© Philippe Ruault

Porto Filarmoni Orkestrası’na ev sahipliği yapmak üzere OMA tarafından tasarlanan Casa da Musica, Portekiz’in mimari sembollerinden bir tanesi. Tarihi Rotunda da Boavista bölgesine yerleştirilen yeni bir meydan üzerinde bulunan yapı aynı zamanda şehrin kamusal kurgusunu da yeniden inşa ediyor. Yapımına 1999 yılında başlanan Casa da Musica 2005 yılında tamamlanmış.

© OMA

Geçtiğimiz yıllar boyunca pek çok mimar, kutu şeklindeki konser salonu algısını yıkmak için çaba gösterse de bu denemelerin çoğu başarısızlıkla sonuçlanmış. OMA, bu şeklin sağladığı akustik avantaj ile savaşmak yerine, içi boş iç mekan ile kamusal dış mekan arasındaki ilişkiyi farklı bir şekilde kurarak geleneksel konser salonu tipolojisini canlandırmaya çalışmış. 

Kütle Diyagramı / © OMA

OMA’nın tasarım aşamasında verdiği önemli kararlardan biri projenin yeri olmuş. Rem Koolhas ve Ellen van Loon, Casa da Musica’yı bölgeye karakterini veren tarihi yapı dizisinin yanında inşa etmek istememiş. Yeni konser salonu için Rotunda parkına bakan izole bir platonun üstü tercih edilmiş. Böylece konser salonunun yeri sembolik bir değer kazanırken aynı zamanda görünürlük ve erişilebilirlik açısından da stratejik bir konum elde edilmiş.

© Philippe Ruault

Casa da Musica’nın içinde kutu şeklinde 1,300 kişi kapasiteye sahip bir ana oditoryum bulunuyor. Yapının kesitine bakıldığında, ana konser salonu yerin üstünde bulunan açılı hacmin içinden oyulmuş dikdörtgen prizma şeklinde bir boşluk olarak algılanıyor. Kutunun iki ucunda ondüle cam paneller ile kaplanmış. Bu sayede konser salonu Porto’ya açılıyor ve kentin kendisi sahne arkasını oluşturuyor.

Ana oditoryumun yanı sıra yapının içinde farklı etkinliklerin gerçekleştirilebilmesi için esnek bir şekilde tasarlanmış küçük performans alanları, prova odaları, kayur stüdyoları, bir eğitim alanı, restoran, teras, barlar, VIP odası, idare ofisleri ve 600 araç kapasitesine sahip bir yer altı otoparkı bulunuyor.

Kesit

Casa da Musica’yı özgün kılan unsurlardan bir diğeri ise malzeme ve renk seçimi. Oditoryumun iç duvarlarında tercih edilen altın desenli ahşap paneller, salonun iki ucundaki cam perde duvarlar ile eşsiz bir kompozisyon oluşturuyor. Kompleksin içindeki VIP odasında ise üzerinde pastoral resimler bulunan seramik karolar kullanılmış. Çatı terasında ise siyah beyaz kare seramik kaplama tercih edilmiş. Bazı kamusal alanların döşemelerinde alüminyum kaplama kullanılmış.

© Philippe Ruault

Kompleksin içinde büyük ve merkezi bir fuaye bulunmuyor. Bunun yerine merdivenler, platformlar ile oluşturulmuş sirkülasyon ağı yapının içindeki mekanları birbirine bağlıyor ve bir fuaye görevi görüyor. Bu sayede yapı içinde eşsiz bir deneyim üretirken, yapıyı büyük festivallerden küçük performanslara kadar pek çok farklı etkinlikte kullanabilme imkanı sunuyor. Böylece OMA’nın tasarımı bir ‘Müzik Evi’ne dönüşüyor.

© Philippe Ruault

Casa da Musica görsel ve mekansal olarak çok yüzlü geometrik dış görünüşünün tanımladığı bir yapı. Konser salonunu oluşturan tüm mekanlar bu çok yüzlü formun içinden ‘çıkarılarak’ tasarlanmış. Ortaya çıkan kütlenin 40cm genişliğindeki kabuğu yapının ana taşıyıcısı. Aynı zamanda konser salonunun 1 metre kalınlığındaki betonarme duvarları yapının ayakta durmasını sağlıyor. OMA, yapının strüktürel çözümlerinde dünyaca ünlü mühendislik firması Arup ile çalışmış.

The post Casa da Musica appeared first on Arkitektuel.

© Henning Larsen Architects

Henning Larsen Architects, dünyaca ünlü sanatçı Olafur Eliasson ile birlikte çalışarak Harpa Konser Salonu ve Konferans Merkezi’ni tasarladı. 2011 yılında tamamlanan proje İzlanda’nın başkenti Reykjavik’te bulunuyor ve yapı şehrin en önemli kültürel merkezlerinden bir tanesi. Reykjavik’in liman bölgesinde, deniz ve kara sınırı üzerinde yükselen yapı hem gökyüzü, deniz ve şehrin canlı yaşantısı ile bağlantı kuruyor.

© Henning Larsen Architects

Projenin mimarı Hansen Larsen Architects, Olafur Eliasson ve Alman mühendislik firmaları Rambøll ve ArtEngineering GmbH’nin ortak çalışmaları sonucunda Harpa Konser  Salonu’nun çarpıcı cephesi inşa edilmiş. Ayrıca projenin detay çalışmalarında yerel mimarlık ofisi Batteríið Architects de görev almış. Olafur Eliasson’un cephe tasarımını daha detaylı olarak aktardığı yazı ve görsellere kendi sitesinden ulaşılabilir. 

© Henning Larsen Architects

Harpa Konser Salonu ve Konferans Merkezi, 28,000 metre karelik, şehrin deniz ve dağ manzarasına hakim bir liman arazisi üzerinde bulunuyor. Bu büyük kültür kompleksi, içerisinde bir giriş alanı, fuaye, ortada bulunan dört salon, ofislerin de bulunduğu bir kulis alanı, idare ofisleri, prova salonu ve soyunma odalarını barındırıyor. Yapının içindeki üç büyük konser salonu yan yana duruyor. Bu salonlara yapının güney kısmından giriş sağlanırken, kuzey kısmında ise kulis girişi bulunuyor. Merkezin dördüncü katında ise daha özel performansların sergilendiği küçük bir salon var.

© Henning Larsen Architects

Yapının güney cephesi, 12 taraflı modüllerin bir araya getirilmesiyle oluşturulmuş. Bazalt kristallerinden esinlenilerek oluşturulan bu çelik iskelete sahip modüller, farklı renklerdeki camlar ile kaplanmış. Bu sayede cephe, liman ve gökyüzünden aldığı ışıkları yansıtan interaktif bir perdeye dönüşüyor. Yapının diğer cephelerinde ise bu geometrik kompozisyonun iki boyutlu hali kullanılmış.

© Henning Larsen Architects

Fuayeden bakıldığında, yan yana duran konser salonları bir dağ kitlesini andırıyor. Bu kitlenin merkezinde 1800 kişilik ana konser salonu var ve ana salonun içine tamamen kırmızı rengi hakim. Bu hacim organizasyonu, açık ve şeffaf cephe ile etkileyici bir tezat oluşturuyor.

The post Harpa Konser Salonu ve Konferans Merkezi appeared first on Arkitektuel.

Adagio Valley Müzik Departmanı, Seoul’ün Dongdaemun-gu bölgesinde bulunan Seoul Üniversitesi kampüsünün içinde Wooridongin Architects tarafından tasarlandı. Proje kampüsün uç kısmında, Baebong dağlarının başladığı bir alanda yer alıyor. Önceleri kampüsün geri dönüşüm tesisi olarak tasarlanmış olan alan, üniversitenin müzik bölümü tarafından kullanılacak yeni binanın inşası için seçilmiş. Alanın arkasında bulunan dağa ve kampüsün yeşil karakterine zarar vermemek amacıyla yeni yapının sınırları, eski geri dönüşüm tesisi yapısının sınırlarının dışına çıkmayacak şekilde tasarlanmış.

© Kim Jae-Kyeong

Yapının dışında küçük bir gölet ve bir sahne bulunuyor. Böylece yapının etrafı önündeki gölet ve sahne ile arkasındaki Baebong dağı ile sınırlanmış durumda. Ayrıca Seoul Üniversitesi kampüsünün en ucunda, kampüsün en yüksek noktalarından birinde bulunduğu için Adagio Valley Müzik Departmanı ihtişamlı bir kampüs manzarasına sahip.

© Kim Jae-Kyeong

Adagio Valley Müzik Departmanı hacimsel olarak ikiye ayrılmış; alt ve üst hacimlerden oluşan bir yapı. Departman binasının en büyük mekanı olan konser salonu binanın en üst katına yerleştirilmiş. Böylece konser salonu binanın içindeki en iyi manzaraya sahip konumda. Müzik departmanının gerektirdiği ders odaları, prova odaları ve ofisler binanın alt katında bulunuyor.

© Kim Jae-Kyeong

Alt hacmin ortasına geniş bir avlu tasarlanarak hem yapının kütlesi hafifletilmiş, mekansal olarak fuaye ferahlatılmış ve binanın içinden Baebong dağının görünmesi sağlanmış. Ayrıca bu avlu prova odalarını binanın diğer mekanlarından ayıran bir geçiş mekanı görevi görüyor. Böylece yapının içinde ses yalıtımı mekansal koordinasyon ile sağlanmış. Teraslı olarak tasarlanmış avlu yapıya giren insanları konser salonuna doğru yönlendiriyor ve avlunun kıvrımlı duvarlarının yanına yerleştirilmiş merdivenler ile ziyaretçilerin farklı katlara kolayca ulaşabilmesi amaçlanmış.

© Kim Jae-Kyeong

Binanın cephe karakterini oluşturan sıra sütunlar, Baebong dağlarındaki meşe ağaçlarına referans veriyor. Wooridongin Architects, konser salonunun iki kenarını oluşturan bu cepheleri ziyaretçilerin binanın içinde dolaylı yoldan orman ve dağ atmosferini yaşayabilmeleri amacıyla tasarlamış. Yapının kabuğunda ilk olarak doğadaki şekillere benzeyen dokulu beton kullanılmak istenmiş fakat daha sonra mimarlar yapının daha kolay inşa edilebilmesi için malzeme tercihlerini siyah taş ve oksitlenmiş paslanmış çelik olarak değiştirmiş.

The post Adagio Valley Müzik Departmanı appeared first on Arkitektuel.

Hayati Tabanlıoğlu tarafından tasarlanan Atatürk Kültür Merkezi (AKM), bir dönem için İstanbul’un kültür ve sanat merkezi olmuştur. Orijinal olarak Feridun Kip ve Ruknettin Güney tarafından tasarlanan ve 12 Nisan 1969 tarihinde açılan Atatürk Kültür Merkezi, 1970 yılında bir oyun sırasında çıkan yangın sonucunda oldukça hasar gördü. Bu yangının ardından Hayati Tabanlıoğlu tarafından onarılan ve tekrar tasarlanan yapı, 1978 yılında tekrar kullanıma açıldı ve 2000’li yıllara kadar hizmet verdi.

Eskiz / © Atatürk Kültür Merkezi – Hayati Tabanlıoğlu

İstanbul Opera Binasından Atatürk Kültür Merkezi’ne

Hayati Tabanlıoğlu, AKM’yi yeniden tasarlama sürecinde pek çok sıkıntı ile karşı karşıya kalmıştır. Yalnızca bir opera binası olması amacıyla tasarlanan eski yapı, yeni projede bir kültür merkezine çevrilmek istenmiştir. Eski yapının bir opera binası düşünülerek yapılan betonarme karkası, kültür merkezi tasarımını sınırlayan bir faktördür. Ayrıca, orijinal projenin inşaatının 21 yılda tamamlanması da yeni proje için başka bir sıkıntı oluşturmaktadır çünkü eski projenin inşaatı sırasında çözülememiş pek çok sorun bulunmaktadır. Tüm bu sorunlara rağmen, İstanbul Opera Binası ismi ile açılan yapı, geçirdiği yangının ardından Atatürk Kültür Merkezi’ne dönüştürülmüştür.

© Reha Günay

Yapıya; oda tiyatrosu, çocuk sineması, sanat galerisi, otopark, dekor depoları, sahne ve yönetim blokları ve teknik hacimler eklenerek, yapının bir kültür merkezine dönüşmesi sağlanmıştır. Yapının ön cephesine, döneme uygun bir görünüm kazandırmak amacıyla yeni bir blok eklenmiştir ve mevcut sahnede iyileştirmeler yapılmıştır.

Büyük Salon

Hayati Tabanlıoğlu, Atatürk Kültür Merkezi’nde bulunan mevcut büyük salona iki yeni balkon eklemiştir. Böylece büyük salon, parter kısmında 892, birinci balkonda 230 ve ikinci balkonda 195 seyirciye evsahipliği yapabilmektedir. Yeni eklenen balkonlarda ve parter kısmında zemin kademelendirilerek seyircilerin sahneyi olabildiğince iyi görebilmesi amaçlanmıştır.

© Reha Günay

Yapının üçgen piramit şeklindeki, alüminyum elemanlardan oluşan tavanı özel ışıklandırma düzeni ile arkadan öne doğru açılmakta ve tasarlanan ışık penceresinden sonra sahneye kadar düz olarak devam etmektedir. Sahnenin orkestra kısmında, tavandan sarkan prizmatik maun elemanlar seyircilerin üstünde asılı durmaktadır. Büyük salonun iç duvarlarının kaplamasında, AKM’nin dış cephesinde de kullanılan seramik kullanılmıştır. Bu iç duvarlar, sahne görüşünü engellememesi amacıyla geri çekilmiş şekilde durmaktadır.

Sahne katı planı / © Atatürk Kültür Merkezi – Hayati Tabanlıoğlu

Büyük salonun sahnesi, çok amaçlı kullanıma uygun olarak tasarlanmıştır. Ön sahnenin yan duvarları ve yatay podyumları hareketlidir. Bu sayede, sahnenin genişliği 12 metre ile 17.2 metre arasında değişebilmektedir. Böylece büyük salon; opera, tiyatro, müzikal, konser ve küçük temsiller gibi değişik performans sanatlarının sergilenebileceği çok işlevli bir sahne özelliği kazanmıştır.

Konser Salonu

Atatürk Kültür Merkezi’nin konser salonu, büyük salonun altında bulunmaktadır. Konser salonuna giriş, AKM’nin ana girişlerinden konser salonu fuayesine inilerek sağlanmaktadır. 530 kişilik oturma ve 200 kişilik ayakta durma yeri olan konser salonu toplam 730 kişiliktir. Salonun podyumu 110 metre kare genişliğindedir. Konser salonunun ve fuayesinin tavan ve duvarları, meşe ağacı ile kaplanmıştır. İç mekanlardaki meşe kaplama ve tavandaki ışıklandırma, yapıya görsel bir devamlılık kazandırmaktadır.

Oda Tiyatrosu

© Reha Günay

300 kişi kapasiteye sahip oda tiyatrosu, konser salonu ve çocuk sineması ile aynı katta bulunmaktadır. Oda tiyatrosunun ayrı bir girişi, fuayesi ve kulisi vardır. Sahne, seyirci salonu ve fuayeler, konser salonunda olduğu gibi mekansal bir devamlılık göstermektedir.

Çocuk Tiyatrosu

© Reha Günay

Çocuk tiyatrosunun da ayrı bir girişi ve fuayesi vardır. Toplam 294 kişi kapasiteli bu salon, kukla, karagöz ve film gösterileri yapılmak üzere tasarlanmıştır. Çocuk tiyatrosunun içinde kullanılan ışıklandırma elemanları ve renkler mekanın fonksiyonuna uygun olarak seçilmiştir.

Sanat Galerisi

© Reha Günay

Atatürk Kültür Merkezi, toplam 1000 metre kareyi bulan büyük bir sanat galerisini içinde bulundurmaktadır. Yapının Taksim meydanı ve güneye bakan kısımlarında iki bölümde oluşan bu galeri alanlarına, diğer ünitelerden bağımsız olarak Taksim meydanından asansörler ve merdivenler ile ulaşılabilmekte.

Ana Giriş Cephesi

Yapının en göze çarpan mimari elemanlarından bir tanesi, Taksim meydanına bakan ana giriş cephesidir. 51 metre genişliğe ve 25.9 metre yüksekliğe sahip cephe, tamamen transparan olması amacıyla cam ile kaplanmıştır. Cephenin önünde, birer metre aralıklar ile yerleştirilmiş yatay çelik elemanlar bulunuyor. Koyu gri grinatal alüminyum kullanılarak üretilmiş bu kafesteki yatay elemanlar aşağıdan yukarı doğru sıklaşmaktadır.

Kesit / © Atatürk Kültür Merkezi – Hayati Tabanlıoğlu

Yuvarlak Merdiven

AKM’nin ana giriş holünde, 7 metre dış çapa sahip yuvarlak bir merdiven bulunuyor. Merdivenin her bir basamağı, çelik halatlar ile tavana asılmış şekilde taşınmaktadır. Merdivenlerin çelik basamakları paslanmaz çelik ile kaplanmıştır. Merdivenin ortasından yere doğru inen, cam kürelerden oluşan düşey bir ışıklandırma elemanı geçmektedir.

© Reha Günay

The post Atatürk Kültür Merkezi (AKM) appeared first on Arkitektuel.

Berlin Filarmonik, II. Dünya Savaşı sırasında şehirdeki eski filarmonik konser salonunun yıkılması sonucunda 1963 yılında Hans Scharoun tarafından tasarlanmıştır. Berlin’in kültürel merkezlerinden biri olarak gösterilen yapı aynı zamanda Alman mimari Hans Scharoun’un en ünlü eseridir.

© Photographs of Architecture

Scharoun’un organik ve futuristik tasarımı, doğrudan yapının işlevine hizmet etmektedir. Müzik, kavramsal ve fiziksel olarak tasarımın merkezinde bulunmaktadır ve tasarımın merkezinden, konser salonunun arka sıralarına doğru artmakta ve yayılmaktadır. Bu bağlamda yapının programı da oldukça basittir. Berlin Filarmonik, 2500 kişilik bir ana oditoryum ve 1200 kişilik daha küçük bir oda müziği salonu bulundurmaktadır. Yapının programı her ne kadar basit olsa da, yapıyı ilginç kılan Scharoun’un mimari ve mekansal olarak programa kattığı değerlerdir.

© Photographs of Architecture

Ana oditoryumda sahne konser salonunun merkezinde bulunuyor. Oturma düzeni, birtakım  offset teraslar tasarlanarak merkezi sahnenin çevresinde kurgulanmış. Bu sayede Scharoun oditoryumun içinde akustik performansı olabildiğince optimum seviyede tutmaya çalışmış. Yapının kesitine bakıldığında, konser salonu müziğin konkav küresel bir akvaryuma benzetilebilir. Böylece müzik oditoryumun içinde her yönde yayılabilmekte. Oditoryumun üstünü katlanarak kapatan tavan tasarımı da sesin yayılmasını sağlayan bir başka yapısal eleman.

© greatbuildings.com

Hans Scharoun, Berlin Filarmonik projesi dışında çok fazla tanınan bir mimar değil. Organik mimari ile ilgilenen Scharoun, işlerinde doğa ile mimari arasındaki dengeyi kurmaya çalışmaktadır. Scharoun, Berlin Filarmonik projesinde de bu yolu izleyerek, mimari ve müzik ile arasında bir uyum yakalamaya çalışmış.

© Wikimedia Commons

Berlin Filarmonik’in etkileyici iç mimarisi yapının dışına da yansımış durumda. Konser salonlarının içindeki kıvrımlı ve açılı kompozisyon, salonların kütlesel formlarını da etkilemekte. Yapının genel formunu oluşturan çadıra benzeyen, farklı açılarla bir araya gelen kütleler, binaya eğlenceli ve estetik bir hava katıyor.

© Photographs of Architecture

Yapının dinamik cephe tasarımı, Berlin Filarmonik’in hemen kuzeyinde bulunan Berlin’in en büyük parklarından biri olan Berlin Tiergarten ile ilişki kuruyor. Farklı açılarla bir araya gelen, kıvrımlı cephe tasarımı, Tiergarten’in topoğrafyasını taklit ediyor. Cephede kullanılan sarı metal plakalar ise yapının şekli ve peyzaj arasında doğal ve pürüzsüz bir ilişki kurulmasını sağlıyor.

The post Berlin Filarmonik appeared first on Arkitektuel.

Elbphilharmonie Hamburg, 2016 yılında Almanya’nın Hamburg şehrinde Herzog & de Meuron tarafından tasarlanmıştır. Hamburg’un yeni sosyal ve kültürel merkezi olması amacıyla tasarlanmış Elbphilharmonie, ikonik mimarisi ile de şehrin en önemli yapılarından biri haline geliyor.

© Iwan Baan

Elbphilharmonie, şehrin yeni odak noktası olabilmek adına yalnızca eşsiz mimarisiyle ön plana çıkmıyor. Yapı, Hamburg’da yaşayan insanların ve turistlerin yapıyı olabildiğince çeşitli şekilde kullanabilmesi için farklı kamusal mekanlar üretmekte. Elbphilharmonie, bu bağlamda yalnızca bir kültür merkezi değil. Yapı bünyesinde filarmoni orkestrası salonu, oda müzik salonu, restoranlar, barlar, seyir terası, daireler, bir otel ve otopark bulundurmakta. Tüm bu işlevler Hamburg şehrinin göbeğindeki tek bir binaya yerleştirilmiş.

© Iwan Baan

Herzog & de Meuron tarafından tasarlanan Elbphilharmonie, Kaispeicher isimli eski antreponun üzerine yerleştirilmiştir. Kaispeicher ve Elbphilharmonie binalarının birbirlerinden tamamen farklı mimari tarzları, ilgi çekici ve çeşitli mekanlar üretilmesini sağlıyor. Kaispeicher’in eski, antik ve orijinal havası ve Hamburg limanı ile kurduğu ilişki, Elbphilharmonie’nin elegant ve gösterişli yapısı ile bir araya gelerek şehrin en önemli sosyal merkezlerinden birini oluşturuyor. İki zıt kütlenin arasında kamusal ve özel mekanlardan oluşan ayrı bir topoğrafya var. Kaispeicher binasının terası, üstüne inşa edilen Elbphilharmonie sayesinde yeni bir kamusal meydan kimlik kazanmış.

© Iwan Baan

Kaispeicher, 1963-1966 yılları arasında Werner Kallmorgen tarafından tasarlanan bir depo binası. Orijinal olarak binlerce kakao çekirdeğini depolamak için kullanılan yapı, günümüzde depo özelliğini yitirmiş durumda. Kaispeicher’in katı ve güçlü strüktürel duruşu, yeni Elbphilharmonie binasının ağırlığını kaldırmasını sağlıyor.

© Iwan Baan

Dayanıklı ve katı mimarisi ile, Kaispeicher depo binası, yeni Elbphilharmonie binası için adeta bulunmaz bir temel oluşturuyor. Ancak Kaispeicher, sağladığı strüktürel avantajların yanı sıra mimari özellikleri ile de ön plana çıkmakta. Liman boyunca inşa edilen depo binaları, inşa edildikleri dönemin mimari izlerini taşıyan yapılardır. Bu bağlamda Kaispeicher de pencereleri, temeli ve dekoratif elemanları ile 1960’lı yılların mimari özelliklerini göstermekte.

© Iwan Baan

Elbphilharmonie, tam bir müzik mabedi. Yapının mimarisi yalnızca dinleyiciler ve müzisyenler göz önünde bulundurularak tasarlanmış. Herzog & de Meuron, klasik filarmonik salon mimarisini tamamen değiştirerek yeni bir salon tipi üretmiş. Müzisyen ve dinleyici arasındaki yakınlığı baz alarak tasarlanan Elbphilharmonie, seyircilerin şovun bir parçası olması bağlamında adeta bir futbol stadyumuna dönüşmüş.

© Iwan Baan

Elbphilharmonie  yalnızca bir müzik merkezi değil. 2100 kişi kapasiteli ana konser salonunu ve 550 kişilik oda müziği salonunun yanı sıra, yapı 5 yıldızlı bir otele restorana, sağlık ve fitness salonlarına, konferans alanlarına, lüks dairelere ev sahipliği yapıyor. Bu nedenle, Elbphilharmonie Hamburg’un en önemli ikonlarından biri olmakla beraber aynı zamanda Alman kültürünün ilerleyişi için bir yol gösterici görevi görüyor.

© Iwan Baan

Kaispeicher’in üzerine inşa edilen yeni kütle, depo binasının kütlesi uzatılarak üretilmiş. Yeni yapı, altında bulunan yığma yapı ile aynı plan düzenine sahip. Ancak kütlenin en alt ve üst noktalarında, bu yeni hacim deponun sabit, dikdörtgensel yapısından ayrılan değişiklikler var. Yeni hacmin inişli çıkışlı çatısı, 108 metre yüksekliğe kadar çıkıyor. Bu içişli çıkışlı yükseliş, yatay elemanların yoğunluklu olduğu Hamburg’da Elbphilharmonie binasının şehre yeni bir karakter katmasını sağlıyor.

© Iwan Baan

Dalgalı panellerden ve yer yer açıklıklardan oluşan cam cephe, eski yapı üzerindeki yeni binayı iri ve yanardöner bir kristale dönüştürüyor. Yeni parlak cephe; gökyüzünün, suyun ve şehrin yansımasını yakalayarak sürekli değişen bir yüzey halini alıyor. Üstyapının alt kısmı da etkileyici bir ifadeye sahip. Kenarlardaki kemer biçimindeki açıklıklar meydana bağlanıyor ve bu bina içi meydandan Hamburg ve Elbe Nehri manzarası izlenebiliyor. Bina içindeki dikey açıklıklar ise meydanı farklı seviyelerdeki fuayeler ile ilişkilendiriyor.

© Iwan Baan

Kaispeicher kompleksinin ana girişi doğuda yer alıyor. Buradan uzun bir yürüyen merdiven ile Plaza’ya çıkılıyor. Bu yürüyen merdiven yukarı doğru eğimli çıkıyor ve bu eğim sayesinden yapının bir ucundan diğer ucunun görülmesi olanaksız kılınıyor. Kaispeicher binasının baştan sona geçen bu merdiven, yapının içinde yeni bir mekansal deneyim yaşanılmasını sağlıyor. Yapının içinde yaratılan kamusal alanda ise restoranlar, barlar, gişe, konser salonu ve fuaye bulunuyor.

The post Elbphilharmonie Hamburg appeared first on Arkitektuel.