©Higashide Photo Studio

Miho Estetik Enstitüsü, Kyoto’nun doğusunda Shigaraki bölgesinde bulunan özel bir yatılı okul. Enstitü, ünlü Çinli mimar I.M. Pei ve Japon mimarlık ofisi io Architects’in ortak çalışması sonucunda tasarlanmıştır. I.M Pei, kampüsün merkezindeki şapeli tasarlamış. Enstitüyü oluşturan geriye kalan 12 okul binası ise io Architects tarafından tasarlanmıştır.

©Higashide Photo Studio

8 hektarlık selvi ağaçlarının sıkça bulunduğu ormanlık bir arazi üzerine tasarlanan proje 7. sınıftan 12. sınıfa kadar toplam 240 öğrenciye hizmet vermek amacıyla planlanmıştır. Kampüs toplam olarak 15,700 metrekarelik eğitim alanları, idari ofisler, kütüphane, spor salonu ve sanat galerileri, 7300 metrekarelik yatakhaneler, 100 metrekarelik bir Japon pavyonu ve I.M. Pei tarafından tasarlanmış 1800 metrekarelik Şapel’i içermektedir.

©Higashide Photo Studio

Şapel, kampüsün en önemli parçalarından biridir. Asimetrik koni biçiminde bir kesite sahip olan şapelin gözyaşı damlası şeklinde bir plan şeması vardır. Toplam 19 metre yükselen şapel, 300 kişilik bir kapasiteye sahiptir. Betonarme taşıyıcılar kullanılarak ayakta tutulan şapelin cephesi, 18 metre uzunluğunda, 5 milimetre kalınlığında kum püskürtülmüş paslanmaz çelik paneller ile kaplanmıştır.

Şapelin iç duvarlarında, kırmızı Japon sedir ağacı kaplama kullanılmıştır. Zemin kaplamasında ise Fransız kireçtaşı ve beyaz meşe ağacı tercih edilmiştir.

©Higashide Photo Studio

Şapel’in konik tasarımı, giriş bölümünde açılmaktadır. Bu açıklık tamamen cam ile kaplanarak yapının girişi belli edilmiş ve dışarıdan bakıldığında şapelin içinde kullanılan ahşap iç kaplamaların göze çarpması sağlanmıştır. Yapının bu cephesinde ve koni biçimindeki duvarların birleşme noktasında bırakılan açıklıklar şapelin doğal güneş ışığı ile aydınlanmasını sağlamaktadır. Aynı zamanda, şapelin içinde asılı duran büyük dairesel ışıklandırma da I.M. Pei tarafından tasarlanmıştır. 

©Higashide Photo Studio

The post Miho Estetik Enstitüsü Şapeli appeared first on Arkitektuel.

N Evi (House N), iki kişilik bir aile ve bir köpek için tasarlanmış bir ev. Ev, iç içe geçmiş üç katman olarak tasarlanmıştır. En dıştaki kabuk, tüm yapıyı kaplayarak yarı kapalı bir bahçe tanımlamaktadır. İkinci kabuk, yarı-kapalı bahçe aslanı içinde kısıtlı bir iç mekanı tanımlamaktadır. Üçüncü kabuk ise daha küçük bir iç mekan oluşturmaktadır. Evin içindeki yaşam döngüsü bu kabukların oluşturduğu yarı-kapalı, kapalı ve açık alanlar arasında kurgulanmıştır.

Fujimoto, evlerin dış dünyadan tek bir duvar ile ayrılmasının her zaman kendisine garip geldiğini belirtmiş ve ev ortamı ile dış dünya arasında zengin bir geçiş mekanı olmasının mümkün olup olmadığını sorgulamıştır. Evin içinde, sokağa benzeyen, fakat tipik bir sokaktan biraz daha kapalı ve güvenli bir mekan yaratmak istemiştir. N Evi, mimarın bu mekansal arayışının bir ürünüdür. Bu nedenle deneysel bir tasarım olarak geçmektedir.

Konsept Diyagramı

N Evi’nde yaşamak, yarattığı geçiş alanı ile bulutlar arasında yaşamaya benzetilmiştir. Evin içindeki hiçbir mekan arasında kesin bir geçiş yoktur. Fujimoto, mekan veya form üzerine bir mimari yapı kurmak yerine yalnızca sokak ve ev arasındaki zenginliğe odaklanmış ve evi yalnızca bu prensip üzerinden tasarlamıştır. Sonuç olarak ortaya iç mekanların dışarıda hissi, dış mekanların ise içerde hissi yarattığı bir ev ortaya çıkmıştır.

Fujimoto’nun tasarladığı 3 kabuk, aslında dünyada sonsuz tane bulunan kabukların sadece 3 tanesini temsil etmektedir. Bir şehir ve bir ev arasında düzen olarak pek fark olmaması, dünyada farklı ölçeklerde pek çok farklı kabuğun bulunabileceğinin bir göstergesidir. Fujimoto, N Evi’nde, ev ölçeğine indirdiği 3 farklı katmanı somutlaştırmıştır.

The post N Evi appeared first on Arkitektuel.

Son Ahşap Ev (Final Wooden House) Sou Fujimoto’nun dünya üzerindeki en üst düzeydeki, son hale gelmiş ahşap evini yapma arayışı sonucunda üretilmiştir. Ahşapın çok yönlü, pek çok yerde kullanılabilen bir malzeme olması sayesinde, yalnızca basit kütükleri üst üste yığarak çok işlevli bir mekan ortaya çıkabilmesi fikrinden yola çıkılmıştır.

Kolon, kiriş, temel, duvarlar, döşemeler, sirkülasyon elemanları, pencereler, yalıtım, kaplama… Bir yapıyı oluşturan tüm strüktürel elemanlar ahşap malzemeler kullanılarak üretilebilir. Ahşapın mimari bakımdan bu denli çok yönlü oluşu, Fujimoto’nun aklına bir soru getirmiştir: “Tüm bu işlevleri sağlayan bir kural kullanılarak mimari mekan üretilebilir mi?” Fujimoto, bu sorudan yola çıkarak, ilkel fakat kendi içinde uyumlu bir mekan tasarlamıştır.

Fujimoto’nun tasarladığı 15 metre karelik ahşap hacimde tavan, duvar, döşeme ayrımı yoktur. Duvarın tavana, tavanın oturma yerine dönüştüğü bir hacim üretilmiştir. Hepsi birbirinin aynısı olan ahşap elemanların hiçbiri tek bir fonksiyona sahip değildir. Farklı yüksekliklerdeki döşeme kotlarının yarattığı mekansal algı, içindeki kullanıcının bulunduğu yüksekliğe göre değişmektedir.

Değişken ve dinamik bir iç mekana sahip olan ahşap Son Ahşap Ev, içindeki kullanıcıya amorf bir arazi üzerinde yaşama deneyimini yaşatmaktadır. Bu deneyim sayesinde, kullanıcılar hiçbir zaman farkına varamayacakları yeni mekansal keşifler yapmaya imkan bulmuşlardır. Aynı zamanda mekanın çok yönlü olması, mimar tarafından bile düşünülmemiş yeni fonksiyonların kullanıcılar tarafından geliştirilebilmesine olanak sağlayan bir tasarıma yol açıyor.

0-1-2-3. kot planlar

4-5-6-7. kot planlar

8-9-10-11. kot planlar

Fujimoto’nun ahşap evini diğer ahşap evlerden ayıran ve onu ‘son’ yapan unsur, ahşap mimariden ayrılmasıdır. Ahşap mimari, ahşap kullanılarak yapılan bir şey olarak tanımlanıyorsa, Son Ahşap Ev bu tanımın dışına çıkmaktadır. Çünkü Son Ahşap Ev, ahşabın mimari prosedürleri atlayarak, direkt insanların yaşadığı yeri oluşturduğu bir örnektir. Bu nedenle, bir mimari türe ait olmak yerine, yeni bir varoluş ve başlangıç olmuştur.

The post Son Ahşap Ev appeared first on Arkitektuel.

©Daici Ano

Sunny Hills, Kengo Kuma’nın kendisi ile özdeşleşmiş ahşap yapılarının önemli örneklerinden biridir. Japonya’nın başkenti Tokyo’da, ananaslı kekler satan bir dükkan olarak kullanılan Sunny Hills, ahşap dış cephe tasarımı ile bambu bir sepeti anımsatmaktadır. Yapıyı oluşturan özgün ahşap cephe, geleneksel Japon mimarisinden ilham alınarak tasarlanmıştır. Jiigoku-Gumi adı verilen sistem, ahşap parçalarının belli eklem yerlerinden bir araya gelmesiyle bütün yapıyı oluşturduğu bir sistemdir.

©Daici Ano

Yapı, Tokyo’nun Aoyama bölgesinde, daha çok konutların bulunduğu bir alanda olması sebebiyle, mimarlar yapının daha yumuşak ve bölgenin atmosferine uyacak bir tasarıma sahip olmasını istemişlerdir. Düz beton yüzeylerin bu havayı yaratacağına inanmayan mimarlar, ahşap cephe tasarımını bu nedenle tercih etmişlerdir.

©Daici Ano

Binanın yapımın 5000 metreden fazla ahşap parça kullanılmıştır. 3 katlı binanın cephesiyle birlikte iç yüzeylerini de saran ahşap örgü, kimi bölgelerde form değiştirerek yapının bazı kısımlarının öne çıkmasını sağlamaktadır. Aynı zamanda, Kengo Kuma, ahşap şablonun tekdüze olmasından kaçınmak için yapının bazı bölgelerinde farklı karakterlerde ahşap elemanlar kullanmış, böylece oluşturulan örgünün lineer bir yapı kazanması engellenmiştir. Bu sayede, yapı daha çok bir buluta benzemektedir.

©Kengo Kuma & Associates

Ahşap çubuklar, 30 ve 60 derecelik açılarla yerleştirilmiştir. Bu sayede, çubukların arasında yüzlerce karo şeklinde boşluklar oluşturulmuştur. Kuma, basmakalıp mimari alışkanlıkları yıkmak için bu açıları tercih ettiğini söylemektedir. Alışılagelen 90 derecelik birleşme detayları yerine 30 ve 60 dereceler kullanılarak eşi olmayan bir yapı üretilmek istenmiştir.

Strüktürel Birleşim Diyagramı

Aynı zamanda, ahşaplar ‘anahtar-kilit’ modeli ile iç içe geçmektedir. Ahşap parçaların birbirine yapışması için herhangi bir kimyasal yapıştırıcı veya başka bir madde kullanılmamıştır. Kendi içinde eklemlenen ahşap elemanlar bu eklem yerlerinden birbirlerine tutunarak ayakta durmaktadır. Kuma’ya göre, bu birleşme detayı geleneksel Japon mimarisinin en önemli özelliklerinden biridir.

The post Sunny Hills appeared first on Arkitektuel.