©Iwan Baan

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu için  2019’da Japon mimar Junya Ishigami seçildi. Ishigami, 2004 yılında ödüllü Junya Ishigami + Associates’i kurmadan önce SANAA’da mimar olarak çalışan Ishigami, pavyonun en genç ikinci tasarımcısı. Geleneksel yapıları yorumlayan ve doğal fenomenleri yansıtan deneysel projeleriyle tanınan Ishigami, pavyon için dünyanın en yaygın kullanılan mimari elemanlarından olan çatılardan ilham almış.

©Laurian Ghinitoiu

İlkel ve eski hissettiren bir pavyon oluşturmak istediğini belirten Ishigami, “Bina ve peyzaj arasında bir şey. Dünyanın her yerinde kayrak çatılar bulunur, bu yüzden buraya gelen herkes pavyonla temel bir arketipik form tanımlayabilir.” diyor. 2019 Serpentine Pavyonu tasarımı kayrak taşından plakaların tek parça bir kanopi oluşturacak şekilde düzenlenmesiyle yapılmış ve parkın zemininden yükselen bir görünüm amaçlanmış. Pavyonun iç mekanı kapalı bir mağarayı anımsatır; düşünmek için bir sığınak. Ishigami’ye göre tasarım, insan yapımı yapılar ve doğada var olanlar arasındaki uyumu aradığı kendi ‘boş alan’ felsefesini ifade eder.

©Norbert Tukaj

“Pavyon için tasarımım, doğal peyzajın arka plan olarak yer aldığı yapılı çevreye karşı olan bakış açımızla oynuyor; sanki zeminden büyüyerek çıkmış, kayalardan yapılmış bir tepeye benzemesiyle doğal ve organik bir hissi vurguluyor.” diyor Japon mimar. Yığıntı halinde duran yüzlerce kaba Cumbrian kayrak parçasından oluşan bu manzara, uzanmış kanatlarıyla koruyucu bir sığınak haline getirilmiş bir kuş görünümüne sahip. Yaklaştığınızda, bu tüylerle kaplı gibi görünen tepenin ince bir kabuk olduğunu, ince beyaz sütunlardan oluşan bir ormanın üstüne yerleştirilmiş 62 ton kayrak olduğunu ve içinde mağaraya benzer bir alan yarattığını görüyorsunuz. Ayrıca pavyonun her yönden erişilebilir olması düşünülmüş. Çocukların çatının daha alçak noktalarında altından içeri geçebileceği alanlar tasarlanmış. Pavyonun dünyada görülen kayrak çatıların ağır varlığına sahip olan ve aynı zamanda bir esintiyle uçabilecek kadar hafif görünen, rüzgarla şişen bir kumaş parçası gibi duran dağınık bir kaya kümesini andırmasını amaçladığını da belirtiyor Ishigami.

©Norbert Tukaj

Çatının altında öngörülenden daha fazla sütun kullanılmış ve mobilyaların yerinden oynamasını önlemek için mühendisler tarafından yapılan rüzgâr analizini takiben bir dizi polikarbonat duvar kurulmuş. Ishigami, tasarımın yoğun bir şekilde tahrip olduğu ve duvarların örtü altındaki serbest dolaşım alanını daha kısıtlı bir çevreye dönüştürdüğü görüşünde. Projenin hedeflerinden biri her zaman iyi mimariyi teşvik etmek ve ilham vermek olmuş. Ishigami “Tasarımımı gökyüzündeki kara bir bulut olarak hayal ettim. İnsanların da buraya gelmelerini ve hayal etmelerini istiyorum.” diyerek 2019 Serpentine Pavyonu tasarımını tanımlıyor.

The post 2019 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Luke Hayes

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu, 2007’de Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen işbirliği ile tasarlanmış. Danimarkalı sanatçı ve Snøhetta ekibinin kurucularından olan Norveçli mimarın ortak tasarımı olan 2007 Serpentine Pavyonu, fırıldığa benzeyen tasarımıyla oldukça dikkat çeken bir pavyon olmuş.

©John Offenbach

2007 Serpentine Pavyonu, sürece bir sanatçının dahil olduğu ilk pavyonlardan. Serpentine Gallery’nin bir sanatçıyı pavyon tasarımına sahil etme isteğinin sebebi tüm projeye yepyeni bir bakış açısı getirebilmek ve pavyon tasarımlarında çeşitliliği genişletmek. Format bir önceki yıl Rem Koolhaas ve Cecil Balmond’un Arup ve sanatçı Thomas Demand ile ortak tasarımı olan 2006 Serpentine Pavyonu ile başlamış ve direktörler yaklaşımın mimarlık pratiğinde yenilikler için özgün bir nokta olduğuna inanıyor. Serpentine Gallery yönetmeni İngiliz kuratör Julia Peyton-Jones da bu pavyonun bu bağlamda amaçlarına ulaşan bir tasarım ortaya koyduğunu belirtiyor.

©Luke Hayes

Eliasson ve Thorsen pavyonu, ahşap kaplanmış strüktürü dışarıdan saran spiral bir rampa ile yaratmış. Rampanın kenarları, bir dizi burulmuş beyaz örtü şeritlerle süslenmiş. Pavyona gelen ziyaretçiler rampada yukarı doğru çıkarken şeritlerin arasından pavyonun bulunduğu Kensington Parkı’nı gözlemleyebiliyor. Şeritlerin kıvrılan yapısı pavyon içerisinde ilerledikçe farklı açılardan farklı görünürlük durumları yaratabiliyor.

©Luke Hayes

Olafur ve Kjetil’in tasarımı, bir çeşit fırıldağı andırıyor. Bu bağlamda pavyon o yıla kadar tasarlanan pavyonlar arasında dikkat çeken bir tasarıma sahip. Bunun sebebi pavyonun parka farklı bakışlar yaratacak bir araç kullanan ilk strüktür olması.

2007 Serpentine Pavyonu, içerisinde farklı etkinliklerin gerçekleşebileceği çanak biçiminde bir oditoryumu barındırıyor. Oditoryum, koltuk sıralarıyla pavyonun merkezine, yer seviyesine doğru alçalan bir kütle.

©Deborah Bullen

Pavyonun kurguladığı odistoyuma ek olarak üst noktada, ziyaretçilerin oturup bir şeyler içebilecekleri bir alan yaratılmış. Bu kısımla 2007 Serpentine Pavyonu, arkasında bulunan Serpentine Gallery seviyesine kadar yükseliyor. Böylece pavyon, o yıla kadar tasarlanan pavyonlardan sonra, tek seviyede ilerleyen pavyon strüktürlerine yepyeni bir dikey dinamik katıyor. Geniş, spiral rampa yapının tüm çeversini iki kere dönerek en üst noktadaki ziyaretçileri oditoryum benzeri kütleye indiriyor.

©Luke Hayes

Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen: “2007 Serpentine Pavyonu’nda ortak çalışmamız, ikimizin de kamusal veya özel mekanları oluşturan elemanlar olarak mekan deneyimine ve geçiciliğe odaklanan yaklaşımımızla tanımlanan bir süreç oldu. İkimiz de sanat ve mimarlık arasında konseptsel farkları yorumlamak amacıyla mekansal deneyler yapan alanlarda çalışıyoruz. “ diyor tasarım süreçleri hakkında. Olafur Eliasson mekansal deneyler yapan bir stüdyo olan SOS ekibinin başı ve Kjtetil Thorsen da kurucusu olduğu Snøhetta’nın yanında Innsbruck Üniversitesi’nde Mimarlıkta Mekansal Deney Çalışmaları adlı enstitüde bir profesör.

©Luke Hayes

Pavyon projelerinde en önemli nokta her bir strüktürün parkla, kamuyla ve asıl yapıyla kendine özgü bir ilişkisinin olması. 2007 Serpentine Pavyonu da Serpentine Gallery direktörleri Julia Peyton-Jones ve Hans Ulrich Obrist için bunun en başarılı örneklerinden birini ortaya koymuş.

The post 2007 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yeniden yapılan Serpetine Pavyonu’nu 2002 yılında Koreli Toyo Ito ve Cecil Balmond tasarladı.  2000’de Zaha Hadid ve 2001’de Daniel Libeskind’in ardından tasarlanan üçüncü Serpentine Pavyonu için Toyo Ito ve Cecil Balmond, Londra merkezli mühendislik firması Arup birlikte çalışmış.

© Sylvain Deleu

Düz çelik barların oluşturduğu kafes sistemi ile ayakta duran 5.3 metre yüksekliğindeki tek katlı pavyon beyaz alüminyum panel ve cam ile kaplanmış. Pavyonun esas amacı, hiçbir ortagonal grid sistemine ve taşıyıcı kolona bağlı olmayan, açık plan düzenine sahip kolonsuz ve ferah bir mekan yaratmak. Böylece Hyde Park’ın ortasında, Kensington Bahçeleri’nde bulunan yapı yazın bir kafe ve etkinlik yeri olarak kullanılabilmiş.

2002 Serpentine Pavyonu’nun oldukça rastgele gözüken formu, bir bilgisayar programı ile; tek bir karenin döndürülmesi sonucu ortaya çıkan algoritmik hesaplara göre tasarlanmış. Pavyonu oluşturan her bir parça birer taşıyıcı kiriş görevi görüyor ve oluşan titreşimlerin sönümlenmesini sağlıyor. Bu sayede pavyon, birbirine bağlı taşıyıcı ve estetik parçaların birlikte çalışması sonucunda ayakta duruyor. İlk bakışta parça parça olarak algılanan yapı, strüktürel açıdan bir bütün olarak davranıyor.

© Sylvain Deleu

Pavyonun parçalara dağılmış görüntüsü Toyo Ito’nun deneyciliğinin bir kanıtı. Yapı mimarın kendi alışıldık üslubundan çok farklı bir mimari dile sahip. Her ne kadar pavyon genel olarak dikdörtgensel bir form üzerinden kurgulanmış olsa da, mekanın içerden daha farklı bir algısı var. Cephelerdeki kesikler yapının içinde havada uçuyormuş izlenimi yaratıyor. Aynı zamanda bu kesikler ve beyaz tercihi sayesinde pavyonun içinde oldukça parlak, ferah ve neşeli bir hava var.

© Sylvain Deleu

Toyo Ito ve Cecil Balmond, üç temel malzeme ile pavyonu tamamlamış. Yapının zemini kontrplak ile kaplı. Duvarlar ve tavanda ise 3mm beyaz alüminyum paneller tercih edilmiş. Duvarlardaki açıklıkların bazıları ise cam ile kapatılmış. Üç ay boyunca Hyde Park’ta duran pavyon, 600,000 poundluk bir bütçe ile inşa edilmiş.

The post 2002 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

Mastaba Londra, Londra Hyde Park’ın içinde bulunan Serpentine Gölü üzerine Christo ve Jeanne-Claude tarafından tasarlanmış bir enstelasyon. 2009 yılında kaybettiği eşi Jeanne-Claude’un sanatı özgürleştirme isteğini yerine getirmek amacıyla Christo’nun tamamını kendisinin finanse ettiği projenin yapımı 19 Haziran 2018’de tamamlandı ve enstelasyon 23 Eylül’e kadar gölün üzerinde duracak.

*Mastaba:  Antik Mısır uygarlığında, toprak altına gömülen ölülerin anısına, mezarın hemen üstüne kurulan tepesi düz odacık.

© 2017 Christo – Foto: Andre Grossman

Christo ve Jeanne-Claude, hayatları boyunca tarihi Mısır mezarlarından ve mastabaların kesik piramit formundan oldukça etkilenmiş. Christo, eşinin ölümünden sonra harekete geçerek neredeyse yarım yüzyıldır hayal ettikleri projeyi gerçeğe dönüştürmüş. Her ne kadar Mastaba Londra, Serpentine Galeri’si ile iş birliği kurularak üretilmiş olsa da, Christo projenin tamamını kendisi finanse etmiş ve hiçbir sponsordan destek almamış. Christo bu devasa eseri oluşturabilmek için ihtiyacı olan parayı kendi orijinal sanat eserlerini satarak elde etmiş.

© 2018 Christo – Foto: Wolfgang Volz

Hyde Park’ı ziyaret eden herkese açık olan enstelasyon, farklı renklerde boyanmış 7506 fıçının üst üste yerleştirilmesi ile ayakta duruyor. Christo, bu fıçıların hazırlanması aşamasında da hiçbir yardım kullanmamış. 7506 fıçının tamamı sanatçının kendisi tarafından boyanmış. “Bu yüzden sevdiğimiz işleri yapıyoruz. Kimse benden mastaba yapmamı istemedi, tüm kararları biz aldık. Bu, durdurulamaz sanat tutkusunun bir sonucu.”

1935 yılının aynı gününde doğan Christo ve Jeanne-Claude, gençlik yıllarında Paris’te tanışmış ve birlikte sanat eserleri üretmeye başlamışlar. Mastaba’ların etkileyici formundan etkilenen çift, dünyanın çeşitli şehirlerinde fıçı kuleler ve topoğrafyalar tasarlamayı hayal etmiş. Çiftin en büyük hayallerinden biri, Abu Dabi çölüne 170 metre yüksekliğinde, yine fıçılardan oluşan bir mastaba yapısı inşa etmek.

© 2018 Christo – Foto: Wolfgang Volz

Mastaba Londra, Christo ve Jeanne-Claude’ın Birleşik Krallık’ta bulunan ilk büyük ölçekli çalışması. Yapıyı gölün üzerinde tutabilmek için, gölün üzerine birbirine geçen polietilen yüzeylerden oluşan bir platform yerleştirilmiş. Bu platform 32 farklı noktadan demirlenerek yapının suyun üzerinde hareket etmesi engellenmiş. Üst üste istiflenen fıçılar ise inşa edilen çelik iskelet ile taşınıyor. Eserin tamamı yaklaşık 600 tonluk bir ağırlığa sahip ve Serpentine Gölü’nün %1 lik alanını kaplıyor.

© 2018 Christo – Foto: Wolfgang Volz

Christo, varillerin dışarı bakan yüzlerini kırmızı, mavi ve pembeye boyamayı tercih etmiş. Bu renkler Londra’nın silüetine empresyonist bir tepki oluşturuyor. Ayrıca fıçıların su üzerinde yaratacağı yansıma da göz önünde bulundurulmuş. Yapının yan kısımlarında ise daha soluk bir kırmızı ve beyaz çizgiler kullanılmış. Christo, kullandığı renklerin parkın yeşil ve mavi ağırlıklı yapısı ile uyum içinde olmasını amaçlamış.

The post Mastaba Londra appeared first on Arkitektuel.

©Wikimedia Commons

1851’de düzenlenen 1. Dünya Sergisi için, Hyde Park’ın içinde tasarlanan Kristal Saray, demir-çelik yapı elemanlarının mimari alanda kullanılmasının öncülerindendir. Toplam 92,000 metrekare alan üzerine kurulmuş Kristal Saray, Sanayi Devrimi’nin ardından ortaya çıkan teknolojik gelişmelerin sergilenmesi amacıyla inşa edilmiştir.

©Wikimedia Commons

564 metre uzunluğunda, 139 metre genişliğinde ve 39 metre yüksekliğinde olan Kristal Saray, ortadaki en yüksek olmak üzere toplam beş kademeden oluşmaktadır. Asma katlar ile birlikte toplam 74,000 metrekarelik sergi alanına sahiptir.

©paristeampunk.canalblog.com

Kristal Saray’ı dünya tarihinin önemli yapılarından yapan en önemli özelliği konstrüksiyon detaylarıdır. Prefabrike demir taşıyıcılar vr bu taşıyıcıların arasına yerleştirilmiş cam levhalar yapıyı oluşturmaktadır. Bu bağlamda, dünyanın ilk seralarından biridir. Sanayi Devrimi sonrasında önem kazanan dökme ve dövme demirin inşaat sektöründe kullanılmaya başlanılmasının ilk örneklerindendir. Aynı zamanda, prefabrikasyon yöntemi kullanıldığı için, bu devasa yapının inşaatı 9 ay gibi kısa bir sürede tamamlanabilmiştir.

İlk eskiz / ©Victoria and Albert Museum London

Viktoryan mimarinin en önemli temsilcilerinden olan Kristal Saray, 1854’te Hyde Park’tan Sydenham’a taşındı ve burada yeniden kuruldu. 1936’da geçirdiği bir yangın sonucunda büyük zarar gördü. 1941’de ise, II. Dünya Savaşı’nda Alman uçakları tarafından hedef olabileceği gerekçesiyle yangında ayakta kalmayı başaran parçaları sökülerek kaldırıldı.

The post Kristal Saray appeared first on Arkitektuel.