Kent Trans-Sibirya Demiryolu hattının üzerinde ve dünyanın en büyük göllerinden biri olan Baykal gölünün yakınında yer alıyor, gölün bir kolu olan Angara Nehri de Irkutsk şehir merkezinin içerisinden geçiyor.  Kentin gelişimine baktığımızda çoğu şehir gibi su kenarını çevreliyor. Irkutsk’un kent merkezinin ahşap bir kale çevresinde geliştiği söylenir. Ama şu an da kentte öyle bir merkez kalesi bulunmuyor. Ayrıca 19. yüzyıla kadar kentte taş yapı olmadığı söylenebilir.

Ahşap, hem Rusya’da hem de Sibirya’da uzun süre ana yapı malzemesi olarak kullanılıyor. Tıpkı eski Sibirya şehirleri gibi Irkutsk’ta bir hapishane olarak inşa edilen bir şehir ve o zaman ahşap en kullanışlı ve tabii ulaşılması en kolay olan malzeme. Irkutsk’un ilk yerleşimcileri Moskovist devletin orta ve kuzey bölgelerinden gelmiş.

16. ve 18. yüzyılların Sibirya ahşap mimarisi büyük sadelik ve ciddiyet ile karakterizedir. Hem köy hem de şehir sakinlerinin evleri ve kulübeleri, en az 35-40 cm kalınlığında büyük kütüklerden inşa edilmişti; Yapı bir balta ile üst kütüğün içinde bir oluk bulunan bir oblo (kase) şeklindeydi. Çatılar çoğunlukla yüksek, üçgendir.

Irkutsk evlerinin pencereleri diğer Rus evlerininkinden daha büyüktür ve bölgenin ne kadar soğuk olduğu düşünüldüğünde bu ilginç bir durumdur. Rus evlerinde pencereler normalde 50-70 cm olmaktadır ancak burada 1 metre ve üzeri olanlar bulunmaktadır. Yapıların pencerelerine ve kapı girişlerindeki yerel desenlerde eşsizdir, karmaşık başlıklar ve çarpıcı oyma örnekleriyle diğer yapılardan ayırt edilirler.

Irkutsk evlerinin bir ilginç özelliği de panjurlu olması. Bu Sibirya’da bir dönem çok yüksek olan suç düzeyine bağlanıyor. Bu nedenle şehrin sakinleri evleri olabildiğince korunaklı hale getirmeye çalışmışlar. Evlerin çoğu büyük kaleler gibidir: Yüksek çitler ve kapılar, taş zeminler ve panjurlar.

Tarihi şehir merkezinde bir çok yapı korunmuştur. Ancak 1870 yılnda olan büyük yangın sonrasında ahşap ev yapılmamaya karar verilmiştir. Mevcutta bulunan eski evlerin çoğunluğu hala konut olarak kullanılmaktadır. Kentte eski ahşap evlerin bulunduğu bölgeler var ama genele baktığımızda Sovyet mimarisi ağır basmaktadır.

Şehrin sokaklarında gezerken yapıların zamanla nasıl değiştiğini görebiliyorsunuz. 16. yüzyıldan başlayarak süregelen ahşap mimarinin yerini, taş binalar ve sonrasında Sovyet mimarisi alıyor. Baktığımızda şu anki yeni yapılan yapılar da Sovyet mimarisinden pek farklı değil. Rusya’da olduğunuzu hissediyorsunuz. Bu durum Rusya’nın Doğusunun Batısından daha az gelişmiş olmasına da bağlanabilir. Ülke merkezine olan uzaklıkları sosyal gelişimleri kadar mimarilerini de etkiliyor ve yapılar kendi has özelliklerini bu sayede koruyabiliyorlar.

Kentin en güzel yapılarından biri olan The Museum of Desembrists aynı zamanda iki malikhane içermektedir. Buraya sürgün edilen soylular kendileriyle beraber şehre bu güzel mimariyi de getirmiştirler. Binaları detaylı incelerseniz, aristokrasi ve ince detaylar sahiplerinin kimler olduğunu ortaya koyuyor.

Bunlardan birisi olan Al Shastin Evi ya da ‘Dantel Ev’ olarak adlandırılan yapı 14. yüzyılın sonlarında inşa edilmiştir ve bir tüccar olan Al Shastin tarafından satın alındığında modern görünümünü elde etmiştir. Binayı kaplayan enfes oymalar sayesinde Dantel Ev adını aldı. Bu ev içlerinden sadece biri şehirde kendine has özellikleri olan farklı dönemlere ait bir çok yapı bulunuyor.

Fotoğraflar: Serra Utkum İkiz

The post Ahşap Evler : İrkutsk, Sibirya appeared first on Arkitektuel.

Dünyanın farklı yerlerinde buna benzer çözümler ve sorgulamalar olmuştur. Örneğin Venedik, şehir sular altında hayatını sürüyor ve temel ulaşım yolu, gondollar. Şehrin çoğunu yılın bazı dönemlerinde su altında kalmasına rağmen hayat devam edebiliyordu.

© Andy Maser

Bangladeş’te durum Avrupa ülkelerinden farklıydı. Son yıllar içerisinde iklim mültecisi olarak bir çok aile bölgeden ayrılmaya başlamış durumda. Bölgedeki insanlar sudan uzak iç bölgelere yönelmekteydi. Çocuklar eğitimlerine devam edemiyor ve insanlar çalışamıyordu.

Shidhulai Swanirvar Sangstha isimli bir sivil toplum kuruluşunun  desteği ile bölgenin iklim değişikliğine karşı dirençli hale gelmesine yönelik çalışmalar yapılmaktadır. Bu proje okulları ve kamusal merkezleri su üzerinde hareket ettirebilmekti.

© Abir Abdullah and Mohammed Rezwan/Shidhulai Swanirvar Sangstha

Bangladeş’te yapılan proje ile ilgili iki önemli nokta vardı: Yükselen su seviyesi ve korunması gereken tehlike altındaki kuru arazi. Bölge fiziksel ve sosyal olarak değerlendirilerek karar verilmeliydi. Proje yürütücüsü Mohammed Rezwan, yerel sorunlar için yerel çözümler geliştirilmesi gerektiğine inanıyordu. Değerler, kültürler, gelenekler ve öncelikler her yere özgüdür; kriz zamanında hassas bir yaklaşım gerektiren konulardır. Süreçte, Bangladeş’in kültürünün ve tarihinin su taşımacılığının yerinin önemine odaklanıldı. Onu tehdit eden unsur aynı zamanda onu kurtaracak olan çözüm yoluydu. Bu bağ ve geçmişten gelen miras değerlendirilmeliydi.

Projenin ilk adımı olacak olan yüzen okul ve kamusal alanlar için bir alışma süreci ve güven gerekmekteydi. Rezwan, tanıdık ve geleneksel araçları kullanmanın doğru olacağına karar vermişti. Tekneler, Rezwan tarafından muson mevsimi boyunca güvenli ve emniyetli olacak ve internete bağlanabilen bir dizüstü bilgisayar, küçük bir kütüphane, bataryalar ve güneş lambaları içeren gemideki ekipmanları koruyacak şekilde tasarlandı. Teknelerde çocukların temel eğitimleri verilmesi dışında, yetişkinlere de koşullarla ilgili eğitim verilmesi planlandı.

© Katia Nicolova

Gerçekleşmiş olan proje kapsamında; çocuklar teknedeki güneş panellerinde sağlanan enerji ile çalışan bilgisayarları öğreniyor ve eğitimlerine devam etmiş oluyorlar. Geceleri ise yetişkinler iklim değişikliğine karşı nasıl sürdürülebilir tarım yapabileceklerine dair eğitimler alıyorlar. Yüzen çiftliklerde sele dayanıklı mahsullerin nasıl dikileceği anlatılıyor.

Rezwan, yeni tarım  teknikleri öğreterek, yüzen tarım arazileri oluşturulması konusunda da çalışmalar koyulmuştu. Su yüzeyinde koşullara adapte olabilecek sürdürülebilir çiftlikler kurulacaktı. Çiftliklerde tarım, balıkçılık gibi faaliyetler yapılırken aynı zamanda karada yaptıkları tarım ve hayvancılık faaliyetlerini de daha korunaklı bir şekilde su üzerinde uygulamalarına bir imkan sağlamış olmaktadır.

© Katia Nicolova

Su yükselmesi ya da yüksek oranda yağmur yağdığı dönemlerde ekinlere zarar gelmeyecek ve çiftçinin bu durumdan mağdur olması da engellenmiş olacaktır. Yaklaşımlar Bangladeş’in yaşam tarzın çok uygundu.

Son olarak, bu konuyla ilgili izlenmesi gerektiğini düşündüğüm bir eser olarak: Justin DeShields’in 2017 yılında çektiği Adaptasyon: Bangladeş’te Deniz Yükselirken / Adaptation: Bangladesh Sea Level Rise isimli kısa film. Filmde antropolog Alizé Carrére, koşullardan dolayı umuttan yoksun kalınmaması gerektiğini göstermektedir.

Filmin fragmanı:

Adaptasyon: Bangladeş’te Deniz Yükselirken / Adaptation Bangladesh Sea Level Rise (12′, Bangladeş, ABD, 2017, Yönetmen: Justin DeShields)

http://www.surdurulebiliryasamfilmfestivali.org/filmler/adaptasyon-bangladeste-deniz-yukselirken-adaptation-bangladesh-sea-level-rise/

The post Bangladeş’te Yüzen Kent appeared first on Arkitektuel.

20. Yüzyıl başında,  Ankara’nın, 20-25bin civarında bir nüfusa sahip olduğu söylenebilir. Ankara (Angora), her türlü medeni çevre ve unsurlardan yoksun, bataklıkları olan, toz fırtınaları ile tanınmış, ağaçsız bir Anadolu kasabaydı.

Cumhuriyet’in ilanından 16 gün önce başkent ilan edildi ve “Başkent” sıfatına uygun bir hal alabilmesi için şehrin hazırlanması gerekiyordu. Şehrin 1923 sonrası gelişiminin başarısı, büyük ölçüde rejimin başarısı ile özdeşleşmiş, modern, çağdaş, yeni ve örnek bir şehir kurmak amacı doğrultusunda çabalar başlatılmıştır.

1928 yılı içinde, Berlin Kent Planlama Yarışması’nı kazanmış, Prof.Dr. Hermann Jansen, yine bir Alman şehirci Prof. M.Brix ve Fransız Hükümeti baş mimarı Prof. Jausseley arasında Ankara Nazım İmar Planı için bir yarışma açılmıştır. Gelen planları Mustafa Kemal Atatürk’ün de incelediği bu yarışmayı Prof. Dr. Hermann Jansen kazanır.

Ankara Şehri İmar Planı

Jansen’in hazırladığı imar planı 23 Temmuz 1932 tarihinde onaylanarak yürürlüğe girdi. Jansen Planı, toplum öncelikli bir plandı. Ankara’daki konut sorununa ve işçilerin yerleşim alanlarının nasıl olacağına büyük önem vermişti. Dönemin politikalarına bakıldığında Jansen’in insan öncelikli projesinin seçilmesinin nedeni anlaşılıyordu.

Jansen, bir Anadolu kasabasını, çağdaş bir kente çevirecekti ve bu durumu şu sözlerle açıklıyordu; “Yepyeni bir şehir kuracaksınız, dünyaya yepyeni ve çok güzel bir örnek vereceksiniz…Biliyorsunuz, Avrupa şehirlerinin hemen hepsi motordan önce yapılmıştır. Motor eski nizamları ve anlayışları altüst etti. Ben size şehircilik sanatının son sözlerini getiriyorum.” Bu sözlerindeki ‘şehircilik sanatının son sözleri’ vurgusu, sanayileşme öncesi kurulmuş olan Avrupa başkentlerin motorlu taşıtlara uygun olmamasınaydı, ancak yeni Türkiye’nin başkenti olacak olan Ankara bir kasabaydı ve sıfırdan planlanıyordu. Jansen’e motorlu taşıtlara uygun geniş caddeler yapması için bir fırsat vermişti.

Jansen’in planı motorlu taşıtlara uygun olacak olmanın yanı sıra yeşil alan ve şehir arasında ilişki kurmayı amaçlamıştır. Ankara’yı bahçeli evlerden oluşan semtler ve açık alanlara ulaşım imkanı veren bir şehir olarak kurgulamıştır. Merkezden kıra doğru bir hiyerarşi içerisinde dere yatakları, vadileri ve topoğrafyayı göz önünde bulundurarak oluşturmuştur. Bu hiyerarşi “doğa-kültür/ kır-şehir” ölçeğinde düşünülmüş ve Ebenezer Howard’ın Bahçe Şehir (Garden City) motiflerini Jansen planına taşımıştır.

Jansen Planı, bazı değişikliklerle de olsa 1950 ‘lere kadar Ankara’nın gelişmesini yönlendirmiştir. Hermann Jansen, Ankara dışında İzmit, Gaziantep-Mersin, Ceyhan-Tarsus ve Adana’da planlar oluşturmuştur.

Herman Jansen kimdir?

Hermann Jansen

28 Mayıs 1869 Aachen, Almanya doğumlu Hermann Jansen, Aachen Teknik Yüksekokulunda mimarlık eğitimi aldı. 1908 yılında başlatılan Berlin’in şehircilik gelişimi konulu bir yarışmada Hermann Jansen, 1910’da iki birincilik ödülünden birini kazandı. Jansen’in hayata geçirilen fikirleri bugün bile Berlin şehrinin siluetinde bulunabiliyor. 1928’de Türk hükümeti tarafından açılan, yeni başkent Ankara’nın tasarımı konulu uluslararası yarışmayı kazanarak adını duyurdu. Hermann Jansen, Türkiye’de faaliyet gösteren ilk yabancı şehir planlamacısı olarak Ankara’nın yanında birçok başka Türk şehrinin de görüntüsüne belirleyici bir şekilde damgasını vurdu. Planlamaları 1932’ye kadar uygulanabildiği halde 1938 yılına kadar Türkiye’de kaldı. Hermann Jansen 20 Şubat 1945 tarihinde Berlin, Almanya’da vefat etti.

Kaynak:

http://www.goethe.de/ins/tr/ank/prj/urs/arc/jan/trindex.htm

The post Hermann Jansen’in Ankara Planı appeared first on Arkitektuel.

Jane Jacobs, Büyük Amerikan Şehirlerinin Ölümü ve Yaşamı kitabında şehir gözlemlerini, kendine sorduğu sorulara cevap arayarak bizlere aktarmıştır. “Hangi faktörler şehri emniyetli kılar?”

Kitap, Amerika Birleşik Devletleri’ndeki şehir mahallesinin çöküşünden sorumlu olan 2. Dünya Savaşı sonrası kentsel planlama politikalarına bir eleştirisidir. Modernist planlama hareketlerine karşı hareket ederek, Amerika Birleşik Devletleri’nde organik kent canlılığı için yeni kalkınma ve savunma önerileri getirmektedir. Kentsel yenilemenin şiddetli bir biçimde kentlerin doğal yapısını yok ettiğini iddia etmiştir. Gelişmekte olan ülkelerde mega-kentlerin daha da büyüyecek olması pek çok yeni kentsel sorunu beraberinde getireceğini göstermektedir. Kentlerin sorunlarını, sorunları nasıl olmalı diye tartışmak yerine, kendi kentini örgütleme gücü ile anlayabileceğimizi söylemiştir ve bu sürecin organik bir bütünlük içinde olduğunu vurgulamıştır.

Jane Jacobs

Kitapta sıklıkla New York’tan bölge örnekleri kullanmıştır. Bölgelerin yerlileri ve sonradan gelen insanların sokakta geçen olaylara tepkileri, güven ve sahiplenme durumlarını kıyaslamıştır. Örneğin kitabın giriş bölümünde North End bölgesini samimi, güvenli ve sağlıklı buluyor ancak bölge “korkunç bir gecekondu” olarak nitelendirilmektedir. Gerçek dünya ve uzmanların gözünden olayların farklı olabileceği her şeyin teknik temellere dayanmadığı ve sosyolojik olarak görülmesi gerektiğini savunmaktadır.

Jacobs’a göre kaldırımlar bölgenin düzenin korumada önemli bir sistemdir. Örneğin, dükkanların kaldırımlara açılması, şehrin bütün işleyişinin kaldırımlar üzerinde gerçekleşmesi buna önemli bir etkendir. Sağlıklı bir şehir kaldırımında güvenliği korumak için polis her zaman gerekmemektedir. Sokaklar, doğal sahipleri tarafından denetlenmelidir. Bu doğal sahipler sokak etkinliklerini izlemekten zevk alan, gerektiğinde sokağa müdahale edebilecek olan kişilerdir. Jacobs’a göre boş sokaklar ve yüksek katlı konut projelerinde terk edilmiş alanlar ve merdiven boşlukları vb. alanlar arasında bir bağ vardır. Apartmanların modernleşmesi, oturan insan profillerinin değişmesi, erişim kontrollerinin azalması, ilgisiz insanlar ve denetim işlevinin bulunmaması yabancıların varlığının otomatik olarak tehdit haline getirmektedir. Halka açık ama halk tarafından da korunuyorlar ve bu kontrol ve önlem eksikliği gibi durumlar yaratabilmektedir. Apartman sakinleri güvensiz hissetme durumlarında buralardan ayrılmaktadırlar. Bu sıkıntı için çözüm önerileri bulunmaktadır. Jacobs örnek olarak Brooklyn Projesi‘nin (Blenheim Evleri) koridorları halka açarak çevreyi donatarak ve kiracılara kullanım alanları tanıyarak problemleri azaltıldığını öne sürmüştür. Hareketli bir yaşam çevresinin bulunması sokakların yoğun olarak kullanılması şehir güvenliği için ön şart olduğu fikrine dayanarak Jane Jacobs bar, restoran ve halka açık yerlerin önemini vurgulamıştır.

“Şehirlerin gözü olmalı” diye bir yorum getirmiştir. Küçük dükkanlar, sokak satıcıları gibi etkenler, bir şehrin suç oranının azalmasında önemli etkenler olacağını savunmuştur. Bir şehrin asayişini sadece polis sağlayamaz, insanların suç işlemekten çekinmesi için sokakların göz önünde olması gerekmektedir.

Büyük Amerikan Şehirlerinin Ölümü ve Yaşamı

“Anlaşılması gereken ilk şey, şehirlerde kamusal huzuru -kaldırım ve sokak huzurunu- koruma işinin, polisin varlığı zorunlu olsa da, öncelikle polis tarafından yapılmadığıdır. Kamusal huzuru koruyan; orada yaşayan halkın karmaşık, üstelik neredeyse bilinçsiz olan, gönüllü denetim ve standartlar ağıdır; üstelik bunu uygulayan da halkın ta kendisidir. Şehrin bazı alanlarının (en çok göze çarpan örnekler eski toplu konut projeleri ve nüfus devridaimi çok yüksek olan sokaklardır) kaldırımlarında yasa ve düzenin korunması neredeyse tümden polis ve özel güvenlikçilere devredilmiştir. Böyle yerlerin cehennemden farkı yoktur. Normal, kendiliğinden medeniliğin çöktüğü bir yerde medeniyeti korumaya milyon polis yetmez.”

Kaldırım, kamuoyuna açık olmalıdır. Birbirini tanımayan insanlar bir araya geliyorlar ve birbirlerini bu şekilde tanımaktan rahatsız olmuyorlardır. Bu temaslar kamusal bir güven ağı oluşturur. Örneğin mahalle marketine girdiğimde günlük yapılan küçük bir sohbet oraya olan bir güven ve iletişim bağı oluşturur. Bu güven doğal olarak oluşmaktadır. Bir çaba temelli değildir. Ancak bu güvenin kaybı bir felaket oluşturabilmektedir. Bu süreçte mahremiyet önemlidir. Bu sosyal mahremiyet bir pencere ya da duvarla sınırlandırılmak kadar basit değildir. Jacobs’a göre iyi bir şehir sokağında komşular, insanların temel mahremiyetini koruma arzusu ile çevresindeki insanlarla çeşitli derecelerde temasla bulunur ve bu temaslar arasında mucizevi bir denge bulunmaktadır. Bu durum kendiliğinden doğal olarak işlemektedir. Ölçek küçüldükçe insanların birbirine güven miktarında değişmeler olmaktadır.

Jacobs’a göre şehirleri anlamak için ayrı ayrı kullanım şekilleri değil, kullanım biçimleri ve karışımlarını incelememiz gerekmektedir. Şehirlerdeki asayiş, kamusal kullanım ve çapraz ilişkiler göz önünde bulundurulmalıdır. Verimli bir çeşitlilik yaratmak için; karışık birincil kullanım ihtiyacı, küçük blok ihtiyacı, eski bina ihtiyacı ve yoğunluk ihtiyacı bulunmaktadır. Örneğin kitap gelip-geçer kiracıları şehir asayişi için yararlı bulmazken şehrin çeşitliliğini sağlamak için önemli bir etkendir.

Washington Square Park

Şehirler üzerine düşünürken neyin faydalı olup olmayacağı, bizim düşündüklerimize değil de, konunun ne düşünmemiz gerektirdiğine yani doğasına bağlıdır. Farklı şehirlerin aynı problemleri ortaya koymaları çözümlerinin de aynı olduğunu göstermemektedir. Jacobs’a göre şehirleri anlamak için süreçler üzerine düşünmek, tümevarıma yönelik çalışmak ve ortalama, ortalama dışı ipuçları beraber düşünmek gerekmektedir.

Kafamızdaki soruların cevaplarını homojen yerlerde bulamayacağız. Şehirlerde bizler yaşıyoruz. Hepimiz birbirimizden bu kadar farklıyken şehirlerimizin sorun ve çözümleri aynı olmasını beklemek yanlış bir yaklaşım olur.

Son olarak İstanbul birçok farkı olguyu bir arada barındırması ile Jane Jacobs’ın bahsettiği kent modelini yansıtmaktadır. İstanbul’un da kendine has problemleri ve çözümleri var. Bütün şehirlerin kendine has problemleri bulunmaktadır. Kendi içlerinde anlaşılmaları ve yorumlanmaları gerekmektedir. Örneğin hasta iki insan düşünün bunların hastalıklarının aynı olması aynı ilaca ihtiyaçları olduğu ya da aynı kişi oldukları anlamına gelmez. Şehirler de böyledir.

The post Jane Jacobs’ın Kaldırımları appeared first on Arkitektuel.

Geçtiğimiz yüzyılın şehir planlaması alanında en etkili isimlerinden biri olan Ebenezer Howard, Bahçe Şehir (Garden City) ile, zamanının bireyci (kapitalist) sistemi, sendikalar, kooperatifler, doğa, kaliteli yaşam ve ortak fikirler arasında bir köprü kurmaya çalışan “sosyal şehir” tasarımını ortaya koydu.

Ülkelerin hızla kentleşmeye başladığı bu dönemde, toplum içinde sınıfsal ayrım ve eşitsizlik hızla büyümekteydi. Yüksek sınıf ve işçi sınıfı arasındaki uçurum ve yaşam standartları arasındaki fark gittikçe daha çok göze çarpmaktaydı. Howard’ın tepkisi, daha iyi bir geleceğe değinen çok sayıda ütopyacı vizyondan sadece birisiydi. Diğerlerinden en önemli farklı gerçekçi ve ulaşılabilir bir plan oluşturmayı hedeflemesiydi.

1899 yılında Garden City Derneği’nin kurulmasıyla birlikte (42 yıl sonra şehir olacaktı) “Bahçe Kent Hareketi”ne öncülük ediyordu. 1903 yılında Letchworth’ün ve 1919 yılında Welwyn‘in inşaası değişim için daha fazla katalizör görevi görecekti.

Ebenezer Howard

Howard’ın çalışmalarının bir tepki olduğu bağlamı anlamak önemlidir. 19. yüzyılda Londra (ve diğer şehirler) sanayileşme sürecindeydi ve şehirler zamanın emek piyasaları üzerinde büyük güçler uyguluyorlardı.Kırsal bölgelerden büyük şehirlere yoğun bir göç vardı ve beraberinde getirdiği şehirleşme sorunları büyük şehirlerin üzerinde bir tümör gibi büyüyordu. Dönemin siyasetçileri “modern varoluşun en büyük tehlikesi”ne karşı nasıl bir panzehir üretebilecekleri sorusunu soruyorlardı.

Howard’a göre tedavi basitti, insanları kırsal alanlarla tekrardan bütünleştirmek. “İnsanın toplum ve doğanın güzelliklerinden bir arada zevk alması” gerektiğine inanıyordu. Howard’ın argümanının merkezinde, Garden-City’nin ekonomik olarak işleyebilmesi  ve topluluğun toprağa sahip olmasına izin  vermesiydi.

Howard günümüzdeki diğer sosyalist reform deneyimlerinin aksine, önerinin sadece bireysel değil, aynı zamanda işbirlikçiler, üreticiler, hayırsever toplumlar ve organizasyonda deneyimli diğer kişilere hitap edebileceğini umuyordu.

Bahçe Kent modelinin uygulandığı ve başarılı olduğu varsayıldığında, Howard, şehrin nasıl büyüyebileceğini ve bütünleşik bir şehir şehirleri ağının parçası haline gelebileceğini ön görüyordu. Bu yüzden bir şehrin kapasitesine ulaştıktan sonra tarımsal kuşağın dışında yeni bir tane kurulması gerekiyordu. Sonunda, merkezi bir şehirin (58.000 nüfuslu), demiryolu ve kanal altyapısı ile bağlantılı bir dizi küçük kent tarafından kuşatılacaktı.

Konsept Diyagramı

Howard, sonuçta 19. yüzyıl şehirlerinin “en büyük ve en güçsüz” şehri olarak Londra’ya dikkat çekti. Bu modelin Londra’yı çarpıcı bir şekilde değiştirebileceğini, nüfusu azaltacağı ve şehri temizleyeceğini öne sürdü.

“Londra’nın tam olarak yeniden inşası için gereken zaman – şimdi sonunda Paris, Berlin, Glasgow, Birmingham veya Viyana’da sergilenenden çok daha kapsamlı bir ölçekte gerçekleşecek – ancak henüz gelmedi.Önce basit bir problem çözülmelidir. Küçük bir Bahçe Kent, bir çalışma modeli olarak inşa edilmeli… ”

Ebenezer Howard’ın önerileri doğa ile kenti bir arada tutmayı hedeflediğinden ekotopya yaklaşımı kapsamında değerlendirilebilir. Howard’ın Bahçe-Kent planı dünyanın farklı yerlerinde uygulandı, bunlardan bazıları şu şekilde:

Letchworth

Londra’nın kuzeyinde konumlanan Letcworth King Cross istasyonuna 55 km uzaklıktadır. Ebenezer Howard’ın öncülüğünü yaptığı ilk Bahçe Şehir olan Letchworth’ü inşa etmek üzere 1903 yılında “First Garden City Ltd.” şirketi kurulmuştur. Sanayi kenti olan Letchworth, yüksek kiraları ödeyemeyen işçiler için ucuz konutlar amacıyla ortaya çıkmıştır. 

Tel Aviv Bahçe Kenti

İskoç şehirci Sir Patrick Geddes tarafından 1925 yılında Tel Aviv Bahçe Kenti planlanmıştır. Tel Aviv, Beyaz Kent (White city) olarak da bilinmektedir.

İtalya’da Bahçe Kent

İtalya’da INA-Casa planı 1950’lerde ve 60’larda ulusal toplu konut planında Bahçe Şehir (Garden City) prensiplerine göre çeşitli banliyölerini tasarlamıştır. İtalya’nın bir çok kent ve kasabalarında bahçe kent anlayışından etkilenmişlerdir.

Son olarak, Kentin fiziksel yapısının ötesinde, kalıcı bir mirasa sahip olsaydı da, Howard’ın bir topluluk duygusu yaratması ve insanlarla ilişkileri barındırması, onları iyi bir planlama ve sosyalleşmeyi teşvik eden tasarım yolunda gelişmeye bir kapı aralamış oldu.

The post Ebenezer Howard’ın Bahçe Şehri appeared first on Arkitektuel.