Glasshaus Aussenansicht / © Wikimedia Commons

Alman cam endüstrisi için bir reklam niteliğinde olan bu yapıt, Taut’un kendisine örnek olarak seçtiği dışavurumcu şair ve yazar Paul Scheerbart’in (1863-1915) Glasarkitektur (1914) adlı kitabında cam ve beton mimarlığı üzerinde yazdığı düşüncelerin üç boyutta gerçekleşmesiydi. Taut’un Scheerbart’a armağan ettiği bu yapıtı, beton bir kaide üzerine oturan ondört köşeli beton ve cam tuğladan bir kasnak ve bunların taşıdığı çift çeperli cam kubbeden oluşuyordu. Jeodezik yapıda olan bu yapı ve bunları birleştiren ince beton öğelerden, iç kubbe ise renkli camlardan yapılmıştı. Cam,  katı duvar sınırlarını kaldırarak iç ve dış mekân arasındaki bağıntının camla sağlanması ve geçmişte görülmeyen bir kubbe strüktürünün kullanılması yapıyı önemli kılan etmenlerdendir.

Taut’un, bir yapı malzemesi olarak camla ilişkisi bu kadarla kalmamış olup, Bir yönüyle hayli gerçekçi düşünen ve öyle davranan bu mimar, yüksek bir dağın tepesine, en yüksek noktasına kondurulmuş bir cam kubbeyi de içeren ve Alpin Architektur adını taşıyan bir ütopya geliştirmiştir. Aslında, Taut sadece bir mimar değil, aynı zamanda kendi kendini yetiştirmiş bir düşünürdür. Sanatta piramidi andıran bir hiyerarşi olduğunu ve bu hiyerarşiden kurtulmanın yolunun inşadan geçtiğini savunur.

Cam Ev iç mekan tasarımı / © Wikimedia Commons

Ütopya nedir? Hiç ol(a)mayacak olanın hayalini yaratmak mıdır? Bu hayali gerçeğe aktarmak için yöntemler bulmak mı? Taut’a göre, güvenilir, gerçek ütopya, ilüzyonun bataklıklarında yüzmez; inancın ve bilginin ışığında varolur.  Endüstri devriminin sonucunda, yok olmaya yüz tutan şehirler sıkıcılık kaynağı olmuştur. İşte bu sıkıcılığı ancak, ışıklı, transparan yapılar ve şiir ile giderebilir. Alpine Architektur kitabında; dünyayı dönüştürerek dağları binalara çeviren hayalî bir şehir öngörmüştür . Bu şehrin amacı halkı birleştirmek olup, planı atom merkezli tasarlanmasından dolayı kent-merkezlidir. Aynı zamanda insanların bir arada yaşadıkları evler, kendi ihtiyaçlarını kendi ürettikleri bir şehir hayal eder. Işıldayan bu kristal yapının içinde opera, kütüphane, tiyatro, müze ve restoranlar yer alır.

Taut’un mimariye özgü bu düşünceleri daha sonra oluşturduğu şehircilik ilkelerine de yansımıştır. Bahçe-kent ilkesiyle oluşturduğu şehir planlarında, yüksek görüntüsüyle kentin üstünde etkili olabilecek, üzerinde güneş ışınlarının parlayacağı, çevresinde tüm kentsel öğeleri barındıran rengarenk kristal bir yapı öngörmektedir. Taut’un esinlendiği Ebenezer Howard’ın Bahçe-kent projesini buradan daha detaylı olarak okuyabilirsiniz. 

© Wikimedia Commons

1921 yılında Magdeburg kentinin baş mimarı olan Taut, bozulan eski kent merkezini yeniden canlandırmada, bu ütopik düşüncelerini az da olsa  uygulayabilme yollarını aramıştır. 1925 ten 1932 yılına dek, çoğu bugün de duran on binden fazla konut yapmıştır. Berlin-Britz’deki (1925-31) Berlin-Zehlendorf’taki (1926-31), 15 toplu konutlari dönemin  en iyi örneklerindendi.

Bruno Taut, ilk olarak 1916 yılında Werkbund üyelerinin de mensup olduğu 11 ileri gelen mimarlarında rol aldığı İstanbul’daki Dostluk Evi yarışmasında Türkiye’de kendini gösterme fırsatı bulur. Taut, 1927 yılında uluslarası yapı sergisiyle Werkbund mimari ve ürün tasarımı yenilikçisi olarak ödül almıştır. O zamanda yenilikçi ve tasarruflu yöntemler kullanarak konut yapımlarında gelişim sağlandı ve eski sanayi tipi yapılardan ayrıştırılması sağlandı. Diğerlerinin yanında katılan mimarlar şunlardı; Victor Bourgeois, Le Corbusier, J.J. P. Oud, Mart Stam, Peter Behrens, Walter Gropius, Ludwig Mies van der Rohe, Hans Poelzig, Hans Scharoun, Max ve Bruno Taut. 1929 yılında yazdığı  ‘Avrupa ve Amerika’da Yeni Yapı Sanatı’ adlı kitabında fonksiyonel olanın daha güzel  olacağını vurgularken, modern mimarlığın gitgide artmasından dolayı ortaya çıkacak sosyo-kültürel çeşitliliğin sorun çıkaracağını o tarihte öngörmüştür. 1930’lu yıllarda dikkatle incelendiğinde yapılarında oran ve işlevi ön plana çıkartır.

Bruno Taut 1931 yılında Sovyetler Birliği’ne bağlı bir acentanın açtığı otel yarışmasında bir süre Moskova’da kalmıştır. Buradaki ortamın karmaşayla olduğunu görünce tekrar Berlin’e dönme kararı almıştır. Fakat 1933 yılında, Almanya’da ortaya çıkan politik sorunlar ve nazi iktidarı orada kalmasına fırsat vermez. Bunun üzerine 1930’lu yıllarda birçok mimar, bilim insanı, sanatçı gibi Taut’ da Almanya’dan kaçmıştır ve böylece Taut için yurtsuz bir dönem başlamış olur. 1933 yılında İsviçre üzerinden Japonya’ya gider. Orada iç mekan ve cephe tasarımı dışında mesleki pratiğini yapamaz ancak Japon kültürü ve yapı geleneği onu çok etkiler.

Anıtkabir / © Milli Reasürans Sanat Galerisi

Yaşadığı süre içinde Japonya’nın birçok şehrini gezen Taut Mimari Öğreti‘yi kaleme aldı. Bu yazısında ‘Proportion/Orantı’ kavramı düşüncelerinde ve kentsel ilkelerinde önemli bir yer tutmaya başlar. 17-11-1936 tarihinde, Prof.Dr. Hans Poelzig’in ölümü üzerine Taut, Devlet Güzel Sanatlar Akademisi Mimarlık Bölümü’ne öğretim üyesi olarak atanmıştır.(Bazı yazılarda bölüm başkanı olarak atandığı yazılmıştır). Aynı zamanda Türkiye Cumhuriyet Milli Eğitim Bakanlığı İnşaat Bölümü Şefi rolünü üstlenmiş olup, kendi yenilikçi fikirlerini eski yapılarda geliştirme fırsatı bulmuştur.

Türk Mimarlık alanında hem eğitici hem de uygulamacı bir yere sahip olan Bruno Taut, 1938 yılında basılan Mimari Bilgisi kitabında mimarlığın kuramsal alanını kaleme almıştır. Taut’un eğitimci yönü  Almanya’da Charlotten Yüksek Fen Okulunda profesörlük yaptığı yıllardan gelmektedir. Almanya da iken dogmatik düşünceleri benimsememiş, eşitliği benimseyip öğrencilerine arkadaş gibi ilişkiler kurduğu için insanları sevdiği söylenmektedir. Türkiye kısa süre akademi alanında olmasına rağmen, öğrencilerin de onu çok sevdiği bilinmektedir. Türkiye’de sadece 2 yıl geçirmesine rağmen 24 projeyi uygulamaya geçirmiştir. Bu projeler anlattığı tüm kuramsal yazıların pratiğe geçirilmiş halidir. Yazdığı yazılarda da belirttiği üzere, yapılarında modern ve geleneksel mimariyi birlikte kullanmış olup; renk kullanımı, saçaklar, güneş kırıcılar gibi etmenleri iklim koşullarını da göze alarak kullanmıştır. En önemli yapılarından Ankara’daki Dil ve Tarih-Coğrafya Fakülte binasıdır.

Rebii Gorbon aynı yapıt hakkında, “…Türk mimarisinden esinlenmek hevesinde idi ve Türk mimarisinin kökenini özel bir altın kesit araştırmalarına bağlı gibi telâkki ediyordu. böyle bir çalışmanın çabaları içinde hazırlanmıştı.” der. Mimar Sinan’ a duyduğu hayranlık sonucu fakülte binasının sol giriş kanadındaki Erken Osmanlı duvar örgü biçimlerinin değişmesinden oluşan duvar şekli buna örnektir. Öte yandan, Taut bu yapıya çok önem vermektedir. Çünkü modernizmi ve geleneksel mimariyi sentezleme çabası bu yapıda görülmektedir. Ankara’nın ana aksında bulunan Atatürk Caddesi’ne bakan cephesi anıtsallık özelliği taşımaktadır. Ön cephede giriş yükseltilmiş, merdivenler ve saçakla vurgulanmıştır. Dil ve Tarih Coğrafya Fakültesi, ana aksına bakan anıtsal cephe, Türkiye’nin modernleşme ve batılılaşma döneminde bir simge rolü olmasını hedeflemiştir.

Bruno Taut’un boğaza bakan kendi evi

Taut’un kendi evi Türkiye içinde yaptığı yapılardan özgündür. İstanbul’da Ortaköy Emin Vakfı Koruluğun’da tasarlanmış olan yapı, Boğaz’a bakar. Yapı arkadan toprağa otururken, ön kısmı iki ayaklı betonarme kolon üzerinde boğaz manzarasını görmektedir. Taut bu yapısında hem doğu hem de batı kültürlerinden esinlenerek bir yapı tasarlamak ister. iki kolona oturan ön taraf iki katlı ve sekizgen planlıdır. Alt kısım tek kat olarak tasarlanırken, manzarayı görme amaçlı pencerelerin sıraları daha açık biçimde tasarlanmıştır. Bu küçük yapı, „eskinin gelenekleriyle çağdaş uygarlık arasında bir sentez yakalamaya çalışmalı, ancak bu arayışın tek taraflı olmasından kesinlikle kaçınmalıyız“ demiştir. Taut’un en son tasarladığı yapı, Atatürk’ün ölümü üzerine yaptığı katafalktır. Atatürk ile birlikte, 24 Aralık 1938’de vefat etmiştir. İstanbul’da, Edirnekapı Mezarlığı’nda toprağa verilmiştir.

Taut’un tüm hayatı göze alındığında, yaşamı boyunca her alanını mimarlığa ayırmış, aynı zamanda mimarlığın toplum üzerindeki etkilerinin üstünde durması dikkatimizi çekmiştir. Bu yönü, hem hayatı boyunca kaleme aldığı yazıları hem de uygulamaya koyulan binalarıyla mimarlık ortamına bulunduğu katkısıyla anlaşılmaktadır. Aynı zamanda, 1930’lu yıllarda Türkiye’nin, gelişmesi ve ilerlemesi açısından önemli bulduğu anıtsal, neo-klasik tarzı yapılar devletin otoritesini göstermek hedeflenmiştir. Fakat Taut bu göndermeyi kesinlikle reddedip, 1930 yılların neo-klasik havasına karşı koyan tek alman mimardır. Taut’un erken ölümü nedeni ile, fikirleri, mimari anlayışının mimarlık dünyasında önemsenmediği düşünülebilir. Bruno Taut Türkiye ve Dünya mimarisinde, gerek kaleme aldığı yazıları gerek ise dünyada ve ülkemizde yapılmış olan yapıları bizlere kattığı en güzel örneklerindendir.

Kaynaklar

• https://www.academia.edu/29585692/BRUNO_TAUT_.docx?auto=download
• Bruno Taut, “The Earth is a Good Dwelling”, Erişim: 13.12.2014, http://faculty.washington.edu/cbehler/teaching/coursenotes/brunoTEGD.html
• http://www.e-skop.com/skopbulten/bruno-taut-bir-utopya-duskunu/2260
• Francesco Martinez Mindeguia, Bruno Taut: Architecture in the Alps, 1919, Erişim: 16.12.2014, http://etsavega.net/dibex/Taut_Alpine-e.htm
• http://jfa.arch.metu.edu.tr/archive/0258-5316/1976/cilt02/sayi_1/35-48.pdf
• https://www.marketingasya.com/icerik/bir-cumhuriyet-sevdalisi-alman-mimar-bruno-taut-50.aspx
• http://www.mimarlikdergisi.com/index.cfm?sayfa=mimarlik&DergiSayi=287&RecID=1635
• SÖZEN, M. ve TAPAN, M. 50 Yılın Türk Mimarisi.İstanbul: İş Bankası Kültür Yayınları, n.122, 1973.
• Tek ve Sıra Evler. Arkitekt, n.8, 1937, ss. 211-218.

Esma Dolgun Dağdelen

The post Bruno Taut appeared first on Arkitektuel.

Fransız Devrimi’yle birlikte doğan manifesto, 19.yüzyılda siyasal başkaldırının sesi olacak, 20. yüzyılda ise umudun sözcüsü olan sanat ile ifadesini sürdürecektir. Aynı zamanda yaratılan veya yaratılacak olan ütopyaların gerçekleşebileceği umudu dünyaya devrimle birlikte ‘manifest’ edilmiş olacaktır. Ütopya, manifestonun bir ilkesidir ve devrimci hamlelerin şiiridir.(Ali Artun) Diğer bir deyişle insanın şu anda veya gelecekte elde etmek istediği ya da kaybettiği kontrolü kazanma umududur. Toplumların hayallerini, taleplerini dile getirdiği, savlarını belirttiği, hareket oluşumunun doğduğu manifestoda sanat, insan duygu ve duyularını açığa çıkartan yegane araçtır. Sanat, ütopyanın hem manifestosu, hem de özüdür.(Ali Artun)

Sosyal değişim ve dönüşümler, toplum yönetimleri, gelişmeler, ilerlemeler ve bunlarla birlikte toplumun içinde bulunduğu psikososyal durumlar vb. birçok olgu, akımların ortaya çıkmasında zemin oluşturmuştur. Doğan akımlar önceki akımlara göre birer tepki olsalar da bütün avangardlar, kökleri ve bilgi paradigmaları dolayısıyla birbirine karşıt olan iki oluşum etrafında toplanmaktadır. Sanat ile sanayinin birbirine karıştığı 19.yüzyılda doğan bu avangardlar Logos (mantık) ve Phantasma (hayal gücü)‘dır. Akıl ve hayal – rasyonalite ve imajinasyon. Bu düalist yapılanmada Phantasma ayağında dada, sürrealizm, sitüasyonizm, Logos ayağında ise Bauhaus, fütürizm ve konstrüktivizm avangardları estetiğe aktarılmaktadır. Dada manifestosu Logos’un tamamen ortadan kaldırılmasını isterken, pürizmci manifesto Logos’tan matematiğe, mühendisliğe oradan da tasarıma kusursuzlukla ulaşılabileceğini savunmaktadır. Makine, rasyonalist avangartta ideal forma ulaşmak için bir ilahken, hayalperest avangard, toplumun her türlü çalkantısıyla kendine malzeme çıkarmaktadır.

Manifestoların çıkış zeminini oluşturan, döneminde umutsuzluklarla karşı karşıya kalınan, başka çaresi olmaksızın eleştiren, önerme yapan veya değerlendiren manifestolar modernliğe, en yeni olana saldırır. Bu olguyu besleyen de romantizmdir. Romantizm, modern ütopyaların estetiğidir.(Beiser) Sınıfların beğenilerine karşı çıkan, özgünlüğü savunan, aydınlanmaya teşvik eden bu ütopyada romantizm bulunur. İçinde bulunduğu duygu, durum ve davranışları bireysel olarak ele alıp ifade eden Romantizmin yanı sıra Fütürizm bir başkası üzerindeki duygu ve düşünceleri çizgi, biçim ve hareketin gücüyle birlikte empatiyle bir bağ kurar ve bunu nesnelere yansıtır. Fütürist olan Marinetti’ye göre insanın her zaman bilinci açıktır ve bu sayede başta kendinin kontrolü olmak üzere tüm doğayı kontrolü altında tutar. Ancak bilinçdışı çözümlemeye dayalı psikoanalitik yaklaşım doğaya bağımlıdır. Doğa, insanı bilinçdışı yoluyla hakimiyeti altına alır. Böylece güçlü ve makine çağında kendini zayıflatan ve etkisizleştiren iç çatışmalara mahkum eder. İnsanın bu zayıflık karşısında bilinç dışına yenildiği durumu kabullenen ve bunu açığa çıkaran Sürrealizmin bu tutumu Fütürizmin karşısında durur.

Antonio Sant’Ella

Fütürizmin hareket olarak tanınışı Marinetti’nin manifestosuyla ilan edilmiştir. Fütürist Sant’Elia hareketi, Diyonisoscu(uyum) ve Apolloncu(biçim) olarak iki uç düşünceyi temsil eden Marinetti ve Boccioni’yle birlikte düşünülmektedir. Boccioni, maddeyle etrafındaki çevreyi bütünleştiren ve biçimin içeriden dışarıya devinimini amaçlayan tasarım anlayışını ele alırken, Marinetti, uyum ve dengenin yerini makineleşmeyle birlikte “kabına sığmayan bir düşgücü”  olarak tanımlayarak özgürlüğün yıkıcı tavrını savunmuştur. Sant’Elia kullandığı eğri ve eliptik çizgilerle Fütürizmin devingenlik arayışına karşılık verememiştir. Eğri ve eliptik çizgilerin Fütürizm içinde olmadığı ve manifestolara sonradan eklemlendiği anlaşılmıştır. Sant’Elia’yı Fütürist yapan gerçek onun perspektifleridir ki perspektif, Fütürizmin önemli özelliklerinden biridir.

Manifestolar, bir bütün olarak ele alındığında ütopya/devrim, şiddet, intihar, nihilizm, arzu/erotizm ve kamu karşıtlığı gibi birçok ortak tema altında toplanmaktadır. Neitzsche güzelliğin şiddeti gerektirdiği söyler, Virilio ise I.Dünya Savaşı’nı hesaba katmadan dada veya sürrealizmi anlayamazsınız. demektedir. İntihar da bir manifestodur. Modern devlet, insandan gücünü ve bedenini üretim için isterken, birey ona karşı koyar ve baskılayan güce karşı intihar manifestosunu sunmaktadır. Dada sözcüğünün bile onlar için hiçbir anlam taşımadığını ifade eden Tzara, manifesto için gerekli olan isteklerin veya ateş püskürmelerin can sıkıcı olduğunu savunarak “Bir manifesto yazıyorum ve hiçbir şey istemiyorum.” demiştir. Her ne kadar kamuya öfke kusan avangardlar olsa da hayatta kalabilmek için kamu tarafından desteklenmeye ve muhtaç oldukları satılmaya mahkum olmuşlardır.

Manifestolar, geçmişin çözülmeyi bekleyen sırları ve şifreleriyle dolu bir birikim havuzudur. Onlarsız hiçbir avangard ele alınamaz ya da tartışılamaz.

Kaynaklar

• Manifesto, avangard sanat ve eleştirel düşünce, Ali Artun
• Manifestoların Perspektifinden: Antonio Sant’Elia Fütürist Mi?, Yusuf Civelek
• Mimarlık Manifestoları, Anthony Vidler
• http://www.e-skop.com/skopbulten/dadanin-100-yili-tristan-tzara-ve-dada-manifestosu/2915
• http://www.filozof.net/Turkce/edebiyat/edebi-sahsiyetler-kisilikler-biyografileri/40168-umberto-boccioni-kimdir-hayati-eserleri-hakkinda-bilgi.html?showall=1&limitstart=
• https://gaiadergi.com/golgede-birakilmis-bir-utopyaci-filozof-charles-fourier/

The post Mimarlık, Manifesto ve Ütopya appeared first on Arkitektuel.

Geçtiğimiz yüzyılın şehir planlaması alanında en etkili isimlerinden biri olan Ebenezer Howard, Bahçe Şehir (Garden City) ile, zamanının bireyci (kapitalist) sistemi, sendikalar, kooperatifler, doğa, kaliteli yaşam ve ortak fikirler arasında bir köprü kurmaya çalışan “sosyal şehir” tasarımını ortaya koydu.

Ülkelerin hızla kentleşmeye başladığı bu dönemde, toplum içinde sınıfsal ayrım ve eşitsizlik hızla büyümekteydi. Yüksek sınıf ve işçi sınıfı arasındaki uçurum ve yaşam standartları arasındaki fark gittikçe daha çok göze çarpmaktaydı. Howard’ın tepkisi, daha iyi bir geleceğe değinen çok sayıda ütopyacı vizyondan sadece birisiydi. Diğerlerinden en önemli farklı gerçekçi ve ulaşılabilir bir plan oluşturmayı hedeflemesiydi.

1899 yılında Garden City Derneği’nin kurulmasıyla birlikte (42 yıl sonra şehir olacaktı) “Bahçe Kent Hareketi”ne öncülük ediyordu. 1903 yılında Letchworth’ün ve 1919 yılında Welwyn‘in inşaası değişim için daha fazla katalizör görevi görecekti.

Ebenezer Howard

Howard’ın çalışmalarının bir tepki olduğu bağlamı anlamak önemlidir. 19. yüzyılda Londra (ve diğer şehirler) sanayileşme sürecindeydi ve şehirler zamanın emek piyasaları üzerinde büyük güçler uyguluyorlardı.Kırsal bölgelerden büyük şehirlere yoğun bir göç vardı ve beraberinde getirdiği şehirleşme sorunları büyük şehirlerin üzerinde bir tümör gibi büyüyordu. Dönemin siyasetçileri “modern varoluşun en büyük tehlikesi”ne karşı nasıl bir panzehir üretebilecekleri sorusunu soruyorlardı.

Howard’a göre tedavi basitti, insanları kırsal alanlarla tekrardan bütünleştirmek. “İnsanın toplum ve doğanın güzelliklerinden bir arada zevk alması” gerektiğine inanıyordu. Howard’ın argümanının merkezinde, Garden-City’nin ekonomik olarak işleyebilmesi  ve topluluğun toprağa sahip olmasına izin  vermesiydi.

Howard günümüzdeki diğer sosyalist reform deneyimlerinin aksine, önerinin sadece bireysel değil, aynı zamanda işbirlikçiler, üreticiler, hayırsever toplumlar ve organizasyonda deneyimli diğer kişilere hitap edebileceğini umuyordu.

Bahçe Kent modelinin uygulandığı ve başarılı olduğu varsayıldığında, Howard, şehrin nasıl büyüyebileceğini ve bütünleşik bir şehir şehirleri ağının parçası haline gelebileceğini ön görüyordu. Bu yüzden bir şehrin kapasitesine ulaştıktan sonra tarımsal kuşağın dışında yeni bir tane kurulması gerekiyordu. Sonunda, merkezi bir şehirin (58.000 nüfuslu), demiryolu ve kanal altyapısı ile bağlantılı bir dizi küçük kent tarafından kuşatılacaktı.

Konsept Diyagramı

Howard, sonuçta 19. yüzyıl şehirlerinin “en büyük ve en güçsüz” şehri olarak Londra’ya dikkat çekti. Bu modelin Londra’yı çarpıcı bir şekilde değiştirebileceğini, nüfusu azaltacağı ve şehri temizleyeceğini öne sürdü.

“Londra’nın tam olarak yeniden inşası için gereken zaman – şimdi sonunda Paris, Berlin, Glasgow, Birmingham veya Viyana’da sergilenenden çok daha kapsamlı bir ölçekte gerçekleşecek – ancak henüz gelmedi.Önce basit bir problem çözülmelidir. Küçük bir Bahçe Kent, bir çalışma modeli olarak inşa edilmeli… ”

Ebenezer Howard’ın önerileri doğa ile kenti bir arada tutmayı hedeflediğinden ekotopya yaklaşımı kapsamında değerlendirilebilir. Howard’ın Bahçe-Kent planı dünyanın farklı yerlerinde uygulandı, bunlardan bazıları şu şekilde:

Letchworth

Londra’nın kuzeyinde konumlanan Letcworth King Cross istasyonuna 55 km uzaklıktadır. Ebenezer Howard’ın öncülüğünü yaptığı ilk Bahçe Şehir olan Letchworth’ü inşa etmek üzere 1903 yılında “First Garden City Ltd.” şirketi kurulmuştur. Sanayi kenti olan Letchworth, yüksek kiraları ödeyemeyen işçiler için ucuz konutlar amacıyla ortaya çıkmıştır. 

Tel Aviv Bahçe Kenti

İskoç şehirci Sir Patrick Geddes tarafından 1925 yılında Tel Aviv Bahçe Kenti planlanmıştır. Tel Aviv, Beyaz Kent (White city) olarak da bilinmektedir.

İtalya’da Bahçe Kent

İtalya’da INA-Casa planı 1950’lerde ve 60’larda ulusal toplu konut planında Bahçe Şehir (Garden City) prensiplerine göre çeşitli banliyölerini tasarlamıştır. İtalya’nın bir çok kent ve kasabalarında bahçe kent anlayışından etkilenmişlerdir.

Son olarak, Kentin fiziksel yapısının ötesinde, kalıcı bir mirasa sahip olsaydı da, Howard’ın bir topluluk duygusu yaratması ve insanlarla ilişkileri barındırması, onları iyi bir planlama ve sosyalleşmeyi teşvik eden tasarım yolunda gelişmeye bir kapı aralamış oldu.

The post Ebenezer Howard’ın Bahçe Şehri appeared first on Arkitektuel.