©Andy Ryan

MIT Simmons Hall, 1999’da Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (Massachusetts Institute of Technology-MIT) ‘nün Steven Holl’u görevlendirmsiyle ortaya çıkmış. 2002 ylında tamamlanan Simmons Hall, MIT’nin genişleme projesinin bir parçası ve projenin lisans öğrencilerinin kalacağı yurtları barındıran kısmı. Yapının hedefi, bir üniversitenin her özelliğini tek bir mekanda keşistirmek ve kampüsün sanat merkezlerinden biri haline gelmek.

©Andy Ryan

MIT, Steven Holl’ü görevlendirdiğinde yapının, etrafındaki ve içindeki mekanlarla öğrenci etkileşimini teşvik edecek bir yer olmasını amaçlamış. MIT, yapının kullanımı fonksiyonunu belirleyip, bunların Steven Holl’un deneyimlemeye deyecek yapı yaratma yeteneğiniyle birleşmesini istiyor. Ortaya üniversitenin ihtiyaçlarını karşılayacak ve Steven Holl’ün imzasıyla ismini duyuracak 10 katlı bir yurt binası çıkmış. Yurt, zamanla birbirine zıt mimari elemanları birleştiren karakteriyle (boşluk-doluluk, opaklık-şeffaflık) küçük bir şehir haline gelmiş.

©Steven Holl Architects

Holl’un tasarımı bir ‘sünger’ gibi çalışabilecek bir yapı. Simmons Hall, yapının kesitinde yarattığı boşluklar ve geniş, çok sayıda açıklığıyla içeri ışığı alacak gözenekli bir yapı olması fikriyle tasarlanmış. Yapının kesitinde ortaya çıkan bu boşluklar da öğrenciler için etkileşim mekanları olarak düşünülmüş.

Yapının kesitinde boşalmalara yol açan bu alanlar, farklı kotlara görsel iletişim sağlayan boşuklar olmasyla da etkileşim mekanı olma özelliğini pekiştiriyor. Steven Holl, bu kısımlardan ‘yapının akciğerleri’ olarak bahsediyor -doğal ışığı içeri taşıyan ve hava sirkülasyonunu sağlayan.

Kesit

Fakat, Holl’ün ilk olarak devasa olarak kurguladığı bu boşluklar tasarımın son halinde istenilen büyüklükte bulunamıyor. Bunun sebebi ilk halinin yangın ile ilgili mevuzatlara uymaması. Mimar aynı konsepti farklı boşluklarla devam ettiriyor. Yeni haliyle akciğerleri, tüm yapı boyunca yayılmış, dinamik organik bir geometriye sahip boşluklar olarak taasarlıyor. Bunu yapının dışarıdan gözüken ızgaralı, rijit, dikdörtgensel halini kesitte kıran bir karater olarak düşünüyor. Dıştan gözlemlenen kütle de 5 büyük boşlukla dengeleniyor. Kütleden yapılan büyük eksiltmeler, yapının ana girişleirni, manzara koridorlarını ve teraslarını oluşturuyor.

©Anna Olivella

Simmons Hall’un şehirden bir dilim haline gelmesi ve öğrenci ilişkilerini arttırması MIT’nin projede amaçladığı durum. Yapı, süngere benzeyen delikli tasarımıyla, yaklaşık 3000 kadar açıklık ve kütlesinde boşluklarla farklı noktalarından şehre açılıyor.

Yaklaşık 18.000 metrekarelik alana yayılan yurt binası yalnızca 350 öğrencinin kaldığı bir bina olmaktan çıkıyor böylece. 125 kişilik bir tiyatroyu, bir akşam kafesini ve cadde seviyesinde yemek yenebilecek yerleri kurguluyor. Fonksiyonları ve içeride 3 metre genişliğindeki koridorlarıyla yapı, kentsel durum yaratan bir alan olma ihtimallerini arttırmış.

Strüktürel Diyagram

Yapının birçok açıklıkla kurgulanması, farklı odalar kullanıldıkça yapının sürekli bir dinamiklik halinde olması amacıyla gerçekletirilmiş. Tıpkı bir şehrin akşam silüeti gibi sürekli yanıp sönen, değişen bir karaktere sahip oluyor görünüş itibariyle. Bu pencereler, aynı zamanda her odaya doğal ışık alma ve havalanma imkanı sağlıyor. Her bir oda 45 santimlik kalınlığa sahip duvarda 3-4 adet açılabilir pencereye sahip. Kalın duvarlar, kışın oldukça eğik gelen güneş ışığını içeriye alabilmeyi; yazın da daha dik gelen ışık nedeniyle odaların gölge ve serin kalmasını sağlıyor.

©Anna Olivella

Simmons Hall’un cephesine baıldıında farklı renklerde pencere kenarları görüyoruz. Bunun sebebi kalın duvar oluşturma amaçlı, asıl strüktüre bağlı 45 cm’lik beton kaplanmış alüminyum panellerin yapının duvalarına yaptığı baskının gösterilmesi. Kırmızı olan alanlar yüksek direnç kuvvetinin olduğu alanları gösteriyor.

Daha sonra alandaki kuvvete göre git gide turuncuya, sarıya, yeşile ve maviye dönüyor. Kenarları hiç boyanmamış olan açıklıkları da düşük yük karşılayan alanları temsil ediyormuş. Yapıyı kurgulayan stüktür aynı zamanda Simmons Hall’a kendine özgün estetiğini de katıyor.

©ArchiTravel

“Simmons Hall, MIT’deki yeni yurt binası, için Holl, delikli monolitik kutuyu güneş ışığına doğru kıvrılan ve genişleyen boşluklarla kurguluyor.” Holl’un tasarımı, MIT’nin keyiflim mekanlarıyla daha interaktif çevre yaratan ‘şehir’ isteklerini karşılıyor. Yapı hem rasyonel hem de segizel bir karaktere sahip; oldukça kapalı bir strüktür içinde canlı, iyi adınlanmış kentsel bir durum yaratıyor.

The post MIT Simmons Hall appeared first on Arkitektuel.

Steven Holl’un geçtiğimiz günlerde tamamlanan yapısı Virginia Commonwealth University (VCU) kampüsünde bulunan VCU Modern Sanat Enstitüsü (Institute for Contemporary Art at VCU), üniversiteyi ve kampüs çevresindeki toplumu birbirine bağlamayı hedefleyen bir yapı. Amerika Birleşik Devletleri, Virginia, Richmond’da bulunun enstitü, kampüsün şehre açılan noktasını oluşturuyor.

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, Broad ve Belvidere isimli iki önemli caddenin kesişiminde bulunuyor. Bu noktada ekip üniversiteye bir çeşit giriş kapısı yaratmış caddede. Amaç toplumu içeri davet eden açıklık hissini güçlendirmek. Yapının giriş kısmı performans merkezi ve Forum alanının kesişiminde bulunuyor. Bu X-Y düzleminde ilerleyen keşisimine Z doğrultusunda bir eleman ekliyor. Yapının bu kesişimde kalan kısımları “plane of present” (şu anın düzlemi) ve “forking time” (çatallanan zaman) isimli yerde bulunan galerilerle birleşiyor.

© Iwan Baan

“Forking time” (çatallanan zaman) fikri modern sanat dünyasında birçok farklı paralel zaman olduğunu öne sürüyor. Tarihten beri süregelen tek bir zaman ve bunun üstanlatısı (grand narrative) fikrini sorguluyor tasarımdaki bu yaklaşımla Steven Holl. Yeni Modern Sanat Enstitüsünü de farklı karakterdeki 4 galeri ile kurgulanmış. Yapının tasarımında en önemli noktalardan biri olan esneklik, yapının bağlamına, 4 galeri mekanına, bir sürekli sergi alanına ve bunların kombinasyonlarına izin veren bir yaklaşım oluyor. Galeriler yapı içi sirkülasyonu kesintiye uğratmadan enstelasyonlar vb için kapanabiliyor. 

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü‘nde bu 4 galeri arasındaki dizi oldukça büyük bir asansörle sağlanıyor. En üst noktadan en alta, ya da en alttaki Forum’dan en üste kadar. İçeride çıplak bırakılmış kolonlar ve kirişler de galerilere özgün bir hava katıyor. Aynı zamanda beton tabanı ile bir bütünlük oluşturuyor. Yerde bu esneklik ögesine uygun tasarlanan bir başka detay da döşemeye takılabilen ve sanat eserlerinin sergilenmesine olanak sağlayabilen sergi elemanları.

“Plane of present” (şu anın düzlemi) ise yatayda sirkülasyonu sağlıyor. Bu düzlem, galerileri, performans mekanlarını, heykel bahçesini ve forum alanını birbirine bağlıyor. Bu mimari yürüyüş rotası (promenade) üzerinde yapıyı oluşturan elemanların hepsi farklı açılarla deneyimlenebiliyor.

Eskiz

Yaklaşık 3,800 metrekarelik alana yayılan VCU Modern Sanat Enstitüsü, iki adet giriş kısmına sahip; bunlardan biri direkt şehire diğeri ise Holl’un kurguladığı forum alanından heykel bahçesine açılıyor. İki girişte de ekip şehrin kampüsün içine akmasını sağlamayı amaçlamış. Zemin katta buna katkı sağlayacak kafe vb fonksiyonlar da kullanılmış; ayrıca geniş kapılarla içerideki etkinliğin dışarı, behçeye taşmasına olanak sağladığını söylüyor Steven Holl. Su ögesiyle tasarlanmış olan bahçe de projenin “Thinking Field” yani “Düşünme Alanı”.

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, hem iç hem de dışında zamanda bir hareket olarak düşünülebilir. Dışarıda yapıya yaklaşılırken enstitü, değişen persektifleriyle çözülmeye başlıyor. Yürüdükçe değişen zeminle yapının bu yaklaşım içerisinde yavaş yavaş tamamlandığını vurguluyor. Aynı zamanda kuzey, doğu ve güney yönlerinden bakıldığında yapının kütlelerinin dönerek oluşturduğu çift dikey geometri, yapının fark edilmesine ve yine yaklaştıkça çözümlenen, değişen şekillerin gözlemlenmesine olanak sağlıyor. Akşam ise buzlu camlar ve ışıklandırmayla yapı şehir içindeki aktifliğini koruyor.

© Iwan Baan

Cephede kullanılan mat, yarı saydam camlar ve eskimiş titantum çinko kaplama aynı yeşilimsi gri tonlarına sahip. Bu da yapının değişen karakterine katkı sağlıyor. VCU Modern Sanat Enstitüsü, ışığa bağlı olarak, monolitik opaklıktan çeşitli yarı saydamlıklara geçiş yapıyor.

Yapının 4 adet çatı bahçesi var buralar hem heykeller hem de enstelasyonlar için düşünülmüş mekanlar. Bu bahçeler aynı zamanda LEED Gold sertifikasına sahip binanın yeşilliğine birer katkı. Yapı, jeotermal kuyularla ısıtılıp soğutuluyor. Böylece kışın ısınmak için yazın depolanmış olan sıcaklığı kullanıyor. 

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, modern sanat sergilerine yeni bir mekansal enerji getiriyor. Yapının mimarisi, okulun en başarılı fakültesi olan sanat fakültesine, sergilerin, film gösterimlerinin, halka açık derslerin, perormansların, sempozyumların, toplumsal etkinliklerin düzenleneceği bir araç oluyor. Üniversiteyi, tüm şehri ve ötesini birbirine bağlıyor.

Kaynak:  “Institute for Contemporary Art at VCU / Steven Holl Architects” 26 Nisan 2018. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/893277/institute-for-contemporary-art-at-vcu-steven-holl-architects/>

The post VCU Modern Sanat Enstitüsü appeared first on Arkitektuel.

Nanjing Sifang Sanat Müzesi (Nanjing Sifang Art Museum), Çin’in Nanjing kentindeki Laoshan Milli Parkı (Laoshan National Forest Park) içinde yapılmış olan Uluslararası Modern Mimari Uygulamalı Sergisi (Contemporary International Practical Exhibition of Architecture – CIPEA)’nin bir parçası. 2011’de tamamlanmış, Steven Holl Architects ekibi tarafından tasarlanmış olan yapı, uluslararası ve Çinli mimarların eserlerinin bulunduğu serginin girişinde bulunuyor.

© Steven Holl Architects

Nanjing Sifang Sanat Müzesi ekibe göre, eski Çin resimlerinde yansıtılmış derin, değişen mekansal gizemlerini karakteriz ediyor; değişen bakış açılarını, mekanların katmanlarını keşfeden, o coğrafyanın sisinde ve suyunda genişleyen bir yapı ortaya koyuyor. Çin ve Batıya ait resimler arasındaki en önemli tarihi fark perspektifin işlenişiymiş. Çinli ressamlar, tek kaçışlı perpektifi reddetmiş, bunun yerine peyzajı paralel perspektif ile betimlemişler. Bu da resme bakan kişiyi, resim içinde dolaştıran bir etken olmuş.

© Li Hu

Steven Holl ve ekibi de Nanjing Sifang Sanat Müzesi’ni paralel perspektiflerden oluşan bir alan ve bambu etkisi verilmiş siyah beton duvarlarla şekillendirmiş. Duvarlar, yukarıya ulaşmak için girilen dolambaçlı yolları oluşturuyor. Müze, iki yarımdan oluşuyor; bazı kısımlarında zemine batırılmış 2 katlı beton kaide ve bunun üzerinde kalın kolonlarla yükseltilmiş yarı saydam kısım. Yapının 3 katında da sergi alanları bulunuyor.

Aşağıda sergi alanları oda oda düzenlenmişken, yukarıdaki kütle tek, art arda mekanlarla oluşturulmuş. Saat yönü etrafında çözümlenen bu mekan, uzaktaki Nanjing’e seyir noktası yaratıp son buluyor. Şehre doğru oluşturulmuş bu görsel aksla tasarım ekibi, bu kırsal alanı şehirselleştiriyor.

© Li Hu

Nanjing Sifang Sanat Müzesi’nin merkezini bir avlu oluşturuyor. Avlu, Eski Hutong (Old Hutong) tuğlalarıyla döşenmiş. Nanjing’in merkezinde bulunan, şimdi yok edilmiş avlulardan geri dönüştürülmüş. Bunu dışında müzenin renkleri siyah ve beyazla sınırlandırılmış. Bunun sebebi hem esinlenildiği kaynak olan Çin resimleriyle bağlantı kurmak hem de alanda sergilenen mimariye, eserlere ve dokulara referans vermek.

© Iwan Baan

Eskiden alanda büyüyen bambuları, Hutong tuğlalarını kullanan Nanjing Sifang Sanat Müzesi jeotermal ısıtma ve soğutma sistemleri kullanıyor. Bunun yanında yağmur suyunu arıtıp kullanan sistemlere sahip. Yani aynı zamanda çevresine duyarlı bir yapı kurgulamış Steven Holl ve ekibi.

Kaynaklar:

1. Frearson, Amy. ”Nanjing Sifang Art Museum by Steven Holl Architects” 8 Mayıs 2013. Dezeen. <https://www.dezeen.com/2013/05/08/nanjing-sifang-art-museum-by-steven-holl-architects/>
2. “Nanjing Sifang Art Museum / Steven Holl Architects” 20 May 2011. ArchDaily. Accessed 26 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/136551/nanjing-sifang-art-museum-steven-holl-architects/>

The post Nanjing Sifang Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

The Cité de l’Océan et du Surf (Okyanus ve Sörf Şehri) 2011 yılında tamamlanan Steven Holl ve Solange Fabiao işbirliğiyle ortaya çıkmış bir proje.  Müze, denizi ve sörfü keşfetmeye imkan sağlarken aynı zamanda ziyaretçilere denizin ve sörfün bilim, ekoloji ve boş zaman üzerine etkilerini sergileyen bir müze olma hedefinde.  Okyanus ve Sörf Müzesi, uluslararası bir yarışmada kazanan proje olmuş.

©Iwan Baan

Bina oldukça özgün bir forma sahip. Dışarıdan binaya yaklaşıldığında görsel olarak da eşsiz bir deneyimi mümkün kılıyor tasarım. Lobi ve rampayla geçilmiş geniş alan içerideki sergi alanlarını gözlemlemeye imkan tanırken; yapıya dinamikliğini katan kıvrımlı yüzeyde ziyaretçileri yürütüyor. İlk bakışta denize referans veren form, aslen konsept olarak ‘göğün altında’ ve ‘denizin altında’ fikirleriyle türemiş. Bunu mimarlar şöyle uygulamışlar: Konkav form ‘göğün altı’ fikrini anlatırken aynı zamanda müzenin dış mekanını oluşturuyor. Bu konkavla içte oluşan konveks tavan kısmı ise ‘denizin altı’ kısmı projenin. Burada sergi alanları konumlandırılmış. Her iki alan da kıvrımlı yapısını vurgulayacak ışıklandırmaya desteklenmiş.

©Iwan Baan

Bu konseptiyle kendi topoğrafyasını yaratmış olan Okyanus ve Sörf Müzesi, oldukça özgün kompozisyonuyla meydanındaki konkav formuyla okyanusa doğru uzuyor ve bulunduğu tüm alana yayılıyor; bunu yaparken içinde anlatılanlara güçlü bir referans veriyor dalga formuyla. Okyanus ve Sörf Müzesi’nin bir devamı olarak ilerleyen kısım içerde varlığını hisettirirken dışarıda müzeyle ilgili çeşitli etkinliklere elverişli bir alan oluşturuyor.

Yapıya girildiğinde bir lobi karşılıyor ziyaretçileri. Buradan sıraysıyla oditoryum, müze dükkanı ve sergi alanlarına ilerlemek mümkün. Dükkan, sergi kısmının arakatında konumlandırılmış. Bunun yanında daha özel fonksiyonlara sahip alanlar müzenin en üst katında çözülmüş. Restoran ve yükseltilmiş bir teras bulunduran kat, kesintisiz bir okyanus manzarası sunuyor.

©Steven Holl Architects

Okyanus ve Sörf Müzesi’nin güneybatı kısmında bir paten havuzu var. Bu alan da  plazada sörflerin mekanı olarak ayrılmış kısma hizmet ediyor. Plaza kotundan sörfçülerin takılacağı bir mekan oluşturan alan, aşağıda, müzenin içinde sergi ve oditoryumu bağlayan verandayı oluşturuyor. Üstü kapalı korunaklı mekan, ziyaretçilerin dışarıyla olan bağlantısını güçlendirirken, bir toplantı alanı ve etkinlik mekanı oluşturuyor.

©Cite del Ocean

Müzenin dışı güney Fransa’dan gelen agregalardan yapılmış beyaz bir betonlar kaplanmış. Plaza kısmında çim ve alanın doğal bitki örtüsüyle Portekiz’den gelen kaldırım tasşları kullanılmış. Çevrenin peyzajı mimariye entegre edilmiş. İçeriye baktığımızda ise ilk dikkat çeken öge camlar. Yapının camları, birkaç katmanlı yalıtılmış cam. İçerideki görsel konforu sağlayan ve gelen ışığı da kontrol edebilecek bir özellik olarak da asitle aşındırılmış cam kullanılıyor. Görsel bir dinamiklik de katıyor binaya. İçeride ana mekanlar beyaz alçıyla kaplı. Ahşap döşeme kaplamaları da müzeye birtakım döşeme altı servis sistemleri için verimli bir yer sağlıyor.

The post Okyanus ve Sörf Müzesi appeared first on Arkitektuel.