©Simon Menges

David Chipperfield Architects’in Berlin ofisi tarafından tasarlanan James-Simon-Galerie son yüzyılda Berlin’in müzeler adasında yapılan ilk yeni bina. Friedrich August Stüler’in forum mimarisinin bir devamı olarak yerini alan James-Simon-Galerie müzeler adasına yeni giriş binası olarak hizmet ediyor. Aynı zamanda Kupfergraben Kanalı ve Neues Müzesi arasındaki bütünlüğü sağlıyor. Bina, Karl Friedrich Schinkel’in Neuer Packhof isimli idare binasının 1938 yılına kadar durduğu dar bir arazi şeridinde yer alıyor. Galeri, Bergama Müzesi ile yer üstünde fiziksel bir bağlantı kuruyor ve müzeyi bodrum katındaki arkeolojik gezinti alanıyla Neues Müzesi, Altes Müzesi ve Bode Müzesi ile birleştiriyor.

©Simon Menges

Neoklasik ve modern mimarinin melezi olarak oluşturulmuş görkemli tarzıyla James-Simon-Galerie, müze ziyaretçileri için hizmet alanları, geçici sergi alanı ve yaklaşık 300 kişilik bir oditoryuma sahip. Ayrıca müzenin ihtiyaç duyduğu tüm diğer ek tesisleri barındıran tasarım, taş kaidenin üzerinde ikonik bir sütun dizisi içeriyor ve klasik bir piano nobile* ifadesi yakalamayı amaçlıyor.

Piano nobile, genelde klasik rönesans mimarisinde kullanılmış olan, odalardan daha iyi bir görüşe sahip olmak, koku ve rutubetten uzaklaşmak amacıyla sokak seviyesinden yükseltilmiş ilk kat.

©Simon Menges

Galerinin cephesi boyunca yer alan ince sütunlar, Neues Museum’da sona eren Stüler’in kolonisini çağdaş bir biçimde devam ettirerek Neues Museum ve James-Simon-Galerie arasında sütunlu, yeni bir avlu oluşturuyor. Üç sahanlıklı geniş merdivenler ziyaretçileri müzeye davet eden önemli bir unsur. Merdivenlerle üst seviyeye gelen ziyaretçiler, fuayeye giriş yapıyor ve Pergamon Müzesi’nin sergi katına direkt olarak varabiliyorlar. Fuaye aynı zamanda kafeteryayı da içine alıyor ve Kupfergraben kanalı boyunca uzanan binanın büyük terasına açılıyor. Ana giriş fuayesinin altındaki asma kat, müze dükkanı, büyük bir vestiyer, tuvalet ve kilitli dolaplara ev sahipliği yaparken, geçici sergi alanları ve oditoryum bodrum katında bulunuyor. Galerinin temel işlevleri (oditoryum, vestiyer ve geçici sergi alanları) binanın alt seviyelerine itilerek, giriş seviyesinin çevreyle ilişki kurarak yayılması ve terasın halka açık hale gelmesi sağlanmış.

©David Chipperfield Architects

James-Simon-Galerie’nin mimari dili, müze adasının mevcut unsurlarını benimsemiş; temel olarak yapıların dış mimarisi, genel mimari topoğrafya, koloniler ve dış mekan merdivenleri. Ayrıca proje, müze adası oluşumunda yer alan diğer mimarlardan referanslar da içerir. Yapının doğal taş agregası ile yeniden yapılandırılmış taş malzeme seçimi, müzeler adasının zengin materyal paletinde yer alan kireçtaşı, kumtaşı, işlenmiş cepheleriyle iç içe geçen bir görünüm sergiler.

İç mekanlarda ise genelde pürüzsüz şekilde uygulanan in-situ (yerinde dökme) beton tercih edilmiş. Mermer bilet gişeleri, deri döşemeli banklar ve bakır kaplamalı tavanlar gibi parlak vurgular yine iç mekandaki diğer ayrıntılar. Fuayedeki zeminden tavana uzanan pencereler sayesinde gelen ışık, ziyaretçileri oyalanmaya teşvik ediyor -Chipperfield’e göre bu binanın “programsızlığının” önemli bir parçası.

©Simon Menges

Bodrum katında, üst katların gölge ve ışık oyunları, geçici serginin tünel gibi olan yapısı ve gri betonla kayboluyor. Oluşan bu loş ışık durumu, çoğu müzenin kalbi olarak kabul gören geçici sergiyi yeraltına almanın bir sonucu. Fakat bu yerleşimle proje içindeki kamusal alan, ışığın baskın olduğu bir alana yükseltiliyor. “Proje bu kadar büyük bir alanı esnek aktiviteler için ayırarak bizi müzenin ne olduğunu ve kimin için var olduğunu yeniden düşünmeye teşvik ediyor. Müzeler bir zamanlar dünyadan yalıtılmış kapalı kutulardı, ancak günümüz müzelerinin dinamik sosyal alanlar olması gerekiyor.” diye belirtiyor Chipperfield.

The post James-Simon-Galerie appeared first on Arkitektuel.

© Archdaily

Karl ve Martha Lemke Obersee çifti Berlin-Hohenschönhausen bölgesinden bir arsa alır ve Şubat 1932’de Ludwig Mies van der Rohe’yi burada bir konut yapmak için görevlendirir. 1932 yılında Mies’in projesine izin verilir ve Lemke Evi (Landhaus Lemke ya da Lemke House), 1933 yılının Mart ayında tamamlanır.

© Archdaily

Mies, 1938 yılında ABD’ye göçmek üzere Almanya’yı terk etmiştir ve Lemke Evi, Mies’in Almanya’da tasarladığı son evdir. Aynı zamanda Lemke Evi, Bauhaus’un Dessau ve Berlin’de kapatıldığı dönemde inşa edilmiştir. Mies, bu yığma yapıyı oldukça basit ve fonksiyonel detaylar kullanarak tasarlamış. L şeklindeki plan kurgusuna sahip olan ev bir açık avluya ve Obersee Gölü’ne bakan bir terasa sahip.

© Archdaily

Lemke Evi, Mies van der Rohe’nin diğer evleri ile kıyaslandığında oldukça sade ve basit kalmaktadır. Tuğladan yapılan bu bungalov tek katlı ve düz çatılı bir yapı. Evin en dikkat çeken mimari unsuru binanın bahçeye bakan cephesindeki açılı geniş cam açıklıklar. Bu cam açıklıklar sayesinde evin içinde ferah ve canlı bir atmosfer yaratılmış.

Evin göle bakan cephesinde geniş açıklıklar tercih edilirken, sokağa bakan cepheye iste küçük pencereler yerleştirilmiş. Bu sayede ev yaşamının mahremiyeti korunmuş oluyor.  Lemke Evi, bu bağlamda Mies’in tipik ev tasarımına oldukça benzer. Evin bahçesi ile iç mekan arasında opak bir sınır olmaması, yapının içindeki mekan algısını değiştirmektedir. Kullanıcılar, evdeyken hem içerde hem de dışarda hissedebiliyor.

© Archdaily

Lemke Evi, 1945 yılında sonra önce sırasıyla garaj ve çamaşırhane olarak kullanılmış. Yapı 2000-2002 yılları arasında restore edilmiş. Günümüzde Mies van der Rohe Haus adı verilen bina modern sanat sergilerine ev sahipliği yapıyor.

Kaynaklar:

• İzmir Mimarlık Merkezi Bauhaus Sergisi
• “AD Classics: Landhaus Lemke / Mies van der Rohe” 08 Aug 2011. ArchDaily. Accessed 18 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/152464/ad-classics-landhaus-lemke-mies-van-der-rohe/> ISSN 0719-8884

The post Lemke Evi appeared first on Arkitektuel.

©Victoria Tomaschko

raumlabor berlin ekibi, Mayıs’tan Ekim’e kadar duracak, şehrin merkezinde kolektif çalışmaya, deneysel öğrenime ve bilgi aktarımına dayalı kentsel uygulamaları tartışan disiplinler ötesi ve su üzerinde bir laboratuvara imza attı -Berlin Yüzen Üniversite (the Floating University Berlin).

©Daniel Seiffert

Ekip Tempelhof uaçk pisti yakınındaki yağmursuyu muhafaza havzası, şu anda Berlin’de 20’den fazla ulusal üniversiteye ziyarate gelen öğrenciler ve bilim adamlarının toplanma noktası. Bunun yanında proje, tüm ülke çapından gelen uzmanlara, mimarlara, müzisyenlere ve dansçılara uğrak bir nokta oluyor. Yapıda dikkat çeken bir başka özellik kullanılan malzemelerin geri dönüşüm ürünleri olması ve bunlarla yaratılan herkesi barındıran kampüsün kurgusu.

©Daniel Seiffert

Berlin Yüzen Üniversite’nin amacı kentsel yaşamın rutinlerini ve uygulamalarını araştırmak ve tartışmak bir alan yaratmak. Geçici strüktür, farklı disiplinleri bir araya getirerek bu kentsel yaşam uygulama ve rutinleri üzerinde birtakım görüşleri, fikirleri organizasyonel bir dönüşüm içerisinde formüle etmeyi hedef edinmiş durumda. Yağmursuyu muhafaza havzasının deneysel arazisinin etrafında Berlin Yüzen Üniversite, bilinmeyen bir geleceğe odaklanarak kentsel uygulamaların çağdaş ve dirençli formlarını araştırıyor.

©Daniel Seiffert

Berlin’den öğrenci ve öğretmenler kampüsün yapımında yer aldılar. Kampüs dememizin sebebi Berlin Yüzen Üniversite’nin öğrenme mekanları, atölyeler, oditoryum, deneysel su filtreleme sistemleri için bir laboratuvar kulesi, bir mutfak, bar ve tabiki tuvaletleri barındırıyor.

Öğrenciler, öğretmenler ve raumlabor berlin, deneysel ve eğitsel formatlarda bilgi alış verişi gerçekleştirilebilecek bir mekan yaratıyorlar. Yüzen Üniversite’nin karakteri, barındırdığı birçok aktiviteye mekan sağlaması, her türlü bilim insanına kapılarını açması gibi, esnek. 

©Victoria Tomaschko

Disiplinler ötesi araştıma takımları bu komplekste bir araya gelip kentsel hayatın karmaşık sorularına cevap arıyorlar: Bu günlerde şehirler riskler, biçimsizleşme, küresel ısınma olasılığı, kaynak tükenmesi, çeşitlilik ve oldukça hızlanmış olan gelişim süreci gerekliliği ile nasıl başa çıkar? Kaynak veirmi yüksek olan bir gelecek için yaşamak ve çalışmak için ne gibi araçlar kullanmalıyız?

©Victoria Tomaschko

Mayıs, Temmuz ve Eylül’de Berlin Yüzen Üniversite, dünyanın her yerinden bilimle uğraşan herkesi, yağmursuyu muhafaza havzasını ve kampüsünü deneyimlemek, atölyelere, derslere, seminerlere, tartışmalara, konserlere ve performanslara katılmak üzere davet ediyor.

The post Berlin Yüzen Üniversite appeared first on Arkitektuel.

DZ Bank Binası (The DZ Bank Building), Almanya’nın ikinci en büyük bankası DZ Bank AG için Berlin’de Frank Gehry tarafından tasarlanmış bir yapı. 2001 yılında tamamlanmaış olan DZ Bank Binası, ticari ve konut alanlarından oluşuyor. Yapının ticari alanları Berlin’deki Pariser Meydanı (Pariser Platz) ve Brandenburg Kapısı (Brandenburg Gate) ‘e bakacak şekilde konumlandırılmış; 39 apartmanı barındıran konut kısmı ise Behrenstrasse isimli caddeye bakıyor.

© artursalisz

Yapının iki cephesi de, Brandenburg Kapısı’na uyum sağlaması açısından, solgun renkli kireç taşıyla ile kaplanmış. Böylece şehrin karakteriyle daha uyumlu bir yapı olması amaçlanmış DZ Bank Binası’nın. İki cephe bunun dışında birbirinden tamamen bağımsız bir şekilde kurgulanmış, kesitten bunu anlayabilmek biraz mümkün. Bunun sebebi iki cephenin de birbirinden farklı kentsel alanlara yöneliyor olması ve ölçeklerinin bu kentsel mekanlarla tanımlanmış olması Gehry tarafından. Örneğin; Pariser Meydanı’na bakan cephe, şehirdeki resmi binlarının karakterine uyacak delikli cepheyle, basit, derin girintiye sahip pencere boşluklarıyla kurgulanmış. Diğer cephe ise daha dinamik olarak kurgulanmış yalnızca duvarın formuyla oynayarak.

© Nancy Da Campo

Yapının dikkat çekici kısmı içinin tasarımı. Pariser Meydanı’ndan ana girişte DZ Bank Binası’nın cam bir kanopiyle örtüldüğünü görüyoruz. Yüksek bir hacim olarak düşünülmüş olan fuaye alanında kullanıcının yapının içindeki geniş atriumu -yapının en dikkat çekici kısmını- gözlemlemesi mümkün kılınmış. Kullanıcılar burada kıvrımlı cam tavan ve yeri görebiliyor.

Ofis alanları bu atirum etrafında konumlandırılmış. İki cephesi bitişik yapılarla kaplandığı için de yapının iç kısmına, atiruma yönelim sağlanmış ofislerde. Burada oldukça dikkat çekici bu kıvrımlı cam tavan ile doğal ışık alımı sağlanmış hem ofislere hem de yapının tümüne.

© WikiArquitectura

DZ Bank Binası’nın bir diğer dikkat çeken kısmı konferans salonunun bulunduğu alan. Konferans salonu, atriumun içindeki cam tavanın merkezinde heykeli bir kabuk ile sarılmış. Frank Gehry’nin dekontrüktivist yaklaşımlarıyla imzası haline gelmiş ilginç formların bir örneği olan kabuk, dışta paslanmaz çelik; iç mekanda ise ahşap ile kaplanmış. Bu ana konferans salonu, DZ Bank Binası projesinin kalbi. Diğer konferans salonları atirumda görünür cam döşemenin altında yerlerini almış. Burada banka kısmının kafeteryası gibi hacimler de bulunuyor.

© Nancy Da Campo

Farklı bir atrium da konut kısmında bulunuyor. Atirumla yine tavandan gelen doğal ışığın apartmanlara girmesi sağlanmış. Bu sefer bir havuzla kurgulamış Gehry atirumu; bunun sebebi tavandan gelecek ışıkla daha dinamik bir mekan tanımlayabilmekmiş. Farklı büyüklükteki apartmanları barındıran kısımda dış cephedeki dinamikliğe benzer bir öge yaratmış havuzla sağlanan ışık oyunları.

© Nancy Da Campo

Cam tavanı ve oldukça özgün kabuğa sahip konferans odasıyla DZ Bank Binası Gehry’nin mimarisi anlayışını yansıtan örneklerden yalnızca bir tanesi. Yapı, Berlin’e özellikle iç kurgulanışı ve değişik cephesiyle dikkat çekici bir bina kazandırmış.

Kaynak: “DZ Bank Building / Gehry Partners” 16 Kasım 2017. ArchDaily. Accessed 11 Şubat 2018. <https://www.archdaily.com/883729/dz-bank-building-gehry-partners/>

The post DZ Bank appeared first on Arkitektuel.

©Guenter Schneider

Proje, 1987’de Berlin yönetimi tarafından açılan Berlin’de varolan Yahudi Müzesi’nin genişletilmesi için düzenlenen bir yarışma sonucu ortaya çıkmış. İlk olarak 1933’te açılmış olan müze, 1938’de Nazi yönetimi tarafından kapatılmış ve 1975 yılına kadar terkedilmiş bir haldeydi. Berlin’deki Yahudi nüfusunu, özellikle II. Dünya Savaşı sonrası, Berlin’e  tekrar kazandırmak için açılan yarışmada Daniel Liebeskind’in projesi birinci seçilmiş. Uluslararası birçok proje arasından Liebeskind’in projesinin seçilmesinin sebebi, kavramsal olarak soykırımdan önce, sonra ve soykırım sırası Yahudi yaşamını yansıtacak, şekilsel ve oldukça radikal bir tasarım olmasıymış. Berlin Yahudi Müzesi, 1999 yılında tamamlandıktan sonra 2001 yılında hizmet vermeye başlamış, terkedilmiş müze yapısı da böylece tekrar kullanılmaya başlanmış.

©Libeskind

Libeskind için Yahudi Müzesi, bir yarışmadan çok Berlin’de kaybolmuş olan bir kimliği tekrar kurmak ve güvence altına almak anlamına geliyor. Konsept olarak Libeskind müzede yokluk, boşluk ve görünmezlik hissini vurgulamak istemiş -bunlar Yahudi kültürünün yok oluşunu simgeliyor. Müzenin mimari dili soykırımın hem Berlin şehrinde hem de Yahudi kültüründeki etkisini müzenin ziyaretçilere deneyimleteceği duygular ve anlatımla birlikte kurgulanmış. Mimariyi bunları anlatan bir öge olarak kullanıyor Libeskind.

©Mal Booth

Yapının formu da Yahudilerin sembolünün soyutlanmış bir hali olarak düşünülmüş. Müzenin taşıyıcı kısımları farklı tarihi olayları niteleyen alanlar olarak düşünülmüş ve bu olaylar çizgilerle birbirine bağlanmış; ortaya çıkan form da bunun yükseltilmesiyle oluşturulmuş. Sonuç olarak zikzak bir yapı elde edilmiş.

Formu itibariyle eski müze yapısından tamamen ayrılsa da Berlin Yahudi Müzesi’ne eski müze binasından geçilmeden girilemiyor. Bu eklenti kısma girmek için ziyaretçiler eski müzeye girip buradan bir yeraltı koridoruyla yeni müze binasına geliyor. Burada amaçlanan birbirinden farklı iki yapıyı bir bütün haline getirmek.

©BitterBredt

Yer altı koridorundan geçtikten sonra kullanıcıları bir yol ayrımına getiriyor Berlin Yahudi Müzesi. Buradan üç rotaya ayrılıyor. Üç farklı rota da Alman tarihinde Yahudi olma deneyimini anlatacak şekilde tasarlanmış. Yahudilerin Almanya’dan göçü ve soykırım anlatılıyor bu koridorlarda. Libeskind burada yapının zikzak oluşumunu takip eden, ziyaretçilerin gidiş yolu boyunca farklı deneyimlerine olanak sağlayan bir gezinti yaratıyor iç mekanda.

©Libeskind

Dışarıdan bakıldığında Berlin Yahudi Müzesi, iç düzeninde bu düzene uyan bir şekilde kurgulandığı alıgısını yaratıyor; fakat iç mekanlar oldukça kompleks. Libeskind’in yaratığı gezinti ağı ziyaretçileri galerilere, boş mekanlara ve çıkmaz sokaklara yönlendiriyor. Dışta ise müzeye eklenen bu yeni alanın büyük bir kısmının pencere boşluklarından oluştuğunu ve materyaldeki değişimleri vurguladığını görüyoruz. İç mekan betonarme ile oluşturulmuş. Malzeme ve yapıya açılmış ince yarıklar, gezilen mekanlardaki boşluğu ve çıkmaz sokak hissini vurgular biçimde kullanılmış. Libeskind Yahudilerin II. Dünya Savaşı’nda hissettiklerini yansıtıyor ve bunu ziyaretçilere aktarmayı amaçlıyor; en karanlık anda bile tüm umudu yeniden yeşerten küçük bir ışık izi.

©Cyrus Penarroyo

Berlin Yahudi Müzesi’nin en etkileyici ve en güçlü mekanlarından biri de soykırımda kaybedilen tüm Yahudileri temsil eden 10.000 kaba demir suratın tüm zemin boyunca yerleştirilmiş olduğu alan. Beton duvarların oluşturduğu soğuk, boğucu etki ve tavandaki küçük yarıktan gelen ışıkla yapıyı müzeden çok çoğu kişinin anlayamamış olduğu tarihi bir olayı deneyimleten mekan olarak tasarlamış Libeskind, bunun en yoğun deneyimlediği alanlardan biri de burası.

Son olarak ziyaretçileri Sürgün Bahçesi’ne getiriyor rota. Ziyaretçiler, bu mekanda arasında kaybolmuş hissettikleri 49 beton sutün görüyor. Tavan ise tamamen açık ve gökyüzü görünüyor. Libeskind’in tarih boyunca yaptırdığı duygusal gezi burada son buluyor Berlin Yahudi Müzesi’nde.

©BitterBredt

İnsan deneyimini güçlü mimari bir kompozisyona dönüştürebilen Daniel Libeskind’in tarih ile şekillendirdiği, tarihi deneyimleten güçlü bir mekan yarattığı güncel eserlerinden biri olan Kanada Soykırım Anıtı’na buradan bakabilirsiniz.

The post Berlin Yahudi Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Berlin Filarmonik, II. Dünya Savaşı sırasında şehirdeki eski filarmonik konser salonunun yıkılması sonucunda 1963 yılında Hans Scharoun tarafından tasarlanmıştır. Berlin’in kültürel merkezlerinden biri olarak gösterilen yapı aynı zamanda Alman mimari Hans Scharoun’un en ünlü eseridir.

© Photographs of Architecture

Scharoun’un organik ve futuristik tasarımı, doğrudan yapının işlevine hizmet etmektedir. Müzik, kavramsal ve fiziksel olarak tasarımın merkezinde bulunmaktadır ve tasarımın merkezinden, konser salonunun arka sıralarına doğru artmakta ve yayılmaktadır. Bu bağlamda yapının programı da oldukça basittir. Berlin Filarmonik, 2500 kişilik bir ana oditoryum ve 1200 kişilik daha küçük bir oda müziği salonu bulundurmaktadır. Yapının programı her ne kadar basit olsa da, yapıyı ilginç kılan Scharoun’un mimari ve mekansal olarak programa kattığı değerlerdir.

© Photographs of Architecture

Ana oditoryumda sahne konser salonunun merkezinde bulunuyor. Oturma düzeni, birtakım  offset teraslar tasarlanarak merkezi sahnenin çevresinde kurgulanmış. Bu sayede Scharoun oditoryumun içinde akustik performansı olabildiğince optimum seviyede tutmaya çalışmış. Yapının kesitine bakıldığında, konser salonu müziğin konkav küresel bir akvaryuma benzetilebilir. Böylece müzik oditoryumun içinde her yönde yayılabilmekte. Oditoryumun üstünü katlanarak kapatan tavan tasarımı da sesin yayılmasını sağlayan bir başka yapısal eleman.

© greatbuildings.com

Hans Scharoun, Berlin Filarmonik projesi dışında çok fazla tanınan bir mimar değil. Organik mimari ile ilgilenen Scharoun, işlerinde doğa ile mimari arasındaki dengeyi kurmaya çalışmaktadır. Scharoun, Berlin Filarmonik projesinde de bu yolu izleyerek, mimari ve müzik ile arasında bir uyum yakalamaya çalışmış.

© Wikimedia Commons

Berlin Filarmonik’in etkileyici iç mimarisi yapının dışına da yansımış durumda. Konser salonlarının içindeki kıvrımlı ve açılı kompozisyon, salonların kütlesel formlarını da etkilemekte. Yapının genel formunu oluşturan çadıra benzeyen, farklı açılarla bir araya gelen kütleler, binaya eğlenceli ve estetik bir hava katıyor.

© Photographs of Architecture

Yapının dinamik cephe tasarımı, Berlin Filarmonik’in hemen kuzeyinde bulunan Berlin’in en büyük parklarından biri olan Berlin Tiergarten ile ilişki kuruyor. Farklı açılarla bir araya gelen, kıvrımlı cephe tasarımı, Tiergarten’in topoğrafyasını taklit ediyor. Cephede kullanılan sarı metal plakalar ise yapının şekli ve peyzaj arasında doğal ve pürüzsüz bir ilişki kurulmasını sağlıyor.

The post Berlin Filarmonik appeared first on Arkitektuel.