©Quang Tran

Vegan Evi, 1965 yılında inşa edilmiş bir apartmanın terasında bulunan evin sahibinin, eski ve kötü vaziyette olan evi kültürel bir alana dönüştürmek istemesiyle ortaya çıkmıştır. Ev, insanların buluşup konuştukları, çoğunluk geleneksel vegan Vietnam yemekleri pişirdikleri bir yerdir. Eski konut, böylelikle bir buluşma ve sosyalleşme noktası haline gelmiştir.

Eskiz

Evin sahibi, çevresinden ve arkadaşlarından bulabildiği tüm eski kullanılmayan eşyaları evinin restorasyonunda kullanmak için toplamıştır. Evin masa, sandalye, gardrop, penceleler ve avize gibi ihtiyaçları bu şekilde karşılanmıştır.

©Quang Tran

Sahibin, evin restorasyonu için çok fazla parası olmadığı için bu eski eşyalar değiştirilerek kullanılmış ve evin geleneksel havasını bozmadan mekana yeni bir kimlik kazandırmıştır. Ayrıca, evin restorasyonu geri dönüştürülebilir malzemelerin kulanımıyla ve eski malzemelerin değerlendirilmesiyle sürdürebilir bir süreç haline gelmiştir.

Vegan Evi’nin cephesinde kullanılan eski ahşap panjurlar yapıya genel karakterini vermektedir. Geleneksel Vietnam mimarisinde sıkça kullanılan ahşap panjurlar, yeni bir mimari kimlik kazandırılarak Vegan Evi’nin cephesine entegre edilmiştir. Böylece evin eski cephesi renkli bir kabuk ile örtülebilmiştir. Bu da eve hem görsel bir özellik hem de ev içinde istenen dışarıya karşı opaklık sağlamıştır.

©Quang Tran

Yapının restorasyonunda yeni ve eski uyumuna önem verilmiştir. Mimar, farklı kültürlerden pek çok misafire ev sahipliği yapacak bir ortam tasarlamak istediği için, eskiden var olan ve yeni eklenen parçaların uyumu evin içinde özgün bir atmosfer yaratmaktadır. Zaman geçtikçe binaya gelen insanların yapıya yeni ruhunu kazandırmaları istenmiştir.

The post Vegan Evi appeared first on Arkitektuel.

Paris’in mimari ikonlarından biri olan Centre Pompidou, 70’li yıllarda kariyerlerinin henüz başındaki Renzo Piano ve Richard Rogers’ın ortak tasarımıdır. Günümüzde Paris’in en önemli sanat merkezlerinden biri olan Centre Pompidou, dünyanın farklı noktalarından gelen çağdaş sanat eserlerini bulunduruyor. İlk olarak 1971 yılında, dönemin Fransa Başkanı Georges Pompidou’nun isteği üzerine düzenlenen uluslararası yarışmayı Piano ve Rogers’ın inşa edilen bu yapı, 1977’de tamamlanmış ve bu tarihten itibaren Paris’in -ve modern mimarinin- en önemli yapılarından biri olmuş.

©RPBW / Gianni Berengo Gardin

Bir tür “gelişen mekansal diyagram” olarak tasarlanmış olan yapı, dönemine bir dizi yeni teknik karakteristik özellik tanıtıyor. Bu çekilde de dünyada eşi benzeri olmayan bir eser olarak modern mimarlık tarihine geçmiş olan Centre Pompidou, yeni nesil kültürel mekanlar için bir ilham kaynağı ve geleceğin kültür yapıları için bir çeşit prototip. Yapıyı döneminde sıradışı kılan ilk yaklaşım, iç mekanı hiçbir katta kesintiye uğratmayan ve iç mekanın serbestliğini maksimize eden taşıyıcı sistem kurgusu. Bu yaklaşım sayesinde iç mekanda tamamen esnek ve isteğe göre bölmelendirilebilen yapı çelik ve cam birlikteliği, bütün servis ve sirkülasyon elemanlarının yapı dışında kurgulanmış olmasıyla da döneminin öncü yapılarından biri haline geliyor. Kurgusuyla döneminde fütüristik olarak da algılanan Centre Pompidou aynı zamanda 1960’larda Superstudio ve Archigram tarafından geliştirilmiş mimari ütopyalarının mirasçısı olarak anılıyor.

©RPBW / Gianni Berengo Gardin

Yenilikçi ve hatta mimaride çığır açan karakteriyle 20. yüzyılın simge binalarından biri haline gelen Centre Pompidou’da strüktürel yapı, yapıya mimari karakterini sağlayan en önemli parçalarından biri. Yedi katı yerin üstünde toplam 10 kattan oluşan yapının  tamamında çelik elemanlar kullanılmış. Yapının 48 metrelik devasa açıklığı, makas kirişler ile tek seferde geçiliyor. Bu makas kirişler, kolonlara kalıp döküm ‘gerberette’ler ile bağlı. Bu şekilde, yapının 48 metrelik açıklığının kolon kullanılmadan geçilmesi, binanın içerisinde kolonsuz serbest mekanlar yaratıyor: yapıda 50 x 170 metrelik serbest bir alan oluşturulmuştur.

Beaubourg Platosu adı verilen 2 hektarlık bir alan üzerine kurulan proje, bu alanı kullanış biçimiyle de fark yaratmaktadır. Centre Pompidou, 2 hektarlık proje alanının yalnızca yarısını kaplamakta. Eski Paris mahallelerinin de bulunduğu proje alanının yarısı için ise, küçük bir eğim ile yapının girişine doğru alçalan bir meydan tasarlanmış. Yapının önünde yaratılan bu kamusal alan, zamanla Paris’in en çok kullanılan meydanlarından biri haline gelmiştir.

©RPBW / Michel Denancé

Yapının içerisindeki mekansal serbestliği biraz daha arttırabilmek için, sirkülasyon ve servis elemanları da binanın dışına taşınmış. Yapıyı dolaşan asansör ve yürüyen merdivenler, taşıyıcı sistemin bulunduğu meydan cephesine yerleştirilmiş. Aynı zamanda, yürüyen merdivenler, bina cephesinde transparan cam tüplerin içinde zig-zag çizerek yükselmektedir. Bu sayede binada yukarı çıkıldıkça, farklı Paris manzaraları izlenebilmektedir. Centre Pompidou’nun Beaubourg caddesine bakan cephesinde ise mavi, yeşil, sarı ve kırmızı renkte borular bulunduruyor. Mavi, havalandırma borularını; yeşil, su borularını; sarı, elektrik tesisatını ve kırmızı da düşey sirkülasyonu temsil etmektedir. Yapıda tesisat elemanları, işlevlerinin ötesinde kullanılarak estetik algıyı oluşturan bütünün bir parçası oluyor.

©RPBW / Gianni Berengo Gardin

Birçok bağlamda dönemine oldukça radikal, fütüristik, yenilikçi ve öncü bir tasarım ortaya koyan Centre Pompidou, yapıldığı dönemde Parisliler tarafından oldukça eleştirilmiş. Bunun nedeni daha sonra modern mimarinin sembollerinden biri haline gelecek olan bu yapının, kentliler tarafından bulunduğu alanın hemen yanındaki Paris tarihi dokusuna uymadığının düşünülmesi. High-tech (yüksek teknoloji) ve brütalizmi harmanlayan Centre Pompidou’nun tasarım anlayışı, modern mimariye Richard Rogers ve Renzo Piano’nun kazandırdığını söyleyebileceğimiz döneminin ötesinde bir tasarım algısı.

The post Centre Pompidou appeared first on Arkitektuel.

Tam adı St. Coletta of Greater Washington olan St. Coletta Okulu, 3-22 yaş arasındaki fiziksel engelli ve otistik çocukların eğitim gördüğü bir okuldur. Toplam 285 çocuğa eğitim veren okul, insani ve akademik özelliklerinin yanı sıra mimari başarısı ile de ön plana çıkmaktadır.

©Michael Graves

Michael Graves tarafından 2006 yılında tasarlanan binanın tasarım aşamasındaki en önemli kriter binanın kullanıcıları olan engelli çocuklardır. Mimariye pedagojik ve psikolojik bir yaklaşım getirmek isteyen Michael Graves, Washington’da bulunduğu bölgedeki binalar arasından sivrilecek, eğlenceli ve dikkat çekici bir yapı tasarlamak istemiştir.

©Michael Graves

Okul binasını beş farklı kütle oluşturmaktadır. Her kütlenin farklı bir geometric şekli ve rengi vardır. Art arda gelen üç hacmin daha keskin hatları varken, diğer iki hacim daha yuvarlak ve kavisli hatlara sahiptir. Geometrik şekilleri değiştirerek ve yapının cephesini farklı şekiller ve renkler ile üreterek, Michael Graves istediği eğlenceli tasarıma ulaşmaya çalışmıştır.

©Michael Graves

Okul içerisindeki bölümlerin yeterli ve kaliteli olmasına da özen gösterilmiştir. Okul kompleksi içerisinde bir çocuğun ve okulu kullanan diğer insanların ihtiyaç duyabileceği tüm bölümler (spor salonu, mutfak, sınıflar, revir, fiziksel terapi odaları) üretilmiştir. Sanat ve müzik odaları tasarlanarak çocukların sanatla ilişki kurması ve renklere, sese ve ışığa tepki vermeleri sağlanmıştır.

Zemin Kat Plan / ©Michael Graves

St. Coletta Okulu’nun tasarım sürecindeki en ilginç olaylardan biri de, Michael Graves’in okul tasarlanırken bir hastalığa yakalanması ve vücudunun bir kısmının felç geçirmesidir. Bu hastalık sonucunda tekerlekli sandalye kullanmak zorunda kalan Michael Graves için bu projenin önemi daha da artmıştır.

The post St. Coletta Okulu appeared first on Arkitektuel.