Rüzgar Kulesi (The Tower of Winds), Toyo Ito’nun mimariye yaklaşımını gösteren en belirgin örneklerden biri. Özellikle mimarın, teknolojinin ve bunun geleceğin mimarisinde oynacağı rolün önemine olan inancını gösteren bir yapı. 1986’da Nishi-ku, Japonya’da tasarlanan Rüzgar Kulesi, teknolojiyi tamamıyla sürecine entegre ederek, yapının şehirle olan diyaloğuna teknolojiyi dahil eden bir proje.

©Toyo Ito & Associates

Kule, doğayı teknolojisiyle kullanarak enstelasyonun şehirle olan ilişkisinin yanında, yapının doğayla arasında da sembolik bir ilişki yaratmasına olanak sağlıyor. Gündüzleri çelik çekirdeği saran yansıtıcı perfore alüminyum kaplamasıyla kule, şehri yansıtıyor. Proje, materyal kurgularının kompleksliğiyle gerçek anlamda şehrin dokusunu aktarıyor. Geceleri ise kule, daha pro-aktif bir role sahip: rüzgar ve ses seviyesindeki değişimleri algılayan ve bünyesindeki 1.300 ampül, 12 neon halka ve zeminindeki 30 projektörü aydınlatan iki bilgisayarla rüzgarı ve sesi ışığa dönüştürüyor.

©Tomio Ohashi

Bu bağlamda kule sürekli bir değişim halinde. Yapıda bulunan küçük ampüller çevredeki seslere göre renk değiştiriyor, neon halkalar etkili olan rüzgara göre dalgalanarak şekilde aydınlanıyor. Rüzgar Kulesi’nde belirli bir düzen yok; ışıklar çevrede gerçekleşen olayların direkt olarak yansıtılmış hali. Tüm bu dönüşüm 21 metre uzunluğundaki silindirik kulede gerçekleşiyor.

©Tomio Ohashi

Proje, teknolojik bir heykel gibi düşünülebilir. Yapı, Yokohama tren istasyonuna gelen kullanıcıları karşılayan ve üstünde durduğu yer altı alışveriş merkezinin havalandırma ünitelerine hizmet eden su depolarını barındıran bir kule.

Toyo Ito teknoloji, mimarlık, şehir ve şehirde yaşayanlar arasında sonsuz bir ilişki kurgularken şehrin, içinde yaşayanlar üzerindeki derin etkisine ve teknolojinin mimarlıkta oynadığı önemli role de vurgu yapıyor.

©Arch Into Japan

Çağdaş mimarinin klasiklerinden biri haline gelen Rüzgar Kulesi, rüzgar bilgisinin okunduğu ve kentin doğasıyla olan ilgisini anlatan bir kent simgesi. Rügzarın ses seviyesiyle değişen renkler ve hızıyla değişen halkalardaki ışık yoğunluğu ile yapı rüzgar bilgisini direkt olarak gözler önüne seriyor. Yapının mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip olmasının sebebi, bu teknolojiyi ve teknolojiden elde edilen bilgiyle, yapıyı kurgulayan ve bunu şehre, doğaya güçlü bir ilişkiyle hayata geçiren bir tasarım olması.

©designisthis.com

Toyo Ito kulesiyle tamamıyla teknik bir strüktürü şehrin simglerinden biri haline getirebilme becerisiyle ödüllere layık görülmüş. Rüzgar Kulesi aynı zamanda Amerika’nın Illumination Engineering Society tarafından yapının kozmopolitanizme olan katkıları nedeniylede bir ödül kazanmış.

The post Rüzgar Kulesi appeared first on Arkitektuel.

©Medium

2006 yılında RIBA (Royal Institute of British Architects) tarafından Royal Gold Medal ödülüne layık görülmüş olan Sendai Mediatheque strüktürel yenilik, değişkenlik ve fonksiyonel önemi açısından oldukça etkileyici bir proje. Toyo Ito tasarımı yapı 2001 yılında tamamlanmış ve mimarlık tarihinde bir dönüm noktası olmuş. Bunun sebebi projenin mimaride akışkanlığı ve şu anı karakterize eden bilgisayar sanallığı tercüme eden bir karaktere sahip olması. 

©Washington Uni. St. Louis

Proje, Japonya’nın kenti Sendai’de bir kütüphane, internet odaları, DVD alanları, galeri ve kafe içeren bir yapı yapılması için açılan bir yarışmada ortaya çıkmış. Yarışmada ek olarak,  50×50 metrelik bir alanda kamuya tamamen açık bir erişimi olması istenmiş. Ito, bunu yapının şeffalığıyla sağlamayı tercih ediyor yapısında. Arazinin önünde ağaçlık alan oluşu ve şehre geniş karelerle bakmayı sağlama bunun sebeplerinden.

©Kevin McKitrick

Tasarımda ana fikirlerden biri sınırları önceden belirlenmemiş açık ve akışkan bir mekan. Yapı, bir akvaryum metaforunu kullanıyor: şeffaflığı ve yosunları hatırlatan taşıyıcıları bunun yansımaları. Bunun üzerine mimar yapıyla ilgili 5 isteğini şöyle sıralamış: 

-Birliktelik yaratmak istemiyorum. 

-Kiriş yaratmak istemiyorum.

-Duvar yaratmak istemiyorum.

-Oda yaratmak istemiyorum.

-Mimarlık yaratmak istemiyorum.

Son isteğin sebebi şartlanmış mimariye karşı çıkmak. Toyo Ito, bir fikrin yansıması yalnızca işin kendisiyle değil; şehre nasıl yerleştiğiyle ilgili olduğunu savunuyor. 

©Rasmus Hjortshoj

Yapının yalnızca maddesel olmaktan çıkmasını, iç ve dış ayrımı olmamasını, doğa ile mükemmel bir uyum içinde olması gerektiğini düşünüyor. Sendai Mediatheque’in tasarımda ana kritler olarak ele alınıyor.

Böylece yumuşak çizgileriyle içeriyi ve dışarıyı bileştiren, bir tür bitkiyi andıran, yapının ilk katından son katına doğru akan taşıyıcılarıyla doğaya referans verebilen bir yapı ortaya çıkıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Sendai Mediatheque, içerisinde birçok mikro çevre barındıran çok fonksiyonlu bir yapı. Tanımladığı çevrelerdeki aktiviteler de mekanın içindeki mobilyalarla belirleniyor. Bu aktivitelerin yapı içindeki ve yapının şehir içindeki konumlanışlarındaki en önemli nokta kullanıcının akışını kesintiye uğratmamak. Yapı, katı bir cisim değil ve zemin katında duraklamadan geçmeye imkan tanıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Yapının şekline baktığımızda aslında gerçekten bu kübün içerisiden geçilip gidilebilme durmu sorgulanıyor. Toyo Ito, yapının sınırlarını oldukça geniş bir alana yayarak, görünmez kılarak, dinamikleştirerek ve sürekli değişen şekilde kurgulayarak kullanıcıya birden çok daha fazla sayıda rota imkanı tanıyor. Sendai Mediatheque’in şeffaflığını ve geçirgenliğni de bu şekilde. “…beni çeken rüzgarı görmek değil fakat, hafif bir rüzgar gibi şekil almayan bir mimarinin olmasının ne kadar mükemmel olacağını düşünün.” Toyo Ito.

Yapı Ana Elemanları

Sendai Mediatheque, hem içerisinde hem de programları barındıran kutunun yapımında teknolojinin sınırlarını zorlayan bir yapı -özellikle taşıyıcı kurgusuyla. Projenin hem tarihte hem de şimdi oldukça önemli bir yere sahip olmasında taşıyıcı sisteminin yeri büyük.

Yapının platformları (döşemeleri), 80 cm kalınlığında, aslında metal kirişlerden oluşan bir grid. Bu döşemeler iki metal plağa kaynaklanmış -sandviç kiriş olarak bahsediliyor sistemden. Aynı sistemi çatıda da görmek mümkün. 

©Rasmus Hjortshoj

Dikey taşıyıcılar, borusal elemanlarla oluşturulmuş ve etrafı cam ile kaplanmış, deniz yosunlarını andırıyor. Şekil, boyut ve çapta farklılaşan tüpler (kolonlar), yapının içerisinde serbestçe dağıtılmış ve içerileri aydınlatılmış. Tüplerin çapları 2 ila 9 metre arasında değişiyor. En geniş tüp taşıyıcı da dikey sirkülasyon elemanlarını barındırıyor. bu tüp taşıyıcılar, hafif ve kırılgan bir görünüme sahip olsalar da, yüksek deprem ve tayfun tehlikesine sahip alanda yapıya yatay ve dikey sabitlik sağlıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Yapıyı kaplayan kabuk, şeffaf bir cam örtü. Bu şekilde içerisi ve dışarısı arasında görsel ve akışkan bir iletişim sağlanıyor ve iki ortam arasındaki sınır ortadan kalkıyor. Toyo Ito, içerideki aktivitelere göre değişen cepheler önermiş. Örnek olarak güney (ana) cephe, caddey bakıyor ve iki katmanlı camla örtülü. Böylece içerinin güçlü rüzgardan ve soğuk havadan korunması sağlanmış. Batı cephesi bir başka yapıya bakıyor. Bu nedenle opak, metal bir cephe elemanıyla kaplı. 

Program Diyagramı

Yapının en alt kotu (meydan), resepsiyon, kafe ve bir kitapçıyı barındrıyor. Bir üst katta çocuk kütüphanesi, internet odası ve yönetim birimleri bulunuyor. Bu katlarda kamusal ve özel ayrımı yalnızca mobilayaları kullanıyor Ito.

Üç ve dördündü katlarda ise okuma odaları ve kitap ödünç alma / iade etme için gerekli hacimler yer alıyor. Yapının bundan üst katlarında; galeri alanları, film ve konferans odaları düşünülmüş. Yapının duvarlarla çevril tek kütlesi konferan salonu.

©Washington Uni. St. Louis

Sendai Mediatheque, hem içerisinde hem de programları barındıran kutunun yapımında teknolojinin sınırlarını zorlayan bir yapı. Toyo Ito’nun en ünlü yapılarından biri olan kütüphane, Sendai sakinleri için oldukça önemli bir kamusal mekan yaratıyor. Toyo Ito, Sendai Mediatheque ile şehrin de dünya çapında bir üne kavuşmasını sağlamış.

The post Sendai Mediatheque appeared first on Arkitektuel.

©Rasmus Hjortshoj

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi (Tama University of Art Library), Japonya Tokyo’nun Hachioji kentinde bulunuyor. Öğrencilerin kitaplar, teknoloji ve birbirleriyle etkileşim halinde olacakları bir yer tasarlamayı amaçlayan proje, 2007 yılında tamamlanmış. Toyo Ito (Pritzker 2013) tasarımı kütüphane, bu ortak, tanımlı alanları kemerler altında kurguladığı yapısıyla, Tama Sanat Üniversitesi kampüsünde yaratıcı mekanları tüm kampüse yayan bir odak noktası yaratıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Kampüs, Tokyo’nun banliyö bölgesinde yer alıyor. Şehir dışındaki kampüsünde öğrencilere yeşil bir yaşam alanı sunan Tama Sanat Üniversitesi, öğrencilerine sanat ve tasarımın her yönünü öğretmeyi amaçlayan bir eğitim kurumu. Bunu çevreye duyarlı yaklaşımı içinde sürdürüyor. Üniversitenin bu gibi özellikleri de kütüphane tasarımını etkileyen ilkelerden olmuş. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin kampüs içindeki konumu yeşil, eğimli bir alan.

© Iwan Baan

Toyo Ito tasarımı kütüphaneden önce okulda tüm kullanıcılara yönelik yalnızca tek bir mekan varmış, o da okulun kafesi. Bunun üzerine ekip tasarıma kütüphane olarak kullanılacak bir mekanın nasıl herkese açık ortak bir alan sunacağını düşünerek başlamış.

İlk fikir, lokasyonun okulun girişine yakınlığından dolayı, zemin katta tamamen açık, kemerlerle örtülmüş, kütüphaneye uğramayacak birinin de kullanabileceği bir galeri ile geçiş yolu yaratmak ve yerin altında da gömülü bir kütüphane kurgulamak imiş. Kazma ve kütüphaneyi buraya entegre etme maliyeti ve bütçe gibi problemler nedeniyle de Toyo Ito bu önerisinden vazgeçmiş. Kütüphaneyi zemin katına yerleştireceği bir tasarıma yönelmiş.

©Rasmus Hjortshoj

İnsanların özgürce bu binaya nufüz edebilmelerini ve bu akışı kesintisiz bir şekilde sağlamaya çalışan yaklaşımla da ekip, rastgele yerleştirilmiş geniş kemerli strüktürü öneriyor. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin bu yapısıyla da etrafındaki yeşilliği ve eğimli arazisini vurgulacağı düşünülmüş. Bu hissi öne çıkarmak için de basit bir strüktür, brüt beton, geniş camlar ve ince doğramalar kullanılmış. Yapının cephesi de iki kenarından kıvrılan bir şekle sokulmuş. Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’e etkileyici bir hava katan dokunuş, özel kıvrımlı camlar ve doğramalarla gerçekleştirilmiş.

© Iwan Baan

Yapının cephesi her ne kadar etkileyici olsa da, Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi’nin en büyük başarısı iç mekan tasarımı. Yapı, doğal ışıkla dolan kemerli bir yol. Rastgele düzenlenmiş kemerli strüktür, içeride bir kaos oluşturuyor. Kemerlerin sarkıtları da yaratılan kaosta kullanıcıya birçok ve çeşitli perspektifler sunuyor. Kütüphanenin içinde yürürüken, kemerlerin değişen yayları ve görünüşleriyle, mekansal çeşitlilik ve zenginlik deneyimlenmiş oluyor kullanıcı tarafından.

©Rasmus Hjortshoj

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi, zemin altındaki katında bodrum ve depolama alanlarını barındırıyor. Zemin katta, öğrencileri içeri çekmesi amaçlanan, açık sergi alanları, kafe, öğrencilere yönelik mutfak, laboratuvar, geçici bir tiyatro ve ofisler bulunuyor. Buradan merdivenlerle bir üst kata yönleniyor kullanıcı. Bu katta ise okuma ve dinlenme alanları kurgulanmış yer alıyor. Geniş boşluklarla da içerisi ve dışarısı arasında bir iletişim kurulmuş. Yani, Toyo Ito’nun tanıdık yaklaşımlarından olan yenilikçi strüktür ve aktivitelerin dışarıya şeffaflığını görmek mümkün yapıda.

© Iwan Baan

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi betonarme taşıyıcı sisteme sahip. Cephedeki büyük boşluklar geniş camlar ve bunları saran alüminyum doğramalar ile geçilmiş.

Hacim ise kemerlerin kesişen eğrilerine uygun olarak kurgulanmış. Yapının karakteristik özelliklerinden biri bu kemerlerin 20 cm betonla kaplanmış çelik plaklardan oluşturulması. Kemerlerin rastgele lokasyonları da bu kesişimleri mekanda kullanmak isteyen strüktür kurgusuna uyum sağlıyor.

©Rasmus Hjortshoj

Kemerlerin sabit kalan 20 cm kalınlıkları yanında aradaki açıklıklar yapının farklı yerlerinde değişiyor. Açıklıklar 1.8 metreden 6 metreye değişiyor. Bu şekilde kemerlerin kesişimleri de artmış. Sonuçta ortaya büyük tek bir mekan çıkıyor; içeriyi kurgularken keşisimler ayrı mekanları oluşturmada yardımcı olmuş. Kesişimler aynı zamanda seçilen sistemin geometrisinin yönünü tanımsız kılmış; strüktürün depremsel dayanıklılığını arttıran bir etken haline geliyor bu da böyle bir taşıyıcı kurgusunda.

© Iwan Baan

Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi iç tasarımında kullanılan raflar, kitaplıklar, cam seperasyon üniteleri, brüt beton görünümü yapıya bireysellik, bütünlük, görsellik ve devamlılık katıyor. Bu nedenle de oldukça dikkat çeken bir başka tasarımı oluyor Toyo Ito’nun. Dışarıya olan şeffaflığı da içinde bulunan yeşillikten kopmamasını sağlıyor ve Ito’nun imzası haline gelmiş ilkerinden birini yansıtıyor.

Kaynaklar:

1. ”Tama Art University Library” WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/tama-art-university-library/>
2. “Tama Art University Library / Toyo Ito & Associates” 21 May 2009. ArchDaily. Accessed 24 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/22711/tama-art-university-library-toyo-ito-by-iwan-baan/>

The post Tama Sanat Üniversitesi Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.

©Patrick Lopez / Danstek

Barok tarzı her türlü eserin sergilenmesi amacıyla tasarlanmış olan Museo Internacional del Barroco, 2016’da tamamlanmış. Kısaca MIB olarak adlandırılan müze, Meksika’nın dördüncü büyük kenti Pueblo’da bulunuyor. Yapı tasarlanırken hedeflenen dünyanın ilk uluslararası sanat akımı olarak kabul edilen Barok tarzını anlatmak olmuş. Bunun üzerine tasarımları için üç esas belirlemiş; Barok mimariyi yansıtmak amaçlı akıcı mekan oluşturmak, ışığın bina içinde akışı, doğasına saygılı tasarım.

©Patrick Lopez / Danstek

İlk olarak yapının kullanıcıya akıcı bir tasarım hissi vermesi için alışıldık ”katı” duvar yerine kıvrımlı, dalgalanan duvarlar kullanılmış. ”MIB tasarlanırken akıcı mekan hissini vermek için soğuk ve sert olanı yıkmaya çalıştık. Bu yaklaşımla umudumuz kullanıcının bir odadan diğerine geçerken Barok tarzı bir mekan deneyimlemesi.” demiş bunun üzerine yapının tasarım ekibi.

©Patrick Lopez / Danstek

Başka bir tasarım yaklaşımı da Museo Internacional del Barroco’da ışığın akışını sağlayabilmek. Yukarıdan yapıya bakıldığında labirent gibi düzenlenmiş odaların olduğunu gözlemlemek mümkün. Bu odaların birbirine bağlandığı yerlerde dikkat çeken başka bir şey de bu noktalarda aydınlanma amaçlı küçük kubbelerin oluşturulmuş olması. Aydınlatma kubbeleri, ziyaretileri müzeden yönlendiren bir unsur aynı zamanda. Sergi ihtiyaçlarına göre de odaya giren ışık miktarı farklılık gösterebiliyor.

”Barok akımında ışık, Tanrının karanlığa olan karşıtlığında aydınlığın açığa çıkmasını sembolize ediyor. Bu projede de kullanıcılar için ayrı bir anlamı var.” Burda ışığın labirentteki yön gösterici eleman olmasına vurgu yapmış tasarımcılar.

©Patrick Lopez / Danstek

Tasarımda üçüncü hedef de MIB’nin çevre dostu olması. Yapı, UNESCO tarafından dünya mirası listesine girmiş özel bir bölgede yer alıyor ve şu ana kadar önerilen tüm yapılar program itibariyle insan ve doğanın kesişimini odak noktası almış tasarımlardı. ”Biz de müzenin doğasıyla benzer bir ilişki yaratmak istedik. Işık boşlukları, akıcı Barok sergisi mekanları barındıran müze fikri, insanın ve doğanın ilişkisini teknolojik bir yaklaşımla tamamlıyor.”Mimarlar bu noktada yapının alışılagelmişe göre daha organik olan formuna referans vermek istiyor anlaşıldığı kadarıyla. Suyun tasarım ögelerinden biri olması ve yansımasından yararlanan tasarım olması, doğal ışığı içeride yayabilecek kıvrımlı yüzeyleri dışında doğasıyla tam anlamıyla bütünleşemiyor aslında tasarım. Bunun dışında yapı var olduğu yerin sabit iklimi nedeniyle dışarıdaki havayı kullanıp enerji yüklenmelerini engelleyecek sistemlere sahip ve doğal aydınlatma sağlıyor tasarımıyla.

©Patrick Lopez / Danstek

Dıştan gözlemlenebilen heykeli formda duvarlar aynı zamanda taşıyıcı görevi gören 36 cm’lik beton duvarlar. Prefabrike dış duvarlar ve yerinde döküm iç duvarlardan oluşuyor Museo Internacional del Barroco. Çıplak bırakılmış olan dış duvarlar oluşabilecek herhangi bir bozulmanın kolayca gözlemlenmesine ve müdahele edilmesine olanak sağlamış.

Topraküstü iki katı bulunan MIB şehirden gelen iki yoldan da gözlemlenebilen bir karakter oluşturuyor bina için. Bunu sağlamak için asıl seviyeden 2 metre daha yükseltilmiş yapı.

©Luis Gordoa

Bunun dışında yapının alt katı genellikle sergi alanlarına ayrılmış Araştırma, eğitim, sempozyum ve yönetim ofislerini barındıran kütleler yapının üst katında yer alıyor. Binaya giriş kısmında geniş bir meydan bulunuyor. Giriş kanopisi bulunduran ve ziyaretçileri direkt olarak sergiye yönlendiren giriş kotunda aynı zamanda oditoryum ve ziyaretçilerin vakit geçirebilecekleri bir avlu bulunuyor. Avlu da bir havuz ile dinlendirici etki yaratılmak istenmiş.

The post Museo Internacional del Barroco appeared first on Arkitektuel.