Renzo Piano Building Workshop imzalı Stavros Niarchos Kültür Merkezi (The Stavros Niarchos Cultural Centre – SNFCC), Kallithea isimli bölgede bulunuyor. Atina’nın merkezinden yaklaşık 4 kilometrelik mesafedeki kültür merkezi, 2016 yılında tamamlanmış. Bir zamanlar hipodrom olan ve 2004 Olimpiyatları’ndan sonra bomboş bırakılan arazideki merkez, kente ve denize olan bağlarını kaybetmiş alanda bu bağlantıları tekrar kurgulayarak Yunanistan için oldukça önemli bir eğitim ve kültür merkezi haline gelmeyi hedefliyor.

©Micheal Denancé

Yunanistan Ulusal Kütüphanesi (National Library of Greece) ve Yunan Ulusal Opera (Greek National Opera) binasını bünyesinde barındıran Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nin arazisi, Faliron (veya Phaliron) Koyu’nda suyla oldukça güçlü bir iletişime sahip olan bir alanda -Kallithea. Fakat sonradan, suyla olan yakınlığına rağmen, alanın denizle olan  iletişimi tamamen kesintiye uğratılmış, aradan geçen yolla birlikte görsel iletişim de tamamen kaybolmuş. Renzo Piano ve ekibi ise bu durumu düzeltmek için tasarımına ilk olarak alanda güneye doğru (denize doğru) yükselen bir yapay tepe kurgulayarak başlamış. Eğimli tepenin son bulduğu yer de kültür merkezi yükseliyor. Böylece kültür merkezinin denize bakan olağanüstü manzaralara sahip olması sağlanmış.

©Yiorgis Yerolymbos

Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nin opera  ve kütüphaneleri barındıran binası, Agora olarak anılan bir kamusal meydanla birbirine bağlanmış. Yapının ana iki fonksiyonlarının birbiri arasındaki iletişim bu Agora isimli mekandan sağlanıyor. İki ana fonksiyonu birleştiren tek kütlenin opera kanadı, geleneksel operalara ve bale gösterilerine hizmet eden 450 kişilik bir oditoryum ve daha deneysel çalışmalara hizmet eden 1400 kişilik ikinci bir oditoryumdan oluşuyor. Kütüphane kanadı ise yalnızca bir eğitim ve kitapların saklandığı bir hacimden çok daha çok bir kamusal kaynak alanı olarak kurgulanmış. RPBW ekibi kütüphane kısmının kentin, ülkenin kültürünün tamamen erileşilebilir olduğu bir çeşit paylaşım ve deneyim mekanı olarak düşünüyor.

©Vasilis Chouliaras

Yapının en üst kısmında, geniş çatı kanopisinin altıda, etrafı tamamen camla çevrili bir okuma odası bulunuyor. Kare bir plan şeması üzerine kurgulanan yatay şeffaf kutu, 360 derecelik bir Atina ve deniz manzarasına sahip. Ekibin amaçladığı görsel iletişim en yoğun hissedildiği nokta burası.

Alanda yaratılmak istenen suyla fiziksel ve görsel iletişim, projenin park kısmında da deva ediyor. Burada ekip bunun için kuzey-güney doğrultusunda uzanan bir kanal yaratmış. Burası aynı zamanda Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nin arazisinde yaratılan kamusal meydanın ana yaya aksı.

©Yiorgis Yerolymbos

Projenin en dikkat çekici noktalarından biri de en üstteki çatı kanopisi. Tüm projeye büyük bir gölgelik olan kanopi tam olarak 10,000 metrekarelik alana sahip olan fotovoltaik panellerle kaplanmış. Bu paneller, opera ve kütüphane için gerekli 2,5 megawattlık enerjiyi üretebilecek kapasitede. LEED Platinum sertifikasını hedefleyen Stavros Niarchos Kültür Merkezi’nde güneş panelleri yapının açık kaldığı süre boyunca enerji etkin bir bina olmasını sağılıyor. Güneşli ve doğal havalandırmaya imkan veren alanında kentin önemli noktalarından birini tasarlayan bir nevi şehircilik ürünü olarak da anılabilecek olan merkez, mekanik ve strüktürel bilgiyi doğayla buluşturan bir eser.

©Yiorgis Yerolymbos

SNFCC’nin en etkileyici noktalarından bir tanesi de yapıya doğru uzanan hafif eğimiyle Stavros Niarchos Park. İlerledikçe opera kısmının yeşil çatısına dönüşen ve uçta 2 metreye ulaşan park alanı, yerel akdeniz iklimi bitkileriyle kurgulanmış. Atinalılara bir tür kenten kaçış ve nefes alabilecekleri bir alan tanımlayan geniş park, projenin şehir içerisinde olan bağlamı açısından da bir hayli önem kazanmasını sağlamış. Proje, yükselen parkıyla kenti eskiden olduğu gibi denize bağlıyor ve kentte oldukça geniş, yeni bir kamusal alan tanımlıyor. “Tasarlarken enerjiti de dikkate alıyorsun. Bu taktiksel bir yaklaşım değil; ilham verici bir yaklaşım. Çünkü enerji ve dünyanın geneli hakkında endişelenmek genç nesillere göndermek istediğimiz mesaj. Yaratılan yapıyla parayı veya gücü değil; geleceği kutluyorsun.” Renzo Piano.

©Yiorgis Yerolymbos

Shard, Centre Pompidou gibi etkileyici projelere imza atmış olan Renzo Piano, projeleriyle aslında çevreye enerji etkinlik bakımından olumlu etki ve yapının tasarlandığı düşüncelerle geliştirici bir karakter katıyor. Bu kültür merkezi de bunun örneklerinden bir tanesi.

“Toplumsal yaşamı bir araya getirecek bir kültür merkezi yaratma fikri park mekanını yapıyı yerleştirmek üzere yok etmek yerine parkı kurgulama fikrini kendi oluşturuyor…SNFCC’de daha önce park oluşturuldu ve yaratılan yapılar parkla korumaya alındı.” diyor Renzo Piano Building Workshop (RPBW) kurucusu.

©Yiorgis Yerolymbos

“Bu, bir problem olduğu için yaptığın şeyin ta kendisi.” Renzo Piano burada 2006’dan beri tasarlanan projenin yapım sırasında başlayan krizden bahsediyor. “İnsanlar güzellike ve umuda ihtiyaç duyuyor…Tabiki insanlardan yiyeceğini alıp onlara karşılığından güzellik veremezsin. Fakat hayatlarına bu güzelliği ekleyebilirsin. Bu tarz bir kamusal enstitüyü gerçeğe dönüştürmek belli bir şehre ait olmanın hissettirdiği gururu oluşturmak, bir yere ait olma hissini pekiştirmek demek.” diyor Renzo Piano.

The post Stavros Niarchos Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Nic Lehoux

1939 yılında kurulmuş olan Whitney Müzesi, Madison Bulvarı’nda Marcel Breuer tarafından 1966’da tasarlanan binasında bulunuyordu. Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin yeni evi, Renzo Piano tarafından tasarlanmış. New York, Manhattan’da kullanılmayan bir araziye yerleşen yapı ise 2015 yılında tamamlanmış.

©Nic Lehoux

Soluk mavi-gri tonlarında çelik panellerle kaplanmış olan yapı, 8 kata sahip. Bu nedenle New York’un u yakasının karşısında bulunan Hudson tarafından gözle görülür yükseklikte bir kütle. Yapının asimetrik tasarımı güçlü bir estetik dile sahip olmasını sağlıyor Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin. Yapı yalnızca müze kütlesini değil şehir panoramaları sağlayan, bir nevi şehir içinde sosyal mekan olan terasları ve park bağlantıları tasarlıyor. Bu alanlar, buradan Hudson Nehri’ne bakan teraslar ve High Line’na karışan bağlantılar alanlar olarak düşünülmüş yapıda. 

©Nic Lehoux

Müzeye, yapıya oldukça dramatik bir etki katan ve büyük bir konsol olan ‘largo’ alanı ile giriş yapılıyor. Largo, aynı zamanda sokak, müzenin biraz uzağında Hudson Nehri’ne ve High Line’a manzarası olan kamusal alan ve müze arasında bir tür ‘basıncı azaltma’ mekanı. Müzedeki yoğun kalabalığı sokağa geniş bir alanla boşaltılma düşüncesiyle tasarlanmış. Largo denilen giriş konsolundan sonra ziyaretçiler ana giriş lobisine yönlendiriliyor. Bu ilk mekan, aynı zamanda yapının bir diğer kamusal alanı. Ziyaretçilere ücretsiz bir sergi mekanı sağlıyor.

©Nic Lehoux

Whitney Amerikan Sanat Müzesi, içerisinde bir de 170 kaldırılabilir sisteme sahip koltuklu bir tiyatro bulunduruyor. Bu tiyatro kütlesinin özgünlüğü, dışarıya açık olmasıyla sağlanmış. Yine burda da nehir kenarındaki yapıdan karşıyı gözlemlemek mümkün. Bu sefer manzara iki kat yüksekliğinde geniş açıklıklarla sağlanmış. Tiyatro için teknik mekanlar ve ofisler de yapının 3. katında tasarlanmış.

Yapıda toplam yaklaşık 4.650 metrekare galeri alanı bulunuyor. Bu mekanlar Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin beşinci, altıncı, yedinci ve sekizinde katlarına dağıtılmış. Beşinci kat, 1670 metrekare galeriyi kolonsuz, açık plan şemalı mekanında bulunduruyor. Bu da Whitney Amerikan Sanatı Müzesi’ni New York’taki  en büyük açık planlı müzesi yapıyor. Bu galeri alanı, geçici sergilere ayrılmış. Büyük hacim birçok çağdaş sanat eserine ev sahipliği yapabiliyor oldukça geniş alanı sayesinde.

©Nic Lehoux

Kalıcı koleksiyon ise Whitney Amerikan Sanat Müzesi’nin iki katında düşünülmüş. Bunlar altıncı ve yedinci katlar. Bu iki kat, yapının tüm kütlesinden bir adım geriye çekilmiş. Böylece hem oldukça büyük olan kütlede bir kırılmaya gidilebilmiş hem de açıkhava heykel bahçeleri kurgulanabilmiş. Heykel bahçeleri 1200 metrekarelik yer kaplıyor yapıda.

©Nic Lehoux

Müze ofisleri, eğitim merkezi, konuşma laboratuvarı, kütüphen ve okuma hacimleri yapının üçüncü ve yedinci katlarında, kuzey cephede kurgulanmış. Bu programlara ek olarak beşinci katta film, video ve performanslar için küçük tiyatrolar var yine bu katlarda. Son olarak, yapının üstü tavan penceresiyle doğal olarak aydınlanan bir kafe ve yine bir galeri barındırıyor.

The post Whitney Amerikan Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Lloyd’s of London Binası, Centre Pompidou tamamlandıktan sonra 1977’de Renzo Piano ve Richard Rogers’ın eski bir sigorta şirketi olan Lloyd’s of London’ın eski binasının yerine yeni bir yapı tasarlamak üzere görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Yapı, sigorta şirketinin Londra’daki merkez binası.

© Lloyd’s

İkilinin en bilindik işi olan Centre Pompidou’daki gibi Lloyd’s of London Binası, varolan ortaçağ yapılarının arasında -Londra’nın finans bölgesine- yeni bir mimari dil kazandırıyor. Etraftaki eski binaların aksine, son derece teknolojik bir mimari estetiğe sahip bir dil ile sağlıyor bunu yapı. Böyle bir dilin bi başka sebebi de uluslararası sigorta dalında ortaya çıkan bir çok dava ile uğraşılması ve şirketin bu nedenle ikinci kez genişlemeye gitmek zorunda olmasıymış. Yapının bu genişlemeyle son hali 1986 yılında tamamlanmış.

© ArchDaily

Lloyd’s of London 1928’den beri dünya çapındaki en büyük sigorta şirketlerinden bir tanesi. Kuruluşu yaklaşık 17. yüzyıla dayanan yapı, ilk olarak Londra içinde daha sonra tüm dünya çapında hizmet vermeye başlamış. Kuruluşundan beri büyümesi nedeniyle de Londra’nın finans merkezindeki Lloyd’s of London Binası, zaman içinde farklı farklı yenilemeler ve genişlemeler yaşamış. Bunların en büyük ve en önemlisi ise Renzo Piano ve Richard Rogers imzalı olan son proje.

© ArchDaily

Yine Centre Pompidou gibi Lloyd’s of London Binası da “inside out” yani “tersyüz/içten dışa” tasarlanmış. Bunun anlamı, yapının tüm servis fonksiyonları ve elemanlarının iç mekandan arındırılması ve yapının dışına yerleştirilmesi. Bu yaklaşımın daha önceki projede kolay bir değişim/yenileme sağladığını görmüştük. Asansörler, tesisat, elektrik gibi servis elemanlarının bakımını kolaylaştırıyor.

Bu “son teknoloji mimari estetik” olarak adalandırabilen yaklaşımın en önemli mimari özelliği ise; iç mekanı tamamen özgürleştirmesi, açık, esnek bir plan şemasına izin vermesi ve böylece hiçbir katta kesintiye uğramayan dolanıma/aktiviteye olanak sağlaması.

Plan

Londra’da yükselmiş en fütüristik eselerden biri olan Lloyd’s of London Binası’nda esneklik en önemli tasarım ilkelerinden biri olmuş: kesintisiz bir iç mekan yaratmak ve bunu yapının tüm aktivitelerini kapasayacak şekilde kurgulamak.  Yapının yukarıda bahsettiğimiz şeklini -dışta servis elemanları, içte özgür mekan- veren de bu fikir olmuş. Servis sistemleriyle ilgili her türlü mekan resimlerde görebileceğiniz yapının kendi kütlesinin dışındaki kuleler içinde kurgulanmış. Böylece ekip yapıya hem okunabilirlik hem de bir ölçek tanımlamış oluyor.

© Lloyd’s

İç mekan düzeni de bu okunabilir ögelerden biri. Tasarım ilkesiyle ortaya çıkan plan düzeni aynı zamanda arazinin kullanımını maksimum seviyeye çıkartıyor ve ilerideki olası değişikliklere, gelecekteki ihtiyaçlara göre şekillenebilecek bir plan sunuyor. Açık plan şeması, yapının tüm iç mekanının ayırıcı duvarlarla yeniden şekillendirilebilmesine, yeni ilginç mekanlar yaratılabilmesine olanak sağlıyor; yapıda kesin bir ayırıcı yok. Benzeri olmayan plan şemasının bir başka nedeni de düzensiz ortaçağ caddelerinden birinin üzerinde yer alması ve mimarın binaların birbirine monte edilmiş  parçaların kiti (kit of parts) olarak gören felsefesi. Tüm strüktürel detaylar gözler önünde ve gözlemciye yapının nasıl desteklendiğiyle iligli bilgi veriyor.

© ArchDaily

Lloyd’s of London Binası, 60 metre uzunluğunda bir atirum etrafında döndürülerek konumlandırılmış üç kuleden oluşuyor. Bu üç kule de kendi servis kulelerine bağlanıyor. Her katta atriuma akan galeri kısımları oluşturulmuş. Fakat yapıyı oluşturan ilk dört kat atiruma tamamen açık diğer katlar da galeriler camlarla kapanmış durumda.

Atirum boyunca kullanıcının gözüne bir dizi yürüyen merdiven çarpıyor. Sirkülasyon elemanları bu boşlukta gözlenebilir. Büyük boşluğu kesen sirkülasyon elemanları farklı katlardaki sigortacıları birbirlerine bağlıyor ve yapının dinamizmine katkıda bulunuyor. 

© Lloyd’s

Richard Rogers projeyi aldığında 1928 yılından kalma orijinal binanın yıkılmasını öngören bir tasarım yaptı. Fakat Rogers, tüm binayı yıkmak ve tarihinden tüm izleri silmek yerine yapıay saygı niyetinde yapının orijinal cephesini korudu. Geçmişin mimarisi yeni ileri teknoloji tarzla birlikte yan yana kullanılmış oldu. Bu da Lloyd’s of London Binası’nın neredeyse çelişkili, zorlanmış bir görünüme sahip olmasına yol açtı. Ama yine de iki tarz Londra’nın modernleşme sürecinin bir gösterimi olarak bir arada var olabiliyor yapıda.

© Lloyd’s

Mekanik ve sirkülasyon elemanlarının dışta yer almasının yanında cephede dikkat çeken bir başka nokta ise sürekli bir dile sahip olmayışı, farklı parçaların birleştirilmişmesiyle oluşturulmuş görüntüsü. Bölümlere ayrılmış karakterdeki cephe, plan şemasındaki modülerliğe destek veren bir yaklaşım olarak değerlendirilebilir. Bunu yanında tüm cephe paslanmaz çelik kaplı; yapıya ileri teknoloji, postmodern bir hava katıyor. Cephenin bu karakteri, yapımdaki teknolojik evreleri gözler önüne sererken aynı zamanda yapının işlevsellik anlayışına da vurgu yapıyor.

© Lloyd’s

Lloyd’s of London Binası oldukça özgün ve ilginç bir estetik anlayışa sahip. Yapı, Londra’nın finans merkezinde sanki bitmemiş bir bina izlenimi veriyor. Bunun sebeplerinden biri Rogers’ın bina yapım sürecinde gelen vinçleri dekoratif bir öge olarak yapının en üst noktasında bırakmış olması.

Rogers’ın alışılmadık yaklaşımı, vinçlerin dekoratif öge oluşu, modern estetik anlayışını sorgulamaya iten bir  öngörü sağlıyor bugün bile. Lloyd’s of London Binası’na mimari modernizm çerçeveside bir yer tanımlayarak ve bunu her türlü kullanıcının karşısında gözler önüne sererek.

© Lloyd’s

Yapının ana strüktürü betonarme. Ana kolonlar betonarme diğerleri ise çelik stürktür. Yapı bu anlamda dikey olarak genişleyebilecek şekilde kurgulanmış. Bunun yanında kuleler tamamen prefabrike kolonlar, kirişler, döşemeler ile oluşturulmuş. Bu karakteriyle de İngiliz ileri teknolojisinin bir anıtı oluyor. Yapının ilk dört katına bu taşıyıcılar arasına sirkülasyon için mekanik sistemler yerleştirilmiş. Bunun dışındaki tüm katlara dış cepheye atılmış 12 asansör ile ulaşmak mümkün.

© Philip Oldfield

Lloyd’s of London Binası, ikilinin önceki işi gibi oldukça dikkat çeken, zaman zaman eleştiri alan ve yine de modern mimarlık tarihinde oldukça önemli yere sahip bir eser. Tarihi kente dokunan, ortaçağdan kalma şehir yapılarının ortasında yükselen bina, mimari için yeni bir soluk olarak nitelendiriyor zamanında: ileri tekonoloji ile estetiği harmanlayan.

Kaynaklar:

1. “Lloyd’s Building”. WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/lloyds-building/>
2. Andrew Kroll. “AD Classics: Lloyd’s of London Building / Richard Rogers” 21 Kasım 2010. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/90668/ad-classics-lloyds-of-london-building-richard-rogers/>

The post Lloyd’s of London Binası appeared first on Arkitektuel.

Renzo Piano Building Workshop tarafından tasarlanan Paris Adalet Sarayı (Paris Courthouse), Paris’in yargı kurumlarını tek bir çatı altında topluyor. 2018 yılının Nisan ayında kullanımına başlanacak yapı, Paris’in kuzey ucunda bulunuyor. 160 metre yüksekliğe ulaşan Paris Adalet Sarayı, hacim olarak küçülen kütlelerin bir araya gelmesiyle oluşan transparan ve ince bir kütle. Yapının bu formu, bu büyük kütlenin işlevsel olması ve kolay kullanılabilmesini sağlıyor.

© Sergio Grazia

Paris belirli bölümlerden (arrondissement) oluşan bir şehir. Paris Adalet Sarayı projesinden önce, Paris’te şehrin merkezi etrafında kümelenen ve şehrin farklı bölümlerinde bulunan bölgesel asliye mahkemeleri, polis mahkemeleri, kamu mahkemeleri ve yerel mahkemeler gibi pek çok yargı ve hükümet kurumu bulunmaktaydı. Fransız Hükümeti, özel kurumlar ile ortak bir şekilde çalışarak tüm bu yargı kurumlarını tek bir noktada toplamayı amaçladı ve ortaya Paris Adalet Sarayı projesi çıktı. Yeni projenin inşa edileceği yer olarak Paris’in Clichy-Batignolles bölgesi seçildi. Bölgenin hem Paris’in farklı yönetimsel alanlarının ve şehir dışındaki yerleşimlerin kesişim noktasında bulunması hem de toplu taşıma ile kolayca erişilebilir bir nokta olması Clichy-Batignolles’i bu proje için uygun bir nokta haline getirdi.

© Renzo Piano Building Workshop

Yapı, boyut olarak küçülen dört birleştirilmiş kütle olarak tasarlanmış. Bu hacimlerden en alt kotta olan uzun ve alçak olanı, Georges-Eugene Haussman’ın Paris şehir planlarındaki ölçülere uygun şekilde tasarlanmış. Diğer üç kütle ise her biri 10 katlı birer dikdörtgen prizma şeklinde. Yapının bu şekilde yükselmesi, her 10 katta bir geniş ve ferah terasların oluşmasını sağlıyor. Toplam olarak bir hektar genişliğinde, 500 ağaç dikilmiş ve peyzaj düzenlemesi yapılmış bu teraslar yapının genel hissini değiştiriyor ve Adalet Sarayı’nın içinde daha rahat mekan alternatifleri sunuyor.

© Sergio Grazia

Paris Adalet Sarayı’nın 35 metre genişliğindeki kulesi, 160 metre yüksekliğindeki bir yapıya göre oldukça ince. Binanın bu şekilde tasarlanması, yapının içine olabildiğince güneş ışığı girmesini ve yapının dış dünya ile etkileşim içinde olmasını sağlıyor. Yapının iki uzun cephesindeki çift cidarlı cephelere dikey bir sirkülasyon kovası eklenmiş durumda. Asansörleri bulunduran bu kova, ziyaretçilere Paris manzarası eşliğinde bir asansör yolculuğu sunuyor.

Render

Yapıya, Porte-de-Clichy caddesinde bulunan 6,000 metre karelik bir meydandan giriliyor. Binanın girişinde bulunan geniş salon, Paris Adalet Sarayı’nın toplanma noktası konumunda. Yapının geri kalanına ulaşım buradan sağlanıyor ve bu salonda 50 adet resepsiyon masası bulunuyor. Bu büyük salon, tamamen cam bir cephe ile kaplanmış durumda. Böylece yapının içi dışarıdan görülebiliyor ve RPBW tarafından yaratılan transparan ve geçirgen mimari kimlik yapının girişinde vurgulanmış oluyor.

© Renzo Piano Building Workshop

Paris Adalet Sarayı’nın iç mimarisi üç galeri boşluğu ile canlandırılmış durumda. Binanın merkezinde bulunan 64×16 metre genişliğindeki galeri boşluğu dört kat yüksekliğe çıkarken, binanın kuzey ve güney bölümlerinde bulunan 16×16 metre genişliğindeki iki atrium ilk hacmin tavanına kadar yükseliyor. Kuzey ve güney atriumlar, yapının birinci hacmini örten teras çatı ile kapatılmış durumda ve atriumlar teras çatıdaki açıklıklardan binanın içine güneş ışığı alıyor.

© Renzo Piano Building Workshop

Yapının içindeki açıklıklara bakan katlarda yukarı çıkıldıkça mahkeme salonlarıyla karşılaşılıyor. Bu salonların hepsi dolaylı olarak avluların sağladığı doğal güneş ışığından faydalanıyor. Paris Adalet Sarayı’nın içindeki yatay ve dikey sirküasyon elemanlarının zenginliği, her bir mahkeme salonuna kolayca ulaşılabilmesini sağlıyor ve böylece devasa yapının içinde sorunsuz bir erişim ağı oluşuyor. Yapıyı oluşturan diğer hacimler ofisleri ve toplantı odalarını barındırıyor. Hakimlerin, savcıların ve yargıçların odaları bu hacimlere yerleştirilmiş.

© Sergio Grazia

Paris Adalet Sarayı, tasarımında kullanılan sürdürülebilir mimari teknikler ile ön plana çıkıyor. Yapının cephesine yerleştirilen fotovoltaik paneller ile güneş ışığından enerji üretimi sağlanıyor. Yapının transparan, cam ile kaplı cephesi ve binanın içinde bulunan avlular yapının doğal güneş ışığından olabildiğince faydalanmasına ve yapının içinin doğal olarak havalandırılmasına olanak sağlıyor. Yapıda aynı zamanda yağmur suyu toplama sistemleri bulunuyor. Tüm bu çevresel çözümler ile Paris Adalet Sarayı, gelecekte inşa edilecek yüksek binaların enerji kullanımı için bir referans binası olacak.

The post Paris Adalet Sarayı appeared first on Arkitektuel.