©Pablo Zuloaga

Silicon House (Silikon Ev), SelgasCano ekibi tarafından taşarlanmış bir konut yapısı. Lucia Cano ve  Jose Selgas’ın kurduğu ofisin özgün tasarımlarından biri olan ev İspanya, Madrid’de bulunuyor. 2006 yılından tamamlanan konut, hafif eğimli arazisinde yeşilin içerisinde bir yaşam alanı kurguluyor. Silikon Ev aslında ekip için zıtlıkların kurguladığı bir tasarım. Ekip doğal ve ona karşı olan yapayı çakıştırıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, aslında daima yeşil kalan bitki örtüsüyle sarılı bir arazide ekim için ayrılan bir alanda bulunuyor. Hafif eğimli arazide doğal bir oluşumlu meşe, karaağaç, akasya, prunus ve çınar ağaçlarıyla sarılı alanında ev, etrafındaki peyzajı ola bu ağaçların büyükleri ve kapladıkları alanlar dikkat alınarak planlanmış. Le Corbusier’in La Tourette Manastırı tasarımında gördüğümüz bir düşüncesi vardı. Corbusier, manastırın ortasını tamamen boş bırakmıştı: bu boş alanın kuşlar ve rüzgar ile kendiliğinden oluşan bir bitk örtüsüne sahip olması ve kendi peyzajını yaratması amacıyla. Silikon Ev de aslında Corbusier’in bu tutumumun tam zıttından doğan bir tasarım diyebiliriz. Ev, peyzaja ayrılmış bir alanın tam ortasında yapay bir delik yaratıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, ekibde göre doğanın onlar için bıraktığı boşlukta meydana gelen bir tasarım. “Doğa burada, sadece burada, bize bir boşluk bırakmış. Burayı sadece mimarlık tanımlayan bir şeyle doldurabiliriz.” diyor ve ekiyor “La Tourette’in mantığıyla uyuşuyoruz ama yine de burası ne bir kamuflaj ne bir bütün oluşturma ne de bir ‘ornagik mimari’ arayışı.” Selgas Cano ekibi. Ekip bu tasarımla tamamen sade bir aykırılık tanımlama amacında. Şöyle bir örnek veriyorlar: İtalya’da bazı otoyolların altları gök mavisi boyalıymış. Burada yakalanmak istenen etki aslında o geniş otoyolun altındayken gökyüzüne bakıyormuş hissi yaratmak. Tabiki istenen etki yılın sadece birkça gününde yakalanabiliyormuş -gökyüzünün rengine bağlı olarak. Ekip bu uygulamada aslında yakalanmak istenen etkiye hayranlığını vurguluyor. Silikon Ev de onlara göre doğanın içerisinde bu tarz bir deneme.

©Pablo Zuloaga

Evin bulunduğu yer etrafındaki peyzajda korunması gerekenlerle tıkanmış bir alan. SelgasCano, bu korunacak payzajın içerisinde yalnızca bazı arayüz mekanları doldurmayı hedefliyor. Buralar, arazideki ağaçlarla bölünmemiş, kalıntı yerler. Yine ağaçlarla çevrili olan bu kısımlar da peyzaja dokunmayarak evin kurgulanabildiği tek alanlar. Doğasına saygılı fakat taşkın sınırlara sahip bir ev.

Silikon Ev, yer seviyesinin üstüne ulaşan iki platformla kurgulanmış. Bu iki platformla eğimli olan arazide doğu cephesinde önü daha açık bir mekanların oluşması sağlanmış. Bunun dışında evin manzaraları alanın yer seviyesine bakıyor. Doğal çevrenin kotundan daha aşağıda tasarlanmış Silikon Ev.

©Antonio Terron

Proje, en temelde, iki platformdan meydana geliyor. Ev, bu platformların altında bir çeşit ek mekan olarak düşünülebilir. Projeyi oluşturan bu iki platformun en önemli özellikleri rahat, yumuşak kaplamalı ve içinde yaşama imkan veren karaktere sahip olmaları. Her bir platformun kendine ait rengi ve -ulaşımlarını sağlamak üzere- farklı kotlardan bağlantılara sahip. Her bir platform projede birbirinden bağımsız yaşanacak başka bir alanı tanımlarken bir yandan da birbirleri olmadan var olamıyor. Aslında böyleceiç mekanla ilgili söylenebilecek tek şey de alanın içinde platformlarla kayboluyor oluşu. Evin içi, evin doğal çevreye bağlanan dış mekanından sonra meydana gelen bir yer sadece.

©Archdaily

Silikon Ev projesi yalnızca dış mekana bağlı gelişen bir tasarım. İki yatay platformun geliştirdiği ev, metaforik bir uzaklıkla kurgulanmış. Ekibe göre bu cansız doğa, yeniden üretilmiş veya soyut çevre arasındaki mesafe. Bir başka şekilde şöyle tanımlıyorlar: Silikon Ev, toprak ve havanın birbirine göre olan durumunun dışavurumu. Toprak ve hava birbirine karışan ve katılan fakat birbirine ait olmayan iki şey.

The post Silikon Ev appeared first on Arkitektuel.

©Wikimedia Commons

Torres Blancas (Wite Towers: Beyaz Kuleler), İsanyol Organisizm (Organicism) akımının ikonik eserlerinden biri. Francisco Javier Sáenz de Oiza tarafından tasarlanan kulenin yapımına 1961 yılında başlanmış ve yapı, 1969 yılında tamamlanmış. Madrid’de bulunan brüt beton kuleler aynı zamanda zamanın en karmaşık ve yenilikçi beton yapılarından biri. 

©Wikimedia Commons

Dökme betonla ilişkilendirilen tipik lineer özelliklerden yoksun kulelerin tasarımı için John Huartes (yapım şirketi), Sáenz de Oiza ile birlikte Juan Daniel Fullando, Rafael Moneo’dan oluşan bir ekibi görevlendirmiş. Ekip, konut mimarisinin alışılagelmiş kalıplarını yıkan, organisizm akımının en başarılı örneğini ortaya koyuyor. Madrid’de etkileyici bir başarıya imza atan Torres Blancas projesi, şehre hem yeni bir simge kazandırıyor hem de mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip. Böylece 60’ların mimari tartışmalarını değiştirebilecek güçlü kurgusuyla konut yapısı, rasyonalizme karşı yeni bir söylem yaratmış.

©Wikimedia Commons

Kulelerin yapıldığı sıralarda, Avrupa çevresinde birçok yerde brütalist yapılar yükselmeye başlamış. Torres Blancas ise yüksek bina tasarımına bambaşka bir açıdan yaklaşıyor. Yapı, silindirik formlarla ana hacmini tanımlıyor ve bu ana hacmi küçük silindirik formları üst üste bindirerek tamamlıyor. Böylece bazı iç mekanlar lineer özellik gösterse de tasarımı tümünde bu özellik kırılıyor ve yapı tamamıyla dairesel, kıvrımlı hatlara sahip mekanlarla yaratılıyor. Büyük silindirlerin kesiştiği keskin noktalar da yine dairesel balkonlarla yumuşatılarak bütüncül bir dairesellik yakalanmış. Kulenin balkonları yükseldikçe farklı noktalara konumlandırılmış. Ekip bu şekilde kütlede bir asimetriklik yakalıyor ve gölge oyunlarına sahp bir hacim yaratıyor. 

©Wikimedia Commons

Oiza oldukça özgün, yüksek ve bir ağaç gibi organik olarak büyüyen bir yapı yaratmak istemiş. Merdivenler, asansörler ve servis hacimleri ağacın apartman dairelerini yere bağlayan damarları olarak düşünülmüş. Yapının dairesel stürktürel tipolojisi, kulelerin en üst noktasında abartılmış ve konsol kısımlarla üste kadar ilerleyen yapı sınırı dışına taşmış.

Bir ağacın üst noktası gibi yapının en üstü daha geniş. Yapı böylece ağacın büyüyüşünü yansıtan cepheler ve büyüyen üst kısmını yansıtıyor. Yapının en üstüne uzanan duvarlar da dallar; kıvrımlı teraslar da dallardaki yapraklar. Aslında yapının tasarım yaklaşımını Le Corbusier’in rasyonalizmden uzaklaştığı evresine benzetmek mümkün.*

©Wikimedia Commons

Sáenz de Oiza, tipik kolon-kiriş yapım metodundan uzaklaşarak betonun kendi içinde varolan gücünü ve güzelliğini yansıtan bir tasarımı hedeflemiş. Torres Blancas ile betonla yaratılan alışılagelmiş kütlelerden ve betonun keskin hatlara sahip mimariyle eşlenen karakterine karşı olarak, bir ağacın büyümesini ve bu sürecin örüntüsünü yansıtan organik bir karakter yaratmış. Bütün bu organik kurguyu da beton strüktürün gerektirdiği teknik detaylarla desteklemiş. Dışarıda yerden en üst noktaya kadar uzadığını gördüğümüz taşıyıcı duvarları (dal), yatay olarak, dış balkonlarla (yaprak) sabitlenmiş.

©ArchDaily

Yapının ortasında yine dairesel bir kule bulunuyor. Burası yapının sirkülasyon çekirdeği -kule içerisinde spiral bir merdiven barındırıyor. Spiral merdiven, dairesel srkülasyon kulesinin bir sonucu. Dış mekanı kulelerin döşemelerine bağlayan sirkülasyon kulesi, Oiza’nın yarattığı ağacın gövdesi -dıştan aldıklarını ağacın iç bölgesine ileten damar. Sonuç olarak yapının özünü oluşturan organikliği her noktada gözlemlemek mümkün. Dairesel çekirdeğinden, kulelerin içindeki hacimleri tanımlayan, yerden tavana pürüzsüzce akan duvarlarda da olduğu gibi.

©Wikimedia Commons

Torres Blancas’ın dışta brüt betonla yarattığı ham görünüm, balkonlarda filigran desenli ahşap panellerin kullanılmasıyla yumuşatılmış. Balkonların yer aldığı cephelere göre ahşap paneller kullanımı şekillendirilmiş. En üstteki konsol çıkan hacimlerde de eliptik pencerelerin hemen üstünde yine ahşap paneller kullanıldığını görüyoruz.

Aşağıdaki materyale göre çok daha ince ve gözenekli bir dokuya sahip eliptik pencerelerin üstünü örten paneller. Brüt betonun baskın etkisini azaltan bir başka eleman da bitkiler. Balkonlardan sarkan, yerden yükselen ve yapının duvarlarını sarmaya başlayan bitkiler yapının soğuk havasını yumuşatıyor.

©Adam Nathaniel Furman

Torres Blancas, zeminde bir plaza kurguluyor. Apartmanın bulunduğu arazinin bahçesi ve girişi bu alan, yapının tümünde gözlenen eğrisel tipolojiyi devam ettiriyor. Apartman bahçesinde yuvarlak parke taşlarıyla oluştuurlmuş patikalar ve yapının temelinden yükselen yine eğrisel duvarları gözlemlemek mümkün. Kulelerin girişinde, iç mekanda, duvarlarda ve döşemede beyaz mermer kullanılmış. Bu malzemenin tercih edilmesinin sebebi apartmanın kamusal mekanlarındaki bulunan heykeli elemanlar arası pürüzsüz birleşimi sağlamak.

©Wikimedia Commons

Türkçe Beyaz Kuleler anlamına gelen Torres Blancas, dönemini modern akımının ustalık seviyesi olarak hala büyük bir önem taşıyor. Yapı, 1974’te de Avrupa Mükemmeliyet Ödülü’ne (European Excellence Award) layık görülmüş. Dalgalı estetiği, hem iç mekan hem de dış mekanda yapımından 50 yıl sonra da aynı etkileyiciliğini koruyor. Sáenz de Oiza’nın yaklaşımı ile yaratılan, birbirlerine bağlanan, birbirleriyle tanımlanan mekanlar, organik mimarinin temellerine uzanan bir tasarım ortaya çıkarmış.

©ArchDaily

*Sáenz de Oiza, tasarımıyla Le Corbusier’le aynı entellektüel enerjiyi, özgüveni ve yeni mimariyle insan hayat kalitesini arttırma arzusunu yansıtıyor. Le Corbusier, mimarlık kariyerinin bir döneminde bahçeli evler tasarladığı razyonalizm akımından kopmuştu. Frank Lloyd Wright’ın organik yapılarını ve rasyonalizmi birlikte yorumladı. Ortaya çıkan şey, aslında iki akıma da zıt fakat özgün, yarattığı yapılarla tüm dünya çapında tanınmış, anonim bir kuguydu. Oiza da benzer yaklaşımlarıyla dönemin rasyonalizminden uzaklaştı Torre Blancas ile.

The post Torres Blancas appeared first on Arkitektuel.

Mimar: Andrés Jaque Architects

Yer: Madrid, İspanya

Yapım yılı: 2017

ROMOLA, Madrid’in merkezindeki 1946 yılından kalma bir garaj binasını fırın, kafe ve restorana çeviren bir proje. Orjinal strüktür ve hacmi korunmuş olan bina 5 metre yükseklik ve caddeye büyük açıklıklara sahip. Tasarım, bu özellikleri kullanıp keyifli bir mekan yaratıyor kullanıcıya. ROMOLA yarattığı mekanla 2008 yılından beri Madrid’i işgal eden, zamanla düşük ücretli işçi çalıştırma mentalitesinin ve  şirketsel bayilik anlayışının simgesi haline gelmiş sade görünümlü fayansların ve kırmızı seramik tuğlaların egemenliğine karşı çıkıyor.

©Imagen Subliminal

Proje, 1960’larda Madrid’de açılmaya başlayan kafetaryaların mermer, deri, altın kaplı krom ve ender bulunan ahşaplardan yapılmış ahşap panellerin kullanımıyla oluşturulan parlak, rahat, keyifli mekanları canlandırmayı amaçlıyor bu egemenliğe karşı. ROMOLA böylece Madrid’de yer alan kafelerin potansiyelini bir adım öteye taşıyan bir mekan oluyor; mükemmel kalitede mermer üreticileri, deri mobilya döşemecileri, metal ve krom bükücüleri ile çalışarak. İçeride tamamı mermerden bir nevi çadır yaratan mekan, ekibin süper mermer dediği malzeme ile kurguluyor bu çadırı. Mermerin fiberglas ve reçine özlü güçlendiricilerle birleştirimesiyle oluşturuluyor. İçeride kurgulana çadır, müşterilerin masalarını barındıran, tüm mekanın C şeklinde bir dış yüzeyle kurgulanmasını sağlayan bir çeşit mermer kabuk.

The post RÒMOLA / Andrés Jaque Architects appeared first on Arkitektuel.

ABC Müzesi, Madrid’in kültürel sembolü ve uluslararası bir sanat merkezi olması amacıyla Aranguren & Gallagos Architects tarafından tasarlanmış bir müze, çizim ve illüstrasyon merkezi. Aranguren & Gallagos Architects, eski bir fabrika binasını, yapının tarihi kimliğine zarar vermeden değiştirerek modern bir müze binasına dönüştürmüş.

© Jesús Granada

ABC Müzesi, 1,500 sanatçının toplam 200,000’i aşkın eserine ev sahipliği yapmaktadır. Genellikle çizimler ve illüstrasyonlardan oluşan müzenin koleksiyonunda modern zaman yazarlarının eserleri de bulunmaktadır. Müzenin iki temel amacı var: ABC Koleksiyonunu koruyup sunmak ve geniş bir kültürel program oluşturmak. Geçici sergiler, atölyeler, konferanslar, münazaralar gibi çeşitli sanatsal aktiviteler aracılığıyla müzeyi canlı, yaratıcı ve dinamik bir mekana çevirmek amaçlanmış.

Eski fabrika binasının olduğu ‘tekil’ bir alanı yeni bir sanatsal merkeze dönüştürmek için Aranguren & Gallegos çeşitli çözümler geliştirmiş. Bu mekanı kentsel çevreyi ve kullanım zenginliğini göz ününde bulundurarak yeniden modelleyen mimarlar şehrin tarihi dokusuna saygılı fakat mimari olarak yenilikçi bir tasarım üretmiş.

© Jesús Granada

Tasarlanan yeni müze binası toplam 3,000 metre karelik bir alana sahip, ikisi yer altında olmak üzere toplam altı kata dağılmış bir yapı. Yapının önünde oluşturulan kamusal bir meydanın altında tasarlanan yüksek tavanlı alan ana sergi alanı olarak tasarlanmış. Zemin kotunun altında tasarlanan ana serge alanı modern mimari unsurların fabrikanın tarihi dokusu ile birleştiği detayları içermekte. Odanın zemininde kullanılan oksitlenmiş demir zeminden yükselerek fabrikanın iç cephesini kaplıyor. Cephede açılan üçgen açıklıklar ise yapıya kendine özgü bir karakter kazandırmış.

© Jesús Granada

Giriş katı bir ‘karşılama mekanı’ olarak tasarlanmış. ABC Müzesi’nin ikinci katı ise müzenin idari mekanlarına ayrılmış. Sanat eserlerinin sakklandığı müzenin deposu ise üst düzey güvenlik ve korunma şartlarının sağlanabilmesi için bodrum katında bulunuyor.

Müzeye giriş, yapının bir cephesini kaplayan, üçgen camlar ve çelik fayanslar ile bezenmiş bir avludan sağlanmakta. Avluyu kaplayan cam ile kaplanmış üçgen açıklıklar, yapının bodrum katında bulunan, illüstrasyonlar ve çizimlerin sergilendiği galeri alanlarına ışık sağlamakta.

© Jesús Granada

Eski fabrika binasının bulunduğu zeminin yukarısındaki katta ise ikinci bir sergi alanı, atölye alanları, ofisler ve bir resepsiyon var. Müzenin tasarımında, eski binanın tarihi özellikleri korunmaya çalışılmış. Yapının sokağa bakan cephelerinde orijinal tuğla cephe korunmuş. Bu cepheye bitişik olarak tasarlanan tek katlı cam kafe ise giriş avlusunu örtmekte.

The post ABC Müzesi appeared first on Arkitektuel.

© Ensamble Studio

Hemeroscopium, Ensamble Studio tarafından tasarlanmış ve 2008 yılında tamamlanmış. Madrid’de bulunan Hemeroscopium yapımı 7 yıl sürmüş. Tasarımı 7 yıl alan projenin inşaat süresi bir hayli kısaymış. Bunun sebebi prefabrike elemanlar ve sistemlerle inşa edilen bir yapı olması.

© Ensamble Studio

Yapı tasarlanırken mimarların hayal gücü büyük rol oynamış. Ufuk çizgisi tanımlayacak, ışıkla şekillenecek ve zamanla gelişecek bir obje olarak görülmüş bu yapı. Hemeroscopium da Yunanca’da güneşin battığı yer anlamına geliyor. Çağrışımları bu şekilde ortaya çıkmış. Mimalar hayallerini anlatırken: ”Hemeroscopium, bir evi, uzaktaki ufuğu ve kendi içinde tuzakları barındırıyor” diyor.

© Ensamble Studio

Bunların sonucunda epey oynanmış bir strüktür görüyoruz. Üstelik bunu stabil gözükmeyen ve hisseitmeyen bir denge ile yapıyor grup. Mekanın şeffaflaşmasını da sağlamış bu yaklaşım. Ağır strüktürler ve bunları yerlerine getiren büyük işlemler ile adete yerçekimini hiç sayan bir tutuma sahip. Tüm mekan da böyle tanımlanmaya başlamış.

Bu büyük strüktürlerin bir yığın gibi üst üste gelmesiyle bir sarmal oluşturuyor yapı. Tek bir destek ve ana kirişten türüyor. Yukarılara çıkıldıkça strüktürün hafifledğini görüyoruz. En uç noktada bu sistemi ve dengeyi kapatan tekil bir taş var.

© Ensamble Studio

Yapıyı oluşturacak strüktürlerin bir araya gelmesi için de özel jointler tasarlanmış; bu devasa kütlelerin streslerine, itme-çekme kuvvetlerine dayanıklı jointler. Tabi bu jointler ciddi hesaplamalar gerektiriyor.

© Ensamble Studio

Grup, yapın strüktürünün tasarlama ve hesaplarının 7 yıl; inşaasının ise yalnızca 7 gün sürdüğünü söylüyor. Bunun sebebi tamemn prefabrika sistemlerle kurulmuş bi yapı olması ve oldukça koordine çalışma yapılması. Özetle hayal edilen yapıyı elde etmek grup için büyük bir emek.

The post Hemeroscopium appeared first on Arkitektuel.