Doruk Kayalı / İstanbul Teknik Üniversitesi / Bitirme Projesi – Güz 2018

Proje kurgusu, kentlerde hayatta kalmanın zorluğunu konu alan bir senaryo etrafında gelişiyor. Artan fiyatlar ve düşen gelir seviyesiyle yaşamak günden güne imkansız hale geliyor. Sorun, en temelde, insanların içinde yaşadığı düzen ile başlıyor. Bu senaryo, daha önce yüzen kentler vb. şekillerde karşımıza çıkmış örneklerin yanında, yeni bir yaşama yolu denemesi. Senaryoyla hedeflenen üretimi, yaşam kalitesini arttıracak ve şehirleri nefes alınamaz, karşılanamaz beton ormanlar olmaktan kurtaracak yeni bir yaşam modülü ortaya koyabilmek. Senaryoda bir grup insan toplanır ve kolektiflerden beslenen bir yaşam hayal eder. Bu kolektif yaşamlar, kendi ulaşım ve üretim tesisleri olan küçük yerleşimlerle kurgulanıyor. Hedef, dünyanın birçok yerine yayılan ve bu fikirlerle ortaya çıkmış yerleşimler arasında global bir bağlantı kurmak ve bu şekillde her kolektifin birbirinden beslenebileceği bir ağ yaratmak.

The motivation of the scenario was the obvious difficulty of surviving in the cities. Increasing costs and decreasing income, slowly, making it impossible to afford living. The problem, under the skin, is about the order we live in. This scenario, besides the experimented floating city designs, is the an attempt of a new way of living. It seeks to enhance the production, quality of life and to rescue cities from being unbreathable and unaffordable concrete jungles. To solve this problem, a group of people envisioned a life fed by the collectivity. The basis notion was to create a network with the settlements they build having their own production and transportation facilities. Each collective of this network would share their outputs with the other. 

Bu yaşam modüllerinden biri olan Kadıköy yerleşimi, konumunu da dikkat alarak kendini büyük ağın bir parçası haline getirmesi için, ulaşım tesisi olarak bir liman yaratıyor -kıyıdaki arazisinde limanın kirli endüstriyel karakterini kendi üretim ve konut birimleriyle harmanlama hedefinde. Buna ek olarak Kadıköy’deki yerleşim, tarımsal üretim gerçekleştiriyor. Bunun sebebi ise bu yeni yaşam modülünün ilk örneklerinden biri olarak kendi kolektifine katılan insanların temel ihtiyaçlarını karşılayabilerek öncü yerleşimlerden biri olmak. Ana hatlarıyla Kadıköy Kolektifi, başka bir deyişle Co-Port, tarımsal üretim birimler, araştırma merkezi, liman tesisleri ve konut birimlerinden oluşuyor.

For the collective in Kadıköy, the transportation facility is a port. On a site on shore, the dirty industrial character of a port facility is integrated with production and housing functions. Chosen type of production of this collective is agriculture -because it is one of the first hubs, and aims to encourage other hubs to be a settlement able to provide basic needs for its participants. Mainly, Kadıköy Collective (a.k.a Co-Port) has agricultural production units, a research center, port facilities and housing modules.

Co-Port’un tarımsal üretimi, seralarda ve dikey bahçelerde. Liman için konut birimlerini, yiyecekleri saklayacak, metro bağlantısı olan geniş bir antrepo, gelen teknelerin bakımı için tersane birimleri ve yine depolama için geniş silolar bulunuyor. Co-Port’un konut kısmı içinse taşınabilir, esnek modüller düşünülmüş. Bu modüller, limana gelen Ro-Rolarla başka kolektiflere; başka kolektiflerden de Kadıköy’e taşınabilecek şekilde tasarlanmış. Konut birimleri, Ro-Rolardan vinçlerle alınarak Kadıköy’de yaşayan kolektif tarafından inşa edilmiş ‘konut rafı’na konuyor ve kullanıcılarıyla yaşamına devam ediyor. Bu şekilde farklı kolektiflerin üyeleri birimleriyle başka bir kolektife gidip başka bir üretimin parçası haline gelebiliyor. Bu senaryoda kolektifler, geçici veya kalıcı olarak, herkese açık yaşam modülleri.

Greenhouses and vertical gardens provide agricultural areas. For the port, there is a large warehouse storing housing units, production outputs and provides a subway connection, dockyard for maintenance services in a small scale and silos, again for storage. For the housing part, there are mobile, flexible, expandable modules. This units can be carried by a Ro-Ro to another collective or from other collective to Kadıköy. Units are collected with cranes and put on the ‘housing shelf’. Consequently, people can travel between different hubs with their homes and can be part of another production for a time period they desire. The collectives are open to everyone temporally or permanently.

Yeni yeni İstanbul’un büyük limanları arasındaki yerini almış olan Co-Port, bünyesindeki araştırma merkezi, organik market ve sera atölyeleriyle Kadıköy halkı ve farklı kolektifleri birleştiren bir buluşma noktası halin geliyor. Co-Port tarımsal üretimi öğretmeyi, organik markette elde edilen ürünlerin satılmasını sağlamayı ve bu şekilde kendini döndürmeyi, deniz suyunun filtrelenip kullanılarak hidroponik tarım yapımına teşvik için araştırmalar yapmayı hedefliyor. Kent ölçeğinde zamanla farklı roller kazanmış limanlar arasında Co-Port, tarımla ilişkili faaliyetleriyle anılıyor.

Newly being one the big ports of Istanbul, Co-Port aims to be a meeting point with a research center, an organic market and a greenhouse atelier. The hub encourages people to come to learn more about the agricultural production, to sell their goods in the organic market and to make researches about hydroponics. Between other ports in Istanbul, Co-Port is mentioned with its activities related to agriculture. 

Kurgulan bu sürekli yaşama-üretme-depolama-hereket ettirme-etkileşime geçme zinciri bir program ağını keşistiriyor; bunu da demiryolu ulaşımı ve deniz ulaşımı arasında bir birleşim noktası olarak kentin geri kalanına ve parçası olduğu global ağa yayıyor. Co-Port ve diğer kolektiflerin katılımcıları beraber yaşamak, beraber üretmek ve birlikte büyük bir ağın parçası haline gelmek için orada.

The constant living-producing-storing-moving-interacting chain intersecting a large program network, diffuses itself by being a junction point in the middle of a railway and a port. Participants of Co-Port, and other collectives, is there to live, produce and be a part of a much bigger network together.

Alper Turan / İstanbul Teknik Üniversitesi / Mimari Proje VII – Güz 2018

Beylerbeyi Stadyumu’nun bulunduğu arazide yer alan proje, yenilikçi bir kentsel tarım önerisi. Eco-Experience, Beylerbeyi’nin içinde kentsel bahçe olarak tanımlanan bir mekan yaratırken aynı zamanda tarımla uğraşan çiftçi, bilim adamı ve şehir sakinlerini aynı çatı altında toplamayı hedefliyor.

Located on a sloped landscape in Beylerbeyi Istanbul, Terraphase is a proposal for a novel solution in urban agriculture. Project aims to generate a single urban space in the city that is known as the ‘urban garden’ and brings scientists, farmers and the residents of the city together.

Araştırma birimleri, tohum saklama alanları, mikro-klima tarım alanları ve konut birimleri yaklaşık 12 bin metrekare büyüklüğündeki alana yayılmış durumda. Projenin en dikkat çekici mimari unsuru ise ana yetiştirme alanını üzerinde bulunduran devasa konsol. Yapının içinde iki farklı çeşitte sirkülasyon elemanı düşünülmüş. Binanın tüm kullanıcıları için tasarlanmış sarı renkli sirkülasyon tüpleri tüm sistemi dolaşırken, kapalı sirkülasyon koridorları yalnızca bilim adamları ve yapıda araştırma/yetiştirme yapan kişilerin kullanımı için yerleştirilmiş.

The 3-acre site is divided into parts according to their functions. Research units, seed storage areas, micro-climate cultivation regions, housing units are dispersed around the site. The most prominent aspect of the design is the cantilever which is the main cultivation space. Two kinds of circulation elements are used in the design. One, the tubular circulation throughout the system provides accessibility through the system for the public, whereas a private circulation is also designed for scientists and researchers.

Projenin önemli amaçlarından biri çeşitli tarım alanları üretmek. Mevcut stadyum arazisine yerleşen proje, konsol yapısı ile neredeyse tüm futbol sahasının tarım alanı olarak kullanılabilmesinin önünü açarken üzerinde bulunan açık ve yarı açık mekanlar sayesinde de farklı tarım alanları üretiyor. Projenin kuzey kısmında yer alan kapalı hacimler ise birbirine bağlanan araştırma birimleri olarak düşünülmüş.

The project aims to generate various cultivation spaces. While the design allows agricultural use of the whole football pitch, it also generates semi-open spaces within the building to grow plants. The closed volumes on the site are secluded for research. Those separate volumes are connected from the backbone of the building, which is embedded in the sloped landscape. The project creates typical cultivation units that can be applied to other projects and creates a novel method of agriculture.

Eco-Experience, ismini kullanıcılarına sunduğu deneyimlerin çeşitliliğinden alıyor. Kullanıcıların mekanı nasıl algıladıkları ana tasarım kriteri. Bu sayede proje yarattığı mimari zenginlik ile sürdürülebilirlik kültürü propagandası yapıyor. İstanbul’da yaşayan insanların sürdürülebilirliği, yeşili, kentsel tarımı canlı olarak deneyimleyebildikleri bir mekan hayal edilmiş. Bu sayede proje kentin pek çok unsurunu bir araya getirerek doğa dostu ve kümülatif bir kültür oluşturuyor.

The design is based on the experiences the building offers. The users’ perception of space is the main design criteria. Architecture is used as a way to promote sustainability. By focusing on the visitors and users, the project enhances a sustainability culture where people living in the city get accustomed to concepts like urban agriculture and sustainable solutions. The result is a hub that brings people together while producing for the city.