New York Eyalet Pavyonu, 1964’te gerçekleşen New York Dünya Fuarı için 1962 yılında Philip Johnson tarafından tasarlandı. Pavyonun tasarımında Richard Foster ve inşaat mühendisi Lev Zetlin ile birlikte çalışan Johnson, döneminin en gösterişli fuar yapılarından birine imza atmış. New York’un Queens bölgesinde bulunan pavyon, fuarın günümüze kadar kalmayı başarabilen iki yapısından bir tanesi. Bakımsızlık ve ilgisizlik nedeniyle atıl bir duruma sahip olan pavyonun yakın zamanda restorasyonu da gündeme geldi.

© Marco Catini

Her ne kadar yıkılma isteğiyle gündeme gelse de Philip Johnson’un futuristik tasarımı mimari açıdan oldukça büyük bir öneme sahip. New York Eyalet Pavyonu Johnson’ın 1964 yılında geleceğe bakış açısının bir tarihi kalıntısı.

Philip Johnson, dönemin New York valisi Nelson Rockefeller tarafından 1964-65 Dünya Fuarı için New York Eyalet Pavyonu’nu tasarlamak üzere görevlendirilmiş. Döneminin en üretken ve başarılı mimarlarından biri olan ve New York’u çok iyi bilen Philip Johnson, modernist yaklaşımı ile bu tasarım için en uygun mimarlardan biriydi.

© People for the Pavillion

Johnson, pavyonun sergi materyali dolu bir depo binası olması yerine New York’un büyüklüğünü vurgulayacak serbest bir mekan olmasını amaçlamış. Bu bağlamda New York Eyalet Pavyonu, orijinal olarak bir amfi tiyatro ve sergi alanı olarak tasarlanmış. Fuarın en yüksek ve en büyük yapısı olan pavyon, betonarme ve çeliğin birlikte kullanıldığı farklı form ve işlevlere sahip üç ana  bölümden oluşuyor: ‘Yarının Çadırı’ (Tent of Tomorrow), Gözlem Kuleleri ve Theaterama.

Plan

Türkçeye ‘Yarının Çadırı’ olarak çevrilebilecek Tent of Tomorrow, inşa edildiğinde dünyanın en büyük çelik asma çatısı oldu. Çelik bir sirk çadırına benzetilebilecek yapı  İtalyan Barok mimarisinden ilham alan eliptik bir forma sahip. İçinde amfi tiyatroyu bulunduran çadır, fuar boyunca moda şovları, sanat gösterileri, çocuk etkinlikleri gibi pek çok etkinliğin gerçekleştirildiği bir alan olarak kullanılmış.

Çadırın girişinde ziyaretçileri New York’un topoğrafyasını, şehirlerini ,parklarını ve T-her bir Texaco benzin istasyonunun yerini gösteren terazzodan yapılmış devasa bir harita karşılıyor. Çadırın zeminden yükselen duvarları kırmızı ve beyaza boyanarak yapının içine sirk atmosferinin tamamen hakim olması amaçlanmış.

© People for the Pavillion

Yarının Çadırı, strüktürel olarak da döneminin oldukça ötesinde bir yapı. Yaklaşık 30 metre yüksekliğindeki  içi boş betonarme kolonlar bisiklet tekerleği şeklindeki çatı elemanını taşıyor. Çadırın çatısı çekme ve itme kuvvetlerini dengeleyen iki çembersel elemandan oluşuyor. Bu elemanlar, yere doğru ufak bir açıyla inen çelik halatlar tarafından taşınıyor.

© Marco Catini

Fuar zamanında bu çelik halatlar renkli plastik kaplama elemanları ile renklendirilmiş. 1960’lı yılların inşaat olanakları ile böylesine büyük bir açıklığı asma olarak geçmek oldukça zor olduğu için, strüktürün parçaları yerde bir araya getirilmiş ve daha sonra kolonların üstüne taşınmış.

© Marco Catini

Gözlem Kuleleri (Observation Towers)i, en yükseği 70 metreye kadar çıkan üç tane disk şeklindeki kuleden oluşuyor. Kulenin tepesine, cam bir asansör içinde 20 saniyelik bir yolculuk ile çıkılıyor. Johnson, asansörleri insanın süreç deneyimini öldüren kötü icatlar olarak anıyordu. Bu nedenle, bu 20 saniyelik yolculuk, Johnson’ın bir asansöre kazandırabileceği en iyi işlevlerden biri. En yüksek iki disk şeklindeki beton güverte New York’un panoramik manzarasının izlenebildiği seyir terası işlevi görürken alçak olan kule bir büfe olarak hizmet veriyordu.

© Bridge and Tunnel Club

Pavyonun tek kapalı yapısı olan Theaterama ise 360 derecelik bir sergi alanıydı. Andy Warhol, Roy Lichtenstein ve James Rosenquist gibi dönemin ünlü ve çağdaş ressamlarının eserleri burada sergileniyordu.

64 Dünya Fuarı, endüstriyel kimliği ve mimari bütünselliğe sahip olmadığı için pek çok mimar ve ziyaretçi tarafından eleştirilse de Johnson’ın pavyonu fuarın en takdir gören parçalarından bir tanesi oldu. Fuardan yıllar sonra bile New York Eyalet Pavyonu şehir tarafından kullanıldı. Yarının Çadırı’nda fuardan sonra pek çok sanat fuarı ve konser düzenlendi. 1970 yılında çadır bir buz pistine çevrilse de, çatısından parçalar düştüğü için pist kısa süre sonra kapatıldı ve pavyon bir daha kullanılmamak üzere terk edildi.

© Flickr – Nick Lehoux

Pavyon, 1982 yılında Johnson/Burgee tarafından restore edildi. Theaterama bu restorasyon çalışmalarının bir sonucu olarak Queens Tiyatrosu olarak yeniden inşa edildi ve şehre kazandırıldı. 2010 yılında ise Caples Jefferson Architects tarafından tiyatroya spiral cam bir eklenti yapıldı.

Günümüzde 54 yaşında olan New York Eyalet Pavyonu, Queens şehri için hala büyük bir sorun. Yapının yıkılması, yeni bir amaçla tekrar kullanılması, eski haline geri getirilmesi gibi pek çok fikir ortaya atılsa da bu fikirlerden hepsinin çok büyük bir maliyeti var. Bu nedenle modernist mimarinin en vurucu örneklerinden biri olan yapının geleceği belirsizliğini koruyor.

The post New York Eyalet Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

1. Rietveld Schröder Evi

©MidMod-Design / ©Time Travel Turtle

Usta modernist mimar Gerrit Rietveld tasarımı ev, Truus Shröder ve üç çocuğu için tasarlanmış. Daha sonra Gerrit Rietveld bu evde kendi de oturmuştur. Rietvelt ve Truus Schröder’in ev için kurgusunun soyut ressam Piet Mondrian’ın prensiplerini 3. boyuta taşımak olduğu söylenir. Ev, Suprematizm* akımını da hatırlatan bir tasarıma sahip. Normal bir modernist eve göre birçok renk ve fonksiyondan bağımsız birçok detayı barındıran ev, modernist mimarinin önde gelen cesur denemelerinden biri. Rietveld Schröder evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

2. Melnikov Evi

© Enso / ©Igor Palmin

20. yüzyıl mimarlarının çoğu kendi evlerini tasarlamış, Sovyet mimarlar dışında. Bunun sebebi tek başına duran konut birimlerinin güçlü sosyalist eğilime karşı bir sözünün olması. Sovyet bir mimar olarak Konstantin Melnikov’un 1927 yılında bu kısıtlamayı yok sayan evini nasıl tasarladığı bir gizem. Ev, petek şeklinde açıklıklara sahip iki silindirden oluşuyor. İçeride bütün aile için yalnızca bir yatak odası düşünülmüş. Melnikov Evi, mimari bir başyapıt olarak anılan bir eser ve Moskova’nın en çok ilgi çeken noktalarından biri.

3. Gropius Evi

© Enso / ©The Wood House

Walter Gropius, modernizmin en önemli mimarlarından. 1930’larda ABD’ye taşınması da mimarlık tarihine önemli bir yapı kazandırmış. Bundan sonra ABD, yenilikçi mimarlığın öncüsü haline gelmiş. Gropius, Harvard Tasarım Okulu’nda öğretim görevlisiyken bu tasarımını da öğretici bir konu olarak işlemiş. Ev, Amerika’ya Avrupa’dan gelen yeni uluslararası üslubun (international style) sembolü haline gelmiş zamanla. Bunun sonucunda da Frank Lloyd Wright dahil olmak üzere birçok kişinin eleştirisine maruz kalmış. Gropius Evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

4. Cam Ev

©Eirik Johnson / ©Bill Pierce

1949’da New Canaan’da Philip Johnson tarafından tasarlanmış olan ev. Johnson, New York’ta “Uluslararası Üslup: 1922’den beri Mimarlık (The International Style: Architecture since 1922)” isimli Amerika’yı modernist Avrupa’ya tanıtan şovundan sonra kariyerine kendi evini tasarlayarak başlamış. Cam Ev, modernizmin vücut bulmuş hali. Ev açık, minimum mekana, yine minimum mobilya kullanımı ile dış duvar ve içerde hiçbir ayırıcı öge olmadan havaya ve etrafını saran yeşile karışan bir tasarım. Johnson’ın tasarımı nerdeyse materyal olmayan bir ev fikri. Cem Ev hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

5. Cabanon de Vacances

©Rogi Andre / ©L’express

1951 yılında Fransa, Roquebrune-Cap-Martin’de Le Corbusier tarafından tasarlanmış, kendisine ait tatil evi. Mimarların en büyüğü, kendine en küçük evlerden birini tasarlamış. Corbusier, duvardan duvara ulaşabileceğin, bir uçağınki kadar küçük tuvaleti olan, mobilya olarak yalnızca iki tabureye sahip küçük mekanlarda yaşamanın en iyisi olduğunu düşünmüş. Bir evden ziyade bir tür baraka (Fransızca ‘cabanon’). Arkadaşının sahip olduğu restoranın yanındaki evde Corbusier’in bir mutağa ihtiyacı yok: bir kapıyla direkt restorana ulaşıyor. Baraka dışarıdan bir odunluk gibi gözükse de tesisat ve havalandırma sistemlerine sahip. Yapının içerisi renkli duvarlarla kurgulanmış.

6. Casa de Canoas

©Arquivo Publico do DF / ©TheFunambulist.com

Oscar Niemeyer’in 1953’te Canaos, Brezilya’da kendi için tasarladığı ev. Gençken Le Corbusier ile çalışmış biri olarak Niemeyer, Corbusier’in fonskiyon ve teknolojiye dayalı çizgisine tamamen zıt bir yönelime sahip. Niemeyer’in mimarisi, heykeli, yumuşak ve şiirselliği arıyor. Betonun sert ve ağır olduğu algısını yapılarıyla değiştiriyor Niemeyer. Mimarın evi, onun lirik modernizminin manifestosu. Büyük projelerinde kaçamadığı keskin açıların yerini, bu evde esnek konturlara bırakıyor.

7. Albert Frey’in Evi

©Don Buckner / ©Yellowtrace

Palm Springs’te mimarın kendi için 1964 yılında tasarladığı ev. 20. yüzyıl mimarlarının geniş cam sevgisini belirgin olarak görebileceğimiz bir ev. Böylece evin içine doğanın karışmaması kaçınılmaz olduğunu savunuyorlar. Albert Frey’in evi kayalık bir alanda bulunuyor. Evin kırılgan kabuğundan geçip içine işleyen kayalık alanla kurulan ilişki, mimari de doğal ve insan eliyle yapılmış olanı karşılaştıran en dramatik örneklerden bir tanesi. Evi yapmadan önce Frey, bir yıl boyunca araziye güneşin nasıl düştüğünü, gölge açılarını etüt etmiş. Bu çalışmaları evin konumunu, planını ve yüksekliğini belirlemiş. Evin strüktürü de doğal çevre dikkate alınarak tasarlanmış ki dışarıdan gözlemlendiğinde peyzajın bir parçası gibi algılanabilsin.

8. Can Lis

©Ole Haupt / ©Ake Eson Lindman

Can Lis, Jorn Utzon’un 1973’te Mayorka’da tasarladığı evi. 1960’lara kadar mimarlar ya olabildiğince modern ya da hayali bir gelecekte tasarlanmış evler tasarlamaya çalıştılar. Daha sonra bir grup mimar farklı bir tavra yöneldi ve tarihin dışında varolan veya binlerce yıl önce yapılmış hissi veren yapılar yaratmayı denedi. Jorn Utzon’un Can Lis’i de bunun örneklerinden biri. Ev, doğal oluşumların sadeliği esas alınarak tasarlanmış. Yapımında çimento kullanılmamış ve içeride asla bir süslemeye gidilmemiş. Ev, çıplak taşın, güneşin ve kurduğu oranların birleşimi yalnızca. 

9. Shigeru Ban’ın Evi

©world-architects.com / ©Hiroyuki Hirai

Ban şu anda oturduğu evi Tokyo’nun Hangei Ormanı bölgesinde 2007 yılında tasarlamış. Ev, ormandaki tek bir ağacı bile kesmeden onların etrafında tasarlanmış. Bu da en zorlayıcı yanı olmuş sürecin. Yapı, bunu garçekleştirmek için oval şeklinde boşluklarla tasarlanmış. Bu boşluklar aynı zamanda güneş ışığından faydalanmayı da arttırıyor. 

10. Zaha Hadid’in Londra’daki Stüdyosu

©and-re.pt / ©Davide Pizzigoni

Kendi işlerindeki gibi bembeyaz, aydınlık bir stüdyoya sahip Zaha Hadid. Hadid’in Londra’daki stüdyosunda en dikkat çeken kısım mimarın bütün kariyerini anlatan işlerinin bulunduğu alan. İç mekanı süsleyen bir başka öge de mimarın kariyerinin önceki dönemlerinde yöneldiği Suprematist* çizimler. Mimar, bunlara karşılık olarak imzası haline gelmiş kıvrımlı, parametrik tasarıma kayan son dönem işlerini de bir başka noktada sergiliyor.

11. David Chipperfield’in Evi

©Hitch Mylius / ©Simon Menges

İngiliz mimar 2008 yılında tamamlanmış olan Berlin’deki Neues Museum yenileme projesi için Berlin’e gelmiş. Proje sonrasında da burada kalmaya devam etmiş. Mimarın stüdyosunu da barındıran üç katlı ev, Chipperfield’in şehiriçin tasarladığı yarı kamusal avlu kantinin yanında bulunuyor. Evin içi, sade ve süssüz beton duvarlarla kurgulanmış. Bu soğuk beton iki renk kullanılarak dengelenmiş: mutfağı ve oturma odasını ayıran yeşil kadife koltuk ve turuncu kitaplık.

12. Libeskind’in Evi

©Ilan Besor / ©Nicola Tranquilino

Dünyanın birçok noktasında çalışmış olan Daniel Libeskind, New York’ta kalışını kalıcı hale getirmiş. Libeskind bir rezidansta oturuyor. Onun için evi Manhattan’ın koşuşturmasından kaçtığı bir sığınak. Evde mimarın dikkat ettiği özellik aydınlık olması olmuş. Libeskind evin içini, Le Corbusier sandalyeleri, koltukları ve sehpası ile dekore etmiş.

Suprematizm Sanat Akımı: Sınırlı sayıda renk kullanarak daire, kare, çizgiler ve dikdörtgenler gibi temel geometrik formlara odaklanan anlayış. 1913’lerde, Rusya’da Malevich tarafından kurulan bir sanat akımıdır.

Kaynaklar:

1. Artem Dezhurko. “HOUSES BUILT BY ARCHITECTS FOR THEMSELVES” Enso Magazine. <http://enso.readymag.com/architects-own-houses/22/>
2. Komal Sharma. “Inside the Homes of Eight Famous Architects” 03 Mart 2014. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/481879/inside-the-homes-of-eight-famous-architects/>

The post Dünyaca Ünlü Mimarlar ve Evleri appeared first on Arkitektuel.

Cam Ev (Glass House), en iyi şekilde etraftaki peyzajı seyretmek için bir pavyon olarak tanımlanabilir. Yoldan görünmeyen, önündeki gölete çıkma yapmış ve karşıdaki ormanlık alana eşsiz manzaraya sahip bir arazide bulunuyor ev. Evin en önemli özelliği dikdörtgen şeklini oluşturan dört dış duvarının tamamıyla cam olarak kurgulanması; etrafındaki peyzaja bütünüyle açılıyor. 20. yüzyıl modern mimari-rasyonalizm akımlarından Uluslararası Uslüp (International Style)‘u Amerikan konut mimarisine uyarlayan tarzıyla Cam Ev, materyallerin ve detayların yenilikçi kurgulanışı ve doğayla kusursuz birleşimiyle mimarlık tarihinde oldukça önemli bir yere sahip.

© Robin Hill

Yapı, 1949 yılında tamamlanmış ve 2005 yılına kadar mimarı Philip Johnson tarafından konut olarak kullanılmış. Yapımından bu yana içinde değişikliğe gidilmemiştir. Bunun sebebi mimari karakterinin oldukça önemli bir yere sahip olması. Cam Ev, Mies Van der Rohe tasarımı Farnsworth Evi’nin izinden gidiyor, modern anlamda tarzıyla farklılık yaratan ikonik bir konut yapısı olması başarıyor.

© Blaine Brownell

İçte duvarsız, bütün bir mekan sağlanmış olsa da Philip Johnson evi, geleneksel bir plan düzeni şeklinde düşünmüş. İçerideki dikdörtgensel, loft tarzı mekanları ‘oda’ olarak değerlendirmiş. Cam Ev’de bir mutfak, yemek odası, oturma odası, yatak odası, şömine alanı, tuvalet ve bir giriş alanı bulunuyor. Johnson, modern mekanı işleyen tarzına rağmen evin, planıyla kolaylıkla tipik taşıyıcı sisteme sahip bir ev planı olarak işlenebileceğini belirtiyor.

Plan / © Alessandro Bianchi and Giancarlo Camagni Politecnico di Milano

Cam Ev’in planına detaylı bir şekilde baktığımızda evdeki mobilyaların kesin bir düzende yerleştiğini görüyoruz. İçerideki değişmeyen mobilya düzeni de sürekli değişen çevre ve peyzajla bir kontrast sağlıyor. Evin çevresi, bahçe alanı, evin kendisi ve oturma odası iç içe geçmiş kutular olarak düşünülüyor. Halı, oturma odasının alanını tanımlarken alçak bir masa etrafında düzenlenmiş bu kısım da mekanın fonksiyonunu aktarıyor; oturma odası evin merkezine yerleştirilmiş.

En özel alanı tanımlayan yatak odası oturma odasından bir dolap ile ayrılıyor. Hiçbir sabit duvar bulunmuyor evde tuvaleti evden ayıran duvar dışında. İçeride hiçbir sabit ayırıcıyı kullanmama yaklaşımıyla sağlanan, evi büyük bir odaya dönüştüren total mekan ve evin açık plan düzeni anlayışı yapıldığı yıla göre -1949- oldukça alışılmadık.

© Stacy Bass

1991’te evin mimari Philip Johnson ile yapılan bir Cam Ev (Glass House) turundan;

Cam Ev’de biçimsel yaklaşım oldukça açık. Mies Van der Rohe ve ben, nasıl tamamı cam bir evin yapılabileceği konusunda tartıştık ve ikimiz de bir tasarım gerçekleştirdik. Tabiki Mies’inki öncüydü (Philip Johnson, burada Farnsworth Evi’nden bahsediyor.), benim de ustadan esinlenilmiş hali; fakat iki yapıda oldukça farklı yaklaşımlar mevcut. Benim yapımda birden fazla tarihi etki var. Cam Ev, biçimsel olarak Mies Van der Rohe, Malevich, Pantheon, İngiliz bahçeleri, Romantik akım ve 19. yüzyılın asimetrisi. Başka bir deyişle, bütün bu ögeler burada birbirine karıştırılmış fakat yapı tarihi bir dokunuşla modernin işlenişi, basit bir küp.

© Archdaily

Cam Ev projesinin başlamasının sebebi, o arazinin orada varoluşu aslında. Şu ana kadarki en zor işim. Tam olarak 3-4 yıl tasarım hakkında fikir geliştirmekle geçti. Her biri arazinin peyzajını bütünleyen fikirlerdi. Yani Glass House yapıdan çok bir manzara parkı. Ben ilk olarak buradaki tepeciğe ve meşe ağacına odaklandım. Bu tepedeki manzara bütün bu şeyin ortaya çıkışı oldu.

Bana sorarsanız etrafta dolanarak bütün mekanı görebilmeniz iyi bir şey. Glass House’da bu senaryo mümkün. Aynı yerde durarak hem güneşin doğuşunu hem de ayın ortaya çıkışını izleyebileceğiniz tek ev olduğunu iddia ediyorum. Çünkü bu diğer her türlü ev için bir imkansızlık, başka bir etkiyi deneyimlemek istiyorsanız başka bir odaya gidersiniz. Cam Ev’de bu etki hep ve evin her noktasında aynı şekilde var.

© Simon Garcia | arqfoto

Artistik olarak Glass House, tabiki, Mies Van der Rohe’nin soyundan geliyor. Mies bana 1940’larda bir gün bir cam ev yapabileceğimi söyledi, ben ise cam evi yapamayacağını çünkü camın bir duvardan destek aldığı veya bir duvarın içine girdiği durumda tüm cam evin ‘camlığını’ yok edeceğini söyledim. Bu nedenle evde hiçbir duvar bulunmamalıydı. Duvarlar, bütüncül evin içinde birbirinden ayrı pavyonlar yaratacaktı; tıpkı benim evimde tuvalet alanının yarattığı gibi. Bunun dışında evin içi ve evin planlaması basit, düzlem ve bloklarla yani Mies’e yönelen düzenlemelerle yapıldı. Bu demek oluyor ki, yatak odasındaki dolay bir düzlem, mutfak bir diğeri ve iki alan kapalı, dairesel bir banyo ile destekleniyor. Böyle bir düzen bize diğer elemanların bu üç merkez etrafında yayıldığı bir çapa formu veriyor. Bu, basit bir asimetri, basit bir 1920’ler mimari düşünce uygulaması. Daha sonra bütün bu yaptıklarımı simetrik bir kafes içine koydum, Mies’in diyebileceği üzere, çıkış noktasını tamamen reddederek.

© Micheal Biondo

Dışarıdaki simetri ise benim üzerinde dinlendirici etki yaratan, yapıya sakin ve düzenli bir hava katan karaktere sahip. Buradan içeri giriyorsunuz ve asimetrik düzlemlerin ve hacimlerin vahşi dünyasına dalıyorsunuz. Bu ideal mekanları birbirinin yanında tasarlama, birbiri içinde kurgulama, aynı zamanda birbirinden izole etme ve hepsini bir noktada birbirine bağlama fikri ilk olarak özellikle Mies’in ideali amaçlayan tasarımlarından daha sonra da Malevich ve diğer bir sürü kontrsüktivistten çıkıyor tabiki. Benim bu tasarımımda yaptığım bu.

© Simon Garcia | arqfoto

Siz evin merkezinde, halının üstünde, ateşin önünde yani evin asıl odak noktasında, otururken bütün evi buradan gözlemleyebileceğinizi ve bütün eve burdan hakim olabileceğinizi fark edeceksiniz. Cam Ev’e girdiğinde kullanıcı, mecazi olarak konuşacak olursam, bir köpek gibi etrafı koklayacak -köpekler için koklama oturacakları yeri bulmada önemli bir araç- sonunda etrafında döne döne konforunun maksimum olduğu yeri seçecek ve oraya yerleşecek. Bunu eve girdiğinizde fark etmeden yapıyor olacaksınız. Nereye oturabilirim? Nerede sırtımın bir tehlikeyle karşı karşıya olmadığını hissedebilirim? Nerede her şeyin merkezindeymiş duygusunu hissedebilirim? Evde halıyla tanımlı bu alan cevap olacak.

© Eirik Johnson

Bu fikre göre evin oturma odası şöminenin karşısı. Halı oturma odasını tanımlıyor. Oturma odası, halının üstüne, halı Cam Ev’e, Cam Ev de bulunduğu alana oturuyor. Bu geniş çimenli alanla ev arasındaki basamak farkıyla da iki mekanın farkı göz önüne seriliyor birbiri içine geçmiş peyzaj ve ev arasında. Sonucunda evin üstünde olduğu platform,arazinin geniş çimenliğine oturtulmuş; Cam Ev’in kendisini alanına bağlayan bir öge.’’

Tek katlı yaklaşık 10×17 metrelik dikdörtgen plan şemalı Cam Ev, 5 metre uzunluğunda geniş cam cepheler, bunları taşıyan siyah direkler ve bu direklerin arasındaki I kesitli çelik kirişler ile kurgulanmış. Yine de evin strüktürü, aslen tasarımın fikir babası olan Mies van der Rohe’yi detayların arkasındaki düşünce eksikliği sebebiyle pek etkileyememiş.

© Archdaily

Buna rağmen evin basit güzelliğine katkıda bulunan birçok yaklaşım var yukarıda anlattıklarımıza ek Cam Ev’de. Geniş cam cepheler, canlı yansımalara yol açıyor arazide. Eve yaklaşırken bile insana etraftaki ağaçlar, evin içinde veya dışında yürüyen kullanıcılarla katmanlanmış sürekli değişen imajlar sunuyor, yapı arazide canlanıyor bir nevi. Yalnızca silindir tuğla kısım dışında bütün ev gözlemlenebilir kılınmış.

© Richard Barnes

Bunun dışında evin bulunduğu alanda Philip Johnson 13 tane daha yapı tasarlanmış. Bu yapı dizilerinin arasında bir konuk evi, sanat galerisi, bir heykel sergi salonu ve bir pavyon bulunuyor. Philip Johnson burada yaşadığı yaklaşık 50 yıl içinde farklı zamanlarda tasarlamış diğer 13 yapıyı da. Böylece bütün alan, Philip Johnson’ın mimari sergisine dönüşüyor aslında.

Kaynaklar: 

1. Eleanor Devens, Franz Schultz, Jeffrey Shaw, and Frank Sanchis. ”The Glass House”. National Trust for Historic Preservation and The Glass House. <http://theglasshouse.org/explore/the-glass-house/2/>
2. Adelyn Perez. “AD Classics: The Glass House / Philip Johnson” 17 May 2010. ArchDaily. Accessed 27 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/60259/ad-classics-the-glass-house-philip-johnson/> ISSN 0719-8884

The post Cam Ev appeared first on Arkitektuel.

© Flickr: Paul N.

Kristal Katedral (The Crystal Cathedral), dini bir tiyatro ve televizyon stüdyosu olması amacıyla 1980 yılında inşa edilmiştir. Televizyon yoluyla misyonerlik yapan Robert Schuller isimli bir din adamının isteği üzerine Phillip Johnson ve John Burgee tarafından tasarlanmıştır. Toplam 3000 kişilik cemaati barındırabilen katedral, Schuller’in ‘kilise gökyüzüne ve dışarıdaki dünyaya açık olsun’ isteği üzerine tamamıyla cam ile kaplanmıştır.

©Flickr: Amir Nejad

10,000‘den fazla cam panel, çelik bir iskelete sabitlenerek katedralin cephesini oluşturmaktadır. Cam panellerin birleşim detaylarının göze çarpmaması için, her bir cam parçası silikon ile yapıştırılarak yerleştirilmiştir.

©Flickr: siphorous

Tek parçadan oluşan ve monokromatik bir mekan oluşturmak için, katedral yıldız şeklinde bir plan düzenine sahiptir. Oluşturulan yekpare devasa hacim, 120 metre uzunluğa ve 60 metre genişliğe varan ölçüleri ile ihtişamlı bir iç mekan tanımlamaktadır. Phillip Johnson ve John Burgee tarafından tasarlanan plan şeması, Hristiyan mimarisinde sıkça görülen Latin Haç plan düzleminin farklı bir yorumudur. Kilisede bulunan tüm oturma yerlerini rahibin ve koronun bulunduğu mihraba yaklaştırabilmek için kilisenin nef(nave) kısmı kısaltılmış ve transept kısmı genişletilmiştir. 

©Flickr: siphorous

Mimarlar, Los Angeles’ın araba kültürünü de dikkate alarak, kilisenin otoparkını işlevsel hale getirmişlerdir. Mihrabın yanında bulunan yaklaşık 27 metre uzunluğundaki yüksek kapılar, otoparka açılmaktadır. Böylece insanlar araba ile katedralin otoparkına park edip, kilisenin içindeki ayini izleme ve dinleme şansına sahiptir.

©Flickr: OZinOH

Johnson, katedrali “ortamı olmayan bağımsız bir bina” olarak tanımlamıştır. Cam cephenin üzerinde basit dikdörtgen açıklıklar oluşturularak yerleştirilen girişler, estetikten çok işlevsellik göz önünde bulunarak tasarlanmıştır. Yapının içindeki merkezi transparan alana, opak, beton balkonlardan geçilerek ulaşılmaktadır. 

©Flickr: Paul N.

Yapıyı bütünüyle saran beyaz çelik kafes, katedralin hem duvarlarını hem de çatısını oluşturmaktadır. Bu çelik kafes cam paneller ile kapatılmış ve yapının kabuğu oluşturulmuştur. Kabuğun içinde kalan beton balkonlar ise yapının köşe noktalarından büyük kolonlar ile desteklenmektedir.

Zemin Kat Planı

Kristal Katedral, sahip olduğu çevre dostu yaklaşımlar ile de ön plana çıkmaktadır. Katedralin cam cephesinde kullanılan aynalı cam paneller, katedralin içinde dışarıdaki ışığın yalnızda %8‘ini ve güneş enerjisinin %10‘unu almaktadır. Bu sayede, katedralin hava dolaşımının tamamı pasif havalandırma ile sağlanabilmektedir.

The post Kristal Katedral appeared first on Arkitektuel.