©Dionisio González

Dionisio González, yaşanan habitatı radikal bir yeniden yapımla tekrar tasarlamaya çalışıyor. Sanatçı tasarımlarında bu yeniden yapımla yaşan alanının parçası olanların yaşam kalitelerini ve durumlarını iyileştime hedefinde. Bu bağlamda yarattığı fotoğraf serilerinden biri de Inter-acciones (Inter-actions: Eylemler Arası). González, bu seride fotoğraf rötuşlarıyla gelenekel evleri fütüristik ve garip habitatlarda yeniden inşa ediyor. Siyah-beyaz görsellerle González, yaşam alanı ile ilişkimizi sorguluyor ve geleceğin olanaklarını absürt sınırlara kadar zorluyor.

Inter-acciones (Eylemler Arası) kurgusal rekreasyon fotoğraf serisi, insanlar ve çevre arasında bir ilişki öneren ve sakinleri çevrelerindeki doğal kaynakları kullanmaya iten bir seri. González’in bu siyah-beyaz görüntüleri, kelimenin tam anlamıyla bulundukları toprağa kök salmış, böylece çevreye aşılanmış ve çevreden doğmuş hissi veren yapıları tanımlıyor. Fütüristik algılarıyla bir dizi rötüş ürünü olan yapılar, gelecek projeksiyonu yapılmış var olan çevrenin içerisinde ortaya çıkmaya çalışan strüktürler.

Dionisio González’in Inter-acciones serisi, sanatçının ilk solo sergisi olan Architecture for Resistance (Direnç Mimarisi) isimli sergide de yer alıyor. 2014 yılında Malaga’daki Yusto/Giyner çağdaş sanat galerisinde açılan sergi, González’in iki adet sürrealist fotoğraf manipülasyonlarından oluşmuş serisini barındırıyor: ikisi de fantezik peyzajlar içine entegre edilmiş kentsel dokularda geçen Inter-acciones ve Dauphin Island.

©Dionisio González

A Fascination with Architecture (Mimarlıkla Büyülenmek) González’in tüm eserlerinde devam eden bir marka tema ve sanatçının sosyal alan konusundaki endişesi, onu kaosun ve güzelliğin bir arada olduğu fiziksel çevreleri aramaya yol açmış. Bunun örneklerinden bri olan Dauphin Island, sürekli ve yıkıcı kasırgalardan muzdarip Meksika körfezinde bulunan topraklarda geçiyor. Doğanın yok ettiği şeylerden tekrar tekrar iyileşerek çıkan yaşam alanı sakinlerinin canlılığından etkilenen Dionisio, yaşanabilir ve sürdürülebilir yapılar hayal ediyor. Bu yapılarda dengesiz ahşabın yerine, demir ve betondan yapılmış fütüristik kale gibi yapılar tasarlıyor.

Dionisio González’in fotoğraflarında işlediği özenle manipüle edilmiş konutları, dünyadaki sorunlara cevap verme ve sanatçının kendisinin sözleriyle “daha önce yıkılmış olan alanlarda kullanıcıların algısındaki geniş boşluklarda yeni yaşanabilir strüktürlere şekil vermek” hedefinde.

The post Dionisio González’in Fütüristik Canlandırmaları appeared first on Arkitektuel.

Gamze Kaya / İstanbul Teknik Üniversitesi /Bitirme Projesi – Güz 2018

Aksonometrik Kat Planları

Eco-XX kolektifi, dünya genelindeki bir dizi kolektifin bir parçası. Kolektifin temel ilkesi sürdürülebilirlik sınırları içerisinde üretim yapmak ve bu üretim teknikleri neoliberal ekonomik sistemin üretim modellerinden oldukça farklı. Eco-XX, üretim fazlası ürünlerin kar amacıyla kullanılmadığı bir sistem öngörüyor ve buradaki asıl amaç yaşamak için üretmek. Kolektifin her bir üyesi; tarım, eğitim, kültürel, biyo-enerji, zanaat, yeniden kullanım ve geri dönüşüm gibi alanların birinde üretim yapmakla yükümlü. ‘Yaşamak için üretmek’ felsefesi kullanıcılarına bir toplumun parçası olarak sürdürülebilir yaşama katkı sağlama imkanı sunuyor.

The Eco-XX collective is part of a collection of a variety of collectives around the world. The focal point of the collective is to produce within the requirements of sustainability. The production patterns differ greatly from the existing neoliberal economic system as the surplus created by the Eco-XX community does not bear profitability as its objective but the main aim is to produce to live. Each member of this collective is responsible for being active in the production of some kind whether it may be agricultural, educational, cultural, bio-energy production, atelier level hand production, re-use, and re-cycle focused. The encouragement to the produce-to-live system comes from its own mentality as it provides a sustainable way of living while being part of a community.

Kesitler

Eco-XX, mülkiyet kavramını alışılagelmiş kabullerin dışına çıkaran bir proje. Kolektifte satın alma, kiralama hakkı gibi mülkiyet haklarının yerini ‘meslek hakkı’ alıyor. Gelecek bir zamanın senaryosunu yazan proje gelecekteki XX senesinin ekonomik koşullarına göre şekilleniyor. Bu yılda dünyanın ekolojik limitlerine gelindiği için neoliberal sistemin sürekli üretim ve tüketim üzerinden temellenen ekonomik modeli işlemiyor. Eco-XX, kendine yeten bir sistem üretirken içinde bulunduğu dünyaya ve ekosisteme katkı sağlıyor.

The Eco-XX members/residents are not tied to land in a normal manner. There is only the right of occupation rather than the right to buy or rent. The system of ownership has been revived in this system due to the changing requirements of the altering world of year XX. The neoliberal economy which had been developed on the idea of production and consumption of continuous surplus has to change as the ecological limits of the world is about to be reached. Eco-XX would provide a self-sustainable system that is regarding the well being of the earth and the ecosystem.

Yaşam Birimi Modülleri

Eco-XX kolektifin üyelerini ve çevreyi bir bütün olarak ele alıyor ve bu iki unsur arasında simbiyotik bir ilişki kuruyor. Böylece malzemelerin geridönüşümü, yeniden kullanılması ve yeniden adapte edilebilmeleri; yapı sistemleri, üretim şemaları ve kullanıcıların günlük hayattaki aktiviteleri oldukça önemli bir rol üstleniyor uyumlu bir şekilde  bir araya gelerek bütünü oluşturuyor.

The Eco-XX imagines the collective’s members and the environment as a whole by trying to develop methods beneficial for both parts like a symbiotic relationship. Hence the re-use, re-cycle, and re-adaptation of materials, construction systems, production patterns, daily life activities are all very critical and they should all act as cohesive elements.

Ekoloji/Ecology

Tasarlanan eko-şehir; doğa, insan ve kentsel dokuyu bir araya getirerek kendi ekolojisini oluşturuyor. Sistemdeki doğal faktörler kolektifin yaşam dinamiklerini etkileyen önemli elemanlar. Sistem doğanın kaynak olarak sunduğundan daha fazla atık üretmemeli.

The eco-city should form its own ecology which is the sum of nature, humans, surrounding cityscape. The natural factors should be active members of the collective as elements shaping the design of the lifestyle dynamics of the collective. There should be a minimum waste of what nature offers as a source.

Kesit Diyagram

Sürdürülebilirlik / Sustainability

Sürdürülebilirlik, yalnızca gelişmiş teknoloji kullanımıyla ortaya çıkan bir kavram değil. Her bir kaynağın verimli ve dengeli bir şekilde kullanılması gerekiyor. Sürdürülebilirlik yalnızca ekolojik sürdürülebilirliğe indirgenebilecek bir kavram da değil; kendisini yaşamın her alanında (ekonomik, sosyal ve kültürel) ortaya çıkaran bir olgu. Bir propaganda aracına dönüştürülen mimarlık ve sürdürülebilirlik ilişkisi yeniden şekillendiriliyor.

The notion of being sustainable does not come merely with using advanced technologies. It comes with a firm approach to use each resource efficiently and in a balanced matter. Sustainability cannot be downgraded to ecological sustainability, it should be present in all segments of life: economic, social and cultural. The relation of architecture and sustainability had been altered into a method of propaganda by some authorities so it should be redefined. the activity of building cannot be hundred percent sustainable due to its nature since it involves the utilization of materials and energy.

Sistem Detayları

Kent Mekanları / The Spatiality of the City

Şehir, insanların içerisinde varolmak adına ara mekanlar yarattığı karmaşık bir bütün. Şehirlerin sunduğu boşluklar insanların kendilerini tanımladıkları ve serbest bir şekilde hareket edebildikleri mekanlar. Şehirler insanlara belli bir yaşam tarzını dikte ettiği için insanların yaşamları ve tüketim alışkanlıkları da zamanla değişti. Projenin sunduğu yeni yaklaşım, şehrin neoliberal kentleşme için değil, kendi kullanıcılarının yaşamları için değişmesini öneriyor. Gerçekten açık mekanlar yaratılarak insanların tamamen serbest olabilmeleri hedefleniyor. Proje, metropollerden megapollere evrilen şehir ölçeğini geri döndürmeye çalışıyor.

The city is the place in which people strive to create interspaces to exist within the complicated whole. The empty gaps of the city in its concentrated texture are where people define themselves and act freely. The lifestyles and consumption patterns have also changed with the cityscape as the city dictated a certain lifestyle to its occupants. The new approach to the development of the city should be in the way of transforming it for and with its citizens not for the sake of neoliberal urbanization. Truly open spaces can only exist if people feel free to act. The scales of the cities had been changed from metropoles to megapoles, there may be a return to the old system.

 

 

Kabuk Sistem Kesiti

Ortaklar / The Commons

Tüm üretim kömünitenin tamamının ortak malı ve kolektig sisteme katkıda bulunuyor. Üretilen ortak değerler yalnızca fiziksel materyaller değil. Kolektifin hafızası, kültürü ve bilgisi de bu ortaklardan ve tüm kolektifin kullanımına açık.

The commons produced should be the product of the whole community as the main objective is supporting the collectivity. The commons do not qualify simply as physical materials but they also involve a common memory, culture, and intellect. The commons of the collective are open use for the community since the produced value is its own production.

The post Eco-XX / Gamze Kaya appeared first on Arkitektuel.

The post breath/ng / Kengo Kuma appeared first on Arkitektuel.

Rotterdam’da bulunan Timmerhuis, OMA ekibi tarafından tasarlanmış. 2015 yılında tamamlanmış olan yapı içerisinde belediye hizmet birimleri, ofisler ve konutlar bulunduruyor. Rotterdam’ın merkezinde, şehirdeki MVRDV imzalı Markthal isimli komplekse yakın konumunda, cam, tekrarlı küpleriyle ilginç bir kompozisyon oluşturuyor ekip.

© Ossip van Duivenbode

OMA bu tasarımında modüler bir yapı yaratmış. Çeşitli fonksiyonlarıyla Timmerhuis, Rotterdam’ın işlek caddelerinden birinde bulunuyor. Ekip, yapıyı tek bir modülden yola çıkarak kurgulamış. Timmerhuis bu küp modüllerle cadde kenarında yükselerek iki adet düzensiz tepe oluşturuyor. Küçük küp birimlerden oluşan karkteriyle de Rotterdam’ın ana arterlerinin birinin üzerinde etkileyici, karmaşık bir kompleks oluşturmuş OMA. Aynı zamanda 1953’lerden kalan Stadstimmerhuis (bir beledeiye binası) yapısını iki yanından sarıyor Timmerhuis. 

© Ossip van Duivenbode

Timmerhuis oldukça yenilikçi bir yaklaşıma sahip. Strüktür sistemi modüllerin her birine hem yapım aşaması için hem de program organizasyonunda maksimum verimlilik ve çok yönlülük sağlıyor. Modüller hem bir ofis mekanının gerekliliklerini hem de bir konut ünitesinin tasarım parametrelerini karşılayabilecek şekilde tasarlanmış.

Timmerhuis’te dikkat çekici bir başka özellikle farklı kotlardaki bu modüllerin konumalanışıyla oluşturulmuş yeşil teraslar. Böylece ekip, Rotterdam’ın şehir hayatının kalbinde yeşil bir alan sunabiliyor kullanıcılarına. 

Strüktür

Ekibin tasarımda dikkat ettiği noktalardan bir tanesi de bu strüktürün cadde seviyesinde maksimum açıklığa izin verecek şekilde kurgulanmış olması. Yapının taşıyıcısı caddeyi davet eden bir karakter oluşturmak amacıyla geniş bir açık alan yaratılmasına olanak sağlıyor. OMA ekibi bunu üstten asılan modüllerle sağlıyor; böylece modüller oluşturulmak istenen aramekanları işgal etmiyor, şehir ve Timmerhuis arasında aktif ve açık bir katılım alanı oluşturuyor.

© Ossip van Duivenbode

Tasarımda aynı zamanda Timmerhuis’in Rotterdam’ın sürdürebilirlik açısından en yüksek performansa sahip binası olması istenmiş. OMA ekibi de bu zorunluluğu yapının tasarımında ana öge olan esneklik konsepti ve binanın akciğerleri olan iki büyük atirumla ele alıyor. Bu alanlar kışın/yazın ısıyı/soğuğu depolayarak gerekli sıcaklık/soğukluk ile içeriyi havalandıran klima kontrol sistemine bağlanmış. Bunun yanında Timmerhuis, cephesinde 3 katmanlı, yarı saydam yalıtım tabakası içeren cam duvarlar kullanıyor. Bu özellik de daha önce görülmemiş bir enerji verimliliği sağlıyor. 

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, Rotterdam’ın tarihinde bolca yer alan revizyonist ve ahenksiz mimari tarzların bir örneği olmak yerine belirsiz kütlesiyle etrafındaki yapıların arasında bir çeşit aracı bina oluyor. Eski belediye yapısı, postane aksıyla kendi simetri aksını kesiştiriyor ve bu noktada şehir içinde bir pasaj oluşturuyor.

Aynı zamanda modüllerinde benzer yükseklikleri kullanarak etrafını sardığı Stadtimmerhuis ile uyumlu bir karakter yaratıyor. Etrafında bir başka eski yapı olan Laurenskwartier’in de kaide yüksekliğini esas alıyor Timmerhuis: 20 metre. Böylece şehre ve etrafına farklı refereranlarıyla bulunduğu yerle bütünleşmeyi amaçlıyor.

© Sebastian van Damme

Timmerhuis, strüktürel kurgulanışı, esneklik anlayışı ve şehirde yarattığı özgün kompozisyonuyla OMA’nın dikkat çeken bir başka projesi. Sürdürebilirlik konusundaki uygulamalarıyla da yapı, Rotterdam’ın önemli binalarından birinin çevre dostu bir komplekse evrilmesini sağlamış.

Kaynak: “Timmerhuis / OMA” 11 Aralık 2015. ArchDaily.<https://www.archdaily.com/778654/timmerhuis-oma/>

The post Timmerhuis appeared first on Arkitektuel.

Perot Doğa ve Bilim Müzesi (Perot Museum of Nature and Science), Dallas Victory Park’ta bulunuyor. Thom Mayne (Pritzker 2005) önderliğindeki Morphosis mimarlık grubu tarafından tasarlanan müze, 2012 yılında tamamlanmış. Müzelerin sosyal ve eğitsel olarak değişimin en önemli parçası olduğu düşüncesiyle tasarıma başlayan Morphosis ekibi, müzenin doğayı ve bilimi irdeleyen, aktaran bir yapı olmasını amaçlamış.

© Iwan Baan

Tipik müze yapısına yeni, farklı bir kimlik kazandıran Perot Doğa ve Bilim Müzesi, Dallas’ın gelişen kültürel dokusuna katkı sağlıyor. Yapının tasarımında hedef geniş bir kitleye yönelen, genç beyinlere bir alan sağlayan, ziyaretçilerine doğa ve bilimi merak ettirecek bir mekan yaratman. Müze, kullanıcılarına özgün bir deneyim sunarken bu deneyim içinde iki konu hakkındaki bilgilerin de aktarılmasını istiyor. İnteraktif mekanları ile kullanıcılarla ilişkiyi arttıran yapı, müzelerin yalnızca sergilere arka plan olma eğilimine karşı çıkıyor; öğretici bir araç haline geliyor.

Aksonometrik

Bir doğa müzesi olarak bulunduğu alanda ziyaretçininn deneyimi dışarıda düzenlenen peyzaj ile başlıyor kullanıcı yapıya yaklaşırken. Ziyaretçi iki farklı Teksas ekolojisinden geçip Perot Doğa ve Bilim Müzesi’ne ulaşıyor: geniş yapraklı yerel ağaçlar ve kurakçıl peyzaj. Teksas’ın doğal peyzajının bir parçası olan kurakçıl alan bir teras üstünde düzenlenmiş ve hafif bir eğimle müzenin taş çatısıyla birleştirilmiş.

Müzenin asıl kütlesi, peyzaj alanı olarak düzenlenmiş kaidenin üstünde yükselen bir küp. Bu küpün üstündeki çatı projede dikkat çeken ögelerden. Çatıda taş ve kuraklığa dayanıklı çim ile bir peyzaj düzenlemesi yapılmış. Dallas’ın yerel jeolojik yapısını ve zamanla gelişecek olan doğal bir sistemi barındırıyor.

© Iwan Baan

Girişte görülen iki peyzajın kesişimi, Perot Doğa ve Bilim Müzesi’nin ana giriş meydanını oluşturuyor. Burası müzeye giriş, bir toplanma ve etklinlik alanı ve Dallas’a açık bir kamusal alan yaratıyor. Plazadan sonra peyzajlı teras alanıyla ziyaretçiler giriş lobisine yönlendiriliyor. İçeride yükselen çatıda oluşturumuş yapay topoğrafyayı görüyoruz. Bu da dışarıdaki dinamik yüzeyi vurgulayarak yapay iç mekan ile doğal çatı peyzajını harmanlıyor.

© Iwan Baan

Meydana göre dar giriş alanından sonra Perot Doğa ve Bilim Müzesi ziyaretçileri, tavandan aydınlatılmış geniş bir atrium alanına ulaşıyor. Burada binanın tüm sirküasyon alanlarının gözlemlenebildiği bir alan yaratılmış. Tavandan aydınlatmatyla da ışık ve yapının soğuk taş cephesine görsel iletişim ile dramatik bir mekan etkisi yakalanmış. Zemin kattan müzenin en üst katına kadar bu atrium alanından geçiyor sirkülasyon.

Tamamı cam cephesiyle atriumu devamı niteliğinde üst kotta kütleden fırlayan bir seyir alanı düzenlenmiş, Dallas’a kuşbakışı bir görünüş imkanı veriyor. Buradan ziyaretçiler spiral merdivenlerle galeri alanlarına yönlendiriliyor. Farklı farklı formda ve özellikte dinamik sirkülasyon alanları çözülen doğal alan ve müzenin mimarisi ile yakın bir ilişki kuruyor.

© Roland Halbe

Birbirinin içinden geçiyormuş hissi veren, en üstten en alta çeşitli yerlerde atriumda kesişen sirkülasyon alanları, ziyaretçilerin müzenin tüm iç alanından ve diğer kullanıcılardan kopmaması amacıyla kurgulanmış. Ziyaretçi, ofisin deyimiyle burada mimarinin bir parçası haline geliyor. Aynı zamanda doğu cephesinde içeriyi gözlemlemeye yarayan geniş açıklıklarıyla dışarının da bir parçası oluyor. Müze, her bağlamda kamusal bir alan yaratıyor; şehre açılan, şehre ait ve şehri canlandıran bir alan.

© The Dallas Art District

Mimarlık, doğa ve teknolojiyi birleştiren tasarımıyla Perot Doğa ve Bilim Müzesi, sürdürebilir sistemlerin kullanımı açısından da oldukça dikkat çekici. Bir müze binası için maksimum seviyede sürdürebilir olmayı hedefleyen yapı, ofisin diğer tasarımları gibi son teknoloji sistemleri kullanan tasarım süreci ve yapısı ile çevreye olan etkisini minimuma indiriyor.

*Metin, Morphosis mimarlık ekibi sayfasından sağlanmıştır.

The post Perot Doğa ve Bilim Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Yunus Özkazanç

Türkiye Müteahhitler Birliği tarafından düzenlenen davetli proje yarışmasında birinci seçilen Avcı Architects grubuna ait bir proje. Ankara, Çankaya’da bulunan Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası, Doğukent Bulvarı üzerinde yer alıyor ve doğuda uzanan vadi manzarasına hakim.

©Yunus Özkazanç

2012 yılında inşaasına başlanan ve 2013 yılında tamamlanan yapı, İngiltere’nin en prestijli mimarlık ödüllerinden biri olan Building Awards 2014’te “Yılın En İyi Uluslararası Projesi” ödülüne layık görüldü. Yarışmada “üstün entegre tasarım anlayışı” ve “mimarlık ve inşaat sektörlerinde eşik yükselten yaklaşımı” sebepleiyle ödülü kazanan yapı, Haziran ayında da en yüksek LEED kategorisi olan LEED Platinum Sertifikası’nın sahibi oldu.

©Yunus Özkazanç

TMB Genel Merkez Binası, mimari dili ile tüm Türkiye’de mimarlık anlayışında çıtayı yükselten bir proje oldu. Proje farklı disiplinlerden oluşan büyük bir ekiple yönetildi. Hem uluslararası hem de yerli grupları da içinde bulunduran bu ekibin içinde çevre mühendisliği firması olan Londra tabanlı Atelier Ten de vardı. Proje yönetimi açısında da örnek bir proje olmayı başardı TMB Merkez Binası Türkiye’de.

©Yunus Özkazanç

Yapı, Türkiye’nin müteahhitlik konusundaki başarısını simgeleyen bir eser olarak tasarlanmış. Dünyada bu konuda Çin’den sonra 2. sırada yer alıyor Türkiye, Amerika Birleşik Devletleri de 3. sırada. Bunun yanında TMB Genel Merkez Binası’nın LEED Platinum’a sahip olması, Türkiye müteahhitliğinin çevreye dost olma isteğini de vurguluyor -en azından bazı çevreler tarafından.

TMB Genel Merkez Binası, tipik ofis binası fonksiyonlarını ve aynı zamanda bir dernek binası ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Yapı, fonksiyonları farklı bir kütle kompozisyonuyla vurguluyor. İçinde yönetim ve müteahhitlik konusunda rehberlik için ofisler bulunan yapı, buna ek olarak bir konferans salonu, sergi alanı, ziyaretçiler için kaynak kütüphanesi bulunduruyor.

Kütle diyagramı

Yapının tasarımında ışık tutan iki hedef; TMB’nin kurumsal şeffaflık ilkesinin yapıya yansıtılması ve bu bağlamda yapının içinde ve dışında geçirgenliğin esas alınması. Bu hedef, yapının zemin kotlarında kentle ilişkisi olan fonksiyonların bulunması böylece kamusal alanın devam etmesinin sağlanması ve yapının içinde tasarlanan atirum alanıyla bina içindeki katlar, daha kamusal olan zemin kotu ve özel alanların olduğu üst kotlar arasında görsel bir ilişki kurulması ile gerçeğe dönüştürülmüş.

©Yunus Özkazanç

Avcı Architects imzalı tasarımı farklı kılan önemli unsurlardan biri de pasif ısıtma ve soğutma teknikleri açısından Türkiye’de ilk kez bu projede kullanılan Termal Labirent Sistemi ve Chilled Beam yani Soğuk Kirişler.

Termal Labirent Sistemi: Yaz aylarında gece ısısını depolayarak gündüz havasını pasif olarak soğutmaya yardımcı olan bir batarya işlevi görmektedir. Kışın ise toprak altının öz ısısını kullanıp gündüz havasını pasif olarak şartlandırmaktadır.

©Yunus Özkazanç

Soğuk Kirişler: Termal Labirent Sistemi ile entegre çalışan bu sistem, labirentten gelen ve döşemeler içindeki borulara geçmiş olan havanın ortam koşullarına göre kontrol edilerek son ısıtma/soğutmaya yardımcı oluyor.

*Bu döngü sayesinde yapay havalandırma sistemlerine daha az yük bindirilmiş oluyor; enerji tüketiminin ve ekipman maliyetlerinin önüne geçiliyor.

©Yunus Özkazanç

Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası yapısının cephesi ise iki katmandan oluşmakta. Cepheyi oluşturan ilk katman cam panel sistem, ikinci katman ise paslanmaz mesh. Paslanmaz mesh cephe sistemi, bina kullanıcılarının dış ortamla bağını koparmadan gölgelendirme ve güneş kontrolü sağlıyor.

©Yunus Özkazanç

Son olarak yukarıdaki özellikleriyle LEED Platinum sertifikasını kazanmış olan Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası, tüm disiplinlerin mimar tarafından koordine edildiği bir yer. Aynı zamanda AR-GE çalışmalarının yapılarak Türkiye’deki inşaat ve malzeme sektörünün gelişimine katkıda bulunan ve yerel malzemelerin kullanımını teşvik eden, bir entegre tasarım ürünüdür.

The post Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası appeared first on Arkitektuel.