© Gili Merin

Aldo Rossi ve Carlos Aymonino’nun ortak olarak tasarladıkları Gallaratese Konut Bloğu, postmodern kimliği ile mimarlık tarihine adını yazdırmış bir tasarım. II. Dünya Savaşı sonrasında Avrupa’daki pek çok şehirde yeterli sayıda konut bulunmuyordu. Bu şehirlerin başında gelen Milano’da, 19. yüzyılın ortalarında 50,000-130,000 kişi için yeni yerleşim yerleri tasarlama planları yapılıyordu. Gallaratese Konut Bloğu, bu ihtiyacın bir sonucu olarak tasarlanan beş farklı bloktan oluşan bir konut yapısı.

© Gili Merin

İtalya’nın yetiştirdiği iki başarılı mimar olan Rossi ve Aymonino, Gallaratese’nin tasarımına başladıkları yıllarda kentsel morfoloji çalışmaları ilke biliniyorlardı. İki mimar da tek, yalnız yapılar yapmaktan zevk almıyorlardı; tasarımlarını yeni bir yaşam ve kent kurgulamak üzerine yoğunlaştırıyorlardı. İkilinin hayallerindeki ideal yerleşim yeri; konut, ticaret ve endüstri gibi farklı unsurların bir araya geldiği eklektik bir toplum yapısına sahipti. Bu nedenle Gallaratese Konut Bloğu ikili için bulunmaz bir fırsattı. Teorik olarak tasarladıkları toplum yapısını sıfırdan gerçeğe dönüştürebileceklerdi.

© Gili Merin

Rossi ve Aymonino, 1950’lerde bir grup modernist mimarın bir araya gelerek geliştirdikleri Project X isimli mimari deneylerden ilham aldı. Aralarında Le Corbusier’nin tasarladığı Unite d’habitation’un da bulunduğu projeler açık teraslar ve yapıları birbirine bağlayan köprüler gibi mimari elementler ile izole toplu konut binalarını interaktif, kentin bir parçası olan yapılar haline getirmeye çalışıyordu.

© Gili Merin

İki mimarin ütopik mimari fikirleri birleşerek beş konut yapısından oluşan Gallaratese Konut Bloğu’nu oluşturdu. A1, A2, B ve C blokları Carlos Aymonino tarafından tasarlanırken en uzun yapı olan D bloğu Aldo Rossi tarafından tasarlandı.  Kompleksin güney ucunda bulunan A1 ve A2 blokları, kademeli formlar, yapının içindeki ve dışındaki sirkülasyon elemanları ve hücresel mekansal organizasyon gibi mimari unsurlara sahip. 8 katlı iki binanın tasarımında Aymonino, tarihi Roma Trajan Forum’undan esinlenmiş.

A1 ve A2 bloklarının buluştuğu dar açılı noktanın kuzeyinde 6 katlı B bloğu var. 3 binanın buluştuğu bu kesişim noktasında üç yapının etrafını sardığı bir amfi tiyatro ve  ortak kullanım amacıyla tasarlanan bir meydan bulunuyor. A1, A2 ve B bloklarının üçü de Aymonino tarafından tasarlanmış olsa da her bir blokta farklı yaşam modülleri önerilmiş. Bazı daireler bir kamusal bir avlunun etrafına yerleştirilmiş. Bazı dairelere ise doğrusal uzun bir koridor aracılığıyla ulaşılıyor. Carlos Aymonino’nun tasarladığı dördüncü yapı olan C blok ise Rossi’nin tasarladığı D bloğu kompleksin geri kalanına bağlayan 2 katlı bir bina.

© Burçin Yıldırım

Rossi’nin tasarladığı D blok oldukça düzenli yapısı ile Aymonino’nun görsel ve yapısal komplikeliğe sahip bloklarından farklı bir karakter barındırıyor. İtalyan ressam Giorgio de Cherico’nun 1930lu yıllarda yaptığı resimler Rossi’nin üzerinde büyük bir etki bırakmış. Rossi’nin Cherico’nun tarzından etkilendiği kolayca anlaşılabiliyor.

© Gili Merin

D bloğu oluşturan tüm elemanlar tamamen fonksiyonel. Rossi tasarımında hiçbir süse yer vermemiş.  Bu prensibin sebebi ise mimarın 200 metrelik cephe boyunca düzenli bir şekilde tekrar eden kare şeklindeki pencerelerin yarattığı görsel etkiyi bölmek istememesi. 200 metre uzunluğundaki yapının her bir konut birimine tasarlanan galerilerden erişiliyor.

© Gili Merin

Rossi’nin tasarımının en belirgin özelliklerinden biri ise zemin katında kullanılan minimal ve süssüz sıra taşıyıcılar. Antik eserlerin sıra sütunlarını andıran bu taşıyıcı duvarlar, pencereler ile birlikte cephede yoğun bir tekrar etkisi yaşatıyor. Morfolojik yalınlığı ile D bloğu, Gallaratese Konut Bloğu’nun genelinden ayrılan bir mimariye sahip. Tamamıyla beyaza boyanan yapı, Aymonino’nun kahverengi ve kırmızı renkli birimlerinin yanında dikkat çekiyor.

1972 yılında tamamlanan Gallaratese Konut Bloğu, tamamlandığı andan itibaren pek çok kesimden eleştirilere maruz kalmış. Evsiz vatandaşların konaklaması için kullanılan kompleks 1974 yılında tüm sakinleri tarafından terk edilmiş.

The post Gallaratese Konut Bloğu appeared first on Arkitektuel.

Gehry Evi (Gehry Residence), Frank Gehry’nin kendi ailesinin yaşaması için Kaliforniya’nın Santa Monica bölgesinde tasarladığı konut projesi. Frank Gehry ve karısı Berta, 1977 yılında Santa Monica’da 1920’li yıllarda yapılmış, iki katlı, pembe bir bungalov satın aldılar. Frank Gehry, ortağı Paul Lubowicki ile beraber çalışarak Gehry Evi’ni ortaya çıkardı.

© Flickr : Ken McCown

Gehry, kendi ev projesinde, daha önceden kullandığı oluklu metal, kontrplak (plywood) ve zincir baklası gibi malzemelerin potansiyellerini keşfetmeyi ve ahşap iskelet kullanarak yapabileceklerini görmeyi amaçlamıştır. Gehry, yaptığı eskizlerde çizgiler ile oynayarak, perspektifi bozarak, aksonometrik üç boyutlu görseller oluşturarak birbirinden farklı kolajlar oluşturmuştur. Bu eskizler sayesinde benzer malzemelerin nasıl bir araya gelebileceğini görmüştür.

© Liao Yusheng

Gehry, tasarımında eski pembe evi yeni bir kabuk ile sarmıştır, ancak eski evin bir kısmı hala dışarıdan gözükmektedir. Gehry’nin kabukta kullandığı oluklu metal tabaka, evi kuzey ve doğu cephelerini kapamaktadır çünkü bu cepheler daha kamusal alanlara bakmaktadır.

Daha özel alanlara bakan güney ve batı cephesine dokunulmamış. Yapının cephesinde duran bir cam küp, yeni kabuk ile eski ev arasında sıkışmış gibi durmakta. Bu küpün altında kuzey cepheye bakan mutfak bulunmaktadır. Yapının kuzeydoğu cephesinde bulunan ikinci bir cam küp ise yemek odası için bir pencere görevi görmekte.

© Flickr : Ken McCown

Gehry Evi’nin kuzey köşesinde, oluklu metal duvar uzayarak evin iç kısmında özel bir avlu oluşturuyor. Bu duvar sedir ağaçları ile kapatılmış durumda. Avlunun içinde ise metal duvarın ikizkenar yamuk şeklindeki boşluğundan çıkan dev bir kaktüs bulunuyor. Gehry Evi’ne, evin doğu köşesinde bulunan teras bahçeden geçilerek giriliyor. Evin içinde duvarlar ve tavan çıplak bırakılarak, yapıyı ayakta tutan ahşap iskeletin gözükmesi sağlanmış.

© storiesofhouses.com

1978 yılında tasarımı biten binanın inşaatı 1991 yılında başladı. Arada geçen sürede Gehry ailesinin ihtiyaçları da değişmiş, Gehry’nin çocukları büyümüştü. Bu nedenle Frank Gehry, bir başka ortağı Jon Drezner ile çalışarak eski tasarıma ek birkaç eklenti geliştirdi. Eski evin mevcut garajı, Gehry’nin çocuklarının kullanımı için yenilendi. Avludaki büyük kaktüs korunarak, bahçeye Japon seramikleri ile kaplanan uzun ince bir havuz eklendi. Evin önündeki caddeyi evin giriş terasına bağlayan geçici bir köprü inşa edildi. Teras, metal kabuğa bağlanan toplanabilir bir güneş kırıcı tente ile kapatıldı.

Plan / © greatbuildings.com

Evin batı köşesinde iç mekan ile dışarısı birleşiyor. Terası ile oturma odası, zeminden tavana kadar uzanan cam bir kapı ile birbirinden ayrılmış. Mevcut pembe evde de birkaç değişiklik yapılmış. Yemek odası ile mutfak birbirinden cam kapılar ile ayrılmış. Gehry’nin çocukları için iki yeni yatak odası ve banyo evin güneydoğu kısmına yerleştirilmiş. Bu odalardan bir tanesi koyu renkli Fin kontrplağı ile kaplanmış. Diğer odada ise Douglas fir adı verilen Kaliforniya ladin ağacı kullanılmış. Ailenin kör ve yaşlı köpeğinin rahat dolaşabilmesi için ise evin içine bir rampa tasarlanmış.

© Liao Yusheng

Üst katta bulunan ebeveyn yatak odasının zemininin bir kısmında cam kullanılmış. Bu sayede, aşağıda bulunan oturma odası daha fazla ışık alabiliyor. İkinci katta ayrıca yatak odası için bir banyo, ve çalışma odası bulunuyor. İkinci kattan çıkılabilen asma katta ise Los Angeles manzarasına sahip bir teras var.

Frank Gehry, evinin bölgeden geçen pek çok mimar ve gazeteci tarafından rahatsız edilmemesi için peyzaj mimarı Nancy Powers ile çalışarak Gehry Evi’nin kamusal alanlara bakan cephelerinde peyzaj düzenlemeleri yapmış. Bu cephelerde bahçeye dikilen ağaçlar ile eve gizlilik kazandırılmış.

The post Gehry Evi appeared first on Arkitektuel.

© galinsky

Hollanda genel olarak yoğun nüfus varlığı nedeniyle genç mimarları yenilikçi, özgün ve yaratıcı fikirler önermeye iten karakteriyle karşımıza çıkan bir yer. Bunlara örneklerden biri olan WoZoCo diğer adıyla Oklahoma, yoğun konut ihtiyacı sebebiyle ortaya çıkmış.

© Dirk Verwoerd

WoZoCo, MVRDV grubunun hayata geçirdiği ilk konut projelerinden. Amsterdam’da yer alan bu apartman kompleksi, Holanda’nın konut ihtiyacına çözüm getiren başlıca örneklerden biri haline geldi.

© Dirk Verwoerd

Projede iş veren şirket tarafından istenen, yaşlı insanlar için 100 yaşam ünitesi bulunduran, galeri tipi sirkülasyona sahip olan bir apartman kompleksi. Fakat bu kompleks, proje alanına istendiği gibi sığmadı; gün ışığı ile ilgili kısıtlamalar sebebiyle 100 konuttan yalnızca 87’si galeri bloğunun içine sığabiliyordu. MVRDV ise çözüm olarak bu galeri bloğunun içine sığmayan konutları hacmin dış kısmına yapıştırma fikrini ortaya koydu.

© Samuel Ludwig

Bloğa iliklenen bu 13 konut, konsol olarak çalışıp galeriye kuzey cephesinden bağlanıyor.

Şeffaf galeriye farklı kotlardan bağlanan konut alanlarının konsol oluşu proje alanının bir kısmının kullanılmamasını ve altlarında oluşan boşlukta sirkülasyonun kesintiye uğramamasını sağlıyor.

Konsol ve Taşıyıcı Sistemi Perspektif Çizimi

Bu konsolların bağlantısı, taşıyıcısı ise ana blokta gizlenmiş durumda. Konsolların kaplamasının cam, ince duvarlardan oluşan galeri kısmına karşılık olarak ahşap seçilmesi, projede bu iki kısım arasındaki değişkenliği vurgulamak amacıyla seçilmiş.

© galinsky

Konsolların aksine daha basit bir tasarıma sahip olan ana blok, güney cephesinde rastgele yerleştirilmiş ve boyutlandırılmış pencereler ve balkonlarla karşımıza çıkıyor. Bu durum aslında kuzey cephedeki durumu daha küçük ölçekte taklit etmek amacıyla ortaya çıkmış.

The post WoZoCo appeared first on Arkitektuel.