepheleri görüyoruz; evi çevresindeki ormana tamamen şeffaf hale getiriyor. Bu bağlamda Illinois eyaleti’ndeki Farnsworth Evi, Plano’nun doğal çevresine mükemmel bir düzen içinde yerleştirilmiş. Tamamının cam cephelerden oluşması da yapının çevresiyle olan bağlantısını güçlendirmeye yönelik. Ludwig Mies van der Rohe’nin mimari konspetlerinden biri olan doğa ve yapı arasındaki güçlü uyumu sağlıyor.

© Chicago Architecture Foundation – CAF

Camlar, sakin çevresiyle evi bağlarken akla gelen sorulardan biri bir konut mimarisinde aranan özellik olan gizlilik. Mies, bunu evin bulunduğu özel arazideki ağaçlarla sağlıyor. Kendisi bu yaklaşım için şunları dile getirmiş bir röportajında: ‘’Doğa da kendi hayatını yaşamalı. Onu, evlerimizin renkleri ve içerideki mekanizmalarla bozmamalıyız. Üstelik, doğayı, evleri ve insanları büyük bir birlik yaratacak şekilde biraraya getirmeye çalışmalıyız.’’

© Flickr user David Wilson

Platformlar üstünde yükseltmenin arkasında bir başka yaklaşımdan da bahsetmek mümkün. Mies, evin bulunduğu alanda olabildiğinde aydınlık olmasını amaçlamış ve yapıyı yerden yaklaşık 150 cm kaldırıyor. Yere kadar uzanan tek ögenin yalnızca çelik kolonların olması, alanın peyzajının da kesintiye uğramadan devam etmesini sağlamış.

Binanın suya yönelen tarafında binaya teğet ve biraz kaydırılmış yerden 75 cm yükseltilmiş ikinci bir döşeme mevcut. Farnsworth Evi’nin verandası olarak tahmin edilen bu alan, bir taraftan kendi boyu kadar çelik dikmeler bir taraftan ise evin dikmelerine bağlanmış.

© Chicago Architecture Foundation – CAF

Traverten kaplı döşemeleriyle sadeliğine vurgu yapılan evde, profillerden başka düşey eleman kullanılmıyor. Bunun sebebi yukarıda bahsettiğimiz serbest, total iç mekanı sağlayabilmek. Evdeki tek duvar, tuvaleti ayıran duvar. Bu duvar da mobilyaya dönüştürülerek kaydebilmiş iç mekanda. Düşey algı yaratmamaları için de platformalara ve dolayısıyla eve ulaşmak için kullanılmış merdivenler birbirine bağlanmadan, tek tek yatay elemanlar olarak kurgulanmış. Farnsworth Evi’nde düşey ve yatay büyük bir özveriyle birbirinden tamamen koparılıyor; birbirine bağlanarak büyük ve tek kütle etkisine yol açmamaları için.

© National Trust for Historic Preservation

Bulunduğu alanda belirli aralıklarla gerçekleşen sele dayanıklı olması amaçlı da yükseltilen yapı, günümüze kadar birkaç koruma sıkıntısıyla uğraşmış. Sel, iç mekanda zayıf havalandırma ve yüksek maliyet gerektiren ısıtma sorunlarıyla karşı karşıya kalmış Farnsworth Evi, bunlara rağmen şüphesiz sadeliğin kusursuz bir formda işlendiği önemli bir 20. yüzyıl mimarisi örneği. Tasarımındaki mükemmellik, plan düzeninde kurgulanan açıklık ve minimalist yaklaşımıyla gelecek birçok esere ilham kaynağı oluyor. İnsan eliyle yaratılmış kusursuz geometri ve tasarımına arka plan olan düşüncelerle Mies de kendinden sonraki 30 yıla yön veren mimari düşüncelerini aktarıyor bu başarısıyla.

The post Farnsworth Evi appeared first on Arkitektuel.

Romeo & Juliet Apartmanı, Hans Scharoun ve Wilhelm Frank tarafından 1954 yılında tasarlanmıştır. Almanya’nın Stuttgart şehrinde bulunan yapı organik mimarinin önemli örneklerindir. Doğada 90 derecelik açılar olmadığını belirten Scharoun ve Frank, tasarımlarında da bu felsefeyi izleyerek Romeo & Juliet Apartmanı’nı farklı açılardaki çizgilerin bir araya gelmesiyle çizmişler. 

© en.wikiarqutectura.com

Berlin Filarmonik eseri ile dünyaca tanınan Hans Scharoun, Romeo & Juliet Apartmanı’nın tasarımını başladığında 61 yaşındaydı. Bu sayede, Scharoun’un mimari deneyimleri ve Wilhelm Frank’ın bölgeye hakimiyeti sayesinde özgün bir apartman tasarımı ortaya çıkabildi. Scharoun, pek çok projesinde olduğu gibi, Romeo & Juliet Apartmanı’nda da ekspresyonist, didaktik ve rasyonel unsurlar kullanmıştır.

Romeo & Juliet Apartmanı, II. Dünya Savaşı sonrasında ortaya çıkan konut ive sosyal tesis ihtiyacının bir sonucu olarak ortaya çıkmıştır. Doğaya dönüş, organik mimari konseptlerinin bir sonucu olarak Scharoun, farklı açılar ve ölçekler kullanmıştır. 

© en.wikiarqutectura.com

Proje, orijinal halinde değişik boyutlardaki evleri bulunduran daha geniş bir kompleks olarak tasarlanmıştı. Ancak, projenin tamamı gerekli onayları alamadı ve proje bugünkü son haline getirildi. “Büyük ev” in bir parçası olan, büyük kütleden koparılmış küçük evler üretilmiştir. Evler bir araya gelerek sosyal birimler, sosyal birimler mahalleleri, mahalleler ise şehrin genel dokusunu oluşturmaktadır.

Hans Scharoun’un pek çok projesinde olduğu gibi, Romeo & Juliet Apartmanı içten dışa doğru büyümekte. Apartmanın cephesi, kullanıcıların ihtiyaçları doğrultusunda gelişen, yapının içindeki oluşan hacimlerin bir yansıması. Tekrar ilkesi kullanılarak üretilmiş, geniş iç mekanlara sahip ve katı bir sadeliğe sahip iki apartman da (Romeo ve Juliet) işlevsellik göz önünde bulundurularak üretilmiş.

© en.wikiarqutectura.com

Romeo Kulesi

196 metre yüksekliğindeki Romeo Kulesi, arazinin doğu kısmında yer alıyor. Yapının en dikkat çeken özelliği, konsol çıkan, güneşe dönük olarak tasarlanmış balkonlar. Pek çok girişi bulunan yapının sirkülasyonu merkez çekirdekte bulunan iki adet asansör ve koridorun sonlarında bulunan merdivenler ile sağlanıyor.

Plan (Romeo) / © en.wikiarqutectura.com

Kulenin her katında, L-şeklinde tasarlanmış koridoru çevreleyen altı daire bulunuyor. Her bir daire, iki cepheden de ışık alacak şekilde kurgulanmış. Yapıda bulunan dairelerin boyutları 38 ila 96 metrekare arasında değişiyor. 96 metrekarelik en geniş daireler yapının en uç kısmında bulunuyor. Romeo Kulesi’nde toplam 17 adet 1+1, 32 adet 2+1, 17 adet 2,5+1, 17 adet 3+1 ve 17 adet 4+1 daire ve 3 adet dubleks daire bulunuyor. Kulenin birinci katında ise bir restoran var.

Kesit (Romeo) / © en.wikiarqutectura.com

Juliet Apartmanı

Proje alanının batı kısmında yer alan ‘at nalı’ şeklindeki Juliet Apartmanı, komşusu Romeo Kulesi kadar değişken bir yapıya sahip değil. Juliet Apartmanı, çoğunlukla iki geniş yatak odası olan, genişliği 72 ila 86 metrekare arasında değişen aile dairelerini bulunduruyor. Bu yapı, uyumlu ve kullanışlı mekanlar üretmek için dik açılı programlar kullanılması gerekmediğini kanıtlıyor.

Kesit (Juliet) / © en.wikiarqutectura.com

Apartmanın dallanmış yapısı sayesinde yapının lobisi aynı zamanda yapının merkezi. Dairelerin içinde mekanlar girişten uzaklaştıkça şekilleniyor. Her bir dairede farklı işlevler için kullanılabilen L şeklindeki odalar mevcut.

Plan (Juliet) / © en.wikiarqutectura.com

The post Romeo & Juliet Apartmanı appeared first on Arkitektuel.

© Joe Parks via Flickr

San Francisco’nun Financial District yani Finans Bölgesi’nde bulunan kule, 1972’de tamamlanmış. Transamerica Pyramid, William Pereira tarafından tasarlanmış ve dönemin mimari karakterine yenilik getirmiştir. Yumuşatılmış rasyonalizmin bir eseri olan Transamerica Pyramid, San Francisco’nun en uzun binası ünvanını almış ve şehir için bir simge haline gelmiştir.

Yumuşatılmış Rasyonalizm (Modified Rationalism): 20. yüzyıl mimarisinde popüler hale gelmiş gökdelen mimarisinin akımlarından biridir. Gökdelenlerin baştan aşağı aynı karaktere sahip olması gerekliliğini savunan Rasyonalizm akımından farklı olarak; Sullivan ile ortaya çıkan, bu yüksek binaların dolayısıyla şehirlerin aynılaşmaması için ortaya atılmış mimarı akımdır. Yumuşatılmış rasyonalizme göre her gökdelenin özgün bir tarafı olmalıdır.

© Transamerica Corporation

Transamerica Pyramid, özgün bir mimariye sahiptir. Dönemin gökdelenlerinin aksine piramit şeklinde yükselen yapıya, ilk başta tepkiler oldukça fazlaymış Bunun sebebi yukarıya doğru çıkıldıkça kullanım alanının azaldığı bir tasarıma sahip olması -yani piramit olması, o zamana kadar alışılagelmiş mimari özelliklerden tamamen sıyrılması ve şehrin silüetinde bambaşka bir iz bırakacak olması. Fakat William Pereira’nın bu tasarımla amaçladığı şeyler de tam olarak buydu. Sullivan’ın gökdelen mimarisi hakkında fikirlerini savunan Pereira, yapının tanınmışlığını en önemli öge olarak belirledi; sonucunda şehre ve kendine özgü bir yapı tasarladı. Şeklin böyle olmasının bir başka sebebinin de müşterinin yani Transmaerica CEO’su John Beckett’in aşağıdaki caddeye daha çok ışık gelmesini sağlamak, güneş ışığını kesmeyi diğer gökdelenlere nazaran azaltmak olduğu söyleniyor.

© Transamerica Corporation

Transamerica Pyramid, 260 metre uzulunluğunda ve Salesforce Kulesi tamalanana kadar da San Francisco’nun en uzun gökdeleni. Beton-çelik-cam olarak inşa edilmiş olan yapı 48 kat yüksekliğinde. 48. katta bir konferans odası bulunuyor. San Francisco’nun tüm kıyı şeridinin gözlemlenebildiği bu kata girmek ise oldukça pahalı. Yapnın en üstünde 64 metre uzunluğunda alüminyum-cam bir şapkası var; bu kısım binanın ”tacı”, binaya tanınmışlığını sağlayan en önemli kısmı.

© Photoeverywhere

Yapını radye temeli 3 metre yüksekliğinde. Bu da 24 saat kesintisiz beton dökümüyle doldurulmuş. Çelik ve beton ayaklar üzerine oturulan gökdelenin ayakları ise 15,5 metre derine batırılmış ve herhangi bir depreme dayanıklı olarak tasarlanmış.

© John Wright

Transamerica Pyramid’de toplamda 3678 adet pencere bulunuyor. Yapının şeklinden dolayı da temizleme amaçlı ulaşılamayacak olan pencerelere şöyle bir çözüm getirilmiş; pencerelerin büyük çoğunluğu 360 derece dönebiliyor böyle bakımı içeriden de yapılabilir. Bunun dışında binanın genel bakımı ise tam 18.000 saat sürüyor. Sıkıştırılmış beyaz quartzla kaplı olan Transamerica Pyramid’i parlak rengini koruması için 10 yılda bir bakım yapılıyor ve oldukça zaman alan bir işlem.

© Dan_H via Flickr

Yapının şeklinin bir başka azizliği de asansörlerin binanın şeklinde ilerleyemeyişi. İki kanattan oluşan yapıda 29 kattan sonrasında doğu kanadında 2 asansör şaftı; batı kanadı ise merdiven bulunduruyor.

The post Transamerica Pyramid appeared first on Arkitektuel.