©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi, Çinici Mimarlık ekibinin lisenin yenilenmesi ve liseye ek bina tasarlanması için görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Türkiye’de örnek bir eğitim seviyesi ve kampüse sahip bir okul olarak Ankara Fen Lisesi, 1964 yılında yine Çinici Mimarlık ekibi tarafından tasarlanmış. Altuğ ve Behruz Çinici tasarımı olan ODTÜ kampüsündeki okul için daha önce birden çok kez yenilemeler yapılmış. Fakat 2017 yılındaki kapasite artışı sonucu kampüsün genel olarak yenilenmesine ve okula yeni, ek binalar tasarlanmasına karar verilmiş. Proje için orijinal yapının, ODTÜ Mimarlık Fakültesi ve hatta kampüsünün mimarlığını üstlenen Çinici ekibine başvurulmuş.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi temel hatlarıyla dört bölümden oluşan bir proje. Çinici ekibi ilk olarak proje kapsamında yeni bir kapmüs planı geliştiriyor. Daha sonra bu kapasiteyi karşılayabilmesi için büyümesi gereken kampüs ana binasına ek bir yapı tasarlıyor ve son olarak da okula yeni bir yurt binası ve spor binası ekliyor. Yeni kampüs planı kapsamında eski kampüs temelde kurulduğu şekli ile bırakılmış. Yapı orijinalinde bir orta bahçe etrafında kümelenen kampüs binaları ile kurgulanmış. Çinici ekibi bu yaklaşıma sadık kalarak kampüs bulunan doğu-barı ve kuzey-güney doğrultularında ilerleyen, kampüsün ağaçlı yollarını daha berligin hale getirmiş. Gereken yerlerde bu akslardaki kampüs yollarının uzatılmasını ve servis trafiğine ayrılmış kampüs içi yolların bu akslardan bağımsız hale getirilmesini sağlamış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Kampüs planı iyileştirilmesinden sonra Ankara Fen Lisesi’nin ana binasına proje kapsamında bir ek bina yapılmış. 10 derslik, 4 atölye ve 3 laboratuardan oluşan eski ana binaya 9 yeni derliği ve 3 yeni laboratuarı barındıran ek bir yapı tasarlanmış. Diğer yapılar gibi betonarme taşıyıcıya sahip ek binada ana binanın brüt beton bırakılmış yapı kurgusu devam ettirilmiş. Bu ek yapı, ana yapının eski halinde bulunan tek katlı kütüphaneyi yıkıp yapının mevcut bloğnun güney kısmına yerleşiyor. Bu uçta yeni yapı, eski yapıyla bir L oluşturacak şekilde uzatılıyor. Uzatılan kısımda yeni bloğun önünde lisenin ana binasına bir bahçe de kazandırılmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ek bloğun zemin katında da yıkılan kütüphane yerine giriş hacminde bulunan yeni bir kütüphane tasarlanmış. Yeni kütüphane, kampüsün esas giriş holünün sonunda bulunan hacim. Zemin kattaki kütüphane doğu ve batıya dönük cephelerinden kampüsteki yeşillik alanlara bakacak şekilde kurgulanmış.

Ana binaya ek olarak kurgulanan yapıda yeni bir hacim de gözlem evi. Bu gözlem evi ODTÜ kampüsüne ve lisenin kendi yeşil içindeki kampüsüne bakıyor. Gözlem evine ek olarka tasarlanan bloğun çatı katından ulaşılıyor. Binanın yeni kısımlarındaki bu yaklaşımlar, kampüste doğayla daha iç içe ve daha ferah bir ortam yakalanmasına yol açıyor.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ana bina ve ek bloğundan sonra kampüse bir de yeni yurt binası eklenmiş. Ankara Fen Lisesi, kurulduğu haliyle 100 kadın 100 erkek olacak şekilde 200 kişilik bir yurda sahip. Bu yurt binası, kaçak katlar bulunduruyor ve zamanında kötü müdahelelere maruz bırakılmış. Kampüsün yeni halinde ise oda düzenlerini değiştirilmesi ve yurt kapasitesinin 2 katına çıkarılması gerekli olmuş. Bu nedenle bu eski müdaheleler ve hacim yetersizliği, eski yurdun korunarak geliştirilmesini imkansız hale getirmiş. Sonuç olarak kampüste 200 kadın 200 erkek olmak üzere 400 kişilik yepyeni bir yurt binası tasarlanmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Yurt binası, eski halinde olduğu gibi kampüsün batı kenarını tanımlayacak şekilde konumlandırılmış. Yapı, eskisine benzer bir lineerlikte, yeni yurt binasının orijinal konumuna yakın fakat kampüs arazisinin doğal bırakılmış alt kotlarına yakın bir yere ötelenmiş. Yeni yurttaki odalar ise dörder kişilik olarak düşünülmüş. Her oda doğal ışıktan olabildiğince çok faydalanacak fakat enerji kaybına yol açmayacak, büyük olmayan pencere açıklıkları ile planlanmış. Yurt binasında odaların yer aldığı aksta yapının cephesi ısı yalıtımlı beyaz prekast beton paneller ile kurgulanmış. Yurdun banyoları ve sirkülasyon çekirdeği de genel açıklık kurgusundan farklı olarak koridorlara doğal ışık sağlayabilecek şekilde düzenlenmiş. Yıkılmış yurtların alanı yeni yurt binasında orta bahçeye eklenmiş. Bu kısım bir kotların düzenlenmesi ile altında ek okuma salonu bulunan, üstü yeşil örtü kaplı bir hacim olarak değerlendirilmiş.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi bünyesinde kampüse son olarak yeni bir spor binası tasarlanmış. Projenin orijinal halinde kampüsün güney ucunda bir spo binası bulunuyor. Bu yapı, üçgen kesitli ve çatısına çıkılabilen bir kurguya sahip ve bu nitelikleriyle kampüsün en dikkat çeken yapılarından biri. Fakat yapının müellifliğinin Çinici Mimarlığa ait olup olmadığı dahi tespit edilememiş. Yenileme projesinin gereklilikleri ve zamanla niteliksizleşmiş halinden dolayı bu yapı da yenileme projesi kapsamında yıkılmış. Yapı yerine yeni spor binası ise yaklaşık aynı yerde konumaldırılmış. Yeni spor binası kampüse, bünyesindeki spor işlevlerine ek olarak, 500 kişilik tribünü ile kapalı tören alanı olarak da hizmet verebilecek şekilde tasarlanmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Çinici Mimarlık’ın Can Çinici, Cem Katkat ve Begüm Yılmaz Bilgin’den oluşan proje ekibi, 4 ay gibi çok kısa bir süre içinde projeyi tamamlanmak zorunda bırakılmış. Bunun sebebi yapının yeni ders yılına yetiştirilmek istenmesi. Ekip bu süreç yüzünden projede birtakım sıkıntılar yaşamış. Çinici ekibi beraber çalıştıkları yüklenici şirketin bu acele süreçle ilgili tecrübe eksikliğinden dolayı yapının inşai kalitesinin epeyce düşük bir şekilde kullanıma açılmış olduğunu belirtiyor. XXI dergisinin yapı ile ilgili, tasarımı ve süreçteki sorunları da anlatan, Can Çinici ile yaptığı detaylı röportaja buradan ulaşabilirsiniz.

The post Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina Projesi appeared first on Arkitektuel.

Behruz Çinici ve Altuğ Çinici çiftinin tasarımı olan ODTÜ Mimarlık Fakültesi, 1961 yılında kampüs ve binaları için düzenlenen yarışma sonucu ortaya çıkmış. Çiftin yarışmayı kazanmasıyla kampüsün yapılan ilk binası mimarlık fakültesi. Yarışmadan sonra 1962 yılında yapımına başlanan fakülte, 1963 yılında tamamlanmış. ODTÜ Mimarlık Fakültesi, 1960’lı yılların Türkiye mimarisindeki en önemli yapıtlardan biri.

ODTÜ Kampüsü Çinici çifti tarafından bir yola bağlanan külliyeler şeklinde kurgulanmış. Yerleşim ve düzen olarak, ODTÜ Kampüsü için yerleşkeyi boydan boya saran bir ‘alle’ fikri üzerine yoğunlaşılmış. Divan Yolu olarak da geçen bu alle, kampüsün tüm binalarını, fakültelerini birbirine bağlıyor. Divan Yolu’na, alleye, bağlanan bir parça olan ODTÜ Mimarlık Fakültesi koridorsuz, iç içe geçmiş avlular ve galerilerden oluşuyor. Bu tasarımı brüt beton yapıda kurgulayan fakülte, 1950’ler Enternasyonal Stili ve Brütalizmin izlerini taşıyor. Aynı zamanda kampüsün ilk binası, ülkede yapılagelmiş modernist mimari uygulamalara bir eleştiri niteliği de taşıyor.

Mimarlık Fakültesi, kampüsün kurgusunu şekillendiren alleye genelin aksine tek bir giriş kapısıyla bağlanmıyor. Fakülte kampüse, havuzlu kapı ve dekanlık girişi denilen ana girişler, otopark kapısı olarak anılan arka giriş ve Endüstriyel Tasarım stüdyolarından bağlanan dördüncü bir giriş kapısıyle bağlanıyor. Bu girişlerin fazlalığı aslında yapı üzerinde tek kütleli dev yapı etkisini ortadan kaldıran bir yaklaşım. Ek olarak fakülteyi oluşturan mekanların birbirlerinin içine geçen, avlular ve galeriler yaratan birleşimleri ve bina içerisinde yaratılan seviye farklılıkları da yapıda çeşitliliğin oluşmasını ve böylece dev hacim algısını kırmasını sağlamış.

©Flickr: SALTOnline

Yapıda tek tip mekanları binanın farklı noktalarında gözlemlenmiyor. Tek tip mekanlar aynı yerde bir araya gelip farklı mekanları oluşturuyorlar. Buna örnek olarak mimarlık bölümü stüdyolarının beraber oluşturduğu iç avlu (göbek taşı) etrafındaki sınıflar, Endüstriyel Tasarım stüdyolarının içeride oluşturduğu ortak stüdyo mekanına çıkıyor. Fakülte, birbiriyle her daim ilişki kuran mekanlara sahip.

1965 tarihli Arkitekt Dergisi’nin 3. sayısında, “Ankara’da Orta Doğu Üniversitesi” başlıklı yazıda mimarlık fakültesinden şöyle bahsediliyor: “Burada özellikle mimarlık fakültesi, büyük bir bütün içinde ilk faal çalışan fakülte olması dolayısıyla üzerinde duruldu. Takriben 600 talebeyi barındırabilmektedir. Bir seri çeşitli hacimli blokları orizontal bir şekilde içine alır…” 

©Cemal Emden

“…Kütüphane, açık ve kapalı konferans salonu güney köşesini teşkil ediyorlar, ana girişten sonra şekil ve manzara bakımından önemli mimarlık fakültesi sınıflarının bulunduğu blok gelmektedir. Bu sınıflar tatlı ve sakin bir şekilde ziraî manzaraya doğru uzanıyorlar. Batıya doğru müteakiben, şehircilik çalışmaları üçlü bloku, fakülte buralara içten bağlı, fakat kolaylıkla dışla da irtibatı bulunur bir şekilde bağlanmıştır. Bir seri dershaneler, batı köşesini teşkil ediyorlar, mimarlık müşterek çalışma blokuna doğru uzanıyor. Bunlar ise kuzey tarafın can alıcı noktasını teşkil ediyorlar. Küçük bir açıkhava konferans, dinlenme yeri, fakat biraz daha batıya doğru yer alır. Kuzey köşesinin geriye kalan kısmını profesör odaları işgal ederler. Bu kuzey köşesinde Üniversitenin ana damarını teşkil eden yola yan tarafını vermiştir. Buradan da girişin büyük avlu kısmına girmek mümkündür. Bu avlu sergiler için kullanılabilir. Üstelik okuma salonu ve teneffüshanenin merkezi ve fakültenin iç kısmının merkezini (kalbini) teşkil eden yere de bağlıdır…”

©Flickr: SALTOnline

“…Büyük bina profilinin bulunmaması, açıklık ve çeşitlik kendiliğinden iç ve dış sahaya anlam kazandırıyor.  Üniversitenin bütününü ve araziyi birbirine bağlıyor. Burada belirttiğimiz iç okuma salonu haddizatında çeşitli fonksiyonları da üzerine almaktadır ve Selçuklu mimarisinin eski geleneksel tipinin bir kısmını belirtmektedir. Yukarıdan aydınlatılmış bir salon, ışık tepeden gelmektedir. Buraya talebeler hiçbir kontrol olmadan girebilir, tahta raflardaki meslekî mecmuaları alabilirler, okuyabilirler, konuşabilir ve görüşebilirler. Burada, mimarların, avrupaî rasyonalizmi basit değişmelerle getirmek değil, kendi memleketlerinin bazı geleneksel şeylerini modern bir şekilde takdim etmek istedikleri görülür. Diğer canlı bir unsur manzara ile kurulan irtibattır. Bütün Üniversitenin konusu, mimarlık fakültesinde belirtildiği gibi, önemle altı çizilecek, önemli ve tabiî bir anlam taşır. Meselâ: Mimarlık sınıflarının manzara durumu. Fakülte sadece yayalara mahsus bir damar üzerinde yer almasından değil, doğuya bakan profilde, Ankara manzarası ve ziraî görünüm önem kazanır. Binaların bütünü açık bir şekilde anlamıdır. Binaların bütünündeki akıcılık bir seri göze hitap ediyor ve hiçbir ana görünüş teşkil etmeyip, açık ve genel bir görünüm vermektedir.”

Genel olarak brütalist bir anlayışla tasarlanan bina, Getty Vakfı’nın 20. yüzyılda inşa edilmiş 12 modern dönem mimarisi eserinin korunmasına yönelik girişimine dahil edilmiş. “Keeping It Modern” adı altındaki projede dünya çapında mimarlarla ve tasarımlarıyla beraber ODTÜ Mimarlık Fakültesi ve Behruz- Altuğ Çinici isimleri yer almış.

Kaynaklar:

-“Orta Doğu Teknik Üniversitesi (ODTÜ) Mimarlık Fakültesi” Arkiv. Erişim 21.02.2019 <http://www.arkiv.com.tr/proje/ortadogu-teknik-universitesi-mimarlik-fakultesi/7915>

– “ODTÜ Mimarlık Fakültesi – Behruz Çinici” 22 Ekim 2017.  ArchyZone. Erişim 21.02.2019. <https://archyzone.wordpress.com/2017/10/22/24/>

The post ODTÜ Mimarlık Fakültesi appeared first on Arkitektuel.

20. Yüzyıl başında,  Ankara’nın, 20-25bin civarında bir nüfusa sahip olduğu söylenebilir. Ankara (Angora), her türlü medeni çevre ve unsurlardan yoksun, bataklıkları olan, toz fırtınaları ile tanınmış, ağaçsız bir Anadolu kasabaydı.

Cumhuriyet’in ilanından 16 gün önce başkent ilan edildi ve “Başkent” sıfatına uygun bir hal alabilmesi için şehrin hazırlanması gerekiyordu. Şehrin 1923 sonrası gelişiminin başarısı, büyük ölçüde rejimin başarısı ile özdeşleşmiş, modern, çağdaş, yeni ve örnek bir şehir kurmak amacı doğrultusunda çabalar başlatılmıştır.

1928 yılı içinde, Berlin Kent Planlama Yarışması’nı kazanmış, Prof.Dr. Hermann Jansen, yine bir Alman şehirci Prof. M.Brix ve Fransız Hükümeti baş mimarı Prof. Jausseley arasında Ankara Nazım İmar Planı için bir yarışma açılmıştır. Gelen planları Mustafa Kemal Atatürk’ün de incelediği bu yarışmayı Prof. Dr. Hermann Jansen kazanır.

Ankara Şehri İmar Planı

Jansen’in hazırladığı imar planı 23 Temmuz 1932 tarihinde onaylanarak yürürlüğe girdi. Jansen Planı, toplum öncelikli bir plandı. Ankara’daki konut sorununa ve işçilerin yerleşim alanlarının nasıl olacağına büyük önem vermişti. Dönemin politikalarına bakıldığında Jansen’in insan öncelikli projesinin seçilmesinin nedeni anlaşılıyordu.

Jansen, bir Anadolu kasabasını, çağdaş bir kente çevirecekti ve bu durumu şu sözlerle açıklıyordu; “Yepyeni bir şehir kuracaksınız, dünyaya yepyeni ve çok güzel bir örnek vereceksiniz…Biliyorsunuz, Avrupa şehirlerinin hemen hepsi motordan önce yapılmıştır. Motor eski nizamları ve anlayışları altüst etti. Ben size şehircilik sanatının son sözlerini getiriyorum.” Bu sözlerindeki ‘şehircilik sanatının son sözleri’ vurgusu, sanayileşme öncesi kurulmuş olan Avrupa başkentlerin motorlu taşıtlara uygun olmamasınaydı, ancak yeni Türkiye’nin başkenti olacak olan Ankara bir kasabaydı ve sıfırdan planlanıyordu. Jansen’e motorlu taşıtlara uygun geniş caddeler yapması için bir fırsat vermişti.

Jansen’in planı motorlu taşıtlara uygun olacak olmanın yanı sıra yeşil alan ve şehir arasında ilişki kurmayı amaçlamıştır. Ankara’yı bahçeli evlerden oluşan semtler ve açık alanlara ulaşım imkanı veren bir şehir olarak kurgulamıştır. Merkezden kıra doğru bir hiyerarşi içerisinde dere yatakları, vadileri ve topoğrafyayı göz önünde bulundurarak oluşturmuştur. Bu hiyerarşi “doğa-kültür/ kır-şehir” ölçeğinde düşünülmüş ve Ebenezer Howard’ın Bahçe Şehir (Garden City) motiflerini Jansen planına taşımıştır.

Jansen Planı, bazı değişikliklerle de olsa 1950 ‘lere kadar Ankara’nın gelişmesini yönlendirmiştir. Hermann Jansen, Ankara dışında İzmit, Gaziantep-Mersin, Ceyhan-Tarsus ve Adana’da planlar oluşturmuştur.

Herman Jansen kimdir?

Hermann Jansen

28 Mayıs 1869 Aachen, Almanya doğumlu Hermann Jansen, Aachen Teknik Yüksekokulunda mimarlık eğitimi aldı. 1908 yılında başlatılan Berlin’in şehircilik gelişimi konulu bir yarışmada Hermann Jansen, 1910’da iki birincilik ödülünden birini kazandı. Jansen’in hayata geçirilen fikirleri bugün bile Berlin şehrinin siluetinde bulunabiliyor. 1928’de Türk hükümeti tarafından açılan, yeni başkent Ankara’nın tasarımı konulu uluslararası yarışmayı kazanarak adını duyurdu. Hermann Jansen, Türkiye’de faaliyet gösteren ilk yabancı şehir planlamacısı olarak Ankara’nın yanında birçok başka Türk şehrinin de görüntüsüne belirleyici bir şekilde damgasını vurdu. Planlamaları 1932’ye kadar uygulanabildiği halde 1938 yılına kadar Türkiye’de kaldı. Hermann Jansen 20 Şubat 1945 tarihinde Berlin, Almanya’da vefat etti.

Kaynak:

http://www.goethe.de/ins/tr/ank/prj/urs/arc/jan/trindex.htm

The post Hermann Jansen’in Ankara Planı appeared first on Arkitektuel.

Cinnah 19, Ankara’da Cinnah Caddesi üzerinde bulunan, 1957’de tamamlanmış bir yapı. Nejat Ersin tasarımı olan konut yapısı, dönemimin en başarılı modern mimari örneklerinden birisi ve bugün de hala Türkiye’deki olağanüstü yapılardan bir tanesi. Modern yaşam ve konut mimarisinin en önemli örneklerinden Le Corbusier’in Unit d’Habitation adlı yapısından esinlenildiği düşünülen tasarım, aynı zamanda Oscar Niemeyer, Lucio Costa ve Durrel Stone gibi önemli modernizm mimarlarının izlerini taşıyor. 

© House Beautiful

1954’te Meydanlar Müdürlüğü İşleri Kooperatif Binası olarak tasarlanmaya başlanan yapı, Türk mimarlık tarihinde oldukça önemli bir noktaya sahip. Bugün hala ‘deneysel’ olarak nitelendirilebilecek bir tasarım olan Cinnah 19, topoğrafyayı olduğu gibi bırakan, her  kullanıcı için dubleks apartman tasarlayan, burayı kullanacak toplumun günlük hayatını hesaba katan ve bunun için toplanma/sosyalleşme alanları yaratan bir proje olmayı hedefliyor. Tasarım sürecindeki bu prensipler, yukarıda ismi geçen modernizmin en önemli temsilcileriyle paralellik gösteren noktaları projenin.

© Ustamdan

Yapı dikdörtgen biçiminde bir plan şemasına sahip. 15 dubleks ve 2 normal apartman dairesi bulunduran yapı, 5 katlı bir bina. Bunun yanında ortaklaşa kullanılan bir bahçe alanı, dinlenme alanları, teras ve depo alanları mevcut. Bu bağlamda Cinnah 19, güneşlenme terası, çatıda yer alan yüzme havuzu gibi dönemine göre ütopik ortak kullanım alanlarına sahip modern bir yapı.

Sokağa dikey hareket getiren, kolonlar üstünde yükseltilmiş, kuzeye ve peyzaja döndürülmüş yapı, bu yaklaşımla alanın yerleşimini bozmamayı hedeflemiş. Yapının kuzey ve güney cepheleri yine bu yaklaşıma göre fonksiyonlarına ayrılıyor.

© Leyla Yıldız

Kuzey cephe, dairelerin hücresel geometrisini gözler önüne seren bir cephe. Buna karşılık apartman içindeki sirkülasyonu sağlayan koridorların hepsi güney cepheye yerleştirilmiş. Bu cephede de koridoru kapatacak oldukça özgün bir güneş kontrolü sağlanıyor. Yapıya karakterini veren, apartman koridoruna eşlik eden ve cepheyi oluşturan geometrik bir düzene sahip yarı açık duvar. Bu cephenin tasarımı aynı zamanda döşemede siyah-beyaz mozaik kullanımıyla zenginleştirilmiş. Burada dikkat çekilmesi gereken nokta modernist mimarinin endüstrileşmiş yapım materyalleri ve bu yoğun üretime bağlı bir yanının olması. Bu ortak tutum, mimaride özgürlüğü simgeleyen bir yaklaşım aslında.

© House Beautiful

Yapıldığı yıllarda Cinnah 19, bulunduğu caddeden şehrin görüntüsüne hakim bir yapıymış. Bu nedenle ortak alanlar bu manzaraya yönelen kuzey kısımlarda toplanıyor. Geniş balkonlar da hem bu manzaraya bakıyor hem de yaşam birimlerini dış dünyaya bağlıyor.

Yapının dikey efektini arttıran iki öge: iki kat uzuğunluğundaki balkonlar ve aslen yapının topografyayı ellememesi için yapının kolonlar üzerinde yükseltilmesi. Proje, hem kendi içinde hem de bulunduğu çevrede toplumu düşünüyor.

Teras

Yapıya terastaki havuz, 1958 yılında eklenmiş ve 1967 yılına kadar kullanılmış. Zamanına göre ütopik ortak alan kurgulayan terasta bir bar, şömine, duşlar, kabinler ve tuvaletler bulunuyor. Terasın büyük bir kısmı da kamusal bir alan olarak düşünülmesinden dolayı geniş bir kanopi ile kapatılmış: havuz ve solaryum (güneşlenme alanı) kısmı hariç. Bu geniş ortak alanda Nejat Ersin’in hedeflediği, konut birimleriyle yakalanmış sakinlik ve bireyselliği dengelemek. Bugün maalesef teras toplumsal kimliğini kaybetmiş, kullanılmayan bir halde

© Vitra Çağdaş Mimarlık Dizisi

Cinnah 19’u ortaya çıkaran önemli noktalardan birisi, Türkiye’de 1935’lerde bazı projelerle başlayan kooperatifler. 1948’de ise bunun gittikçe artmasıyla toplu konutlarda oldukça başarılı sonuçlar elde edilmiş olması. Bazı ödeme durumlarını ve birtakım örgütlerle ortak çalışmalarla konut elde edimini kolaylaştıran bir yasa aslında. Yasa, toplu konut birimlerine belirli standartlar getiren ve bunu konut kooperatifi kuruluşlarıyla uygulayan bir süreç yaratıyor.

Cinnah 19 da bu sürecin örneklerinden bir tanesi. Yapı, bu standartları özel bir mimariye sahip olarak gösteriyor. Tasarımındaki geometriye esas alan kısımlar, kütlesi, lokasyonu ile yapı bu ortak kullanım ve standardizasyonun oldukça gelişmiş bir şekilde tasarlanabileceğinin göstergesi.

Aksonometrik

Yapı şu anda Mimarlar Derneği 1927 tarafından, iki dubleksin yenilenmesiyle, mimari bir mekan oluşturuyor Ankara’da. Mimarları ve özellikle genç mimarları çeken bir nokta haline getirilmiş yapı. Dernek, aynı zamanda orjinal kimliğini koruyan bu yapının yenilenmesine ve yeniden değerlendirilmesine dikkat çekiyor. Cinnah 19, Ankara’nın modern mimarisini yansıtan güçlü örneklerden bir tanesi ve mimarlıkla ilgilenenler için Türkiye’de kesinlikle görülmesi gereken bir yapı.

Kaynaklar: 

1. “Öğrenci İşi: Cinnah Apartmanı’nda Bir Gezinti: Cinnah 19”. 24 Ocak 2017. Kot Sıfır. <http://kot0.com/ogrenci-isi-cinnah-apartmaninda-bir-gezinti-cinnah-19/>
2. Aslan, Jeyan İdil. “Cinnah 19”. 14 Kasım 2016. Ustamdan. <http://ustamdan.com/en/Home/Post/51#>
3. Yıldız, Leyla. “Cinnah 19 : A Modern Apartment”. 16 Ocak 2014. 
4. Cengizkan, A., 2002. “Cinnah 19: Utopik mi Gerçek Modern mi?”. Mimarlık Dergisi.

The post Cinnah 19 appeared first on Arkitektuel.

©Yunus Özkazanç

Türkiye Müteahhitler Birliği tarafından düzenlenen davetli proje yarışmasında birinci seçilen Avcı Architects grubuna ait bir proje. Ankara, Çankaya’da bulunan Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası, Doğukent Bulvarı üzerinde yer alıyor ve doğuda uzanan vadi manzarasına hakim.

©Yunus Özkazanç

2012 yılında inşaasına başlanan ve 2013 yılında tamamlanan yapı, İngiltere’nin en prestijli mimarlık ödüllerinden biri olan Building Awards 2014’te “Yılın En İyi Uluslararası Projesi” ödülüne layık görüldü. Yarışmada “üstün entegre tasarım anlayışı” ve “mimarlık ve inşaat sektörlerinde eşik yükselten yaklaşımı” sebepleiyle ödülü kazanan yapı, Haziran ayında da en yüksek LEED kategorisi olan LEED Platinum Sertifikası’nın sahibi oldu.

©Yunus Özkazanç

TMB Genel Merkez Binası, mimari dili ile tüm Türkiye’de mimarlık anlayışında çıtayı yükselten bir proje oldu. Proje farklı disiplinlerden oluşan büyük bir ekiple yönetildi. Hem uluslararası hem de yerli grupları da içinde bulunduran bu ekibin içinde çevre mühendisliği firması olan Londra tabanlı Atelier Ten de vardı. Proje yönetimi açısında da örnek bir proje olmayı başardı TMB Merkez Binası Türkiye’de.

©Yunus Özkazanç

Yapı, Türkiye’nin müteahhitlik konusundaki başarısını simgeleyen bir eser olarak tasarlanmış. Dünyada bu konuda Çin’den sonra 2. sırada yer alıyor Türkiye, Amerika Birleşik Devletleri de 3. sırada. Bunun yanında TMB Genel Merkez Binası’nın LEED Platinum’a sahip olması, Türkiye müteahhitliğinin çevreye dost olma isteğini de vurguluyor -en azından bazı çevreler tarafından.

TMB Genel Merkez Binası, tipik ofis binası fonksiyonlarını ve aynı zamanda bir dernek binası ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Yapı, fonksiyonları farklı bir kütle kompozisyonuyla vurguluyor. İçinde yönetim ve müteahhitlik konusunda rehberlik için ofisler bulunan yapı, buna ek olarak bir konferans salonu, sergi alanı, ziyaretçiler için kaynak kütüphanesi bulunduruyor.

Kütle diyagramı

Yapının tasarımında ışık tutan iki hedef; TMB’nin kurumsal şeffaflık ilkesinin yapıya yansıtılması ve bu bağlamda yapının içinde ve dışında geçirgenliğin esas alınması. Bu hedef, yapının zemin kotlarında kentle ilişkisi olan fonksiyonların bulunması böylece kamusal alanın devam etmesinin sağlanması ve yapının içinde tasarlanan atirum alanıyla bina içindeki katlar, daha kamusal olan zemin kotu ve özel alanların olduğu üst kotlar arasında görsel bir ilişki kurulması ile gerçeğe dönüştürülmüş.

©Yunus Özkazanç

Avcı Architects imzalı tasarımı farklı kılan önemli unsurlardan biri de pasif ısıtma ve soğutma teknikleri açısından Türkiye’de ilk kez bu projede kullanılan Termal Labirent Sistemi ve Chilled Beam yani Soğuk Kirişler.

Termal Labirent Sistemi: Yaz aylarında gece ısısını depolayarak gündüz havasını pasif olarak soğutmaya yardımcı olan bir batarya işlevi görmektedir. Kışın ise toprak altının öz ısısını kullanıp gündüz havasını pasif olarak şartlandırmaktadır.

©Yunus Özkazanç

Soğuk Kirişler: Termal Labirent Sistemi ile entegre çalışan bu sistem, labirentten gelen ve döşemeler içindeki borulara geçmiş olan havanın ortam koşullarına göre kontrol edilerek son ısıtma/soğutmaya yardımcı oluyor.

*Bu döngü sayesinde yapay havalandırma sistemlerine daha az yük bindirilmiş oluyor; enerji tüketiminin ve ekipman maliyetlerinin önüne geçiliyor.

©Yunus Özkazanç

Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası yapısının cephesi ise iki katmandan oluşmakta. Cepheyi oluşturan ilk katman cam panel sistem, ikinci katman ise paslanmaz mesh. Paslanmaz mesh cephe sistemi, bina kullanıcılarının dış ortamla bağını koparmadan gölgelendirme ve güneş kontrolü sağlıyor.

©Yunus Özkazanç

Son olarak yukarıdaki özellikleriyle LEED Platinum sertifikasını kazanmış olan Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası, tüm disiplinlerin mimar tarafından koordine edildiği bir yer. Aynı zamanda AR-GE çalışmalarının yapılarak Türkiye’deki inşaat ve malzeme sektörünün gelişimine katkıda bulunan ve yerel malzemelerin kullanımını teşvik eden, bir entegre tasarım ürünüdür.

The post Türkiye Müteahhitler Birliği Genel Merkez Binası appeared first on Arkitektuel.