©Iwan Baan

Geçtiğimiz günlerde hizmete açılan, SelgasCano tarafından tasarlanan Second Home Hollywood -diğer ismiyle holLA- bir tür ofis projesi. HolLA, kendilerini dünyanın dört bir yanında ortak çalışma alanları tasarlayarak yaratıcılığa ve girişimciliğe destek verme misyonuna sahip bir sosyal işletme olarak tanımlayan Second Home (İkinci Ev) adlı şirketin Amerika’daki ilk lokasyonu. José Selgas ve Lucía Cano tarafından kurulan ofisin tasarımı ekip için “California Kokteyli’nin çeşitli tarifleri ve malzemelerinden bir araya gelmiş bir çeşit koleksiyon mekan”.

©Iwan Baan

Hollywood’un güneyinde yaklaşık 8.436 metrekarelik alan yayılan proje, arazide varolan ve Los Angeles’ta bilinen en eski Afro-Amerikan mimar Paul Williams tarafından 1964 yılında tasarlanmış iki yapıyı da projede tekrar değerlendiriyor. Yeni Sömürgecilik (Neocolonialism)* akımının örneklerinden biri olan ilk yapı, oldukça geniş olan bu arazinin ana ve giriş binasını oluşturuyor. Second Home Hollywood projesi kapsamında bu mevcut yapının zemin katında 320 gezici yeri (ofis kiralamadan ortak alanlarda serbest çalışan kimseler için); birinci katında ise kafe, bar, restoran, etkinlik ve konferans salonu, dinlenme alanları, açık teraslar ve kendi çalışma alanına sahip 200 ofis bulunuyor.

©Iwan Baan

Alandaki yapılardan bir diğeri ise yıkılmış. Bunun sebebi projenin en dikkat çeken kısmına yer açmak: 60 adet renkli, oval ofis kütlesine. Second Home Hollywood projesinde arazide varolan yeraltı park alanının üstü 60 adet kendine özgü oval şekli olan, tamamı camla kaplı, 700 kişiyi ağırlayabilecek bireysel ofis ve toplantı odalarıyla doldurulmuş. Bütün bu ofislerin ve toplantı alanlarının arası ise bahçe olarak kullanılıyor.  Ekip bu ofisleri yaratırken 4 farklı oval form oluşturmuş. Bu farklı formlar, farklı büyüklükteki ofisleri oluşturuyor. Elde edilen ofisler,  otoparkın üstünün yaklaşık 1.2 metre kalınlığında toprakla örtülmesinden sonra Second Home Hollywood’un bahçesine dağıtılmış: sarı tavanlarıyla aralarından yeşil fışkıran farklı büyüklükte sarı noktalar.

©Iwan Baan

Dikkat çekici sarı tavanlı, oval bahçe ofis kütleleri ile ilgili Second Home kurucularından Sam Aldenton: “Tasarım, SelgasCano ile paylaştığımız ortak bir fikre dayanıyor: Bizim en iyi ve en yaratıcı işlerimiz doğal ve organik formlardan geliyor; zoraki şekilde elde edilmiş insan geometrisinden değil.”

En büyüğü 25 kişiyi barındırabilen ve şekil ve büyüklük olarak değişen bahçe ofisleri, bahçeye bir masa yüksekliği kadar gömülmüş. Böylece ofislerin bu şekilde yalıtım kalitesi arttırılmış. Toprak seviyesinden itibaren bütün bu ofiler şeffaf akrilik kaplama ile örtülü. Bu şekilde ofislerin içine yeterli miktarda güneş ışığı alınabiliyor ve projede yaratılan bahçe ile kullanıcıda doğanın içinde çalışıyormuş hissi yaratıyor.

©Iwan Baan

Oval ofis podları çapraz lamine ahşap (cross-laminated timber – CLT) ile yapılmış. Bu malzeme, birbirine yapıştırılmış kereste katmanlarından oluşan işlenmiş bir ahşap. Ekibe göre Second Home Hollywood, bu malzemenin Kaliforniya’da onaylı olarak ilk kullanıldığı ilk proje. Ofislerin iç kısımda ise, arazinin sismik kuvvetleri nedeniyle, büyük kesitli çelik kirişlerle strüktür desteklenmiş. Bu çelik kirişler, tavanın ve parlak epoksi yer kaplamasıyla uyum içinde olması nedeniyle sarıya boyanmış. Corian (adını markasından alan bir kaplama türü) kaplı masalar bireysel ofislerin çevresini sararken toplantı hacimlerinde orada büyük bir toplantı masası oluşturuyor. İçeride sandalyeler için kırmızı ve turuncu kumaşlar seçilerek ofislere daha dinamik bir hava katılmış.

©Iwan Baan

Second Home Hollywood projesinde odak, iç mekanlar yerine dış mekanda. Fakat bu ekibin tam da istediği şekilde, Los Angeles’ın dış mekanlarda geçen yaşam tarzına uyan bir tutum. SelgasCano’nun hedefi ”behçeyi ofise getirmek yerine ofisi bahçeye getirmek”. Bu nedenle bu ofisler (projede pots yani saksı olarak anılıyor) 6500 adet bitki saksısı (planter pots) ile sarılmış. Projenin bütün bu ‘saksıları’ yaklaşık 10.000’in üzerinde bitki, ağaç, kelebek, böcek, arı, sincap ve tabiki insan tarafından kullanılıyor. Second Home Hollywood ofisleriyle insanı da içine dahil eden, yepyeni ve kendine ait ekosistemini yaratıyor da denebilir. 

©Iwan Baan

Aldenton: “Burada yeni bir doğa yaratma konusuna odaklandık. Biz ekosistemleri ve çevreleri iyileştirme konusunda önemli role sahibiz” diyor ve HolLA için ekliyor “Bunun bir yolu burada yapılan gibi yeni bir sürü bitki çeşidi ekmek olabilir. Burası, Kaliforniya’daki en yoğun yeni ekim alanı.”

Bahçede dolaşım için ise ofis hacimleri ve onu saran geniş doğa arasında ahşap patikalar kurgulanmış. Ara ara bu patika rotasının üstünde de küçük ahşap bahçe avluları düşünülmüş. Second Home’un felsefesine de uygun olarak bu rota, ofisleri kiralayan insanlar ve şirketler arasında etkileşimi teşvik eden bir öge.

©Iwan Baan

SelgasCano Secon Home Hollywood’u aynı zamanda ortalama bir ofis çalışanı için bir deney olduğunu söylüyor: her gün insanlardan başka yaşayan canlılarla beraberce var olma. Ekibin bu yaklaşımı sürdürebilirlik açısından da büyük önem taşıyor. Projede bitkiler sıcaklığı azaltıyor ve bahçede gölgelik alanların oluşmasına olanak sağlıyor. Bunlara ek olarak; tamamı cam kaplı ofisler yapay aydınlatma ihtiyacını azaltıyor ve doğal havalandırmaya olanak sağlıyor, arazideki tüm su 2 sarnıçta toplanıyor ve sulama için kullanılıyor. Sürdürülebilirlik açısından projedeki en önemli noktalardan biri de bu koca sert zemini tekrar doğaya kazandırması. Daha önce park yeri olan alan şimdi bahçe olarak kullanılıyor. Bu bağlamda Second Home Hollywood, doğal çevrenin ayak izinin azaltılıp yapılı çevreye katıldığı bu zamanlarda bunun aksini sağlayan birkaç özel gelişmeden birini ortaya koyuyor.

©Iwan Baan

“Biz 21. yüzyılda yaratıcı girişimciliğin evi olma hedefindeyiz.” diyor Sam Aldenton ve ekliyor “21. yüzyılın evinin neye benzediğini ve nasıl hissettiğini düşünmeye çalışırken, olabildiğince yaratıcı olmaya kendimizi adıyoruz ve buna göre mekanlar yaratmayı amaçlıyoruz.”. Sürdürülebilir bir özgün çalışma alanı kurgusu olarak Second Home Hollywood, SelgasCano’nun renkli ve heyecan verici diğer işleri gibi dikkat çekici bir tasarım ortaya koyuyor.

*Yeni Sömürgecilik: Neocolonial, Georgian Revival veya Neo-Georgian olarak da bilinen mimari akım, ABD ve Kanada’da milliyetçi bir tasarım hareketi olarak ortaya çıkmış. Yeni Sömürgecilik akımı mimari stil, bahçe tasarımı ve Amerikan sömürge mimarisinin (Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden Amerika kıtasına göç edenlerin yerleştikleri yerlere aktardıkları, kendi mimarlık anlayışları) iç tasarım öğelerini yeniden canlandırma hedefinde olan bir mimari akımdır.

The post Second Home Hollywood appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi (Plasencia Auditorium and Congress Center), Lucia Cano ve Jose Selgas’ın kurduğu ofis olan SelgasCano’nun 2005 yılında kazandığı yarışma sonucu 2017 yılında tamamlanmış olan yapısı. İspanya’nın Plasencia isimli kentinin dışına doğru konumlandırılmış merkez, kentin sınırındaki arazisinde kaya oluşumlarına referans veren ve etrafındaki dokuyu korumayı esas almış bir yapı. SelgasCano’nun tasarımı, ekibin tüm projeleri gibi, yaklaşımlarını şekillendiren bu tasarım ilkelerini oldukça dikkat çekici bir hacimde birleştiriyor.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi kent ve kırsal alan arasındaki sınırda bulunan bir araziye sahip. Plasencia’nın dışındaki araziyi ekip  ‘yapay olan insanlığın dokunduğu ve iklimle binlerce yıldır şekillenenin arasında’ bir sınır olarak değelerlendiriyor. “İnsanlığın dokunuşu, binlerce yıldır oluşanı tıpkı bir mala darbesinin yaptığı gibi düzeltmiş.” diyor ekip Plasencia kenti için. Bu düşünceyle ekip yapı için projenin bu sınırın iki tarafından birini seçmekten oluştuğunu söylüyor. Proje ya insanın dokunduğu yer olan kente ya da buna zıt durgunluğa, yavaşlığa ait olacak. Yapının iki tarafa aynı anda ait olamayacağını düşünen SelgasCano da ikinciyi seçiyor.

©Iwan Baan

Ekibin seçeneği doğrultusunda yaptığı ilk şey, yapıyı caddeden çok daha aşağı bir seviyede konumlandırmak. Bunun sebebi iki kısım arasındaki bir hayli yüksek seviye farkı. ‘Yapay dünya’ önceden var olan doğal çizigleri de hiçe sayan 17 metrelik toprak setlerle kendini ayrışıtıyor. Elde var olan arazinin imkansızlılarına da tepki olarak Plasencia Kongre Merkezi, doğaya maksimum saygıyla tasarlanmış. Merkez, araziye sadece dayanıp mümkün olduğunda küçük bir ayak izi elde etmeyi hedefliyor. Çok dik bir yamaca oturan bina, araziyi çok nazik bir şekilde kaplıyor ve yarı saydam cildiyle dağ çalılarıyla dolu kayalık manzara ile kontrast oluşturuyor.

©Iwan Baan

Merkez araziye bölgenin yakınında yer alan önemli yollar batısında kalacak şekilde yerleştirilmiş. Böylece arazinin manzarasını da en iyi şekilde kullanabiliyor. Yapı bölgede batı, güney ve kuzeyden görünürlüğe sahip: oradan hızlı bir şekilde geçen araba için de yayalar için de. SelgasCano tam da bu yüzden kongre merkezini ışık saçan bir kütle olarak tasarlamış.

Yapı, gece ve gündüz yayalar için bir işaret; gidilen noktayı, yönelinen konumu ve oradan harekete geçeceği konum arasında ilişki kuran. Kongre merkezi ekibin bu yaklaşımıyla soyut bir algı yaratıyor. Işık saçan, parlayan hacim, hissedilen ve gerçeklik arasındaki benzeşmenin kütleleşmiş hali. 

©Iwan Baan

“Formu tanımlama.” Plasencia Kongre Merkezi’ni şekillendiren son yaklaşım da bu. Ekibin merkezinin formunu yapının kesiti oluşturuyor. Bunun sebebi yapının münkün olduğunca küçük bir kesimini zeminin parçası haline getirebilmek. Zeminin altında kalan kısımda sahne ve oturma alanları bulunuyor. Ana salonun kesiti kongre merkezinin tüm formunu üstünde giriş lobisi, ikinci salon (100 kişilik 3 salona bölünebilen 300 kişilik salon) ve sergi salonlarını da üst üste çakıştırarak tanımlıyor. Ortaya düzensiz şekle sahip bir kütlede sirkülasyon düzeni ve dışarıya dönüklüğüyle eğlenceli ve çok katmanlı bir yapı çıkmış.

©Iwan Baan

Yapının girişi ise kentin cadde seviyesinden -yapının en alçak noktasından yaklaşık 17 metre yukarıda.  Yapıya gelen ziyaretçiler turuncu bir köprü ile 12 metre derinliğe sahip dikey kanyonun üstünden yapıya ulaşıyor. Köprü, kanyonu oluşturan kayanın rengiyle aynı seçilmiş bilinçli olarak. Buradan içeri girildiğinde ziyaretçi yapının merkezindeki beton kabuğa ulaşıyor. Kabuk, iç mekanla dışa mekanı birbiri içine geçiren sarmal merdivenleri ve insanların yukarı aşağı ilerleyebileceği rampaları barındırıyor. İç ve dışın birbirine geçmesi yapıda ekonomik açıdan da rahatlama sağlamış -iklimlendirme masraflarını azaltarak.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi, iç mekanlarda doygun ve sıcak renkleri tercih etmiş. Turuncu ağırlıklı renk tercihi çok amaçlı salonlar, dolaşım alanları, ana giriş holü ve denetim odaları gibi alanlara hakim. Bu sıcak, davetkar renkler cam cephelerle içerideki atmosferin dışarıdan da görülebiliyor. Yarı saydam cephesiyle kaya oluşumuna benzer kütlesinde küçük açıklıklarıyla iç mekan renklerini de içine katarak eğlenceli bir ışık-gölge oyunu yaratıyor.

Merkezin salonlarında kütlenin keskin hatlarına zıt olarak yumuşak hatlarla kurgulanmış. Ayak izinin az olması için konsol olarak kurgulanmış oturma kısmı da koyu kırmızı renklerle iç atmosferin sıcak hissine uygun hale getirilmiş. Ziyaretçilerin geçtiği koridorlar ve giriş koridorundaki yuvarlak tavan pencereleri de bu sıcak atmosferden gün ışığına çıkarıyor gelenleri.

©Iwan Baan

Kongre Merkezi aslında SelgasCano’nun 2005 yılında tasarladığı bir proje. Bir yarışma projesi olan merkez daha sonra ekibin yarışmayı kazanmasıyla yapılmaya başlanmış. 2013 yılında yapının inşasına başlanmış. Ancak stüdyonun süreçte araya giren finansal sorunları nedeniyle yapı ancak 2017 yılında tamamlanabilmiş. Plasencia Kongre Merkezi, ekibin diğer projeleri gibi tasarım kurgusu ve bunu öne çıkaran materyal seçimiyle dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi.

The post Plasencia Kongre Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Pablo Zuloaga

Silicon House (Silikon Ev), SelgasCano ekibi tarafından taşarlanmış bir konut yapısı. Lucia Cano ve  Jose Selgas’ın kurduğu ofisin özgün tasarımlarından biri olan ev İspanya, Madrid’de bulunuyor. 2006 yılından tamamlanan konut, hafif eğimli arazisinde yeşilin içerisinde bir yaşam alanı kurguluyor. Silikon Ev aslında ekip için zıtlıkların kurguladığı bir tasarım. Ekip doğal ve ona karşı olan yapayı çakıştırıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, aslında daima yeşil kalan bitki örtüsüyle sarılı bir arazide ekim için ayrılan bir alanda bulunuyor. Hafif eğimli arazide doğal bir oluşumlu meşe, karaağaç, akasya, prunus ve çınar ağaçlarıyla sarılı alanında ev, etrafındaki peyzajı ola bu ağaçların büyükleri ve kapladıkları alanlar dikkat alınarak planlanmış. Le Corbusier’in La Tourette Manastırı tasarımında gördüğümüz bir düşüncesi vardı. Corbusier, manastırın ortasını tamamen boş bırakmıştı: bu boş alanın kuşlar ve rüzgar ile kendiliğinden oluşan bir bitk örtüsüne sahip olması ve kendi peyzajını yaratması amacıyla. Silikon Ev de aslında Corbusier’in bu tutumumun tam zıttından doğan bir tasarım diyebiliriz. Ev, peyzaja ayrılmış bir alanın tam ortasında yapay bir delik yaratıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, ekibde göre doğanın onlar için bıraktığı boşlukta meydana gelen bir tasarım. “Doğa burada, sadece burada, bize bir boşluk bırakmış. Burayı sadece mimarlık tanımlayan bir şeyle doldurabiliriz.” diyor ve ekiyor “La Tourette’in mantığıyla uyuşuyoruz ama yine de burası ne bir kamuflaj ne bir bütün oluşturma ne de bir ‘ornagik mimari’ arayışı.” Selgas Cano ekibi. Ekip bu tasarımla tamamen sade bir aykırılık tanımlama amacında. Şöyle bir örnek veriyorlar: İtalya’da bazı otoyolların altları gök mavisi boyalıymış. Burada yakalanmak istenen etki aslında o geniş otoyolun altındayken gökyüzüne bakıyormuş hissi yaratmak. Tabiki istenen etki yılın sadece birkça gününde yakalanabiliyormuş -gökyüzünün rengine bağlı olarak. Ekip bu uygulamada aslında yakalanmak istenen etkiye hayranlığını vurguluyor. Silikon Ev de onlara göre doğanın içerisinde bu tarz bir deneme.

©Pablo Zuloaga

Evin bulunduğu yer etrafındaki peyzajda korunması gerekenlerle tıkanmış bir alan. SelgasCano, bu korunacak payzajın içerisinde yalnızca bazı arayüz mekanları doldurmayı hedefliyor. Buralar, arazideki ağaçlarla bölünmemiş, kalıntı yerler. Yine ağaçlarla çevrili olan bu kısımlar da peyzaja dokunmayarak evin kurgulanabildiği tek alanlar. Doğasına saygılı fakat taşkın sınırlara sahip bir ev.

Silikon Ev, yer seviyesinin üstüne ulaşan iki platformla kurgulanmış. Bu iki platformla eğimli olan arazide doğu cephesinde önü daha açık bir mekanların oluşması sağlanmış. Bunun dışında evin manzaraları alanın yer seviyesine bakıyor. Doğal çevrenin kotundan daha aşağıda tasarlanmış Silikon Ev.

©Antonio Terron

Proje, en temelde, iki platformdan meydana geliyor. Ev, bu platformların altında bir çeşit ek mekan olarak düşünülebilir. Projeyi oluşturan bu iki platformun en önemli özellikleri rahat, yumuşak kaplamalı ve içinde yaşama imkan veren karaktere sahip olmaları. Her bir platformun kendine ait rengi ve -ulaşımlarını sağlamak üzere- farklı kotlardan bağlantılara sahip. Her bir platform projede birbirinden bağımsız yaşanacak başka bir alanı tanımlarken bir yandan da birbirleri olmadan var olamıyor. Aslında böyleceiç mekanla ilgili söylenebilecek tek şey de alanın içinde platformlarla kayboluyor oluşu. Evin içi, evin doğal çevreye bağlanan dış mekanından sonra meydana gelen bir yer sadece.

©Archdaily

Silikon Ev projesi yalnızca dış mekana bağlı gelişen bir tasarım. İki yatay platformun geliştirdiği ev, metaforik bir uzaklıkla kurgulanmış. Ekibe göre bu cansız doğa, yeniden üretilmiş veya soyut çevre arasındaki mesafe. Bir başka şekilde şöyle tanımlıyorlar: Silikon Ev, toprak ve havanın birbirine göre olan durumunun dışavurumu. Toprak ve hava birbirine karışan ve katılan fakat birbirine ait olmayan iki şey.

The post Silikon Ev appeared first on Arkitektuel.

Trienniale Bruges Pavilion / SelgasCano

©Iwan Baan

Kabuksuz bir sümüklü böceği andıran forma sahip pavyon, SelgasCano ekibi tarafından Trienniale Bruges 2018 için Brüj’deki Coupure kanalında tasarlanmış. Canlı pembe renge sahip vinil kaplamayla örtülmüş olan bombeli şekle sahip pavyon, örtü tabakasının tutunduğu çelik bir strüktür ve sarı boyanmış ahşap döşemeden meydana geliyor. Pavyonun önünde devam eden sarı döşeme de, Selgas ve Cano tarafından yüzücülerin güneşlenmek için kullanabilecekleri bir yer olarak tasarlanmış. İnsanları şehrin alışılmadık bir noktasında birleştirme hedefi olan strüktür, iki tarafta 2 adet düzensiz şekilli açıklıkla sonlanan, insanların dolaşabilecekleri bir tünele sahip. Pavyonun kozaları andıran krizalit şekli, ekibin 3 sene önce Serpentine Gallery için tasarladıkları yine canlı renklerde plastik örtüyle kaplanmış pavyonunu hatırlatıyor.

İsviçre Pavyonu ‘Svizzera 240: House Tour’  

©Christian Buetler

“Pavyonda, her şey size tanıdık geliyor fakat sonra fark ediyorsunuz ki hiç beklediğiniz gibi değil -her şey ya çok büyük ya çok küçük, ya çok perspektifli ya da çok oransız.” Alessandro Bosshard.

Konutların yaygınlaşmış, kimliksiz iç mekan tasarımına dikkat çekmek için tasarlanan İsviçre’nin Venedik Bienali Pavyonu ‘House Tour’ (Ev Turu), kiralık apartman dairelerinde veya yeni yapılmış birçok toplu konut projesinde seçilen, birbirinin aynı armatürleri ve malzemeleri kullanıyor. Mobilyasızlar iç mekanlardan oluşan pavyon, beyaz duvarlardan, plastik doğramalardan ve ahşap kapılardan oluşan tipik dekor anlayışına dikkat çekmeyi ve değişen ölçeğe sahip kısımlarıyla ziyaretçilere Alice Harikalar Diyarında’dan esinlenen bir deneyim sağlamayı hedefliyor.

2018 Serpentine Pavyonu / Frida Escobedo

©Iwan Baan

Canlı bir şekilde etrafını saran Londra’nın ünlü Hyde Park’ının yeşillerini ve mavilerini yansıtan pavyon, Serpentine Gallery için tasarlanan pavyonların 18.si. Escobedo’nun alanda dramatik bir etki yaratan simsiyah pavyonu İngiliz mirasını ve Meksika’nın mimari etkisini harmanlayan bir tasarım. Meksika’da yaygın bir mimari öge olan avluya sahip pavyon, çimento esaslı çatı kiremitlerinin bir araya gelmesiyle oluşturulan duvarla kurgulanmış. Meksika mimarisinin esinti duvarına (celosia) benzer duvarlar, kiremitlerin koyu rengi ve dokulu yüzeyi ile parkı ve Serpentine Gallery’nin kendisini bulanıklaştırıyor. Escabedo ışık, gölge, yansıma yaratacak materyallerl kurguladığı pavyonun, günün geçişini gösteren bir saat olarak düşünüyor.

Şapel / MÁS

©Gergely Kenez

Macar mimarlar Bálint Gulyás ve Orsolya Mészáros’in Macaristan’ın Csákberény isimli tarım kasabasındaki tasarımı pavyon, ikilinin düğünü için tasarlanan minik bir şapel aslında. Şapel, yarım kubbeli bir kilise apsisine (kilise koridorlarının -nef- sonundaki kutsal kısım) benzer bir şekil yaratan 11 çelik plaktan oluşan bir strüktür. Pavyon, seremoni boyunca ikilinin altında duracağı üstteki yarım daire kısım, ince plakların zemine kadar düz ilerlediği alt kısım ve ikisinin arasında plakları birbirine bağlayan yine ince plaktan oluşan kirişimsi çelik elemandan oluşuyor. Plaklar arasındaki boşluklar sayesinde pavyon, düğünün yapılacağı kırsal bölgenin manzaralarını çerçeveliyor.

Nawa / Oskar Zieta

©Dezeen

Polonyalı tasarımcı Oskar Zieta’nın pavyonu Nawa, 35 adet şişirilebilen metal kemerden oluşuyor. Öncelikle içlerine hava doldurulup hacimlendirilen metal elemanlar daha sonra birbirine kaynaklanmış ve böylece dalgalı forma sahip kamusal bir alan yaratan bir heykel yaratılmış. Zieta, strüktürü bu tekniğin kullanımını daha büyük bir ölçeğe taşımak için yapmış. “Bu teknik yenilikçi, kişiselleştirilmiş biyonik şekilleri ve verimli seri üretim teknikleri kullanarak tamamıyla yenilenebilir objeler yaratmamıza izin veriyor.” Oskar Zieta. Parametrik tasarım süreçleriyle elde edilmiş pavyon Polonya,Wrocław için vazgeçilmez bir kamusal mekan olmuş.

Future Space / Peter Pichler

©Dezeen

2018 Milan tasarım haftası bünyesindeki bir proje olan Future Space pavyonu, birbiri üstüne bindirilmiş 1600 ahşap kirişten oluşan bir piramit. Ahşap kafes stürktürle kurgulanan piramidimsi pavyon, ekibin gelecekte ahşabın mimarlıkta artan rolünü yansıtıyor. Mağara benzeri bir mekan tanımlayan pavyon, Rönesans tarzında bir yapı olan Ca’ Granda kompleksinin avlusunda bulunuyor. Pichler, tarihi bir çevreye uyum sağlayan ahşabın karmaşık detaylara sahip strüktürler yaratabilme gücünü gösteriyor.

Vantablack Pavilion / Asif Khan

©Luke Hayes

“Obje, siz yaklaştıkça değişiyor. Pavyon, uzaktan yalnızca siyahlığın algılandığı bir yüzey, bir delik olarak gözüküyor.” Asif Khan.

Güney Kore’de, 2018 Pyeongchang Kış Olimpiyatları için tasarlanmış olan pavyon İngiliz mimar Asif Khan’ın ‘dünyadaki en siyah bina’ tasarımı. Pavyon, ultra-koyu püskürtme Vantablack pigment kullanılarak yaratılmış. 10 metre yüksekliğideki geçici strüktür yıldız benzeri parlayan küçük ışıklarla donatılmış. İç mekanda, dıştaki simsiyah algıya tamamıyla zıt, beyaz bir mekan yaratılmış. Aynı zamanda içeride kullanılan küçük kanallara sahip beyaz kaplama elemanlarıyla pavyonun merkezindeki havuza yapının her yerinden su akıyor.

Floating Pavilion / Shen Ting Tseng

©Dezeen

“Arazinin doğal özelliklerine cevap olarak, ‘yüzen’ konsepti rüzgar ve ışığa dayandırılan ögelerle üsretildi.” diyor proje ekibi pavyon hakkında.

Floating Pavilion (Yüzen Pavyon), 320 adet kuyruksuz uçurtmadan oluşturulmuş beyaz bir kanopi tarafından yerden yükselen hissi yaratılmış kıvrımlı taban ile kurgulanmış. Tayvan’daki Taipei Güzel Sanatlar Müzesi’nin (Tapei Fine Arts Museum) plaza kısmında yer alan pavyon, alanın karakteristik özelliklerine ve hava koşullarına cevap veren bir tasarım. Kanopinin altında tepe benzeri oluşumlar yaratan dalgalı bir döşeme düşünülmüş. Bu döşeme aynı zamanda ziyareçilerin tırmanabileceği pembe bir küresel boşluk barındırıyor.

Micasa Vol C / Studio MK27

©Fernando Guerra

Polikarbonat paneller ve beyaz levhalardan oluşan pavyon, Brezilyalı ekip Studio MK27 tarafından, hafif ve ruhani bir atmosfere sahip minimalist bir mekan olarak tasarlanmış. Micasa isimli modern mobilya markasının kampüsünde bulunan yapı, kısa ve kalın ahşap elemanlardan oluşan strüktürl taşınıyor. İçeride taşıyıcı, 15×15 metrelik tek bir odadan oluşan mekanı vurgulamak adına tamamen görünür kılınmış. Micasa Vol C, farklı fonksiyonlara hizmet edebilecek tamamen açık, esnek bir mekan olarak üretiliyor. Pavyon, bir dükkan, sergi mekanı, ziyaretçi olarak gelen sanatçılar için konaklama alanı gibi fonksiyonlara hizmet edebiliyor.

Glass Pavilion / OFIS Arhitekti

©Gonzalo Botet

Slovenyalı stüdyo OFIS Arhitekti tasarımı Glass Pavilion (Cam Pavyon), ziyaretçilerinin pavyonu kullandıkları tatilleri boyunca yıldızları gözlemleyebilecekleri cam bir kaçış noktası. Granada’nın izole Gorafe çölünde bulunan pavyon, şehirden ve kirden uzak geniş manzaralar sunuyor ziyaretçilerine. Arazi 40 dereceleri bulan sıcaklıklara ve kuvvetli rüzgarlara yatkın olduğundan ekip, yüksek kalite camlar kullanarak pavyonun iç kısmının çok ısınmasını ve güvenli olabilmesini sağlamış. Cam Pavyon’un sarkan döşeme ve çatı kısmı korunaklı bir teras yaratırken pavyonun etrafını saran kayalıklı çevreyi yansıtacak aynalı elemanlarla kaplanmış.

The post Yıl Biterken: 2018’in En Dikkat Çeken 10 Pavyon Tasarımı appeared first on Arkitektuel.