La Tourette Manastırı (Sainte Marie de La Tourette), Le Corbusier’nin Avrupa’da yaptığı son eser olarak biliniyor. Fransa’nın Lyon şehrinde bulunan manastır, sessizlik orucunda bulunan 100 keşişin konaklaması amacıyla tasarlanmış. Papaz Marie-Alan Couturier’e göre La Tourette’in görevi ‘yüz vücut ve kalp için sessiz bir yuva yaratmak’. Keşişlerin günlük yaşamlarına uygun olacak şekilde düşünülen yapının içinde 100 hücre, bir ortak kütüphane, revaklı bir çatı bahçesi, bir kilise ve derslikler bulunuyor.

© Samuel Ludwig

Yapıda, Le Corbusier’nin alışılagelmiş 5 mimari prensibinin tamamını görmek mümkün. Birinci katın kolonlar ile bir üst kata taşınması ilkesi olarak tanımlayabileceğimiz pilotis, yapıda bu beşliden en belirgin olanı.  Avlu duvarların iç kısmına yerleştirilmiş kolonlar sayesinde yapının iç cephesine uzun şerit pencereler yerleştirilebilmiş. Yürünebilir ve yeşil çatı, mimari bir promenat. La Tourette bu bağlamda işlevleri tamamen farklı olsa da Villa Savoye ile ortak özellikler taşıyor.

© Fernando Schapochnik

Proje alanı, Le Corbusier tarafından özel olarak seçilmiş. Eğimli bir etek üzerinde bulunan arazinin geniş bir manzaraya açılması, burayı özel kılıyor. Manastırdaki 100 hücrenin her biri manzaraya bakan bir balkona sahip ve ortak olanların üzerinde konumlanmış.  Dikdörtgensel forma sahip kütle betonarme taşıyıcı elemanlara sahip ve yapının dört cephesinin üçünde inişli çıkışlı cam yüzeyler mevcut.

La Tourette Manastırı – Le Corbusier plan

Manastır, merkezi bir avlunun etrafını saran U şeklindeki bir kütle. Avlunun dışarısı ile bağlantısı, ucuna yerleştirilen şapel ile kesilmiş. Le Corbusier’nin amacı, manastırın içinde yaşayacak keşişlere en çok ihtiyaçları olan iki şeyi vermesi: sessizlik ve huzur. Bu nedenle yapı mimari olarak gösterişli bir yapıya sahip değil. Manastır içerisinde kullanıcılarına sunduğu hayat ile yaşayan bir yapı.

Yapıya karakterini iç mekanlar veriyor. Yemekhane gibi ortak alanlarda döşemeden tavana uzanan cam kaplama, vadi manzarası ile herkesin kullandığı mekanları daha yaşanılır kılıyor. Pencerelerin dikey beton tirizleri ve yatay elemanlar Le Corbusier’nin Modulor ölçülerine göre düzenli olmayan aralıklarla yerleştirilmiş.

© Fernando Schapochnik

Manastırın içinde, güçlü ışık ve renk kullanımı ile ruhani bir hava kazandırılmış beton bir kutu bulunuyor. Yapının cephelerinde bulunan 5 farklı tipteki açıklıktan içeri giren güneş ışığı sayesinde manastır farklı bir karaktere bürünüyor. Ayrıca bu açıklıklarda kullanılan farklı renkler manastırın içine canlılık katıyor.

© Fernando Schapochnik

La Tourette, Le Corbusier’nin amacını genel olarak gerçekleştirdiği bir eser olsa da, yapı bazı noktalarda eleştiriye maruz kalmış. Bazı hücrelerin büyüklüğü, odaların ses geçirmezliği ve yapının genel akustiği kullanıcılar tarafından sorgulanan mimari unsurlar. Bu anıtsal yapının bakımı da pek kolay değil. Manastırda betonun yer yer çatlaması, tehlikeli bir şekilde yerleştirilmiş elektrik tesisatı ve kusurlu yalıtım sorunları var.

© Samuel Ludwig

Manastırın en önemli mimari deneyimlerinden birini kilise girişe inen rampa sunuyor. Ritmik fakat düzensiz açıklıklar ile çevrelenmiş oldukça ciddi beton koridor, manastırın renkli iç mekanlarına doğru yönelen soğuk bir metal duvara çıkıyor. Bu yolculukta manastırın resmi ve ciddi karakteri ile iç mekanın sıcaklığı güzel bir tezat oluşturmakta.

© Samuel Ludwig

La Tourette, kırk yılı aşkın bir süredir kullanıcılarını, ziyaretçileri, mimarlar ve öğrencileri ağırlayan bir yapı. Günümüzde manastır, farklı disiplinlerden binlerce insanın buluşma noktası.

The post La Tourette Manastırı appeared first on Arkitektuel.

Kelime anlamı “tek parça, yekpare” olan Le Monolithe, MVRDV tarafından tasarlanan sürdürülebilir bir karma kullanım projesi. Fransa’nın Lyon ve yapımı 2010 yılında tamamlanan yapı sosyal konut, engelli bireyler için tasarlanan özel konutlar, ofis ve ticari fonksiyonları içinde barındıran bir kompleks. Proje toplam 32,500 metre kare zemin alanına sahip bir blok.

© MVRDV

Proje, Lyon Confluence adı verilen, Lyon’un güney ucundaki 150 hektarlık bir alanın kentsel dönüşümünün bir parçası. MVRDV, 2004 yılında ING’nin gayrimenkul branşının açtığı yarışmayı kazanmış ve projenin temelleri atılmış. MVRDV’nin ödül kazanan masterplan düzenlemesi çerçevesinde beş farklı ofis tarafından tasarlanan beş parça bir araya gelerek Le Monolithe’i oluşturuyor.

© MVRDV

Le Monolithe, beş farklı bölümden oluşan büyük bir şehirsel blok. Bu blokların her biri, MVRDV’nin masterplanına bağlı kalarak beş farklı mimarlık pratiği tarafından tasarlanmış: MVRDV, Pierre Gautier, Manuelle Gautrand, ECDM ve Erik van Egeraat. Projenin kamusal meydanının peyzaj mimarisini ise West 8 mimarlık ofisi üstlenmiş. Kısacası MVRDV, bu büyük yapının masterplanı ve beş parçasından birinin tasarımında rol alıyor.

Bu devasa blok geniş bir avluya sahip. Avlunun içinde, yer kotundan yüksetilmiş kamusal meydanlar bulunuyor ve bu ortak kullanıma açılmış alanlardan Lyon’un yeni marinası da dahil olmak üzere şehrin ikonik yapılarını seyretmek mümkün. Projenin beş farklı ofis tarafından tasarlanıp bir araya getirilmesi yapının içindeki mimari zenginliği arttırıyor. Her bir parça malzeme seçimi ve kullanılan mimari dil açısından diğerlerinden ayrılıyor. Yapının içindeki tüm mekanlar doğal yollardan aydınlanıyor ve havalandırılıyor.

© MVRDV

MVRDV, Le Monolithe’in güney kısmındaki, suya bakan giriş cephesinden sorumlu. MVRDV’nin tasarladığı kısmın cephelerinde kullanılan alimünyum güneş kırıcılar, geleneksel mimariye referans veriyor ve binanın içine giren güneş ışığının kontrolünü sağlıyor. Binanın içindeki daireler farklı sosyal kesimlerden insanlara hitap edecek şekilde kurgulanmış. Ofis için ayrılan mekanlar minimum 500 metre karelik alanlara bölünmüş ve her birine üç farklı dikey sirkülasyon çekirdeğinden ulaşılıyor. Her bir birim, kiracıların isteklerine göre değişebilecek esneklikte tasarlanmış.

© MVRDV

2005 yılında Fransa ve Hollanda’nın Avrupa Birliği Anayasası’na karşı oy kullanması üzerine, MVRDV Le Monolithe’in güney cephesini, Avrupa Birliği’nin değerlerini yansıtacak şekilde, yeniden tasarlamaya karar vermiş. Cephedeki tüm panjurlar kapatıldığında, binanın cephesinde AB Anayasası’nın ilk maddesi okunuyor: “Avrupa Birliği, insan onuru, hürriyet, demokrasi, eşitlik, kanun üstünlüğü ve azınlık haklarını da kapsayan insan hakları değerleri üzerine kurulmuştur. Bu değerler tüm üye devletler için ortaktır ve toplumda çoğulculuk, ayrımcılık yapmama, tolerans, adalet, dayanışma ve cinsiyet eşitliği kavramları hüküm sürer.” Bu bağlamda, Le Monolithe hem farklı ülkelerden mimarlar tarafından tasarlanması hem de tarihi arkaplanı ile politik ve insancıl mesajlar veren bir yapı.

The post Le Monolithe appeared first on Arkitektuel.

©Sergio Pirrone

Müze, Avusturyalı ofis Coop Himmelb(l)au (Wolf D. Prix, Helmut Swiczinsky ve Michael Holzer tarafından 1968’de kurulmuş.) tarafından tasarlanmış. 2014 yılında hizmete açılan yapı, Lyon’a doğal tarih müzesi yapılması için açılan yarışmada ortaya çıkmış. ‘Bilgiyi transfer eden bir araç’ olarak tasarlanan Musee des Confluences, Fransa Lyon’da iki nehrin birleştiği noktada konumlanmış. Adını da buradan alıyor; confluence, iki akarsuyun birleştiği nokta anlamına geliyor.

©Duccio Malagamba

Rhône ve Saône nehirlerinin bileştiği noktada, 100 yıl önce yapay olarak büyütülmüş bir yarımadada konumlanıyor müze. Bu nedenle, proje için arazi oldukça zorlayıcı bir etken olacaktı; fakat aynı zamanda kentsel tasarım için önemli noktalardan biriydi. Mimarlarımız bunu değerlendirmek istiyordu. Sonucunda yapı, kendini etrafından ayıran tarzıyla, ziyaretçiler için zeminde hem bir giriş alanı oluşturdu hem de kentsel gelişimin başladığı nokta oldu Lyon’un bu kesiminde. Nehirlerin ortasındaki bir yarımadada zayıf toprağa sahip alanda projenin zemine oturtulması için yaklaşık 536 metra uzunluğunda kazıklar çakıldı zemine.

©Sergio Pirrone

Mimalar ilk başlangıç amaçları olarak ‘bilginin müzesi’ni yaratmak için, yenilikçi bir form oluşturmayı şart olarak gördüler. Form, ikonik bir geçit oluşturmalıydı. Bu düşüncenin temeli: ’’Bir bina ancak yeni geometrilerin oluşturacağı şekillerle gerçek anlamda dikkat çekici hale gelir.’’ fikriydi. Musee des Confluences’ın formunu oluştururken birtakım tasarım yaklaşımları da sınırlayıcı oldu: müze konsepti gereği ziyaretçileri akışını kesmemeliydi, Pointe du Confluent tarafından gelen ziyaretçilere engel teşkil etmeyen bir yapı göstermeliydi. Bunun sonucunda ortaya formuyla bariz bir şekilde aykırı, yalnızca bir kısmı destekler üstünde yüzen ve bu şekilde altında bir kamusal alan yaratan bir yapı çıktı. Sonuç hacim, şehrin gelişiminin başladığı oldukça net bir şekilde ortaya koyan, müze bağlamında yenilikçi bir form ve düzenleme getiren, şehrin akışına saygılı ve yeni kamusal alan imkanları üreten bir hal aldı böylece.

©Sergio Pirrone

Musee des Confluences, temelde üç kısımdan oluşuyor. Bunlar; yüksek su seviyesi nedeniyle yükseltilmiş temel kısmı, iki oditoryum alanı ve çalışma alanları -çalışma alanlarının çevre okullar tarafından kullanılabilecek bir alan olması hedeflenmiş. Binanın ‘Kristal’ olarak adlandırılan giriş kısmı, aslında sergi alanlarına dikey sirkülasyonu sağlayan bir alan. Girişte her bir sirkülasyon elemanını gözlemlemek mümkün bu ilgiç formun içerisinde. Buradan ziyaretçiler kendilerini sergi salonlarına yönlendirecek olan platformlara erişiyorlar -merdiven, spiral rampa veya yürüyen merdiven ile.

Bu bağlayıcı platformun ucu, iki nehrin birleştiği alanı -Pointe du Confluent- gözlemleyen bir manzaraya sahip; sağında ve solunda ise sergi salonları yer alıyor. Yapıda çelik taşıyıcının kullanılması, ve bunun bir köprü inşaatı gibi tasarlanması, sergi salonlarının destekler olmadan yapının içinde kendi kendine gelişmesine olanak sağlamış. Bu da bina statiğini bir hayli ilginç kılıyor.

©Sergio Pirrone

Daha önce bahsettiğimiz sudan yükseltilmiş, uçan kısımda Plaza alanı bulunuyor. Burada geniş konsollarıyla gösteri salonlarını dışarıdan gözlemlemek mümkün. Zeminde de yapının yüzeyine dalga yansımaları yaratan küçük, sığ bir göl düşünülmüş yapıya formuna ek dinamiklik katan bir öge olarak. Plaza alanı kamu kullanımı için düzenlenmiş bir alan Musee des Confluences bünyesinde. Musee des Confluences’ın giriş binasında dikkat çeken damla şeklindeki konstrüksiyon taşıyıcıya destek bir eleman olarak çalışıyor. Bu kısmın formu da, iki nehrin birleşimin yarattığı çalkantıdan esinlenmiş.

©Duccio Malagamba

Ofisin diğer projelerini incelediğinizde daha da farkında olabileceğiniz üzere, dekontrüktivist tarzıyla yenilikçi formlarla çalışmak ofisin tasarım yaklaşımının bir parçası olmuş. Yapı içindeki programlar ve amaçlanan hayatı da bu alışılmadık formla birleştirmeyi başarıyor Coop Himmelb(l)au ofisi. Projelerinin büyük bir çoğunluğu bu sebeple oldukça dikkat çekici.

The post Musée des Confluences appeared first on Arkitektuel.