Arata Isozaki / ©Opera de Lyon

“Dünyayı anlayabileceğim yaşa geldiğimde evim yandı. Kıyının karşısında Hiroshima’ya atom bombası atılmıştı, yani Gorund Zero’da (bir atom bombasının patladığı ve maksimum etkiyi gösterdiği alanda) büyüdüm. Tamamen harabe haldeydi, bir mimari yoktu; bir şehir hatta bir bina bile yoktu. Sadace barakalar ve sığınaklarla çeviriliydim. Yani mimarlıkla ilgili ilk deneyimim mimarlığın boşluğu oldu, ve ben insanların evlerini ve şehirlerini tekrar nasıl inşa edebileceğini düşünmeye başladım.”

2019 yılında Prtizker Ödülü Japon mimar, şehir planlamacısı ve kuramcı Arata Isozaki’ye verildi. Isozaki, 1954 yılında Tokyo Üniversitesi’nden (University of Tokyo) mezun olmuş ve okuldan sonraki kariyerine 1987 yılında Priztker’e layık görülmüş olan Kenzo Tange’nin yanında başlamış. Daha sonra mimar 1963 yılında kendi ekibini kurmuş: Arata Isozaki & Associates. Japonya, II. Dünya Savaşı’nın sonunda yenik düştükten sonra İtilaf Devletleri’nin işgaline uğramıştı. İşgalden sonra hakimiyetini ve gücünü tekrar kazanan Japonya savaşın da getirdiği politik, ekonomik ve kültürel belirsizlik nedeniyle fiziksel olarak yeniden yapım aşamasına girdi. Tam da bu yıllarda kariyerini şekillendirmiş olan Isozaki: “Bu gibi problemlere en uygun çözümleri bulabilmek için tek bir stil üzerine yoğunlaşamayız. Değişim, sürekli hale geldi. Çelişkili bir biçimde bu benim kendi stilimi tanımlıyor.” diyerek adını duyuran bir mimar oldu. Isozaki, zamanının ötesinde düşünme yeteneğiyle mimarisinde batı ve doğu arasında bir diyalog kurmayı başaran uluslararası bir figür oldu -özellikle ilk yurtdışı işi olan MOCA ile. Bu makalede Arata Isozaki’nin kariyerini tanımlamış 12 projesini inceleyeceğiz.

Oita İl Kütüphanesi (Oita Prefectural Library)

©Yasuhiro Ishimoto

Isozaki’nin savaş sonrasında yeniden yapımla başlayan kariyerinin ilk projesi mimarın geldiği yer olan Oita, Kyushu Adası’ndaki kütüphane. Adı sonradan Oita Sanat Meydanı (Oita Art Plaza) olarak değiştirilen yapı, Arata Isozaki’nin ‘büyüyen mimarlık’ (growing architecture) olarak adlandırdığı çok daha büyük bir planlamanın bir parçası. Bir şehir planlamacısı olarak Isozaki bu teoreminde, şehir planlamanın asla durgun olmaması; aksine büyümeye ve evrilmeye yönelik tasarlanması gerektiğini savunuyor. Bu yapısını da böyle bir kentin parçası olarak tasarlayan mimar, yapının düzenini insan vücudu örneklemesinden esinlenerek oluşturmuş. Kütüphane aydınlık/karanlık ortamlara pencereler ve tavan pencereleriyle yollar yaratan, tamamı brüt beton bir yapı.

Gunma MOMA (Gunma Museum of Modern Art)

© Wiiii / Wikimedia Commons

Isozaki’nin müze kavramını yeniden sorgulayan tasarımı Gunma Modern Sanat Müzesi, müzeyi boşluk ve çerçevelerin tanımladığı bir mekan olarak gören Isozaki’nin mimari manifestosunu en belirgin olarak yansıtan eserlerinden biri. Yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Kitakyushu Merkez Kütüphanesi (Kitakyushu Central Library)

©FUJITSUKA Mitsumasa

Kitakyushu Merkez Kütüphanesi, Étienne-Louis Boullée’nin (fikirleri günümüz mimarisinde hala etkili olan Fransız neoklasik mimar, 1728-1799) 1785 yılında French National Library (Fransız Ulusal Kütüphanesi) için yaptığı öneriden esinlenilerek tasarlanmış. Izosaki’nin tasarımı Boullée’nin neoklasik tarzda, tonozlu tavana sahip önerisinin prekast betonla modern bir yorumu. Yapı iki geniş, birbirine paralel beşik tonozdan oluşuyor. Bu iki beşik tonoz uzanarak farklı kıvırmlar yaratıp kütüphane hacmini tanımlamış. Yapının dışarısı kıvrımlı beşik tonozların yarattığı forma zıt olarak dikdörtgen pencerelerle geçilmiş.

MOCA (Museum of Contemporary Art)

© MOCA

Los Angeles’ın en önemli müzelerinden biri olan MOCA, Arata Isozaki’nin Amerika’da gerçekleştirdiği ilk projesi. Aynı zamanda postmodern mimarinin önemli temsilcilerinden biri olarak anılan müze bulunduğu bölgenin kentsel niteliğini sorgulayan karakteri ve geometrik kompozisyonuyla dikkat çeken bir proje. Yapı hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

Mito Sanat Kulesi (Art Tower Mito)

Mito’nun yüzüncü yıldönümünü kutlamak amacıyla yapılan Mito Sanat Kulesi, içinde bir tiyatro, bir performans salonu ve çağdaş sanat galerisi barındıran bir kültür kompleksi aslında. Kültür kompleksinin 100 metre uzunluğundaki ikonik kulesi, değişik yönelimlere sahip 28 adet dörtyüzlü piramidin kompozisyonuyla oluşturulmuş. Japonya’daki en yaratıcı konstrüksiyonlardan biri olarak anılan kule, Constantin Brancusi’nin (Roman heykeltraş) Sonsuz Kolon’undan (1938) esinlenilerek tasarlanmış.

Domus: La Casa del Hombre

©Hisao Suzuki

Domus: La Casa del Hombre (Domus: İnsanın Evi), interaktif bir insanlık müzesi. İnsanoğlunun keşfine adanmış olan yapı, İspanya’nın Orzan koyuna bakan ve  bir zamanlar taşocağı olan bir arazide bulunuyor. Ev, denize bakan cephelerinde kıvrımlı bir koruma duvarı ile tasarlanmış. Bir yelkeni veya bir deniz kabuğunu andıran bu duvar, kayrak taşıyla kaplanmış. Bu cephenin karşısındaki duvar da yerel granitle kaplanmış zik zaklı bir duvar. Dünyanın ilk interaktif müzelerinden biri olan yapı, kentsel ve mimari anlamda şehir ve araziye yaklaşımları yansıtmayı hedefliyor. Yapı, Isozaki’nin geleneksele saygı duyarak bunu hayal gücüyle süslediği, ulusal ve yerel mimari değişkenleri sentezleyen bir eseri.

Nara Centennial Hall

©Hisao Suzuki

Nara Centennial Hall (Nara 100. Yıl Salonu), 1992’de açılan bir uluslararası yarışmanın kazanan tasarımı. Isozaki’nin kazanan önerisi, alanın uzunluğu boyunca ilerleyen devasa büyüklükte bir elipsten türetilmiş. Heykeli bir etkiye sahip olan eliptik yapı, çatısına doğru sivriliyor ve burada güneş enerjisini toplayan cam tüplere geniş bir alan tanıyor. Yapının şekli daha soyut bir mimarinin ürünü gibi gözükse de Isozaki, tasarımında Nara’nın en önemli strüktürlerinden biri olan Todaji Tapınağı’ndan (M.S. 734) esinlenmiş. Gri çinko ve seramik kaplı yapının kıvrımlı karakteri ve masif duruşu, tapınağın anıtsal çatısından türetilmiş.

Zendai Himalayas Center

©Sergio Pirrone

Bir kültür kompleksi olarak tasarlanan yapı için Arata Isozaki, ‘organik bir ormanın yumuşak kıvrımlarını sert, simetrik çizgilere sahip ‘kristal küplerin içinde’ tasarlamış. Mustang’taki kırmızı oramnlardan esinlenen bu organik orman kısmında düzensiz şekiller ve delikli duvarlarla özgürlük hissi yaratıyor. Bu düzensiz, özgür kurgu hacmin iki yanında karmaşık desenlere sahip panellerle sona eriyor. Eski Çin alfabesinin karakterlerinden yaratılan bu paneller, aşağıdaki kültür hacminin sınırlarını oluşturuyor. Yapının kuleleri ise otel olarak kullanılıyor.

Katar Ulusal Kongre Merkezi (Qatar National Convention Center-QNCC)

©Nelson Garrido

Orta Doğu’nun en büyük sergi merkezlerinden biri olan Katar Ulusal Kongre Merkezi, esnek toplantı hacimleri ve 3 büyük ana salonuyla yaklaşık 10.000 ziyaretçiye ev sahipliği yapabiliyor. Yapının en dikkat çekici kısmı dıştaki strüktürü. Sidrat Al-Muntaha isimli 7. cennetin bitimini sembolize eden kutsal bir İslamik ağaçtan esinlenilerek yaratılan strüktür, yapının ön cam cephesini ve kanopi kısmını taşıyor. İki zıt yöne ilerleyen dal strüktür aynı zamanda ağacın çölde, altında öğrenme ve konforun oluşabildiği bir mekan yaratmasıyla da esinlenilen bir öge olmuş. Özenli tasarım süreçleri, su koruma ve enerji verimliliği konusunda en son teknikler kullanılarak tasarlanan Kongre Merkezi, sürdürebilir bir yapı. Merkez, LEED-Gold sertifikasına sahip.

Ark Nova

©Iwan Baan

Lucern Festivali için Arata Isozaki’nin Anish Kapoor ile tasarladığı Ark Nova veya New Ark, ikili tarafından doğal afetlere yönelik olarak tasarlanmış. PVC kaplı polyester membranın şişirilerek oluşturulduğu göz küresi benzeri strüktür, bir konser salonu oluşturuyor. Söndürülerek kolaylıkla başka bir noktaya götürülüp şişirilebilen konser salonu, ilk olarak 2011 yılında Tohoku deprem ve tsunamisinden etkilenen bölgeleri turlaması için tasarlanmış. Şişebilen, taşınabilir performans mekanı geniş yelpazede gösteriye ev sahipliği yapabiliyor ve 500 ziyaretçi barındırabiliyor. Anish Kapoor ve Arata Isozaki’nin dikkat çeken tasarımı, afetten sonra yeniden yapım ruhunun simgesi haline gelmiş bir mimari.

Allianz Kulesi (Allianz Tower)

©Alessandra Chemollo

Arata Isozaki’nin İtalyan mimar Andrea Maffei ile tasarladığı Allianz Kulesi, İtalya’nın en yüksek gökdeleni ve 2014’te de Milano için yeni bir kent simgesi olmuş. 50 katlı yapı, ince uzun kkarakteriyle dikeyliğini vurguluyor. Yapının dikkat çeken kısımlarından dalgalı cam cephesi. Bu cephenin bir elemanı 6 katı saran kıvrımlı cam katman. Cepheyi 6 katlık elemanlara bölme aynı zamanda güneş ışınlarının yansıması da azaltıyor. Kıvrımlı elemanların dikeylilikte birbirini takip eden karakteri yapıya hafif bir dinamiklik katıyor. Kule, içte esnek ofis kurgusuna izin veren strüktür kurgusuna ek olarak dışarıdan altınla kaplanmış 4 payandayla destekleniyor.

Şangay Senfoni Salonu (Shanghai Symphony Hall)

©Structural Awards 2019

2014 yılında açılan salon, Asya’nın en eski orkestrasının 135. yılını kutladı. Arata Isozaki’nin skustik uzmanı Yasuhisa Toyota ile tasarladığı yapı, 1.200 ve 400 kişilik olmak üzere 2 ana salondan oluşuyor. Salonlarda amaç samimi bir duyusal denge yakalamak. Bunu başarmak için Toyota ve Isozaki akustik konusunda son teknolojileri ve performansları yüksek materyalleri kullanmış. Alttan geçen metronun titreşimlerinin salonun akustik dengesini bozmaması amacıyla tüm yapı, yaylar üzerine oturtulmuş. İçerideki salonlar da ise örme bambuyla kaplanmış yansıtıcı levhalar ve Hokkaido selvisinden yapılmış sahne döşemeleri kullanılmış. Yapının dışı geleneksel bir materyal olan terra cotta (pişrilmiş topraktan kızıl renkli bir malzeme) ile kaplı.

The post 2019 Pritzker’in Sahibi Arata Isozaki ve 12 Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

7 Mart 2018’de Balkrishna Doshi mimarlık dalının en prestijli ünvanı olan Pritzker Ödülü’ne layık görüldü. Yaklaşık 70 senedir aktif bir şekilde mimarlık yapan Doshi, mimarlık ve şehircilik alanlarının söylemini şekillendiren isimler arasında yer alıyor. Yerlisi olduğu Hindistan’ın etkisiyle yarattığı konut, okul, banka, tiyatro ve düşük gelirli insanlar için toplu konut projeleriyle mimarlık tarihine adınız kazıdı Doshi. Bu makalemizde Balkrishna Doshi’nin doğu kültürüne saygılı, insan hayatı kalitesini arttırmaya hizmet eden, ülkesine yarattığı özgün yapılarla katkıda bulunma arzusunda olan projelerinden yalnızca birkaç örnek inceleyeceğiz.

Sangath

Sangath, Balkrishna Doshi’nin kendi stüdyosu. Mimarın yaklaşımını tam olarak anlatan, kapsayan bir eser olarak değerlendiriliyor. Kemerler, Çin mozaiği, teraslı amfisi ve akan su detaylarıyla kurgulanmış Sangath oldukça dikkat çekici bir eseri Balkrishna Doshi’nin. Proje, mimarın birey ve doğa arasında kurmak istediği ilişkinin bir yanısması olarak ortaya çıkıyor karşımıza. Yapıyı detaylı olarak incelemek için tıklayınız.

Amdavad ni Gufa

“Amdavad ni Gufa, bir sanat galerisi olarak tasarlanıp alışılmadık bilgisayar bazlı tasarım, ferroçimento kullanımı ve atıkları kullanan yerli zanaatkarların ustalığı kombinasyonuyla yaşayan ve değişen bir organizma ve sosyokültürel bir merkez oldu…Gufa’nın form ve mekanı anılar ve ışığın gizemlerini canlandırıyor. Mimar ve sanatçı arasındaki zorluklar en beklenmedik olanı ortaya çıkardı. Bu iki disiplinin alışılmadık olanı arayışı birtakım temel soruları -fonksiyon, mekan ve teknolojinin anlamı ne- strüktür ve form arasında doğurdu.” Mimarın ve sanatçının işbirliği içinde olduğu durumu gözler önüne sermek üzere 1994’te tasarlanmış Gufa. Maqbool Fida Husain’in eserlerinin sergilendiği galeri alanını bulunduran Amdavad ni Gufa, iklim ve buna karşın gömülü mekanların yararına ilişkin bir çeşit cevap. Doshi’nin deneysel tasarımlarından biri Amdavad ni Gufa. Sangath gibi, kubbeli strüktürler, sanat eserlerinin mozaikle kaplı bir kabukta saklandığı alanları tanımlıyor. İçerideki eserler direkt olarak duvarlara işlenmiş ve metal heykeller düzensiz şekilli kolonlara dayandırılmış.

Aranya Konutları (Aranya Low Cost Housing)

Aranya Konutları, kurguladığı evler, avlular, iç patikalarla 80.000 bireyi barındıran bir toplu konut projesi. Farklı tipteki evleriyle birçok gelir aralığndaki kişinin yaşayabileceği düzgün bir konut yapısı tasarlamayı amaçlamış Doshi bu yapısında. 1989’da tamamlanan Aranya, 1996’da Aga Khan Mimarlık Ödülüne (Aga Khan Award for Architecture) layık görülmüş. Balkrishna bu yapıyı, ‘sürdürebilir toplum’ anlayışıyla tasarlamış. Değişik gelire sahip birçok ailenin birlikte yaşayabileceği yapı, 6.500 konut birimi bulunduruyor.

Tagore Anma Töreni Salonu (Tagore Memorial Hall)

Bir dizi betonarme plakların içinde rijid bir çerçeveyle kurgulanan kabuk ile tasarlanmış salon. Dikeyde yaklaşık 17 metre yüksekliği, altta 1.15 metre yukarıda ise 2.40 metre derinliğe sahip katlanmalarla oluşuturulmuş. 33.5 metre açıklık geçen taşıyıcı sistem, 15 cm kalınlığındaki plaklarla tasarlanmış. Bu kabuğun içinde ise 700 kişilik bir oturma alanı yer alıyor. Bu kısım da tamamen farklı bir strüktür ile çözülmüş. 1966’da tasarlanan Tagore Anma Töreni Salonu Doshi’nin Brutalizme olan ilgisinin bir keşfi niteliğinde bir yapı. Aynı zamanda mimarın en göze çarpan örneklerinden kurgulanışı ve taşıyıcısıyla. Yapının kendi içinde en dikkat çekici yanı iste cephesindeki oyun. Katlanan plaklarla oluşturulmuş cephe aynı zamanda gece-gündüz ışık oyunlarıyla keyifli bir mekan sunuyor.

CEPT Üniversitesi (CEPT University)

1966’da tamamlanmış olan Çevre Planlama ve Teknoloji Merkezi (CEPT: The Center for Environmental Planning and Technology) insan ve doğa arasındaki mükemmel dengeyi  yakalayabilecek bir deney olarak tasarlanmış aslında. Yapı, serbest biçimde peyzajı düzenlenmiş avlularıyla birarada tutulan bir dizi kütleyle oluşturulmuş. Serbet plan şemasını kullanan Çevre Planlama ve Teknoloji Merkezi, oldukça özenli bir arazi planlamasıyla ortaya çıkmış. Tüm stüdyoların doğal ışık alınımı tasarımın merkezindeki girdilerden biri olmuş. Tüm disiplinlerarası ortak çalışmaya dayalı eğitimi amaçlayan kampüs, öğrencileri buna teşvik etmek amacıyla kampüse eklenecek yapıların tasarım sürecine öğrencileri de dahil ediyor. Böylece disiplinlerarası işbirliçi bir çalışma ortamı sunuyor CEPT.

LIC Konutları (Life Insurance Corporation Housing)

“En sevdiğim konut projelerimden biri Ahmedabad’daki LIC Konutları (Life Insurance Corporation Housing)…Bu projede aynı ailenin birçok farklı jenerasyonunun barınacağını biliyordum, bu konutları bu ailelerin tanımlayacağını, güçlü bir ait olma duygusu yaratılacağını ve ailelerin zaman zaman ihtiyaçlarının değişeceğini, bu nedenle konutun farklı kısımlarında değişikliğe gideceklerini biliyordum.” 1973 yılında tasarlanan yapıda Doshi, Hindistan’ın dalgalı sosyokültürel ihtiyaçlarına ayak uydurmak için tipik toplu konut ev tarzını tersine çeviriyor. En büyük konut birimini zemin kata yerleştirip; en küçük olan birimi de yapının en üst noktasına konumlandırıyor. Böylece en üstte küçük evin terasa sahip olmasını ve bu terasın gerektiği zaman yaşama alanına dahil edilebilme imkanını sağlıyor. 324 birimden oluşan Life Insurance Corporation Housing, düzen fikrini tanıtacak ve yoğun nüfus ile düşük geliri birleştirecek geleneksel bir kentsel dizi yaratıyor.

Hindistan İşletme Enstitüsü, Bangalore (Indian Institute of Management, Bangalore)

Doshi’nin bu tasarımı ise kapalı ve açıkhava sınıf tasarlama konseptini inceleyen bir proje. 1983’te tamalanan Hindistan İşletme Enstitüsü (IIMB: Indian Institute of Management) kampüsü ikamet edilen bir yer, insanlar arası etkileşime olanak sağlayan bir alan ve ölçek, oran, ışığın uyumunu yansıtan bir mekan olarka öngörülmüş. Doshi bu yapısı için: “Bir kampüs dolambaçlı, ilerleten ve bağlayan olmalıdır.”

Vidhyadhar Nagar Masterplan ve Kentsel Tasarımı

“Motorize seyahati minimua indirip bisiklet ve yürümeyi maksimuma çıkarabilir miyiz? Geleneksel arazi kullanım modellerini bir kenara bırakıp karma kullanım araziler oluşturabilir miyiz? Farklı ölçeklerde fırsatlar yaratıp herkesin birlikte çalışacağı alanlar yaratabilir miyiz? Optimal bir ulaşım ağı bulabilir miyiz?”. Doshi’nin 1984’te tasarladığı masterplanında cevabını aradığı sorulardan yalnızca birkaçı. Chandigarh ve Old Jaipur kentinin ulaşım, demografik ve istihdam modelleri, altayapı, çevresel kullanım verileri incelenerek yeniden inşa edilmesi önerisi üzerine.

Kaynaklar:

1. “Life Insurance Corporation Housing” 07 Mart 2018. The Journal of The American Institute of Architects. <http://www.architectmagazine.com/project-gallery/life-insurance-corporation-housing_o>
2. “Tagore Memorial Hall” Architectuul. <http://architectuul.com/architecture/tagore-memorial-hall>
3. ”Vidhyadhar Nagar Masterplan and Urban Design” 07 Mart 2018. The Journal of The American Institute of Architects. <http://www.architectmagazine.com/project-gallery/vidhyadhar-nagar-masterplan-and-urban-design_o>
4. ”Amdavad Ni Gufa” 07 Mart 2018. The Journal of The American Institute of Architects. <http://www.architectmagazine.com/project-gallery/amdavad-ni-gufa_o>
5. Kaley Overstreet. “7 Projects You Need to Know by 2018 Pritzker Prize Winner B.V. Doshi” 07 Mart 2018. ArchDaily <https://www.archdaily.com/890127/7-projects-you-need-to-know-by-2018-pritzker-prize-winner-bv-doshi/>

The post 2018 Pritzker Ödülü Sahibi Balkrishna V. Doshi’nin 8 Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

©Hisao Suzuki

2014 yılında tamamlanan Soulages Müzesi, 2017 Pritzker ödüllü RCR Arquitestes yani Ramon Vilalta, Carme Pigem ve Rafael Aranda tarafından tasarlanmış. Paslanmış çelik küplerin bir araya gelmesiyle oluşan yapı, Pierre Soulages’e adanmış bir müze. ”Soulages, bize ilham kaynağı olan ışığın Fransız ressamı, için bir müze tasarlamak çok değerli bir hayal niteliğinde. Müze ile Soulages’in doğduğu yerde sanata yaklaşımını, tavrını ve bağlılığını görmek mümkün olacak.” diyor RCR Arquitectes.

©Hisao Suzuki

Soulages Müzesi, 2008’de RCR Arquitects’in bir yarışma için ortaya çıkardığı bir proje. Rodez şehri otoriteleri tarafından düzenlenen tasarım yarışmasında 98 proje arasından birinci oldu. Rodez’in kalbinde, tamamen yenilenmiş olan Foirail Bahçesi’nde bulunan müze, arazinin kuzeyine yerleştirilmiş. Alanın topoğrafyasını kullanan ve önemine saygı duyarak şehrin tarihi merkezinin ve yeni yapılan yerlerinin arasındaki bir bağlantı olarak tasararlanan müze aynı zamanda şehrin dağlarına ve ortaçağ mimari yapılarına bakan bir manzaraya sahip.

©Hisao Suzuki

Çevresine saygılı Soulages Müzesi, küp modüllerin değişik konumlandırılması ve boyutlandırılmasıyla oluşturulmuş. Yapının güneyde 3 metreden fazla yükselmeyen; kuzeyde ise önünden geçen patikaya büyük kutular şeklinde bakan karakteri arazinin kimliğinin ana parametrelerden biri olarak benimsendiğinin kanıtı.

©Cedric Meravilles

Yapının cephesinde korten çelik malzeme kullanılmış. Bu materyal, paslı çelik levhalar şeklinde ve kötü hava koşullarına karşı, çeliğe nazaran, daha dayanıklı bir yapıya sahip. Bunun nedeni pas tabakasının koruyucu görev üstlenmesi.

”Korten zamanla eskiyen ve parkın doğal çevresine tamamen uyan bir materyal; cansız ve temiz bir materyal değil. Üstelik renkleri de Rodez şehrinin pembe-gri karakterinin bir vurgusu.”. Bunun dışında kortenin tonları müzenin adandığı Pierre Soulages’in işlerini de yansıtıyor.

©Cedric Meravilles

Rodez’in kalbinde yer alan Soulages Müzesi, dört kattan oluşuyor. En üstünde bir depo alanı bulunuyor. Bunun altında bir belgesel merkezi ve çocuklar için bir atölye alanı konumlandırılmış. Yapının birinci katında Soulages’in eserleriyle kurulan sergiler ve zemin katta ise geçici sergi alanları bulunuyor. Farklı yükseklik, genişlik ve derinlikte kütleleriyle eşit olmayan bir profil yakalayan Soulages Müzesi’nin galerileri birbirine koridorlar ve köprülerle bağlanmış. Yapının aynı zamanda rotasını ve sirkülasyon düzenini tanımlıyor.

©Hisao Suzuki

Sirkülasyon düzeni yanında müze mimarisinin en önemli parametrelerinden biri olan ışık, müzenin içindeki eserlerin hassalığyla düşünülerek tasarlanmış. Bir dizi şeklindeki mekanlar, ışık ve gölgenin oyununu yansıtacak şekilde düzenlenmiş. Bu yaklaşımla da Soulages’in eserlerinin karakteristik bir özelliğini vurguluyor RCR Arquitectes.

©Dezeen

Taze Pritzker ödüllü mimarlarımızın tasarımı Soulages Müzesi, Architizer tarafından düzenlenen A+Awards’ta Müze kategorisinde ödüle layık görülmüş. Belirli bir prestij yakalamış olan tasarımın amacı, uluslararası modern, çağdaş sanat için bir referans noktası haline gelmek, monografik tarzıyla kullanıcının artistik yaratım sürecini keşfettiği bir yer olmak.

The post Soulages Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©ELEMENTAL

2001’de Şili’de Angelini Grup’un yatırımıyla orata çıkmış The Universidad Católica de Chile (UC) yani Şili Katolik Üniversitesi’ne bağlı olan UC İnnovasyon Merkezi, araştırmacılar, üniversiteliler, şirketler ve çeşitli işlemetmeleri birleştirebilecek bir merkez olarak düşünülmüş. Amaç, mimarisi ve programlarıyla teknik bilgi aktarımını, iş imkanını arttırımını, var olan kaynak ve patent süreçlerine değer katılmasını sağlayarak ülkenin gelişimine katkı olacak bir yapı tasarlamakmış. Yapı, 2014 yılında bu amaç doğrultusunda hizmet vermeye başladı.

©ELEMENTAL

Yapının tasarımında amaçlanan farklı özellikteki çalışma kütlelerini birbirine bağlayabilecek şeffaf bir yaklaşım; kolektik/biresyel ve resmi/resmi olmayan bütün bu çalışma alanlarını ve bunlar dışındaki kullanımlar için merkezde bulunan kullanıcıları bağlayarak. ”Bilgi aktarımında yüzyüze kaçınılmazdır.” düşüncesiyle yola çıkmış ve asansör holündeki banktan bina boyunca ilerleyen dev atrium alanına kadar bu düşünceyle çalışmış.

©Nico Saieh

Yapı, genel ofis yapısı konseptine uzak, şeffaf bina-opak çekirdek fikrini açık çekirdek-opaklığı fazla cephe fikri ile değiştiriyor. Müşterinin isteklerini karşılamak amacıyla modern bir görünüme sahip UC İnnovasyon Merkezi.

Aynı zamanda Santiago’da da popüler hale gelmiş cam kulelere alternatif bir karakter arıyor. Bunun da sebebi camım bina içinde yarattığı sera etkisine ve soğutma için harcanan masraflara bir çözüm getirmek.

©ELEMENTAL

Bu ısı kazanımı önmelek için mimarların izlediği yok oldukça basit: yapının kütlelerinin çepere alıp bunun sonucu ortaya çıkan her tarafı açık olmayan yapıda açık cephelerde cam kullanımını da asıl cephelerden biraz daha geriye çekmek. Böylelikle hem direkt güneş ışığı erişimi engelleniyor hem çapraz havalandırma sağlanıyor hem de tamamen açık olmayan karakteriyle sera etkisi engellenmiş oluyor.

©Nico Saieh

Anlaşıldığı üzere bu denli opak bir cephe enerji açısından oldukça tasarruflu, çalışma alanlarını güçlü ışıktan korumak için alınan önlemlerden uzak ve oldukça modern bir karaktere sahip. Tasarım yaklaşımıyla da bu gibi konseptlerin şimdiye kadar kabul edilmiş ve oldukça çok uygulanmış varvasyonlarından da tamamen ayrılıyor.

©Nico Saieh

Cam cephe kullanımının seçilmeme sebebi yalnızca binanın performansını arttırmak değil; modası geçme tahliseiyle karşı karşıya kalabilecek olan innovasyon merkezi kavramına tasarım da uzun yıllar sürebilecek bir yaklaşımla cevap vermek. Mimarlar bu yapıda seçtikleri kesin geometri ve güçlü tek parça/tek renk materyal kullanımı ile yapının zamansız olmasını sağlamak.

Pritzker ödüllü Alejandro Aravena imzalı UC İnnovasyon Merkezi, 2015’te London Tasarım Müzesi tarafından da yılın tasarımı seçildi.

The post UC İnnovasyon Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Ningbo Tarih Müzesi (Ningbo Historic Museum) Çin’in Zhejiang bölgesindeki Ningbo şehrinde, çoğunlukla bölgeden toplanmış molozlar kullanılarak inşa edilmiş bir müze yapısıdır. Ningbo şehrindeki geleneksel evlerin, yeni bir yapılandırma projesi için yıkılması sonucunda ortaya çıkan enkazlardan toplanan parçalar ile inşa edilen yapı toplam 30.000 metrekarelik bir alan üzerine kurulmuştur.

©Iwan Baan

Eserin mimari Wang Shu, müzenin inşa edildiği alanda yaklaşık 30 köyün yıkıldığı ve şehirde nereye gidilirse gidilsin bir enkaz ile karşılaşıldığını belirtmiştir. Mimar, bu köylerde kullanılan malzemelerin her ne kadar yıkıma uğramış olsa da güzel malzemeler olduğunu ve bunların değerlendirilmesi gerektiğini vurgulamıştır.

©Iwan Baan

Müzenin yapımında bu enkazlardan elde edilmiş malzemeler kullanılarak, aynı malzemelerin daha önce var oldukları alanda yeni bir mimari hacim üzerinde tekrar yaşamaları sağlanmıştır. Ningbo Tarih Müzesi’nin duvarları çoğunlukla geri dönüştürülmüş tuğlalar kullanılarak yapılmıştır. Yapıda kullanılan bazı tuğlalar bin yıllık geçmişe sahiptir.

©Iwan Baan

Müzenin inşaasında geleneksel ‘wapan’ tekniği kullanılmıştır. Farklı boyutlardaki elemanların bir araya getirilmesini temel alan bu geleneksel yöntem sayesinde sabit ve sağlam bir yapı elde edilmiştir. Bu geleneksel yöntem geri dönüştürülmüş malzemelerin kullanımını mümkün kılmıştır. Ayrıca, yapının inşaatında yerel zanaatkarlar kullanılarak Çin geleneğinin yaşatılması hedeflenmiştir.

©Iwan Baan

Yapıda aynı zamanda ağırlıklı olarak beton da kullanılmıştır. Betonun kullanımı, geri dönüştürülmüş elemanlar ile bir kontrast oluşturmaktadır. Betonlar dökülürken bambudan yapılmış kalıplar kullanılmıştır. Bu sayede devasa beton duvarların üzerine bambu dokusu işlenmiş ve modern ile geleneksel arasındaki ilişki sağlamlaştırılmıştır.

©Iwan Baan

Ningbo Tarih Müzesi, Çinli mimar Wang Shu’nun en önemli eserlerinden biridir. 2012 yılında Pritzker Ödülü’nü kazanan Shu, bu ödüle layık görülen ilk Çinli mimar olmayı başarmıştır.

The post Ningbo Tarih Müzesi appeared first on Arkitektuel.