©Iwan Baan

De Rotterdam, Maas Nehri’nin üzerinde Rem Koolhaas (OMA) imzalı bir yatay şehir. Birbirine bağlı 3 kuleden oluşan proje içinde ofisler, konutlar, bir otel, konferans mekanları, dükkanlar, restoranlar ve kafeleri barındırıyor. 2013 yılının Kasım ayında tamamlanan yapı, Hollanda’nın en büyük binası -Avrupa’da da en büyüklerin arasında. OMA’nın en fazla süre alan işlerinden biri olsa da De Rotterdam, Rotterdam’ın ekonomik gücünü simgeleyen bir öge olarak görülüyor.

©Iwan Baan

Şehrin güney ufuk çizgisinde 150 metre yükseklik ve 100 metre genişlikle büyük bir kaplıyor proje. Tasarımına baktığımızda Rotterdam için aslında bir nevi gerçek dışı bir yapı, şehrin şu ana kadarki kopyala-yapıştır denilebilecek kentsel düzenini bir adım öteye götüren bir kurguya sahip. Dışarıdan gözlemlendiğinde De Rotterdam, parçalara ayrılmış bir çizimin çok da doğru olmayan bir şekilde tekrar bir araya getirilmiş halini andırıyor.

©Ossip van Duivenbode

Yapı, bir podyumdan yükselen 3 basit ofis kulesi. Bu kuleler, yarıdan kesilmiş ve düzensiz bir şekilde bir araya getirilmiş. Ortaya çıkan form, aralarından gökyüzünün sızmasına izin veren, birbiri üzerine yığılmış kütleler izlenimi. Bütün bu hacim baştan aşağı ince alüminyum tirizlerle kaplanmış. Cephenin alüminyum oluşu, yapının ışıkta gümüşi bir parıltıya sahip olmasını sağlıyor -böylece De Rotterdam 60’ların New York gökdelenlerini hatırlatan bir tasarım oluyor.

©Iwan Baan

Ellen van Loon: “Tasarımda verimlilik ilk günden beri en önemli dizayn parametrelerinden biri oldu. Projenin yapım sürecinde piyasadaki oynamalar, tasarımda bizi kısıtlayan öge olmadı. Hatta orijinal konseptimizi güçlendirmemizi sağladı. Sonuç yoğun, hareketli bir yatay şehir.”

Yapının tamamlanışıyla, Maas’ın güneyinden çok önceden beri öngörülen ikinci, yeni bir merkez yaratılmış oldu. Bunun sonucunda da yapıya adını yanında bulunduğu büyük bir göçmen gemisi vermiş -New York-Wilhelmina arası giden Avrupalı göçmenleri taşıyan bir gemi.

©Iwan Baan

De Rotterdam’ı oluşturan birbiri üstüne yığılmış, içeriden bağlantılı 3 kule tam 44 kat uzanıyor -150m. Bu ve genişliğine rağmen yapı aslında oldukça kompakt. Yapı ofis çalışanlarını, orada yaşayanları ve otel ziyaretçilerini kütleleri bağlayan noktalarda bulunan konferans salonları, spor tesisleri ve restoranlarda bir araya getiriyor. Bu üç kütlenin paylaştığı podyum da her bir kulanin lobi alanını barındırıyor ve aralarında yayalara özel bir kamusal alanla geçiş yaratıyor.

©Iwan Baan

Rem Koolhaas: “Ölçeğine ve bariz masifliğine rağmen yapının kaydırılmış blokları, şehrin farklı kısımlarından farklı şekilde gözlemlenen, sürekli değişen bir görünüm yaratıyor.” Koolhaas ekliyor: “Yapının bugün orada tamamlanmış halde duruyor olması şehrin, şehirdeki proje geliştiricilerin, müteahhitlerin ve mimarların dayanıklılığının bie çeşit anıtı.” (Koolhaas, burada yapım sürecinde Rotterdam’ın yaşadığı ekonomik krizlerden bahsediyor.).

©Iwan Baan

“Projenin en önemli noktası Rotterdam’da yoldan geçerken boyutunun ve kütlesinin algılanışı. Tasarlarken projenin görünüşünün şehirde gezerken nasıl değişeceğini düşündük.” Rem Koolhaas. “…Kuleler arasındaki yarıklar yalnızca bir açıklıktan daha fazla bir etki yaratıyor; stroboskopik şehir görünümü deneyimletiyor.”

Karakteristik olarak kesin bir etkiyle De Rotterdam, kulenin döşemelerinin şaşırtmalı olarak yerleştirilmesiyle Rotterdam’ın nehir kenarında dinamik bir etki yaratıyor. Şehirdeki masiflik algısını, kuleler arasından sızan ışıklar sayesinde etkileyici ve hareketli bi şekilde çözümlemiş yapı.

©Iwan Baan

Koolhaas’a göre De Rotterdam aslında daha çok kişisel bir hikayenin sonucu. Yapı, onun için yıllarca önce ortaya koyduğu tespitinin gerçekleşmişi, Manhattanism. Manhattanism, baskı altındaki kentsel değişim sürecinin son aşamalarını temsil ediyor. Kavram ilk kez Koolhaas’ın Delirious New York kitabında karşımıza çıkmıştı. Yıllar sonra, 68 yaşındaki Rem Koolhaas, New York’un başdöndürücü çılgınlığının küçük bir kesimini kendi şehrinde gerçekleştirdi bu tasarımıyla.

©Iwan Baan

Son olarak Koolhaas: “Yapı her ne kadar sert veya soğuk gözükse de şehirde yaşayan birçok yaşlı insandan yapıyı ne kadar beğendiklerine dair yorumlar alıyoruz. Bu daha önce hiç başımıza gelmemişti.” diyor.

The post De Rotterdam appeared first on Arkitektuel.

© OMA

2012’de Pekin’de hizmet vermeye başlamış olan yapı, Rem Koolhaas önderliğindeki OMA mimarlık ofisi tarafından tasarlanmış. Gökdelen mimarisinin yeniden keşfi olarak nitelendirilen CCTV Merkez Binası’nın yapımına 2004 yılında başlanmış. CCTV, OMA’nın Çin’deki ilk yapılarından ve ofisin en büyük projelerinden olması nedeniyle önemli bir yere sahip. Özgün formuyla, gökdelen mimarisine yeni bir soluk getirme amacıyla CCTV Merkez Binası, yapım teknolojileri ve mühendislik açısından da oldukça etkileyici.

© OMA

CCTV Merkez Binası, gökdelen mimarisinin tipik ‘en yükseğe ulaşma’ arzusuna karşı çıkan bir tasarıma sahip. 75 metre konsol alan ile birbirine bağlanan 2 eğik kule ve bunların oluşturduğu 3 katlı platformdan oluşan yapı, formuyla bir döngü yaratıyor. Bu düşüncenin arkasında şehrin farklı yerlerine yayılmış farklı televizyon ve yayın fonksiyonlarını bir arada toplayıp bunları işleyişleri gibi bir döngü haline dönüştürme yaklaşımı var. Rem Koolhaas yapıyı yeriyle birlikte stüdyolar, ofisler, üretim ve yayın tesisleri gibi fonksiyonları bir yerde toplayan 3 boyutlu bir televizyon döngüsü yaratmış.

Fonksiyon Diagram

CCTV Merkez Binası, aynı zamanda cephe bakımından da oldukça ilginç bir karaktere sahip. Formundan da anlaşılabileceği gibi, taşıyıcı bakımından da zorlayıcı bir sistem olmuş. Gökdelenin cepheleri, taşıyıcı sistemin karakterini yansıtıyor; büyük streslerin, gerilmelerin olduğu alanlar yağun, daha az destek gerektiren alanlarda ise daha seyrek taşıyıcı elemanlarla geçilmiş. Cephede bunu takip etmek mümkün. Kısacası cephe, binanın taşıyıcısınıın dışa vurumu.

Ofisin taşıyıcı sistem modellemelerinden de gözlemlenebileceği üzere her bölge taşıyacağı yüke, oluşacak strese göre sınıflandırılmış, renklendirilmiş, yerleştirimiş ve elemanları ona göre kurgulanmış. ‘3 boyutlu kıvrımlı döngü’ CCTV’nin cephesi diagrid karakterli taşıyıcı sistemine ek olarak kendini taşıyan yüksek performanslı cam panellerle kaplanmış. Güneş ışığı kontrolü de sağlayan cephe, Pekin gökyüzünde gümüş-gri bir renkle karşımıza çıkıyor.

Taşıyıcı Diyagram

Yapının yenilikçi taşıyıcı kurgusu, Avrupalı, Çinli mühendislerden oluşan oldukça geniş bir ekiple tasarlanmış. Hepsinin buluştuğu ortak bir nokta var: gökdelenler için yeni olanaklar sağlayan inovatif bir tasarım elde etmek. Bu amaç Rem Koolhaas’ın fonksiyon ve form döngüsüyle birleştiriliyor projede. Sonuç olarak ortaya tasarım ve mühendisliğin bütünleştiği bir yapı ortaya çıkmış.

© OMA

Yapı, 2013 yılında Yüksek Yapı ve Şehir Habitatı Konseyi-Council on Tall Buildings and Urban Habitat (CTBUH) tarafından ”Dünyadaki En İyi Yüksek Bina” olarak seçilmiş. CCTV Merkez Binası’nın bu ödüle layık görülmesinin sebebi mimaride gökdelen tipolojisini alışılmadık bir yaklaşımla ele alması olmuş. Rem Koolhaas buna ithafen: ”2003’de yayımlanan ‘Content’ kitabımda bir bölümün başlığı ‘Gökdelenleri Öldürün’ idi. Bu aslında temel olarak gökdelen tipolojisinin geldiği ve uygulandığı noktanın hayal kırıklığını yansıtan bir yazıydı. Gökdelenlerin arkasında yeterince yaratıcı bir yaşam kurgulandığını düşünmüyordum. Bu nedenle gökdelenlerin hayal gücünden yoksun mimarisine karşı bir tepki göstermem gerekiyordu. Bu sahnede bu ödülü elimde tutarken durmak, içi boş, ilhamdan yoksun gökdelen mimarisine açtığım savaşın kesinlikle fark edilmediğini  ve başarısız olduğunu gösteriyor.” diye devam ediyor Rem Koolhaas şaka yaparak.

The post CCTV Merkez Binası appeared first on Arkitektuel.

© Joe Parks via Flickr

San Francisco’nun Financial District yani Finans Bölgesi’nde bulunan kule, 1972’de tamamlanmış. Transamerica Pyramid, William Pereira tarafından tasarlanmış ve dönemin mimari karakterine yenilik getirmiştir. Yumuşatılmış rasyonalizmin bir eseri olan Transamerica Pyramid, San Francisco’nun en uzun binası ünvanını almış ve şehir için bir simge haline gelmiştir.

Yumuşatılmış Rasyonalizm (Modified Rationalism): 20. yüzyıl mimarisinde popüler hale gelmiş gökdelen mimarisinin akımlarından biridir. Gökdelenlerin baştan aşağı aynı karaktere sahip olması gerekliliğini savunan Rasyonalizm akımından farklı olarak; Sullivan ile ortaya çıkan, bu yüksek binaların dolayısıyla şehirlerin aynılaşmaması için ortaya atılmış mimarı akımdır. Yumuşatılmış rasyonalizme göre her gökdelenin özgün bir tarafı olmalıdır.

© Transamerica Corporation

Transamerica Pyramid, özgün bir mimariye sahiptir. Dönemin gökdelenlerinin aksine piramit şeklinde yükselen yapıya, ilk başta tepkiler oldukça fazlaymış Bunun sebebi yukarıya doğru çıkıldıkça kullanım alanının azaldığı bir tasarıma sahip olması -yani piramit olması, o zamana kadar alışılagelmiş mimari özelliklerden tamamen sıyrılması ve şehrin silüetinde bambaşka bir iz bırakacak olması. Fakat William Pereira’nın bu tasarımla amaçladığı şeyler de tam olarak buydu. Sullivan’ın gökdelen mimarisi hakkında fikirlerini savunan Pereira, yapının tanınmışlığını en önemli öge olarak belirledi; sonucunda şehre ve kendine özgü bir yapı tasarladı. Şeklin böyle olmasının bir başka sebebinin de müşterinin yani Transmaerica CEO’su John Beckett’in aşağıdaki caddeye daha çok ışık gelmesini sağlamak, güneş ışığını kesmeyi diğer gökdelenlere nazaran azaltmak olduğu söyleniyor.

© Transamerica Corporation

Transamerica Pyramid, 260 metre uzulunluğunda ve Salesforce Kulesi tamalanana kadar da San Francisco’nun en uzun gökdeleni. Beton-çelik-cam olarak inşa edilmiş olan yapı 48 kat yüksekliğinde. 48. katta bir konferans odası bulunuyor. San Francisco’nun tüm kıyı şeridinin gözlemlenebildiği bu kata girmek ise oldukça pahalı. Yapnın en üstünde 64 metre uzunluğunda alüminyum-cam bir şapkası var; bu kısım binanın ”tacı”, binaya tanınmışlığını sağlayan en önemli kısmı.

© Photoeverywhere

Yapını radye temeli 3 metre yüksekliğinde. Bu da 24 saat kesintisiz beton dökümüyle doldurulmuş. Çelik ve beton ayaklar üzerine oturulan gökdelenin ayakları ise 15,5 metre derine batırılmış ve herhangi bir depreme dayanıklı olarak tasarlanmış.

© John Wright

Transamerica Pyramid’de toplamda 3678 adet pencere bulunuyor. Yapının şeklinden dolayı da temizleme amaçlı ulaşılamayacak olan pencerelere şöyle bir çözüm getirilmiş; pencerelerin büyük çoğunluğu 360 derece dönebiliyor böyle bakımı içeriden de yapılabilir. Bunun dışında binanın genel bakımı ise tam 18.000 saat sürüyor. Sıkıştırılmış beyaz quartzla kaplı olan Transamerica Pyramid’i parlak rengini koruması için 10 yılda bir bakım yapılıyor ve oldukça zaman alan bir işlem.

© Dan_H via Flickr

Yapının şeklinin bir başka azizliği de asansörlerin binanın şeklinde ilerleyemeyişi. İki kanattan oluşan yapıda 29 kattan sonrasında doğu kanadında 2 asansör şaftı; batı kanadı ise merdiven bulunduruyor.

The post Transamerica Pyramid appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Zaha Hadid Architects tarafından tasarlanan Jockey Club İnovasyon Kulesi, Hong Kong Polytechnic Üniversitesi’nin kampüsünde yer alıyor. Güneyde kampüsün futbol sahası ve kuzeyde Chatham Yolu ile sınırlanan dar, düzensiz bir alanda bulunan kule, Hong Kong Polytechnic Üniversitesi Tasarım Okulu ve Jockey Club Sosyal İnnovasyon için Tasarım Enstitüsü’nün ortak bir binası olarak faaliyetini sürdürmekte.

©Iwan Baan

Hong Kong Polytechnic Üniversitesi, 50 yıldır görsel olarak uyumlu fakat yine de birbirinden farklı fakülteleri ile kendi kentsel dokusunu oluşturmuş bir şehir üniversitesi. Jockey Club İnovasyon Kulesi ise üniversite yaşamı çeşitliliğini zenginleştiren ve bir enstitünün dinamikliğini ifade eden, yeni bir kentsel alan yaratma amacı güden bir projeymiş.

©Doublespace Photography

Üniversitenin bir ucunda yer alan proje, üniversitenin merkeziyle oldukça bağlantılı; tasarıma bu yaklaşım da üniversite içindeki çeşitli, birçok farklı disiplini ilgilendirecek girişimlere cesaretelendirmeyi ve akademik çevre ile bağlantı kurmayı amaçlıyor.

©Iwan Baan

Kule, 1800’ü aşkın öğrenci ve çalışanı barındırıyor; ofis, sınıflar, atölyeler, sergi alanları ve araştırma laboratuarları gibi alanlar sağlıyor.

İçerisinde tasarım eğitimi ve inovasyon faaliyetleri için çeşitli hacimler bulunan yapı, tasarım stüdyoları, laboratuarlar, workshop ve sergi alanları, çok amaçlı derslikler, amfi ve ortak kullanıma açık oturma alanları da barındırıyor.

©Doublespace Photography

Yapının bir başka tasarım anlayışı ise klasik kule-podyum tipolojisini daha akıcı bir kompozisyon haline getirmek. Vaziyet planındaki durumu ve yapının görsel etkisi bu amacın sağlandığını gösterir nitelikte.

©Virgile Simon Bertrand

Kulenin tasarımı, üniversitenin tasarım okulunun farklı programlarını bir araya getirerek disiplinlerarası bir çalışma ortamı yaratıyor. Aynı zamanda, kolektif bir araştırma ortamı sunarak bu disiplinlerin birbirinden beslenebileceği bir alan yaratmış.

İçeride ve dışarıda oluşturulan avlular, geniş sergi alanları, stüdyolar, amfi ve rekreasyon alanlarının tamamlayıcısı ve ayrıca buluşma, etkileşime geçme için ortak alanlar olarak düşünülmüş.

©Iwan Baan

İç mekanda şeffaflığı hedeflemiş olan Jockey Club İnovasyon Kulesi, içerisinde yaratıığı boşluklarla öğrenciler, ziyaretçiler ve çalışanları birbirine bağlıyor. 15 kata yayılan stüdyo, workshop, laboratuar, sergi ve etkinlik alanlarının baktığı, yapı boyunca ilerleyen sirkülasyon boşluğunda bunu sağlamış.

The post Jockey Club İnnovasyon Kulesi appeared first on Arkitektuel.

Londra Köprüsü Kulesi olarak da bilinen the Shard, Londra’nın en görkemli gökdelenlerinden bir tanesidir. Londra’yı iki yakaya ayıran Thames nehrinin güneyine inşa edilen Shard, Londra içerisindeki kentsel dönüşümün en önemli parçalarından biri olarak gösterilmektedir. 2000-2012 yılları arasında tasarımı ve inşaatı biten gökdelen Renzo Piano tarafından tasarlanmıştır.

© Michel Denancé

Toplam 72 katı bulunan Shard, çok amaçlı bir yapı olarak tasarlanmıştır. Gökdelenin piramit benzeri yapısı sebebiyle plan düzlemleri de her katta değişmekte ve yüzey alanları gittikçe azalmaktadır. Binanın içerisindeki kullanım özellikleri de bu değişime göre şekillenmiştir. Daha geniş olan ilk katlarda ofisler, restoranlar ve kamusal alanlar üretilmiştir. Yapının ortasında bir otel bulunmaktadır. En yüksek katlar ise özel konut olarak ayırılmıştır.

© Michael Shellim

8 eğimli cam cephe düzlemi, gökdelenin genel konseptini oluşturmaktadır. Bu cam cephelerdeki kırıklar ve boşluklar, kış bahçelerinin doğal olarak havalandırılmasını sağlarken, aynı zamanda ışık açısından da kaliteli ortamlar sunmaktadır.

© RPBW, Sam Roberts

Cephede kullanılan camın beyaz tercih edilmesi, Shard’ın Londra’nın havasını ve modunu yansıtmasını sağlamaktadır. Değişen hava, ışık koşullarına göre gökdelenin görüntüsü de değişmektedir. Bu da yapının şehrin dinamizmine ayak uydurmasını ve Londra’nın önemli bir parçası olmasını sağlamıştır. Aynı zamanda, cephede çift cidarlı camlar kullanılarak, gökdelenin içerisinde ısının kontrol edilebilmesi sağlanmıştır.

© Michel Denancé

Shard, Emporis Gökdelen Ödülü’nü kazanmıştır.

The post Shard appeared first on Arkitektuel.