Baltık Modern Sanat Merkezi (Baltic Centre for Contemporary Arts), İngiltere’nin Newcastle şehrinde bulunan bir kültür ve sanat merkezi. 1994 yılında Gateshead Belediye Meclisi, Tyne Nehri’nin kenarında yer alan Baltık Un Değirmeni (Baltic Flour Mill) binasını bir çağdaş sanat merkezine dönüştürme amacıyla bir mimarlık yarışması açmış. Yarışmayı Manchester tabanlı mimarlık ofisi Ellis Williams Architects’in önerisi kazanmış.

© Flickr: Christopher Durstanburgh

40 metre yüksekliğinde ve 50 metre genişliğindeki mevcut yapıda toplam 148 tane kare tabanlı silo bulunuyormuş. EWA’nın getirdiği yeni öneri ile bu silolar yapıdan kaldırılarak sanat merkezi için binanın içinde yeterli alan açılmış. Böylece binanın net kat alanı 8.537 metrekareye kadar çıkmış. Eski fabrika yapısı 7.4 metreye kadar çıkan tavan yükseklikleri ve tonlarca yük taşıyabilecek kapasitedeki betonarme taşıyıcı sistemi ile modern sanat eserlerini sergilemek için oldukça uygun bir mekana dönüşebilmiş.

© Edmund Sumner – Architecture Now

“Asıl amacımız modern sanatın hangi formda olursa olsun gerçekleşmesine izin vermek. Genellikle sanat eserleri içinde bulundukları mekanın doğasını ele geçirir. Mevcut binanın asıl amacı unu toplamak, depolamak ve içinde ne yapıldığını görmediğimiz silolar ile dağıtmak. Her ne kadar bina yeni bir işlev kazansa da bu görevler aslında değişmeyecek. Sanat eserleri gelecek, üretilecek ve bir mekandan diğerine gidecek. Ancak aynı duvarlar arasında yer alsa da tüm bu işler daha az ‘gizli’ olacak. Bu duvarların arasına yerleştirilen galeri katları, kafe ve kütüphane gibi mekanlar sayesinde binanın içinde yeni bir yaşam alanı üreyecek.” Projenin mimarlarından Dominic Williams Baltık Modern Sanat Merkezi’ni bu sözler ile anlatıyor.

Sanat merkezi şehrin en merkezi noktalarından birinde bulunuyor. Tyne Nehri’nin kıyısında yer alan yapı Gateshead Milenyum Köprüsü’nün hemen karşısında. Böyle kentsel önemi bulunan bir noktada eski bir fabrika binasını sanat merkezine dönüştürmek için gerekli izinleri almak çok da kolay olmamış. Ancak yeni proje, eski yapının görsel özelliklerinin büyük bir kısmını koruyor.

© Flickr: markb30

Yeni müzenin çevreci bir kimliğinin olması da mimarları motive eden sebeplerden bir diğeri. Yalıtım, ısı korunumu ve havalandırma sistemlerine önem veren ekip tasarımlarını yapının ısı depolama özelliğini etkili bir şekilde kullanmış. Aynı zamanda yapı, özellikle yaz aylarında kontrollü bir şekilde gün ışığı alıyor. Yapının içindeki galeri alanları 25 metre genişliğindeki kısa cephesi üzerine yerleştirilen cam açıklıklar ile aydınlanıyor.

© Edmund Sumner – Architecture Now

Merkezin içinde modern, açık ve ferah alanlar bulunuyor. Endüstriyel yapının içinin açık bir şekilde çözülmesi sergilenecek sanat eserlerinin değişkenliğine ayak uydurabiliyor. Buna ek olarak, akılcı malzeme tercihi sayesinde iç mekanlardaki modern ve ferah karakter devam ettirilmiş.

The post Baltık Modern Sanat Merkezi appeared first on Arkitektuel.

Alper Turan, Doruk Kayalı, İlayda Memiş, Nida Bilgen, Sena Başgül / Rönesans Sürdürülebilir Geleceği Tasarla 2018 – Yenilikçi Fikir ve Detay Çözüm Özel Ödülü

Proje Metni

İstanbul’da varolan hızlı dönüşüm ve gelişim senaryosunda sürdürülebilirlik kavramını fikrimizle olabildiğince bütünleştirmeyi hedefledik. Günümüz iklim değişikliği koşullarında, yapıların doğanın döngülerine katkı sağlamadan varolması ne kadar sürdürülebilir bir sonuç yaratır sorusuyla yola çıktık. Sürdürülebilirliği kent ölçeğinden başlayarak detayına kadar işleyen bir sisteme dönüştürdük. İstanbul’da hızla günümüzün işlek noktalarından birine dönüşmekte olan Kağıthane’ye odaklandık. Kağıthane’de artmakta olan konut sayısıyla nüfusun ihtiyaçlarına cevap verebilecek nitelikte bir kültür merkezi tasarladık. Kültür merkezinin konumuyla kent dokusunda tampon bir bölge oluşturan bir konum seçtik.

Zemin Kat Planı

Bir yapı tasarlarken ve inşa ederken yapının araziyle kurduğu ilişkinin göz ardı edilmesi yapının tasarımını ve sürdürülebilir yönünü zayıflattığını düşündüğümüz için tasarım sürecimiz boyunca doğal dokuyu korumaya dikkat ettik. Hedefimiz değişen iklim koşulları ve tarım alanlarının giderek azalması gerçeklerini göz önüne alarak,  doğa düzenin sürdürülebilir bir şekilde yapı üzerinden devam edebileceği bir senaryo tasarlamaktı. Yağmur suyunun toprak tarafından emilmesine ve ekolojik dengeyi sağlamasına katkıda bulunan kültür merkezi, kullanıcılara tarım ve geri dönüşüm kültürünün tanıtıldığı ve bu deneyimin bizzat yaşatıldığı bir alan sağlar. Tükettiğinin daha fazlasını yenilenebilir enerji kaynaklarıyla elde edebilmesi ve kaynakları geri dönüştürmesiyle kendi kendine yeten bir 22. yüzyıl yapısı tasarlamayı hedefledik. Atölye XXII, kültür merkezini temel alarak etrafında kurguladığı kentsel tarım alanları ve geri dönüşüm merkeziyle Kağıthane’de sürdürülebilir bir gelecek senaryosu yaratır.

Sürdürülebilirlik Diyagramı

Atölye XXII temelde üç fonksiyondan oluşur; kültür merkezi, geri dönüşüm merkezi ve kentsel tarım alanları. Proje bünyesinde bu üç fonksiyona hizmet eden oditoryum, tarım atölyesi, geri dönüşüm atölyesi, çok amaçlı atölye, kafeterya, geri dönüşüm merkezi, geri dönüşüm merkezi bünyesinde sergi alanı ve teknik alanlar yer almaktadır. Yapının girişi, kullanıcıları yoğun trafik gürültüsünden uzaklaştırarak peyzaj ile programına dahil eder. 300 kişilik oditoryum, zeminden yükseltilmiş yapısıyla toprağa minumum müdahalede bulunur. Kültür merkezinin fuayesini oluşturan platform, aynı zamanda tarım alanlarına geniş bir perspektiften bakmaya imkan sağlamaktadır. Fuayeden kültür merkezinin devamına platformlarla  ulaşılmaktadır. Bu platformlar oditoryumdan geri dönüşüme kadar devam ederek mekanın bütün olarak deneyimlenmesinde önemli rol oynar. Kentsel tarım alanlarının üzeri tarımı yıl boyunca devam ettirebilmek için uygun koşulları sağlayan çatı örtüsüyle kaplanmıştır. Bu örtü aynı zamanda yarı saydam güneş panellerinden oluşmaktadır.

+4.00 Planı

Strüktür güneş ışığının bir kısmıyla enerji üretirken bir kısmını iç mekana aktarır. Silolar bu örtünün içinde yer almaktadır. Bu alandaki teknik ve sosyal ihtiyaçlar, yenilikçi bir tasarımla siloların içinde çözülmüştür. Siloların birincil amacı çatı dokusunda biriktirilen yağmur suyunun depolanması ve gerektiğinde yapının diğer bölümlerine aktarılmasıdır. Yağmur suyu, toplanması ve geri kazanımı en kolay olan su kaynağıdır. Bu sistemle günümüzdeki ciddi su problemiyle başa çıkabilecek miktarda su geri dönüştürülmektedir ve gri şebeke suyundan %60’a kadar tasarruf sağlayabilmektedir. Su geri dönüştürüldükten sonra yapı içinde dağıtılır ve tarım alanlarında sulama amaçlı kullanılır.

Kentsel tarım alanlarının arasına hafif strüktüre sahip atölyeler yerleştirilmiştir. Yerleşimleri fonksiyonlarına göre belirlenmiştir. Atölye ve tarım alanları arasında kullanıcılar için serbest bir sirkülasyon kurgulanmıştır. Atölyelerin kentsel tarım alanlarıyla güçlü bir ilişki kurması için cepheleri tamamen saydamdır.

Geri dönüşüm merkezi su arıtma sistemleri ve atık kağıt dönüşüm sistemiyle kentin sürdürülebilirliğine katkıda bulunmayı hedeflemektedir. Teknik hacimler ve ofisler bodrum katta, sistemler ve sirkülasyonlar ise üst katlarda  çözülmüştür. Geri dönüşümün bünyesinde yer alan sergi alanı ile sadece geri dönüşümü değil aynı zamanda kullanıcılara geri dönüşüm bilincini aktaran bir deneyim sağlamaktadır.

Kentsel Tarım + Fuaye

Oditoryum, kentsel tarım alanları ve geri dönüşüm merkezini bünyesinde barındıran Atölye XXII, sürdürülebilirliği temel alarak oluşturulmuştur. Su depolama ve arıtma teknolojileri, kent dokusuna yeşili dahil eden tarım alanları, pasif havalandırma ve güneş panelleri gibi çevreci çözümlerle geleceğin sürdürülebilirliğine teşvik eden bir yaklaşımdır.

English Text

Atolye XXII is the cultural center prototype of the 22nd century. The design promotes the importance of sustainability, not just by using eco-friendly details but rather creating a holistic concept of social sustainability. The project aims to create a sustainability culture in Istanbul’s most industrial area by coalescing urban agriculture and recycling with a public auditorium. The building acts as a factory to offer its users a unique experience in which they have the chance to explicitly observe concepts like recycling, reuse, water collection, and cultivation.

Kesitler

The project site, Kagithane, is a district directly affected by the urban regeneration process in Istanbul. Kagithane is a place with lots of idle and desolated factory buildings converted into high rise residential monstrosities. Money is the only real design criteria for this huge transformation in urban identity. Thus, it is the perfect place to place an architectural manifest. We ignited the sustainability fire in the heart of the problem.

The building consists of three main parts; the auditorium, recycling center & museum and the transparent, light-weight indoor farming space connecting these two volumes. The design strategy is based on visitor experiences. Visitors of the center are encouraged to observe and be a part of everything that is going on in the building to make the world a better place. Steel catwalks spanning the whole length of the building, silos containing restrooms and cafes, open workshop spaces and transparent surfaces are designed considering the involvement of people to the process.

Kesitler

The building works as a self-sufficient machine. The sloped roof structure collects water and the water is stored in silos for agricultural use. The semi-transparent solar panels on the roof provide energy for the auditorium and workshops. Paper and solid waste are recycled and greywater is depurated in the recycling center for re-use.

The post Atölye XXII appeared first on Arkitektuel.

La Fabrica (The Factory)‘nın hikayesi Ricardo Bofill’in, Barselona yakınlarında bulunan eski bir çimento fabrikasını 1973 yılında satın alması ile başlıyor. Bofill, 30‘dan fazla siloya sahip, büyük galerilere ve makine odalarına sahip eski fabrikayı kendi mimari ofisi olan Taller de Arquitectura’nın ofisi ve kendi özel evi haline getirmiş.

© Ricardo Bofill

Çimento fabrikası Katalanya’nın ilk endüstriyelleşme dönemlerinden kalan ve yıllar boyunca, üretim sürecinin gerekleri doğrultusunda çeşitli ek binalar inşa edilerek tamamlanan bir yapı. Bofill, vernaküler mimarinin etkilerini gösterdiği bu tarihi çok katmanlı yapının içindeki mekanların gelecekteki kullanımlarını hayal ederek ortaya yeni ve deneysel bir ofis&ev kompleksi ortaya çıkarmış.

© Ricardo Bofill

Bofill, satın aldığı yapıyı incelediğinde fabrikanın içinde hiçbir yere çıkmayan merdivenler, çok büyük fakat işlevsiz mekanlar, boşluklardan sarkan anlamsız objeler gibi sürreal ve dikkat çekici elemanlar ile karşılaştı. Yapının brutalist kimliği, yapının genelindeki tezatlık ve ilgi uyandırıcı mekanlar Bofill’i heyecanlandırmış. Bofill, fabrikanın bu özelliklerini koruyarak, yapının yeniden tasarlanmasına bir sanat eserine başlıyormuş gibi yaklaşmış. “Buradan daha iyi hiçbir yerde yaşayamıyor ve çalışamıyorum. Burası işime odaklanabildiğim ve olabilecek en soyut şekilde düşünebildiğim tek yer. Çimento Fabrikası mükemmel bir eser. Yaşam burada kesintisiz bir şekilde devam ediyor, iş ve tatil arasındaki farkı algılayamıyorum. Beni dış dünyanın tüm etkilerinden koruyan, Katalan Sanayi Devrimi’ni yaşıyormuş gibi hissettiren kapalı bir evren burası.” Ricardo Bofill.

© Ricardo Bofill

La Fabrica’nın inşaatına, çimento fabrikasının bazı kısımlarının patlayıcılar kullanılarak yıkılması ile başlandı. 1,5 yıl süren bu aşama sonucunda bazı saklı mekanlar ortaya çıkarıldı ve bazı mekanlara yeniden değer kazandırıldı. Bir sonraki aşamada fabrika yeşillendirildi. La Fabrica’yı oluşturan beton siloların ve devasa kütlelerin duvarlarından ve çatılarından sarkan yeşil bir tabaka ile fabrikaya hayat kazandırıldı. İnşaat sürecinin son aşaması ise fabrika mekanlarındaki işlevlerin değiştirilmesiydi. Bofill, çimento fabrikasının mekanlarına yeni işlevler kazandırdı ve bina yeni bir programa sahip oldu. Tüm bu işlevlerden sonra Katedral, bahçeler ve silolar çok daha görünür bir hal aldı. La Fabrica’ya eklenen yeni yapıların ise fabrikada bulunan eski yapılardan ayırt edilmesi istendi. Bu nedenle, yeni yapılarda vernaküler mimari ile zıt bir mimari dil kullanıldı. Pencereler, kapılar, merdivenler gibi yeni yapı elemanları dış duvarlara ve bazı mekanların içine yerleştirildi.

© Ricardo Bofill

Stüdyo, La Fabrica’nın içindeki Taller de Arquitecture stüdyosu fabrika silolarının içinde dört kata yayılmış şekilde tasarlandı. Dört kat arasındaki ulaşım döenl bir merdiven ile sağlanıyor. Ofisin kültürüne göre belirlenmiş stüdyo kat planı farklı işlevlere hizmet edecek şekilde tasarlanmış. Ricardo Bofill’in ofisi birinci katta bulunuyor. 4 metre tavan yüksekliğine sahip minimalist ofisin duvarları beyaza boyanmış. Stüdyoda kullanılan mobilyaların çoğu Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış ve stüdyodaki kapı, pencere ve dekoratif elemanlar fabrikanın vernaküler, endüstriyel mimarisiyle tezat oluşturacak şekilde; tarihi, kültürel mimariye referans veren parçalar.

© Ricardo Bofill

Katedral, Fabrika mekanlarının yeniden işlevlendirilmesi kapsamında, fabrikanın büyük salonu konferans ve sergi odasına dönüştürülmüş. Toplam 10 metre tavan yüksekliğine sahip bu ferah mekanda kısmen paslanmış yüzeyler ve çıplak beton duvarlar ile fabrikanın endüstriyel kimliği estetik olarak korunmuş. Çelik ve ahşap konferans masası, siyah deri koltuk, sandalyeler, çelik kahve masası gibi yeni mekanda kullanılan eşyalar da yine Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış.

© Ricardo Bofill

Bofill’in Evi, Bofill, çimento fabrikasını satın aldığı andan itibaren bu endüstriyel yapının içinde bir yaşam kurgulamış. La Fabrica, Bofill için bir fabrikadan fazlası. Fabrikayı kendi sürekli çalkantılı, göçebe yaşam tarzının zıttı bir yaşam ortamını kurabileceği bir fırsat olarak görmüş. Bofill fabrikanın üst kısmında bulunan sadece kaba betondan oluşan geniş bir alanı evinin ana yaşam alanı olarak belirlemiş. Kusursuz bir küp hacmine sahip mekan ritmik kemerli pencerelere sahip. Bofill bu odayı “Evcil, anıtsal, brutalist ve kavramsal” kelimeleriyle tanımlıyor. 

© Ricardo Bofill

Zemin katta bulunan mutfak-yemek odası ise ailenin evin içindeki buluşma noktası. Odanın ortasında, demir bacaklar ile desteklenen beyaz mermer bir masa bulunuyor. Oscar Tusquets tarafından tasarlanan çift taraflı şömine ise odaya farklı bir ambiyans kazandırıyor. Orta kattaki geleneksel Fas duvar kaplaması ile dikkat çeken ‘pembe oda’ ise daha küçük ve özel yaşam alanı olarak kurgulanmış. Kırmızı Alicante mermeri yemek masası ve büyük  şömine odaya karakterini veren parçalar. Taller de Arquitectura tarafından tasarlanan sandalye ve tabureler ünlü Katalan mimar Antoni Gaudi’nin tasarımlarının bir yorumu.

The post La Fabrica appeared first on Arkitektuel.