©Laurian Ghinitoiu

Mimar: BIG (Bjarke Ingels Group)

Yer: Bordeaux, Fransa

Yapım yılı: 2019

Fransa’nın Bordeaux kentinde Garonne Nehri ile Saint-Jean tren istasyonu arasında bulunan 18.000 metrekarelik MÉCA (Maison de l’Économie Créative ve de Culture-House of Creative Economy and Culture) şehre, nehir kıyısından yarattığı yeni kent odasıyla, sanat dolu bir kamusal alan hediye ediyor. BIG ve FREAKS’in tasarladığı kültür merkezi UNESCO onaylı Bordeaux kentini aynı zamanda bir sanat merkez üssü yapmak amacıyla üç bölgesel sanat kuruluşunu bir araya getiriyor: çağdaş sanat için FRAC; sinema, edebiyat ve görsel-işitsel sanatlar için ALCA ve performans sanatları için OARA.

©Laurian Ghinitoiu

BIG ve FREAKS MÉCA’nın tasarımını ilk olarak 2012’de, Bordeaux nehrinin canlanmasının bir parçası olarak ortaya çıkarmış. Yapı eski bir mezbaha alanında, aynı zamanda kültürel kurumlara dönüştürülen bir dizi başka endüstriyel bina arasında konumlandırılmış. Şimdi halka açık olan MÉCA FRAC, OARA ve ALCA ile birlikte bir ev kuruyor. Her kuruluş, binanın üçte birini kaplıyor: iki dikey sütunda OARA ve ALCA ile asimetrik kemerde halka açık alanın üzerinde uzanan FRAC.

©Laurian Ghinitoiu

Büyük bir “kentsel oturma odası” olarak tanımlanabilecek bir alan, MÉCA kültür merkezinin kalbini oluşturuyor. Yapı, şehrin gezinti yolunun uzantısı olacak şekilde tasarlanmış. Yapılı çevre ve kamusal alan arasındaki sınırı bulanıklaştırıp insanların yürüyebilecekleri ve yapıyla etkileşime girebilecekleri bir yer oluşturulmuş. Gezi yolundan çıkan bir dizi basamak ve rampa kentliyi önce kentsel oturma odasına yönlendiriyor. Bu 1.100 metrekarelik kent odası sayesinde yapı, Quai de Paludate Caddesi ile nehir kıyısı arasında rahatlıkla gezinmeyi sağlayan, geçirgen bir enstitüye dönüşüyor. Rampanın devamında kentli OARA’nın sahne kulelerine ve ALCA’nın ofislerine anlık bakışlar sunan cepheye ve sonunda FRAC’ın galerilerinin üstünde bulunan terasa ulaşıyor. Kentsel oturma odası, kamusal meydanın üzerinde “modern bir avize” gibi asılı duran yedi metre yüksekliğindeki, beyaz LED ışıklı MÉCA yazısıyla aydınlanıyor. Özel etkinlikler sırasında MÉCA’nın bu yarı açık mekânı konserler ve tiyatro gösterileri için bir sahneye veya heykel ve diğer sanat yerleştirmeleri için bir galeriye dönüştürülebiliyor. Meydana bir de Fransız sanatçı Benoît Maire’nin eseri olan bronz bir yarım-başlı Hermes heykeli ziyaretçileri “bölgenin çağdaş kültürü üzerine düşünmeye” teşvik etmesi için kalıcı olarak yerleştirilmiş.

©Laurian Ghinitoiu

Binanın kurucu ortağı ve kreatif direktörü Bjarke Ingels, “Bina tamamlandıktan sonra OARA, ALCA ve FRAC çoktan gelmişti- ve şimdi MÉCA açıldı, dördüncü ve son unsur burada: Bordo kenti ve vatandaşları” dedi. Ingels, “Bu yeni kentsel oda içinde, ilk kaykaycının geldiğini, ilk romantik çiftin merdivenlerde bir şişe Bordeaux’yu paylaştığını ve eğimli promenat üzerindeki ilk gösteriyi gördük,” diye devam etti. “MÉCA’nın kentsel odasını Bordeauxluların fikirleriyle, yaratıcılıklarıyla, kültürleriyle doldurmaları ve kendileri yapmaları için boş bir tuval ya da daha doğrusu boş bir çerçeve olarak düşünün.”

©Laurian Ghinitoiu

Zemin kattan girince ziyaretçiler “spiral çukur”da rahatlayabilecekleri veya restoran Le CREM’de yemek yiyebilecekleri bir lobiye ulaşıyorlar. Restoran, dev bir pencere ve asansörlerle “kentsel oturma odasına” görsel olarak bağlantılı kurgulanmış. Ziyaretçilerin dışarıdaki aktiviteleri ve dışarıdakilerin içeriyi görmelerini sağlayarak bir iç-dış diyalogu kurulmuş. BIG tarafından restoran için tasarlanan kırmızı mobilyalar ve mantar sandalyeler kentin şarap konusundaki itibarına referans vermekte.

©Laurian Ghinitoiu

Restoranın yanında OARA’nın 250 koltuklu siyah tiyatrosu bulunmakta. Tiyatro esnek oturma konfigürasyonları ve beton, ahşap ve perfore metalden oluşan tamamen siyah bir dama tahtası ile optimize edilmiş akustik sistemlerle donatılmış. Üst katta, ALCA’ya ait 80 koltuklu kırmızı vurgulu bir sinema, iki adet prodüksiyon ofisi ve proje inkübasyon alanı yer alıyor. Bu mekanlar “saydamlık yaratmak” amacıyla, aynı zamanda geçip gidenlere içeriden görünüşler sunan, rastgele yerleştirilmiş pencereler ile deliniyor. FRAC, MÉCA’nın üst katlarında yer alıyor ve tavan pencereleri ile aydınlatılmış yedi metre yükseklikte sergi alanlarına, sanatçılar için prodüksiyon stüdyolarına, depolama tesislerine, 90 kişilik oditoryuma ve bir kafeye ev sahipliği yapıyor. 850 metrekarelik kamusal teras sergi alanlarının esnek bir uzantısı gibi işlerken, gelecekte yapılabilecek büyük ölçekli sanat enstalasyonlarına ve performanslara kent ve St. Michael Bazilikası’nın ortasında bir açık hava mekânı sağlıyor.

©Laurian Ghinitoiu

MÉCA’nın cephesinin neredeyse tamamı, içeri giren ışık miktarını kontrol etmek ve şeffaflık hissi yaratmak için çeşitli boyutlarda pencereler serpiştirilmiş 4.800 prefabrik beton panelden oluşuyor. 1,6 ton ağırlığa sahip beton paneller,Bordeaux’nun yerel kumtaşı binalarını yansıtan bir doku oluşturmak için kumlanmış. Kumlamanın parlaklık ve sıcaklık katan sarı granülleri sayesinde bina güneşte ışıldar ve MÉCA’yı şehre tanıdık ama yeni bir yerel görüş olarak entegre eder.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post MÉCA Kültür Merkezi / BIG appeared first on Arkitektuel.

©Marko Mihaljević

Sava Activities, Zagreb’te Sava Nehri kenarın sel basma bölgesinde yeni bir kamusal alan kurguluyor. Openact Architecture ekibinin bölgenin karakteri nedeniyle kolay sökülebilen bir strüktür üzerine odaklandığı proje, 2024’te en sonuncusu tamamlanacak olan farklı etaplardan oluşuyor. 2015 yılında düzenlenen Europan 13 – Adaptable City uluslararası yarışmasında birincilik ödülü alan, Sava Nehri kıyılarını düzenleyen projenin ilk etabı 2019 yılında tamamlanmış.

©Marko Mihaljević

*Proje metni, Openact Architecture ekibi tarafından sağlanmıştır. Sava Nehri’ni Zagreb’in günlük yaşamına dahil etmeyi amaçlayan proje, nehir kıyısındaki programların, su üzeri/etrafında değiş-tokuş edilerek kentin farklı alanları arasında sürekli etkileşim ve müzakareyi teşvik ettiği, katılımcı ve esnek bir çerçeve üzerine tasarlanmıştır.

Kentin Tarihsel Gelişim Süreci

Yerleşimi nehir odağında olan diğer Avrupa kentlerinin aksine, Zagreb’in kentsel yapılanması tarihsel olarak Sava’dan uzaklaşma eğilimi ile şekillenmiştir. Tuna Nehri’nin en şiddetli kolu olan Sava Nehri, farklı dönemlerde sel felaketleri ile şehri tahrip etmiş; her ne kadar su setlerinin inşası ile yükselen su seviyesi kontrol altına alınmış olsa da, nehrin kent belleğindeki güçlü ürkütücü imgesi kent hayatının bir parçası olmasına engel olmuştur. Buradan hareketle, proje, Sava kıyılarını kentlilerle tekrar tanıştırmayı ve kente dahil olma potansiyellerini deneyimlemeyi amaçlamaktadır.

©Marko Mihaljević

7 km uzunluğundaki sel basma bölgesine yayılan proje, kıyı alanını hafif müdahalelerle dönüştürerek, su yükselmesi durumunda sökülme kabiliyetine sahip, farklı programlar ve farklı kombinasyonlar ile kullanıcılar tarafından manipüle edilebilecek 9 aktivatör strüktürü, bu kentsel müzakarenin vasıtası olarak kurgulamıştır.

Sava Activities Birimleri ve Genel Kurgu

Farklı program ve aktivitelere uyarlanacak şekilde tasarlanmış, çelik iskelelerden oluşan dokuz aktivatör strüktür, nehir kıyısındaki proje sahaları arasında yer değiştirerek sahalar arası etkileşimi sağlamaktadır. Her bir strüktür, küçük değişikliklerle çok sayıda aktiveteye ev sahipliği yapabilmekle birlikte, farklı kümeler şeklinde kombinasyonları ile de sınırsız sayıda etkinlik ve kullanım olanağı yaratmaktadır. Bu bağlamda proje, dinamik öbekler şeklinde tekrar tekrar kurgulanan; nispeten küçük ölçekli, değişken ve uyarlanabilir müdahalelerin, XL kentsel ölçekli senaryolar dahilinde kalıcı kamusal alan üretim etkisini test etmektedir.

©Marko Mihaljević

2019 Mayıs-Ekim ayları arasında ilk etabının uygulaması tamamlanan proje, Sava kıyısında kentliler tarafından sıklıkla kullanılan köprüler etrafındaki 3 alanda yaz dönemi boyunca çeşitli sportif ve sanatsal kamusal etkinlikler ile kullanıma açılmıştır. Projenin 2024 yılına kadar diğer etapların da uygulamaya geçmesiyle, Sava Nehri kıyısının kentin Doğu-Batı aksında etkin bir kamusal koridora dönüşmesi amaçlanmaktadır.

©Marko Mihaljević

2020’de gerçekleşecek ikinci etap için çalışmalar devam etmektedir. Bu çalışmalar kapsamında Aralık 2019’da kentlilerin projeye ve inşa edilen ilk etaba yönelik görüşlerini tartışmak, arşivlemek ve katlımcı bir platform oluşturmak amacı ile Zagreb Forum’da yapılacak sergi için de hazırlıklar sürmektedir.

The post Sava Activities (Birinci Etap) appeared first on Arkitektuel.

©Shinkenchiku Sha

Uluslararası bir “tasarla-inşa et” proje yarışması sonucu ortaya çıkan Nest We Grow isimli pavyon, Kengo Kuma Associates ekibi ve UC Berkeley Environmental Design öğrencileri ortaklığında çıkan bir proje. 2014 yılında tamamlanan proje, yapılı çevreyi meydana getiren materyaller üzerine ortak bir ilgi üzerinden doğuyor ve bu materyallerin yeniden kullanıma elverişli olanlarıyla mekanı ‘yetiştiriyor’ (growing). Ekibin Kaliforniyalı yaklaşım olarak adlandırdığı tutumları hala dünyaya hala yeni sayılabilecek sürdürülebilirlik düşüncelerini tasarımın odak noktası haline getiriyor.

©Shinkenchiku Sha

Nest We Grow, girdiği yarışmada (4th Annual LIXIL International design-build competition – 4. LIXIL Uluslararası tasarla-inşa et yarışması) 2014 yılında kazanan tasarım olmuş. Bunun sebeplerinden bir tanesi sürdürülebilirliği projenin teması haline getiren tasarımın önceki kazananlardan farklı olarak açık ve tamamen kamusal bir mekan kurgusu sunması. Nest We Grow tasarımının niyeti Hokkaido, Japonya’nın yerel yiyeceklerini depolamak, hazırlamak ve beraber tatmak için insanları bir araya getirmek. Bunun üzerine Kengo Kuma’yla beraber çalışan mezunlardan oluşan bir ekip, “nasıl bir strüktür ve materyal kurgusunda toplumu ve yemeği odak haline getiren bir mekan yaratılabilir?” sorusu üzerine çalışmış. Bu bağlamda bu ekibin amacı aynı zamanda Berkeley’nin de çizgisi haline gelmiş mütevazı materyal ve tasarım anlayışı ile yaratılan mekanın Asya’daki coğrafyasına nasıl bir etki yaratacağını anlamak.

©Shinkenchiku Sha

Ekibin tasarım süreci Kaliforniya’da yaygın olan teknikleri araştırmakla başlamış. Bu araştırmalar hasır (saz) balya kullanarak elde edilen konstrüksiyon ve sıkıştırılmış toprak duvarlar üzerine yapılmış. Elde edilen düşünceler ve teknikler projeyi şekillendirmiş. Tasarım, bu araştırmalar doğrultusunda bulgularıyla yenilenebilir yapım tekniklerini Japonya’nın bu bölgesine tanıtan öge olmayı hedeflemiş. Bunun sebebi ekibin Hokkaido bölgesinin bu konsepten yaralanabilecek bir bölge olarak değerlendirmesi. Projenin bu aşamasında ekip şöyle bir zorlukla karşılaşmış: uluslarötesi bir teknolojinin buraya uygulanmasının zorluğu.

Taşıyıcı Diyagramı

Nest We Grow’da Kengo Kuma ve ekibi konstrüksiyon olarak ağır bir ahşap strüktüre yönelmiş. Kalın kesitlerde ahşapla kurgulanan taşıyıcı yine ekibin Amerika’dan buraya getirdiği bir yaklaşım. Japonya’da ise bu teknik kompozit kolonlar yaratılarak uygulanmış. Ekip burada küçük kesitlli ahşapları bir araya getirerek daha geniş kolonlar elde etmiş.

Ahşapları bir araya getirmek için kullanılacak materyaller de önemli bir noktası olmuş bu taşıyıcı kurgusunun. Eklem yerleri için yerel ahşap işçiliğinden ve Japon materyal marketinden esinlenerek bir sistem geliştirilmiş. Bu noktada projenin 6 aylık gibi bir zaman kısıtlamasının olması da etikili.

Perspektif Kesit

Tasarımın ahşap çerçeve strüktürü, yiyeceklerin yetiştiği ve yetişenlerin kuruması için asıldığı Japon karaçamların oluşturduğu ormanları taklit ediyor. Ahşap strüktür yiyceklerin asılacağı yerleri de oluşturuyor. Böylece içerideyken insanlar etraflarında yiyeceklerin asılı olduğu bir ormanla karşı karşıya. Tüm bunların ortasında da bir çay platformu ve çukur bir şömine bulunuyor. Burası ise yiyecek ormanının ortasında bir toplanma alanı yaratıyor. Nest We Grow, Japon ormanlarının yapay bir yeniden canladırması haline gelmiş.

©Shinkenchiku Sha

Yapının temelinde ise bir duvar var. Bu duvar hem yapay bir topoğrafya yaratıyor hem de kuzeybatıdan gelen rüzgarı kesiyor. Duvarın ve ahşabın üstünde yuva (nest) şeffaf plastik koruge panellerle kaplanmış. Plastik levhalar, içeride yetişen bikilerin ışığı alabilmesi ve ısınma için şeffaf tercih edilmiş. Sürgülü olarak kurgulanan bu cephe ve çatı elemanları sıcak zamanlarda açık hava sirkülasyonunun sağlanmasına imkan veriyor. Yapının açık cephesi, yapıyı saran çevrenin içerideki iklime birleşmesini sağlıyor. Kapanabilmesi de iki farklı ortam arasında bir tampon bölge yaratılmasına olanak sağlamış. Nest We Grow huni şeklinde bir çatıya sahip. Bu çatı, yağmur suyunun ve eriyen kar suyunun toplanabilmesini sağlıyor. Toplanan su, yapının altında bulunan haznelere geliyor ve burdan beton duvar üstündeki bitkilerin sulanması için kullanılıyor.

Süreç Diyagramı

Yuvanın (nest) programına yerel besinlerin yaşam döngüsü düşünülerek karar verilmiş: yetiştirme, toplama, depolama, pişirme/yeme, gübreleştirme -süreç tekrar başlıyor. Yapıya dahil olan topluluğun her bir üyesi farklı bir sürecin tamamlanmasına yardımcı oluyor. Strüktür, yıl boyunca insanların öğrenebileceği, toplanabileceği bir yuva oluyor. Burada Yuva insanlar ve yiyeceklerin yaşam döngüsünü kurgularken onlara aynı zamanda barınabilecekleri yeri de vermiş oluyor.

The post Nest We Grow appeared first on Arkitektuel.