©Iwan Baan

Tokyolu mimar Ryue Nishizawa (SANAA ekibinin kurucularından) ve Japon sanatçı Rei Naito tarafından tasarlanan Teshima Sanat Müzesi (The Teshima Art Museum), 2010 yılında Setouchi Uluslararası Sanat Festivali (Setouchi International Art Festival) için açılmış. Japonya’nın Takamatsu liman bölgesinde bulunun yapı,  büyük açık bir sergi mekanından oluşuyor.

©Noboru Morikawa Photos

Teshima adasında küçük tepelerin olduğu bir arazide bulunan müze, bölgede süzülerek akıp giden bir su damlasını sembolize ediyor. Yapının arazisi kuzeyde denize bakan yönelime sahip. Proje ikili tarafından etrafındaki ağaçlı peyzajla bir ilişki kurmak ve mimariyle doğa arasındaki soyut sınırı iteleme amacıyla tasarlanmış. Müzenin büyük oranda etrafa açık olmasının sebebi de bu. İkili, yarattığı büyük oranda boşluklu kütlenin dopdolu bir hacim ve kapalı bir kutu olarak kalmamasını, doğayla iç içe gelişebilecek sadelik ve boşlukta olmasını amaçlıyor.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi, iki geniş eliptik açıklıkla kütlesini tanımlıyor ve iç mekanını etrafındaki elemanlara yönlendiriyor. Eliptik boşluklar, müzenin esinlendiği su damlasının birikebildiği ve arazideki rüzgarın yönüne göre özgürce akıp gidebileceği bir mekan yaratıyor. Aynı zamanda denizden ve etraftaki yeşil peyzajı oluşturan bitki yapraklarından gelen sesler bu açık mekanda yankılar yaratıyor. Teshima Sanat Müzesi, bu özellikleriyle ve boşluklu yapısıyla güneşin konumu ve günün farklı zamanlarına göre sürekli değişen bir ambiyansa sahip.

©Iwan Baan

Teshima Sanat Müzesi beton bir kabukla kurgulanmış. 25 cm kalınlığa sahip kabuk, beyaz beton kullanılarak oluşturulmuş. Bir çeşit koza gibi algılanabilen kabuk iç mekanda, bütünlüğü bölen, görünür desteklerden arındırılmış. Kabuk kendi kendini taşıyabiliyor; herhangi bir dikey ayakla desteklenen bir strüktüre sahip değil. Kabuk içerisinde bir sergi mekanını barındırıyor.

Bu sergi mekanı, kabuğun kuşatmasıyla oluşturulmuş bir hacim değil; ikili buranın yer ve hava arasında bir çeşit uzlaşma olarak tasarlıyor. Ziyaretçilerin, tasarladıkları 40×60 metrelik dikdörtgene oturabilen hacimde özgürce dolaşabilmesini ve bu dolaşım sırasında da çevreyi gözlemleyebilmesini hedeflemiş.

©Iwan Baan

“Bizim için Rie Naito’nun işleriyle beraber var olabilecek ve adanın çevresiyle uyum içinde bir mimari mekan yaratmak önemliydi. Bunun üzerine serbest kıvrımlardan oluşan, su damlası şekline referans veren bir tasarım önerdik. Fikrimiz, kıvrımlı damla şeklindeki formun onu saran dalgalı arazi şekilleriyle uyumlu güçlü bir mekan yaratmasıydı.” diyor Ryue Nishizawa ve ekliyor: “İnce beton kabuk geniş, organik bir iç mekan yaratıyor. Tavanı birçok kabuk strüktürden daha alçak yapıp yarattığımız mimariyi dıştaki peyzajın bir parçası olabilmesini kolaylaştırdık -bir tepe veya eğim gibi. Böylece içeride de alçak ve yatay uzanan bir mekan oluştu. Büyük boşluklar da burayı aydınlatmayı, içeri yağmurun ve temiz havanın sürekli girebilmesini sağladık.”

©Iwan Baan

“Yarattığımız mimari, içerisinde barındıracağı işler için ve kapalı fakat aynı zamanda çevresine büyük oranda açık olan dinamik bir mekan. Amacımız etraftaki çevreyle, sanatın ve mimarinin arasında bir birleşim oluşturmak. Umarız Teshima Sanat Müzesi’nde bu üçlü birleşimin elemanları, tek bir varlık gibi beraber çalışabilir.” diyor Ryue Nishizawa.

The post Teshima Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©arquitecturayempres

Kozmik Işın Pavyonu (Cosmic Ray Pavilion), betonarme kabukların ustası olarak bilinen Felix Candela tarafından tasarlanmış. 1951 yılında inşa edilen pavyon, orijinalliğiyle bulunduğu yerin simgelerinden biri olmuş ve mimarlık tarihine ikonik bir yapı kazandırmış. Mekiso’da bulunan yapı, 50-60’larda tasarımlarının büyük çoğunluğu Meksika’da olan Candela’nın en önemli miraslarından bir tanesi.

©ArchDaily

Felix Candela’nın yarattığı strüktürler matematiksel olarak oldukça kompleks. Bu komplekslik, Candela’nın yapılarıyla ortaya koyduğu basit ve etkileyici görünüme tezatlık oluşturur nitelikte: beton strüktürler hem formları hem yaratım sürecindeki ekonomik yaklaşımı hem hafifliği hem de betona zıt inceliğiyle dikkat çeken, etkileyici tasarımlar. Candela’nın beton kabuklardaki başarılı tasarım süreci mimarın kendini bir mimara ek olarak mühendis ve bir yapı ustası gibi eğitmesinin bir sonucu olarak düşünülebilir. Tasarımlarında bu farklı disiplinlere oldukça hakim olmasını gerektiren katmanlı strüktürler görüyoruz: kubbeli, silindirik, hiperbolik beton strüktürler.

©wikiarquitectura.com

Candela’nın tasarımları ölçek olarak küçük -Kozmik Işın Pavyonu’nda da olduğu gibi. Fakat bu strüktürler arkasında büyük bir strüktürel deneyi gerektiriyor. Felix Candela, pavyonda hiberbolik paraboloidin geometrisine dayanarak çift eğrilikli ve çok ince betonarme bir kabuk kurguluyor. Yarattığı konstrüksiyonun geometrisi, aynı zamanda yapının gerektirdiği sağlamlığını, dayanıklılığını ve sarsılmazlığını desteklekliyor. Candela ince beton kabuğun bu özellikleri bu formla sağlaması için yapıyı yaptığı matematiksel hesaplarla meşrulaştırıyor.

©ArchDaily

Kozmik Işın Pavyonu’nda ince beton kabuk oluşturmak için Candela, Ala isimli bir şirketle çalışmış. Çok ince silindirik beton aslında bir kemer yaratıyor. Kemerin altında kalan hacim 12 metre uzunluğunda ve 10.75 metre genişliğinde. Yapı, iki laboratuvarı barındırıyor. Bir dizi beton merdivenle ulaşılan laboratuvarlar, Universidad Nacional Autonoma de Ciudad Universitaria (UNAM) için kozmik ışınların ölçülmesi ve çekirdek parçalanması araştırmaları üzerine özelleşmiş.

En kalın noktasında 15 cm olan kabuk, genel olarak 1,5 veya 2 cm kalıklıkta. Kozmik Işın Pavyonu, yaratılmış en ince dökme beton. Kabuğun bu kadar ince olmasının sebebi içeride yapılan araştırmaların fonksiyonel gereklilikleri: İçeride kaydedilen kozmik ışınların dışarıya geçebilmesi için kabuk oldukça ince. Işınların geçebildiği maksimum kalınlık da 15 cm. Aslında pavyonun kurgusu, hem fonksiyonuna gönderme yapıyor hem de Candela’nın imzası haline gelecek olan tasarımların başlangıcını belirtiyor.

©ArchDaily

Betonarme kabuk, dayanıklılığını ve rijitlikliğini geometrisinden alıyor; eğilmeye neden olan yüzeysel gerilimler şekil nedeniyle gözardı edilebilecek kadar küçük kuvvetler bu formda. Form aynı zamanda tüm ağırlığın asıl taşıyıcıya kolayca akabilmesini sağlamış. Pavyonun taşıyıcısı zeminde de gözlemlenebilen beton ayaklar. Yapı zemin kotunda taşıyıcı 3 adet rijit çerçeveye oturuyor. Taşıyıcı çerçeve yapıyı açık bir şekilde ikiye bölmüş. Aynı zamanda altta da kemerler arasında kamusal gözler yaratıyor. Taşıyıcı aksine yapıyı saran beton, koruge (girintili çıkıntılı) bir karaktere sahip. Bu kaplama, dökme beton nedeniyle oluşmuş. Döküldükten sonra düzeleştirilmeyen beton yapıya cephe karakterini veriyor.

©wikiarquitectura.com

1951 yılında böyle bir yapının oluşturulması beton kabuk mimarisinin en büyük gelişimlerinden biri olarak kaydedilmiş. Pavyon, Candela’ya da saygınlığını kazandıran yapıların ilki olarak değerlendirilebilir. Bunun sebebi hem betonarme mimarisine olan katkısı hem de Kozmik Işın Pavyonu’nun basit bir kurguyla büyük bir teknik bilgiyi barındıran bir yapı oluşturması.

The post Kozmik Işın Pavyonu appeared first on Arkitektuel.