1. Rietveld Schröder Evi

©MidMod-Design / ©Time Travel Turtle

Usta modernist mimar Gerrit Rietveld tasarımı ev, Truus Shröder ve üç çocuğu için tasarlanmış. Daha sonra Gerrit Rietveld bu evde kendi de oturmuştur. Rietvelt ve Truus Schröder’in ev için kurgusunun soyut ressam Piet Mondrian’ın prensiplerini 3. boyuta taşımak olduğu söylenir. Ev, Suprematizm* akımını da hatırlatan bir tasarıma sahip. Normal bir modernist eve göre birçok renk ve fonksiyondan bağımsız birçok detayı barındıran ev, modernist mimarinin önde gelen cesur denemelerinden biri. Rietveld Schröder evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

2. Melnikov Evi

© Enso / ©Igor Palmin

20. yüzyıl mimarlarının çoğu kendi evlerini tasarlamış, Sovyet mimarlar dışında. Bunun sebebi tek başına duran konut birimlerinin güçlü sosyalist eğilime karşı bir sözünün olması. Sovyet bir mimar olarak Konstantin Melnikov’un 1927 yılında bu kısıtlamayı yok sayan evini nasıl tasarladığı bir gizem. Ev, petek şeklinde açıklıklara sahip iki silindirden oluşuyor. İçeride bütün aile için yalnızca bir yatak odası düşünülmüş. Melnikov Evi, mimari bir başyapıt olarak anılan bir eser ve Moskova’nın en çok ilgi çeken noktalarından biri.

3. Gropius Evi

© Enso / ©The Wood House

Walter Gropius, modernizmin en önemli mimarlarından. 1930’larda ABD’ye taşınması da mimarlık tarihine önemli bir yapı kazandırmış. Bundan sonra ABD, yenilikçi mimarlığın öncüsü haline gelmiş. Gropius, Harvard Tasarım Okulu’nda öğretim görevlisiyken bu tasarımını da öğretici bir konu olarak işlemiş. Ev, Amerika’ya Avrupa’dan gelen yeni uluslararası üslubun (international style) sembolü haline gelmiş zamanla. Bunun sonucunda da Frank Lloyd Wright dahil olmak üzere birçok kişinin eleştirisine maruz kalmış. Gropius Evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

4. Cam Ev

©Eirik Johnson / ©Bill Pierce

1949’da New Canaan’da Philip Johnson tarafından tasarlanmış olan ev. Johnson, New York’ta “Uluslararası Üslup: 1922’den beri Mimarlık (The International Style: Architecture since 1922)” isimli Amerika’yı modernist Avrupa’ya tanıtan şovundan sonra kariyerine kendi evini tasarlayarak başlamış. Cam Ev, modernizmin vücut bulmuş hali. Ev açık, minimum mekana, yine minimum mobilya kullanımı ile dış duvar ve içerde hiçbir ayırıcı öge olmadan havaya ve etrafını saran yeşile karışan bir tasarım. Johnson’ın tasarımı nerdeyse materyal olmayan bir ev fikri. Cem Ev hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

5. Cabanon de Vacances

©Rogi Andre / ©L’express

1951 yılında Fransa, Roquebrune-Cap-Martin’de Le Corbusier tarafından tasarlanmış, kendisine ait tatil evi. Mimarların en büyüğü, kendine en küçük evlerden birini tasarlamış. Corbusier, duvardan duvara ulaşabileceğin, bir uçağınki kadar küçük tuvaleti olan, mobilya olarak yalnızca iki tabureye sahip küçük mekanlarda yaşamanın en iyisi olduğunu düşünmüş. Bir evden ziyade bir tür baraka (Fransızca ‘cabanon’). Arkadaşının sahip olduğu restoranın yanındaki evde Corbusier’in bir mutağa ihtiyacı yok: bir kapıyla direkt restorana ulaşıyor. Baraka dışarıdan bir odunluk gibi gözükse de tesisat ve havalandırma sistemlerine sahip. Yapının içerisi renkli duvarlarla kurgulanmış.

6. Casa de Canoas

©Arquivo Publico do DF / ©TheFunambulist.com

Oscar Niemeyer’in 1953’te Canaos, Brezilya’da kendi için tasarladığı ev. Gençken Le Corbusier ile çalışmış biri olarak Niemeyer, Corbusier’in fonskiyon ve teknolojiye dayalı çizgisine tamamen zıt bir yönelime sahip. Niemeyer’in mimarisi, heykeli, yumuşak ve şiirselliği arıyor. Betonun sert ve ağır olduğu algısını yapılarıyla değiştiriyor Niemeyer. Mimarın evi, onun lirik modernizminin manifestosu. Büyük projelerinde kaçamadığı keskin açıların yerini, bu evde esnek konturlara bırakıyor.

7. Albert Frey’in Evi

©Don Buckner / ©Yellowtrace

Palm Springs’te mimarın kendi için 1964 yılında tasarladığı ev. 20. yüzyıl mimarlarının geniş cam sevgisini belirgin olarak görebileceğimiz bir ev. Böylece evin içine doğanın karışmaması kaçınılmaz olduğunu savunuyorlar. Albert Frey’in evi kayalık bir alanda bulunuyor. Evin kırılgan kabuğundan geçip içine işleyen kayalık alanla kurulan ilişki, mimari de doğal ve insan eliyle yapılmış olanı karşılaştıran en dramatik örneklerden bir tanesi. Evi yapmadan önce Frey, bir yıl boyunca araziye güneşin nasıl düştüğünü, gölge açılarını etüt etmiş. Bu çalışmaları evin konumunu, planını ve yüksekliğini belirlemiş. Evin strüktürü de doğal çevre dikkate alınarak tasarlanmış ki dışarıdan gözlemlendiğinde peyzajın bir parçası gibi algılanabilsin.

8. Can Lis

©Ole Haupt / ©Ake Eson Lindman

Can Lis, Jorn Utzon’un 1973’te Mayorka’da tasarladığı evi. 1960’lara kadar mimarlar ya olabildiğince modern ya da hayali bir gelecekte tasarlanmış evler tasarlamaya çalıştılar. Daha sonra bir grup mimar farklı bir tavra yöneldi ve tarihin dışında varolan veya binlerce yıl önce yapılmış hissi veren yapılar yaratmayı denedi. Jorn Utzon’un Can Lis’i de bunun örneklerinden biri. Ev, doğal oluşumların sadeliği esas alınarak tasarlanmış. Yapımında çimento kullanılmamış ve içeride asla bir süslemeye gidilmemiş. Ev, çıplak taşın, güneşin ve kurduğu oranların birleşimi yalnızca. 

9. Shigeru Ban’ın Evi

©world-architects.com / ©Hiroyuki Hirai

Ban şu anda oturduğu evi Tokyo’nun Hangei Ormanı bölgesinde 2007 yılında tasarlamış. Ev, ormandaki tek bir ağacı bile kesmeden onların etrafında tasarlanmış. Bu da en zorlayıcı yanı olmuş sürecin. Yapı, bunu garçekleştirmek için oval şeklinde boşluklarla tasarlanmış. Bu boşluklar aynı zamanda güneş ışığından faydalanmayı da arttırıyor. 

10. Zaha Hadid’in Londra’daki Stüdyosu

©and-re.pt / ©Davide Pizzigoni

Kendi işlerindeki gibi bembeyaz, aydınlık bir stüdyoya sahip Zaha Hadid. Hadid’in Londra’daki stüdyosunda en dikkat çeken kısım mimarın bütün kariyerini anlatan işlerinin bulunduğu alan. İç mekanı süsleyen bir başka öge de mimarın kariyerinin önceki dönemlerinde yöneldiği Suprematist* çizimler. Mimar, bunlara karşılık olarak imzası haline gelmiş kıvrımlı, parametrik tasarıma kayan son dönem işlerini de bir başka noktada sergiliyor.

11. David Chipperfield’in Evi

©Hitch Mylius / ©Simon Menges

İngiliz mimar 2008 yılında tamamlanmış olan Berlin’deki Neues Museum yenileme projesi için Berlin’e gelmiş. Proje sonrasında da burada kalmaya devam etmiş. Mimarın stüdyosunu da barındıran üç katlı ev, Chipperfield’in şehiriçin tasarladığı yarı kamusal avlu kantinin yanında bulunuyor. Evin içi, sade ve süssüz beton duvarlarla kurgulanmış. Bu soğuk beton iki renk kullanılarak dengelenmiş: mutfağı ve oturma odasını ayıran yeşil kadife koltuk ve turuncu kitaplık.

12. Libeskind’in Evi

©Ilan Besor / ©Nicola Tranquilino

Dünyanın birçok noktasında çalışmış olan Daniel Libeskind, New York’ta kalışını kalıcı hale getirmiş. Libeskind bir rezidansta oturuyor. Onun için evi Manhattan’ın koşuşturmasından kaçtığı bir sığınak. Evde mimarın dikkat ettiği özellik aydınlık olması olmuş. Libeskind evin içini, Le Corbusier sandalyeleri, koltukları ve sehpası ile dekore etmiş.

Suprematizm Sanat Akımı: Sınırlı sayıda renk kullanarak daire, kare, çizgiler ve dikdörtgenler gibi temel geometrik formlara odaklanan anlayış. 1913’lerde, Rusya’da Malevich tarafından kurulan bir sanat akımıdır.

Kaynaklar:

1. Artem Dezhurko. “HOUSES BUILT BY ARCHITECTS FOR THEMSELVES” Enso Magazine. <http://enso.readymag.com/architects-own-houses/22/>
2. Komal Sharma. “Inside the Homes of Eight Famous Architects” 03 Mart 2014. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/481879/inside-the-homes-of-eight-famous-architects/>

The post Dünyaca Ünlü Mimarlar ve Evleri appeared first on Arkitektuel.

Sydney Opera Binası (Sydney Opera Evi) dünyanın en önemli mimari simgelerinden bir tanesi. Danimarkalı mimar Jørn Utzon tarafından 1973 yılında tasarlanan yapı, 2007  yılında UNESCO tarafından Dünya Mirasları Listesi’ne eklenmiştir. Utzon, Sydney Opera Binası tasarımı ile 2003 yılında Pritzker Ödülü’nü kazanmıştır.

Dünyaca ünlü binanın tasarımı 1956 yılına dayanmaktadır. Avustralyadaki New South Wales (Yeni Güney Galler) Hükümeti, 1956 yılında Sydney’de opera ve senfoni orkestraları konserleri için tasarlanacak iki performans salonu dizaynı için bir yarışma açmıştır. Yarışmaya birkaç basit eskiz çizimi ile katılan Jørn Utzon’un çizimleri yarışma jürisi Eero Saarinen tarafından oldukça beğenilmiştir. Utzon’nun tasarımı dünyanın en büyük binalarından biri haline gelebilecek potansiyelde görülmüş ve opera binası konsepti kabul edilmiştir.

Sydney Opera Binası’nın yapımına 1959 yılının Mart ayında başlanmıştır. Önceden proje yerinde bulunan Fort Macquarie Tramvay Deposu yıkılarak, yeni opera binası şehrin oldukça önemli bir noktasına yerleştirilmiştir. Proje üç temel bölüme ayrılarak inşa edilmiştir: Sydney Limanı’na bakan podyumun inşası, yapıyı kaplayan dış kabuğun inşası ve iç mimarinin tamamlanması.

Yapının ilk aşaması olan podyumun inşasına Jørn Utzon henüz Sydney Opera Evi’nin tasarımını tamamlamadan başlanmıştır. Bu nedenle, yapının belirli bölümlerinde strüktürel problem oluşmuştur. Bu problemleri çözmek adına podyumda 1963 yılında çeşitli değişikliklere gidilmiştir ve yapı bittikten sonra yeniden inşa edilmiştir.

1957-1963 yılları arasında, yapının mimarı John Utzon ve yapının inşaat mühendislik işlerini üstlenen Arup firması birlikte çalışarak, yapının küresel şeklini strüktürel olarak mümkün kılan bir kabuk sistemi geliştirmişlerdir. Tam 12 kez denedikten sonra, bir kürenin kesitlerinden oluşan nervürlü prekast beton kabuk sistemi oluşturulmuştur.

Utzon, her bir kabuğun mavi derin okyanustan çıkan beyaz yelkenler gibi gözükmesini amaçlamıştır. Bu estetik görüntüyü oluşturabilmek amacıyla  yapının çatısı İsveç’ten getirilmiş 1,056,000 adet beyaz seramik fayans ile bezenmiştir. Yapının ikonik çatısını inşa etmek tam 11 yıl sürmüştür.

Jørn Utzon, 1966 yılında yapının masrafları gittikçe arttığı için projeden istifa etmek zorunda kalmıştır. Utzon istifa ettikten sonra yerine Avustralyalı mimarlar Peter Hall, DS Littlmore ve Lionel Todd getirilmiştir. Proje, 2,194. prekast kabuk parçası takıldıktan sonra projenin ikinci aşaması tamamlanmıştır.

Projenin üçüncü aşaması, Utzon’ın istifası sonrası göreve gelen 3 mimar tarafından sürdürülmüş ve Utzon’ın orijinal tasarımında pek çok değişikliğe gidilmiştir. Avustralya Yayıncılık Komisyonu’nun isteği doğrultusunda, Utzon’ın tasarımında bir çok işlevli opera/konser salonu olarak tasarlanan ana salon yalnızca konserler için tasarlanmış bir salon haline getirilmiştir. Bu ana salon toplam 2,800 kişi kapasitelidir.

Orijinal projede sahne oyunları için tasarlanmış küçük ikinci salon, opera ve bale salonuna dönüştürülmüş ve bu ikinci salona Opera Tiyatrosu adı verilmiştir. Bu iki büyük salona giriş yapının dışına yerleştirilmiş görkemli merdivenler ile sağlanmaktadır. Orijinal tasarıma üç daha küçük tiyatro sahnesi, bir kütüphane, sinema, üç restoran, altı bar ve altmış adet soyunma odası eklenmiştir. Opera Binası, toplamda 1000 odaya sahiptir.

Konser Salonu

Yapının cephesini oluşturan büyük camlar, dikey tirizler ile desteklenerek kabuklara bağlanmıştır. Bu tirizler arasında bulunan bronz çubuklar 2000 adet cam levhanın ayakta durmasını sağlamaktadır. Yapıda kullanılan camlar çift cidarlı olup iki cam tabakasının arasına yerleştirilen plastik tabaka cama dayanıklılık vermekte ve ses yalıtımını arttırmaktadır.

Sydney Opera Binası 1973 yılında Kraliçe Elizabeth tarafından açılmıştır. Yapının toplam maliyeti 102 milyon doları bulmuştur. 1989 yılında gerçekleştirilen menfez ve seramik bakım ve tamiratı için 86 milyon dolar harcanmıştır.

The post Sydney Opera Binası appeared first on Arkitektuel.