©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu (London Shooting Venue) 2012 Olimpiyat ve Paralimpik Olimpiyat oyunları için Londra’nın güneydoğusundaki Woolwich bölgesinde inşa edilmiş bir spor kompleksi. Magma Architecture imzalı yapı, 10, 25 ve 50 metre mesafeden atış müsabakalarının yapıldığı bir alan. Atış poligonu, ilk olarak 28 Haziran 2012’de Kadınlar 10 Metre Ödülü için kullanılmış. Daha sonra geçici/taşınabilir yapının sökülmesi ve 2014’te Glasgow’da İngiliz Milletler Topluluğu Oyunları (Commonwealth Games) için tekrar kullanılması planlanmış.

©Hufton+Crow

Atış müsabakaları, izleyicilerin süreci ve yarışı gözlemeyebilmesi için zor bir spor. Bu nedenle ekip poligonun bu sporun kendinde var olan akış ve kesinlik algısını uyandıran, dinamik ve kıvrımlı bir mekan tasarımına sahip olmasını hedeflemiş. Londra Olimpik Atış Poligonu’nun içinde var olan 3 atış sahası da canlı renkli açıklıklara sahip eğrili beyaz membran bir cephe ile sarılmış. Cepheyi hareketlendiren noktalar, aynı zamanda bu membranın germe noktaları. Bütün salonu aynı gergin, dayanıklı membran sarıyor.

©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu saran, 18.000 metrekarelik ftalatsız PVC membran, rüzgarda dalgalanmaması için gerilerek kurgulanmış. Gerilme noktaları olarak düşünülen açıklıklar zemin kotunda yapı girişini oluşturuyor ve yapının içinin havalanmasını sağlıyor. Germe noktalarının renkli kurgulanmasının sebebi, bembeyaz membran üstünde, Olimpiyat oyunlarının festivalimsi karakterini ve şehre kattığı kutlama havasını yansıtması. Ekip bu nedenle olimpiyat sembolünde olan çeşitli renkleri yapının cephelerinde kullanmış.

©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu, Londra Su Sporları Merkezi’nin aksine, Olimpik Park’ta bulunmuyor. Yapı, Woolwich’te tarihi Kraliyet Topçu Kışlası’nın kapladığı alan üzerinde. Bu bağlamda aslında foknsiyon ve yapının alanı da bir ilişki içinde düşünülmüş. Yapının 107 metre uzanan cephesi de kendi çağdaş diliyle eski kışlanın uzunluğunu yansıtıyor.

104.000’den fazla seyircinin müsabakaları izleyeceği düşünülerek tasarlanmış olan üç poligon alanı ayrı ayrı 3.800 koltuklu bir oturma alanı barındırıyor. Yalnızca final atış poligonu diğer iki salondan ayrılmış. Böylece yemyeşil alanın üzerinde bir tür atış kampüsü kurgulanmış.

©Magma Architecture

Olimpiyat komitesinin yapı için koşulları doğrultusunda Londra Olimpik Atış Poligonu’nun tasarımında ana faktör yapının sürdürülebilirliği. Yapıda kullanılan her türlü materyal yeniden kullanılabilir veya geri dönüştürülebilir malzemelerden seçilmiş. Herbir birleşim elemanı da sökülüp tekrar birleştirilebilir: hiçbir kompozit veya yapıştırıcı kullanılmamış. Buna ek olarak 2 atış sahasının yarı saydam cephesi, yapay aydınanma ve havalandırma ihtiyacını düşürüyor. Yapıyı saran cephenin germe detayı da, modüler çelik elemanların etkili ve verimli şekilde -az ve yeterli sayıda- kullanılmasıyla oluşturulmuş. Eğrili membran da materyalin etkili kullanımının bir sonucu.

©Magma Architecture

Londra Olimpik Atış Poligonu, Magma Architecture isimli ekibin en dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi. Dünya çapından tanınır bir çizgiye sahip olan spor tesisi, hem sürdürebilirliği hem taşınabilirliği hem de sökülüp tekrar kurulabilen yapısıyla dikkat çeken bir spor kampüsü kurguluyor. Renkli tasarımı da yapının ilgi çekiciliğine katkı sağlamış.

The post Londra Olimpik Atış Poligonu appeared first on Arkitektuel.

©wikimedia commons

Hafif germe ve membran sistemlerin mimarlıkta kullanımının öncüsü olan Frei Otto’nun, 1972 Münih Olimpiyat Stadyumu’nu tasarlamak için Gunther Behnish ile işbirliği yaptığı proje, 1936’da Berlin’de yapılmış olan ilk Olimpiyatlardan sonra dünyaya yeni bir Almanya tanıtma açısından oldukça büyük bir öneme sahipti. Bu sorumlulukla yapıyı tasarlayan iki mimarın amacı, o zaman Olimpiyatların mottosu olan ‘’Mutlu Oyunlar’’a uyum sağlamaktı. Böylelikle Berlin’deki stadyumun bıraktığı ağır, ezici gölge Almaya’nın üstünden kalkmış olacaktı Münih Olimpiyat Stadyumu ile.

©wikimedia commons

Otto ve Behnisch konsept olarak, arazi boyunca akan, serilen ve Alplerin ritmik görünüşünü taklit eden bir strüktür hayal ettiler; bir bulut gibi asılı kalan, havuzlar,  spor salonu ve ana stadyum üstünde dallanarak yüzen bir strüktür. Elde edilen sonuç bir hayli tatmin edici olmuştu. Bu aynı zamanda Berlin’deki stadyuma verilen ilginç bir mimari cevap oldu.

©wikimedia commons

Olimpiyat Stadyumu’nu oluşturan sürekli germe yüzey, tüm yapıları birleştirirken farklı büyüklükteki hacimleri hiyerarşik düzene koyan bir karaktere de bürünüyor. Yüzeyi oluşturan örtü membran, kendilerini taşıyan bir dizi direkten daha yüksekte kendilerini bu direklerden tamamen ayırıyor kurulan sistemle; böylece dramatik bir serpilme hissi yaratıyor ve arazinin değişen formuna, ölçeğine ve farklı kesitlerindeki karakteristiğine daha uygun hale gelme imkanı kazanıyor. Bahsettiğimiz örtü, yanlamasına, daha kalın çelik halatlara bağlanan ince halatlarla sabitleniyor. Geniş açıklıklar boyunca ilerleyen kalın çelik halatlar da beton ayaklara oturtulmuş direklerle açıklığın iki yanından dengeleniyor.

©wikimedia commons

Hem Olimpiyat Oyunları hem de farklı etkinliklerde kullanılabilmeye elverişli bu yükseltilmiş örtü sistem, esnek mekanlar yaratan bir tasarıma sahip. Şu anda da hala kültürel, sosyal veya dini bir çok etkinliğe ev sahipliği yapıyor. Kullanıcıların oturmasına, stand vb. ögeler yerleştirilmesine olanak sağlayan bu mekanlar, bahsettiğimiz gibi komplekste yer alan binaları da örtme görevini üstleniyor.

Bu kadar geniş bir alanda minimum taşıyıcı ögeyle tasarlanmış olan Münih Olimpiyat Stadyumu, dalgalanan bir ağ görünümüyle II. Dünya Savaşı bombalamaları sonucu oluşmuş oyukların üstüne yapılmış. Dinamik yayılan, çeşitli germe bağlantı detaylarıyla oluşturulmuş yapısıyla hem zamanın mimari diline oldukça yenilikçi bir yaklaşım oluşturuyor hem de alanı oldukça etkili bir şekilde kullanıyor.

©wikimedia commons

Peyzajdan yükselen, ilerledikçe ölçeğinde dramatik değişiklikler geçiren sistem, bu sayede yüzen yapay bir peyzaj hissini oldukça güçlü bir şekilde veriyor. Sistem, yapay peyzajdan stadyuma doğru ilerlerken karakter değiştiriyor ve stadyumun üstünde yavaş yavaş soluklaşıyor. En son da büyük hacimlere yükselmeleri için geniş açıklıklar bırakarak tekrar toprağa geri dönüyor.

Münih Olimpiyat Stadyumu ve çevresinin peyzaja olan bağlantısı dışında, germe membranı kaplayan akrilik camlar, sistemin bağlamıyla ve maruz kaldığı ışıkla bir bağ kuruyor. Akrilik cam paneller, güneş ışığı altında parlıyor, bu ışığı, gökyüzünü ve çevreleyen peyzajın rengini yansıtıyor. Alan aydınlatıldığında ise paneller alanın üstünde toparlanmış bir bulut topluluğu oluşturuyor, soluklaşıyor, yansıtma özelliği göstermiyor.

©wikimedia commons

Her bir birleşimin ayrı ayrı özenle hesaplandığı tasarım süreci, yapının dünyanın en yenilikçi ve kompleks strüktürel sistemini olarak ortaya çıkmasını ve bu zamana kadar pürüzsüz bir şekilde çalışmasını sağlamış. Sonuçta yapımından 45 yıl sonra bile hala, bu ‘’gergin çadır’’ strüktür 1972 Olimpiyatları zamanı olduğu gibi çizgileri, formu, taşıyıcısı ve hayranlık uyandıran mimari karakteriyle karşımızda.

The post Münih Olimpiyat Stadyumu appeared first on Arkitektuel.