©Iwan Baan

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu için  2019’da Japon mimar Junya Ishigami seçildi. Ishigami, 2004 yılında ödüllü Junya Ishigami + Associates’i kurmadan önce SANAA’da mimar olarak çalışan Ishigami, pavyonun en genç ikinci tasarımcısı. Geleneksel yapıları yorumlayan ve doğal fenomenleri yansıtan deneysel projeleriyle tanınan Ishigami, pavyon için dünyanın en yaygın kullanılan mimari elemanlarından olan çatılardan ilham almış.

©Laurian Ghinitoiu

İlkel ve eski hissettiren bir pavyon oluşturmak istediğini belirten Ishigami, “Bina ve peyzaj arasında bir şey. Dünyanın her yerinde kayrak çatılar bulunur, bu yüzden buraya gelen herkes pavyonla temel bir arketipik form tanımlayabilir.” diyor. 2019 Serpentine Pavyonu tasarımı kayrak taşından plakaların tek parça bir kanopi oluşturacak şekilde düzenlenmesiyle yapılmış ve parkın zemininden yükselen bir görünüm amaçlanmış. Pavyonun iç mekanı kapalı bir mağarayı anımsatır; düşünmek için bir sığınak. Ishigami’ye göre tasarım, insan yapımı yapılar ve doğada var olanlar arasındaki uyumu aradığı kendi ‘boş alan’ felsefesini ifade eder.

©Norbert Tukaj

“Pavyon için tasarımım, doğal peyzajın arka plan olarak yer aldığı yapılı çevreye karşı olan bakış açımızla oynuyor; sanki zeminden büyüyerek çıkmış, kayalardan yapılmış bir tepeye benzemesiyle doğal ve organik bir hissi vurguluyor.” diyor Japon mimar. Yığıntı halinde duran yüzlerce kaba Cumbrian kayrak parçasından oluşan bu manzara, uzanmış kanatlarıyla koruyucu bir sığınak haline getirilmiş bir kuş görünümüne sahip. Yaklaştığınızda, bu tüylerle kaplı gibi görünen tepenin ince bir kabuk olduğunu, ince beyaz sütunlardan oluşan bir ormanın üstüne yerleştirilmiş 62 ton kayrak olduğunu ve içinde mağaraya benzer bir alan yarattığını görüyorsunuz. Ayrıca pavyonun her yönden erişilebilir olması düşünülmüş. Çocukların çatının daha alçak noktalarında altından içeri geçebileceği alanlar tasarlanmış. Pavyonun dünyada görülen kayrak çatıların ağır varlığına sahip olan ve aynı zamanda bir esintiyle uçabilecek kadar hafif görünen, rüzgarla şişen bir kumaş parçası gibi duran dağınık bir kaya kümesini andırmasını amaçladığını da belirtiyor Ishigami.

©Norbert Tukaj

Çatının altında öngörülenden daha fazla sütun kullanılmış ve mobilyaların yerinden oynamasını önlemek için mühendisler tarafından yapılan rüzgâr analizini takiben bir dizi polikarbonat duvar kurulmuş. Ishigami, tasarımın yoğun bir şekilde tahrip olduğu ve duvarların örtü altındaki serbest dolaşım alanını daha kısıtlı bir çevreye dönüştürdüğü görüşünde. Projenin hedeflerinden biri her zaman iyi mimariyi teşvik etmek ve ilham vermek olmuş. Ishigami “Tasarımımı gökyüzündeki kara bir bulut olarak hayal ettim. İnsanların da buraya gelmelerini ve hayal etmelerini istiyorum.” diyerek 2019 Serpentine Pavyonu tasarımını tanımlıyor.

The post 2019 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yeniden yapılan Serpetine Pavyonu’nu 2002 yılında Koreli Toyo Ito ve Cecil Balmond tasarladı.  2000’de Zaha Hadid ve 2001’de Daniel Libeskind’in ardından tasarlanan üçüncü Serpentine Pavyonu için Toyo Ito ve Cecil Balmond, Londra merkezli mühendislik firması Arup birlikte çalışmış.

© Sylvain Deleu

Düz çelik barların oluşturduğu kafes sistemi ile ayakta duran 5.3 metre yüksekliğindeki tek katlı pavyon beyaz alüminyum panel ve cam ile kaplanmış. Pavyonun esas amacı, hiçbir ortagonal grid sistemine ve taşıyıcı kolona bağlı olmayan, açık plan düzenine sahip kolonsuz ve ferah bir mekan yaratmak. Böylece Hyde Park’ın ortasında, Kensington Bahçeleri’nde bulunan yapı yazın bir kafe ve etkinlik yeri olarak kullanılabilmiş.

2002 Serpentine Pavyonu’nun oldukça rastgele gözüken formu, bir bilgisayar programı ile; tek bir karenin döndürülmesi sonucu ortaya çıkan algoritmik hesaplara göre tasarlanmış. Pavyonu oluşturan her bir parça birer taşıyıcı kiriş görevi görüyor ve oluşan titreşimlerin sönümlenmesini sağlıyor. Bu sayede pavyon, birbirine bağlı taşıyıcı ve estetik parçaların birlikte çalışması sonucunda ayakta duruyor. İlk bakışta parça parça olarak algılanan yapı, strüktürel açıdan bir bütün olarak davranıyor.

© Sylvain Deleu

Pavyonun parçalara dağılmış görüntüsü Toyo Ito’nun deneyciliğinin bir kanıtı. Yapı mimarın kendi alışıldık üslubundan çok farklı bir mimari dile sahip. Her ne kadar pavyon genel olarak dikdörtgensel bir form üzerinden kurgulanmış olsa da, mekanın içerden daha farklı bir algısı var. Cephelerdeki kesikler yapının içinde havada uçuyormuş izlenimi yaratıyor. Aynı zamanda bu kesikler ve beyaz tercihi sayesinde pavyonun içinde oldukça parlak, ferah ve neşeli bir hava var.

© Sylvain Deleu

Toyo Ito ve Cecil Balmond, üç temel malzeme ile pavyonu tamamlamış. Yapının zemini kontrplak ile kaplı. Duvarlar ve tavanda ise 3mm beyaz alüminyum paneller tercih edilmiş. Duvarlardaki açıklıkların bazıları ise cam ile kapatılmış. Üç ay boyunca Hyde Park’ta duran pavyon, 600,000 poundluk bir bütçe ile inşa edilmiş.

The post 2002 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.