©Paul Warchol

1992 yılında Steven Holl ve Vito Acconci işbilirliğiyle ortaya çıkan tasarım, Storefront for Art and Architecture (Sanat ve Mimarlık Vitrini) isimli bir derneğin eskiyen cephesi için bir yenileme projesi. New York’un üç farklı mahallesinin (SOHO, Little Italy, Chinatown) kesiştiği noktada bulunan proje, aslen galeri olan yapının üçgen sergi iç mekanıyla sınırlı ve dar bir alana sahip. Storefront for Art and Architecture için en baskın yapı binanın yenilenen uzun cephesi.

©Paul Warchol

Storefront for Art and Architecture mimarlık, sanat ve tasarımdaki yenilikçi konumların geliştirilmesine kendini adamış, kar amacı gütmeyen bir organizasyon. Bu oluşumun amacı sergiler, sanatçı konuşmaları, film gösterimleri, konferanslar ve çeşitli yayınlarla programının coğrafi, ideolojik ve disiplinlere bağlı sınırları üstünden diyalog ve işbirliği yaratmak. Sesini duyurmak isteyen herkese açık bir forum olan Storefront for Art and Architecture, sanat ve mimarlıktaki hayati konuları tartışarak halkın çağdaş tasarıma olan ilgisini ve bilincini arttırma amacı güdüyor. 

©Paul Warchol

Yenileme projesiyle Holl ve Acconci ‘imkansızlığı tanıtmak’ ve ‘cepheyi delmek’ fikirlerinden yola çıkarak sadece iç mekanlara ait olan sanat dünyasının sembolik sınırına meydan okuyan bir tasarım kurgulamış. İkili, bu kurgu için geri dönüştürülmüş elyafla karışıtırılmış betondan üretilen bir materyal seçiyor ve bu materyalden ürettikleri açılır/kapanır panellerle cephede yapboza benzer bir kompozisyon yaratıyor. Holl ve Acconci’nin yarattığı yeni cephe düzeniyle paneller açık pozisyonlarından kitlendiğinde, cepe çözülmeye başlıyor ve galerinin iç alanı 3 sokağı kesiştiren köşede kaldırıma taşıyor. Burada ikili bir cephenin işlevinin iç mekanı dış mekandan ayıran bir bölme oluşturma fikrini sorgulayan bir tutuma sahip.

©Peter Guthrie

Steven Holl’ün proje için konsepti tam olarak şöyle: döner panellerle içeriyi dışarısı haline getirmek. Bu panellerin her biri farklı şekle, diğer panelle özgün bir ilişkiye ve farklı açıklık/kapalılık durumlarına sahip. Böylece yeni cephe, aslında her gün farklı bir cephe yaratıyor. Böylece basit bir tasarım ve malzemeyle Holl ve Acconci’nin güçlü kurgusu kendini ortaya koymuş oluyor.

Oldukça düşük bir bütçeyle gerçekleştirilen projede geliştirilen konsept için net bir çözüm bulunmuş. Sorularını ve tasarımda buna verilen cevapları net bir şekilde aktarabilen proje yalnız bu özelliğiyle değil; Holl’ün detaylandırma, orantı ve ışığın manipülasyonu yoluyla alan yaratmaya odaklanan çalışmalarının çoğunun bir göstergesi olduğu için de oldukça önemli.

©Paul Warchol

Planda bir turta dilimi şeklinde yeri kaplayan tasarım yalnızca bir cephede caddeye açılıyor. Caddeye bakan yapının en uzun duvarı galeri mekanı; dilimin daha geniş olan kısmı ise ofis ve depo olarak kullanılıyor. Galerinin gittiçe daralan alanı gitgide ziyaretçiyi kendisine sunulan eserlerle yüzleşmeye zorluyor. Storefront for Art and Architecture ‘ın yeni cephesinde sergilenen görüntüler dış panellerden de görmek mümkün. Fakat dikkat çeken kısım, gittikçe daralan bu mekanın bir galeri alanı olarak nasıl kullanıldığı.

©Brett Beyer

Storefront for Art and Architecture binasının yeni cephesi zamanla birçok mimar ve sanatçının enstalasyonuyla bulunmak istediği bir alan haline gelmiş. Holl’ün tasarımını deneyimlerken panellerin yerleşimleriyle verdiği rastgelelik hissi ve böylece yaratılan mekan, sergilenen eserlerin önüne geçiyor. Bunun sebebi bu küçük tasarımın kendi içinde birçok detay barındırması. Beyaz alçıpan panellerle yaratılan sergi alanı, metal dikmeleriyle hareketli hale getirilmiş. Galeri olarak yaratılan mekanda yapının eski kullanımına ipuçları veren kalıntılar bulunuyor -kolonlar, taban ve tavan kaplamaları gibi. Holl’ün tasarımı, eski ve yeni arasında güçlü bir kontrastı ve ilhamına dair küçük izleri yansıtma amacında. 

©Pernilla Ohrstedt

Storefront for Art and Architecture cephe tasarımın en etkileyici yanı içi ve dışı -New York’un sokağı- arasındaki ilişki. Bu ilişkiyi tanımlamada ışık büyük bir role sahip. Sürekli değişen dış hava koşulları ile birleştiğinde, farklı panel yapılandırmaları ve ışık, caddeden çerçeveli bakışları galeriye dönüştürürken içeriden şehri farklı çerçeveler içinde ziyaretçisine sunuyor. Holl burada binanın etkilerini ve çevre ile olan ilişkisini tamamen kontrol etmeyen bir çözüm yaratabilen en özgür kararı hayata geçirmiş: hareketli bir mimari.

©Brett Beyer

“Mimari mekanların total algısı, nasıl bir yemeğin tadı otantik bileşenlerin lezzetine bağlıysa, dokunsal alemin malzemesine ve detayına bağlıdır.” diyor Steven Holl. Bu sözlerle anlattığı yaklaşımını en iyi anlatan projelerden biri de bu cephe yenilemesi. Holl, hem düşük bütçe hem de oldukça kısıtlı bir alanda olmasına rağmen kurgusal dayanakla çözdüğü detaylı mimari ile zamansız bir tasarım ortaya koymuş.

The post Storefront for Art and Architecture appeared first on Arkitektuel.

©Andy Ryan

MIT Simmons Hall, 1999’da Massachusetts Teknoloji Enstitüsü (Massachusetts Institute of Technology-MIT) ‘nün Steven Holl’u görevlendirmsiyle ortaya çıkmış. 2002 ylında tamamlanan Simmons Hall, MIT’nin genişleme projesinin bir parçası ve projenin lisans öğrencilerinin kalacağı yurtları barındıran kısmı. Yapının hedefi, bir üniversitenin her özelliğini tek bir mekanda keşistirmek ve kampüsün sanat merkezlerinden biri haline gelmek.

©Andy Ryan

MIT, Steven Holl’ü görevlendirdiğinde yapının, etrafındaki ve içindeki mekanlarla öğrenci etkileşimini teşvik edecek bir yer olmasını amaçlamış. MIT, yapının kullanımı fonksiyonunu belirleyip, bunların Steven Holl’un deneyimlemeye deyecek yapı yaratma yeteneğiniyle birleşmesini istiyor. Ortaya üniversitenin ihtiyaçlarını karşılayacak ve Steven Holl’ün imzasıyla ismini duyuracak 10 katlı bir yurt binası çıkmış. Yurt, zamanla birbirine zıt mimari elemanları birleştiren karakteriyle (boşluk-doluluk, opaklık-şeffaflık) küçük bir şehir haline gelmiş.

©Steven Holl Architects

Holl’un tasarımı bir ‘sünger’ gibi çalışabilecek bir yapı. Simmons Hall, yapının kesitinde yarattığı boşluklar ve geniş, çok sayıda açıklığıyla içeri ışığı alacak gözenekli bir yapı olması fikriyle tasarlanmış. Yapının kesitinde ortaya çıkan bu boşluklar da öğrenciler için etkileşim mekanları olarak düşünülmüş.

Yapının kesitinde boşalmalara yol açan bu alanlar, farklı kotlara görsel iletişim sağlayan boşuklar olmasyla da etkileşim mekanı olma özelliğini pekiştiriyor. Steven Holl, bu kısımlardan ‘yapının akciğerleri’ olarak bahsediyor -doğal ışığı içeri taşıyan ve hava sirkülasyonunu sağlayan.

Kesit

Fakat, Holl’ün ilk olarak devasa olarak kurguladığı bu boşluklar tasarımın son halinde istenilen büyüklükte bulunamıyor. Bunun sebebi ilk halinin yangın ile ilgili mevuzatlara uymaması. Mimar aynı konsepti farklı boşluklarla devam ettiriyor. Yeni haliyle akciğerleri, tüm yapı boyunca yayılmış, dinamik organik bir geometriye sahip boşluklar olarak taasarlıyor. Bunu yapının dışarıdan gözüken ızgaralı, rijit, dikdörtgensel halini kesitte kıran bir karater olarak düşünüyor. Dıştan gözlemlenen kütle de 5 büyük boşlukla dengeleniyor. Kütleden yapılan büyük eksiltmeler, yapının ana girişleirni, manzara koridorlarını ve teraslarını oluşturuyor.

©Anna Olivella

Simmons Hall’un şehirden bir dilim haline gelmesi ve öğrenci ilişkilerini arttırması MIT’nin projede amaçladığı durum. Yapı, süngere benzeyen delikli tasarımıyla, yaklaşık 3000 kadar açıklık ve kütlesinde boşluklarla farklı noktalarından şehre açılıyor.

Yaklaşık 18.000 metrekarelik alana yayılan yurt binası yalnızca 350 öğrencinin kaldığı bir bina olmaktan çıkıyor böylece. 125 kişilik bir tiyatroyu, bir akşam kafesini ve cadde seviyesinde yemek yenebilecek yerleri kurguluyor. Fonksiyonları ve içeride 3 metre genişliğindeki koridorlarıyla yapı, kentsel durum yaratan bir alan olma ihtimallerini arttırmış.

Strüktürel Diyagram

Yapının birçok açıklıkla kurgulanması, farklı odalar kullanıldıkça yapının sürekli bir dinamiklik halinde olması amacıyla gerçekletirilmiş. Tıpkı bir şehrin akşam silüeti gibi sürekli yanıp sönen, değişen bir karaktere sahip oluyor görünüş itibariyle. Bu pencereler, aynı zamanda her odaya doğal ışık alma ve havalanma imkanı sağlıyor. Her bir oda 45 santimlik kalınlığa sahip duvarda 3-4 adet açılabilir pencereye sahip. Kalın duvarlar, kışın oldukça eğik gelen güneş ışığını içeriye alabilmeyi; yazın da daha dik gelen ışık nedeniyle odaların gölge ve serin kalmasını sağlıyor.

©Anna Olivella

Simmons Hall’un cephesine baıldıında farklı renklerde pencere kenarları görüyoruz. Bunun sebebi kalın duvar oluşturma amaçlı, asıl strüktüre bağlı 45 cm’lik beton kaplanmış alüminyum panellerin yapının duvalarına yaptığı baskının gösterilmesi. Kırmızı olan alanlar yüksek direnç kuvvetinin olduğu alanları gösteriyor.

Daha sonra alandaki kuvvete göre git gide turuncuya, sarıya, yeşile ve maviye dönüyor. Kenarları hiç boyanmamış olan açıklıkları da düşük yük karşılayan alanları temsil ediyormuş. Yapıyı kurgulayan stüktür aynı zamanda Simmons Hall’a kendine özgün estetiğini de katıyor.

©ArchiTravel

“Simmons Hall, MIT’deki yeni yurt binası, için Holl, delikli monolitik kutuyu güneş ışığına doğru kıvrılan ve genişleyen boşluklarla kurguluyor.” Holl’un tasarımı, MIT’nin keyiflim mekanlarıyla daha interaktif çevre yaratan ‘şehir’ isteklerini karşılıyor. Yapı hem rasyonel hem de segizel bir karaktere sahip; oldukça kapalı bir strüktür içinde canlı, iyi adınlanmış kentsel bir durum yaratıyor.

The post MIT Simmons Hall appeared first on Arkitektuel.

Steven Holl’un geçtiğimiz günlerde tamamlanan yapısı Virginia Commonwealth University (VCU) kampüsünde bulunan VCU Modern Sanat Enstitüsü (Institute for Contemporary Art at VCU), üniversiteyi ve kampüs çevresindeki toplumu birbirine bağlamayı hedefleyen bir yapı. Amerika Birleşik Devletleri, Virginia, Richmond’da bulunun enstitü, kampüsün şehre açılan noktasını oluşturuyor.

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, Broad ve Belvidere isimli iki önemli caddenin kesişiminde bulunuyor. Bu noktada ekip üniversiteye bir çeşit giriş kapısı yaratmış caddede. Amaç toplumu içeri davet eden açıklık hissini güçlendirmek. Yapının giriş kısmı performans merkezi ve Forum alanının kesişiminde bulunuyor. Bu X-Y düzleminde ilerleyen keşisimine Z doğrultusunda bir eleman ekliyor. Yapının bu kesişimde kalan kısımları “plane of present” (şu anın düzlemi) ve “forking time” (çatallanan zaman) isimli yerde bulunan galerilerle birleşiyor.

© Iwan Baan

“Forking time” (çatallanan zaman) fikri modern sanat dünyasında birçok farklı paralel zaman olduğunu öne sürüyor. Tarihten beri süregelen tek bir zaman ve bunun üstanlatısı (grand narrative) fikrini sorguluyor tasarımdaki bu yaklaşımla Steven Holl. Yeni Modern Sanat Enstitüsünü de farklı karakterdeki 4 galeri ile kurgulanmış. Yapının tasarımında en önemli noktalardan biri olan esneklik, yapının bağlamına, 4 galeri mekanına, bir sürekli sergi alanına ve bunların kombinasyonlarına izin veren bir yaklaşım oluyor. Galeriler yapı içi sirkülasyonu kesintiye uğratmadan enstelasyonlar vb için kapanabiliyor. 

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü‘nde bu 4 galeri arasındaki dizi oldukça büyük bir asansörle sağlanıyor. En üst noktadan en alta, ya da en alttaki Forum’dan en üste kadar. İçeride çıplak bırakılmış kolonlar ve kirişler de galerilere özgün bir hava katıyor. Aynı zamanda beton tabanı ile bir bütünlük oluşturuyor. Yerde bu esneklik ögesine uygun tasarlanan bir başka detay da döşemeye takılabilen ve sanat eserlerinin sergilenmesine olanak sağlayabilen sergi elemanları.

“Plane of present” (şu anın düzlemi) ise yatayda sirkülasyonu sağlıyor. Bu düzlem, galerileri, performans mekanlarını, heykel bahçesini ve forum alanını birbirine bağlıyor. Bu mimari yürüyüş rotası (promenade) üzerinde yapıyı oluşturan elemanların hepsi farklı açılarla deneyimlenebiliyor.

Eskiz

Yaklaşık 3,800 metrekarelik alana yayılan VCU Modern Sanat Enstitüsü, iki adet giriş kısmına sahip; bunlardan biri direkt şehire diğeri ise Holl’un kurguladığı forum alanından heykel bahçesine açılıyor. İki girişte de ekip şehrin kampüsün içine akmasını sağlamayı amaçlamış. Zemin katta buna katkı sağlayacak kafe vb fonksiyonlar da kullanılmış; ayrıca geniş kapılarla içerideki etkinliğin dışarı, behçeye taşmasına olanak sağladığını söylüyor Steven Holl. Su ögesiyle tasarlanmış olan bahçe de projenin “Thinking Field” yani “Düşünme Alanı”.

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, hem iç hem de dışında zamanda bir hareket olarak düşünülebilir. Dışarıda yapıya yaklaşılırken enstitü, değişen persektifleriyle çözülmeye başlıyor. Yürüdükçe değişen zeminle yapının bu yaklaşım içerisinde yavaş yavaş tamamlandığını vurguluyor. Aynı zamanda kuzey, doğu ve güney yönlerinden bakıldığında yapının kütlelerinin dönerek oluşturduğu çift dikey geometri, yapının fark edilmesine ve yine yaklaştıkça çözümlenen, değişen şekillerin gözlemlenmesine olanak sağlıyor. Akşam ise buzlu camlar ve ışıklandırmayla yapı şehir içindeki aktifliğini koruyor.

© Iwan Baan

Cephede kullanılan mat, yarı saydam camlar ve eskimiş titantum çinko kaplama aynı yeşilimsi gri tonlarına sahip. Bu da yapının değişen karakterine katkı sağlıyor. VCU Modern Sanat Enstitüsü, ışığa bağlı olarak, monolitik opaklıktan çeşitli yarı saydamlıklara geçiş yapıyor.

Yapının 4 adet çatı bahçesi var buralar hem heykeller hem de enstelasyonlar için düşünülmüş mekanlar. Bu bahçeler aynı zamanda LEED Gold sertifikasına sahip binanın yeşilliğine birer katkı. Yapı, jeotermal kuyularla ısıtılıp soğutuluyor. Böylece kışın ısınmak için yazın depolanmış olan sıcaklığı kullanıyor. 

© Iwan Baan

VCU Modern Sanat Enstitüsü, modern sanat sergilerine yeni bir mekansal enerji getiriyor. Yapının mimarisi, okulun en başarılı fakültesi olan sanat fakültesine, sergilerin, film gösterimlerinin, halka açık derslerin, perormansların, sempozyumların, toplumsal etkinliklerin düzenleneceği bir araç oluyor. Üniversiteyi, tüm şehri ve ötesini birbirine bağlıyor.

Kaynak:  “Institute for Contemporary Art at VCU / Steven Holl Architects” 26 Nisan 2018. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/893277/institute-for-contemporary-art-at-vcu-steven-holl-architects/>

The post VCU Modern Sanat Enstitüsü appeared first on Arkitektuel.

Ex of In House, Steven Holl’ün konut yapısında ekolojik bir deneyi. 2016 yılında tamamlanmış olan yapı, tasarımıyla deneysel hacimleri inceleyen, farklı geometriler ile üç boyutlu mekan algısı üzerine çalışmayı hedefleyen bir mekan.

© Iwan Baan

Ex of In House, mekanın dilini keşfeden, çevredeki ekolojiye güçlü bir şekilde bağlı mekansal enerjiye odaklanan, şimdiki mimari dilin ve ticari pratiğin klişelerini sorgulayan, eleştiren bir mekan deneyi. Ev, bir manifestasyonun vücut bulmuş hali. Steven Holl Architects’in 2014 yılından beri araştırmakta ve geliştirmekte olduğu Explorations of ‘IN’ (İçinde Olmanın Keşfi) projesinin doğurduğu manifestoların, kuramlarım, düşüncelerin inşası.

Eskiz

Explorations of ‘IN’ kapsamında manifestonun değindiği 7 nokta:

-Tamamen nesnesel olandan arındırılmış bir mimarlığı çalışmak.

-Mimarinin kökeninden ‘IN’i keşfetmek.

-‘IN’: Her mekan kutsaldır.

-‘IN’ mimarisi mekandan mekana hükmeder.

-Esas ‘IN’ duygusal güzelliğin ana elemanıdır.

-‘IN’ gereksizdir, fakat gelecekte kullanılacaktır. Amaç, ‘IN’i yaratır, bulur.

-Kapsayan şey, kapsanan değildir.

© Iwan Baan

Ex of In House, Hudson Valley’de ’T2 Reverse’ olarak adlandırılmış yaklaşık 11 hektarlık ağaçlık ve kayalık bir alanda bulunuyor. Alana ‘T2 Reverse’ adı ekip tarafından verilmiş. Bunun sebebi  ekibe göre deneysel topolojik peyzajı. Beş banliyö evinin parselasyonu olması planlanmış bir arazi aslında. Daha sonra proje için tüm bir arazi birleştirilmiş ve tek bir korunmuş peyzaja sahip arsa elde edilmiş.

Evin tasarım hedeflerinden biri mekanın yalnızca çevreye vereceği söyleme odaklanmak değil, çevresindeki ekolojinin mekana katacağı gücü ve bu çevreye iç mekanın nasıl dahil olacağını araştırmak. Bu yanıyla yapı, peyzaja genişçe yayılan modern banliyö konutlarının bir eleştirisi. Bu konutların tam aksine Ex of In House, sıkıştırılmış ve iç boşlukların hissedildiği deneysel mekan arayışında bir konut yapısı üretiyor.

© Paul Warchol

Evin geometrisi volümetrik iç mekanı yaratıcak trapezoidlerle kesişen küresel boşluklar ile şekillendirilmiş. İki normal hacmin anormal kesişimleriyle oluşan alışılmadık cepler ve bağlantılar oluşturuyor ilginç form kurgusuyla. Bu küre kesişimlerin oluşturduğu geometriler evin girişinden itibaren hissedilmeye başlanıyor. Gök küresi şeklinde oyulmuş ahşap panel karşılıyor eve gelen kullanıcıyı ve girişi oluşturmuş oluyor.

© Paul Warchol

Tabiki bu form dolayısıyla evin kesiti farklı noktalarda farklı şekillerde karşımıza çıkıyor. Kesidin değişimi iç mekanın dikey, dinamik mekansal çakışmalar ile değişimine yol açıyor. Tüm kurgu tek bir ana hacim etrafında şekilleniyor; evin ikinci bir kotuna açık merkezi mutfak. Bu hacmin etrafında alternatif kullanım modelleri yaratılmış. Hacimlerde dikkat çeken ise yatak odasına ayrılmış ayrı mekanların bulunmayışı; Ex of In House yine de 5 kişinin yatabileceği bir konut sunuyor.

© Paul Warchol

Hacimsel şaşırtmada bir başka nokta ise evde dairesel ve düz çigilere sahip açıklıklar oluşması ve doğal bitki örtüsünün mekanı çeşitli açılar ve boyutlarda değiştirerek Ex of In’in peyzaja doğru genişlemesinin sağlanması olmuş. Evin, doğaya yönelik söyleminin başka bir parçası da jeotermal enerji ile ısınması, şebekeden değil de güneş enerjisi ile elektriğini sağlaması, cam ve ahşabın lokal üretimden elde edilmesi. Ev, enerji-bağımsız, tasarımındaki ekolojik kaygıları ve işlevselliğiyle peyzaja/doğaya yönelik.

Ex of In, ustalar tarafından işlenmiş ahşap strüktürler herhangi bir kaya katmanından bağımsız olarak uygulanmış alana. Maun ağacı pencere ve kapı doüramaları, maun merdiven ve huş ağacı kontrplak duvarlarla oluşturulmuş. Küresel kesişimlerin oluşturduğu mekanlar da bükülmüş, ince ahşap katmanların bir ürünü. İç mekanı oluşturan tüm plaklar ve ahşap levhalar tek materyalliği ve yerelliğiyle yapımdaki ekonomik süreci destekliyor.

© Paul Warchol

Ex of In House, incelenmeye değer bir deneysel proje olarak çıkıyor karşımıza. Yapının klasik yıkıcı hareketini konutun iç evrenine kaydıran, çevresiyle ve yarattığı ilginç formdaki hacimleriyle kendini besleyen bir deney olarak ifade ediyor kendini bulunduğu alanda. Ekibin kendi işini anlattığı videoya buradan ulaşabilirsiniz.

Kaynaklar: “Ex of In House / Steven Holl Architects” 31 Ekim 2016. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/798326/ex-of-in-house-steven-holl-architects/>

The post Ex of In House appeared first on Arkitektuel.

Nanjing Sifang Sanat Müzesi (Nanjing Sifang Art Museum), Çin’in Nanjing kentindeki Laoshan Milli Parkı (Laoshan National Forest Park) içinde yapılmış olan Uluslararası Modern Mimari Uygulamalı Sergisi (Contemporary International Practical Exhibition of Architecture – CIPEA)’nin bir parçası. 2011’de tamamlanmış, Steven Holl Architects ekibi tarafından tasarlanmış olan yapı, uluslararası ve Çinli mimarların eserlerinin bulunduğu serginin girişinde bulunuyor.

© Steven Holl Architects

Nanjing Sifang Sanat Müzesi ekibe göre, eski Çin resimlerinde yansıtılmış derin, değişen mekansal gizemlerini karakteriz ediyor; değişen bakış açılarını, mekanların katmanlarını keşfeden, o coğrafyanın sisinde ve suyunda genişleyen bir yapı ortaya koyuyor. Çin ve Batıya ait resimler arasındaki en önemli tarihi fark perspektifin işlenişiymiş. Çinli ressamlar, tek kaçışlı perpektifi reddetmiş, bunun yerine peyzajı paralel perspektif ile betimlemişler. Bu da resme bakan kişiyi, resim içinde dolaştıran bir etken olmuş.

© Li Hu

Steven Holl ve ekibi de Nanjing Sifang Sanat Müzesi’ni paralel perspektiflerden oluşan bir alan ve bambu etkisi verilmiş siyah beton duvarlarla şekillendirmiş. Duvarlar, yukarıya ulaşmak için girilen dolambaçlı yolları oluşturuyor. Müze, iki yarımdan oluşuyor; bazı kısımlarında zemine batırılmış 2 katlı beton kaide ve bunun üzerinde kalın kolonlarla yükseltilmiş yarı saydam kısım. Yapının 3 katında da sergi alanları bulunuyor.

Aşağıda sergi alanları oda oda düzenlenmişken, yukarıdaki kütle tek, art arda mekanlarla oluşturulmuş. Saat yönü etrafında çözümlenen bu mekan, uzaktaki Nanjing’e seyir noktası yaratıp son buluyor. Şehre doğru oluşturulmuş bu görsel aksla tasarım ekibi, bu kırsal alanı şehirselleştiriyor.

© Li Hu

Nanjing Sifang Sanat Müzesi’nin merkezini bir avlu oluşturuyor. Avlu, Eski Hutong (Old Hutong) tuğlalarıyla döşenmiş. Nanjing’in merkezinde bulunan, şimdi yok edilmiş avlulardan geri dönüştürülmüş. Bunu dışında müzenin renkleri siyah ve beyazla sınırlandırılmış. Bunun sebebi hem esinlenildiği kaynak olan Çin resimleriyle bağlantı kurmak hem de alanda sergilenen mimariye, eserlere ve dokulara referans vermek.

© Iwan Baan

Eskiden alanda büyüyen bambuları, Hutong tuğlalarını kullanan Nanjing Sifang Sanat Müzesi jeotermal ısıtma ve soğutma sistemleri kullanıyor. Bunun yanında yağmur suyunu arıtıp kullanan sistemlere sahip. Yani aynı zamanda çevresine duyarlı bir yapı kurgulamış Steven Holl ve ekibi.

Kaynaklar:

1. Frearson, Amy. ”Nanjing Sifang Art Museum by Steven Holl Architects” 8 Mayıs 2013. Dezeen. <https://www.dezeen.com/2013/05/08/nanjing-sifang-art-museum-by-steven-holl-architects/>
2. “Nanjing Sifang Art Museum / Steven Holl Architects” 20 May 2011. ArchDaily. Accessed 26 Jan 2018. <https://www.archdaily.com/136551/nanjing-sifang-art-museum-steven-holl-architects/>

The post Nanjing Sifang Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

The Cité de l’Océan et du Surf (Okyanus ve Sörf Şehri) 2011 yılında tamamlanan Steven Holl ve Solange Fabiao işbirliğiyle ortaya çıkmış bir proje.  Müze, denizi ve sörfü keşfetmeye imkan sağlarken aynı zamanda ziyaretçilere denizin ve sörfün bilim, ekoloji ve boş zaman üzerine etkilerini sergileyen bir müze olma hedefinde.  Okyanus ve Sörf Müzesi, uluslararası bir yarışmada kazanan proje olmuş.

©Iwan Baan

Bina oldukça özgün bir forma sahip. Dışarıdan binaya yaklaşıldığında görsel olarak da eşsiz bir deneyimi mümkün kılıyor tasarım. Lobi ve rampayla geçilmiş geniş alan içerideki sergi alanlarını gözlemlemeye imkan tanırken; yapıya dinamikliğini katan kıvrımlı yüzeyde ziyaretçileri yürütüyor. İlk bakışta denize referans veren form, aslen konsept olarak ‘göğün altında’ ve ‘denizin altında’ fikirleriyle türemiş. Bunu mimarlar şöyle uygulamışlar: Konkav form ‘göğün altı’ fikrini anlatırken aynı zamanda müzenin dış mekanını oluşturuyor. Bu konkavla içte oluşan konveks tavan kısmı ise ‘denizin altı’ kısmı projenin. Burada sergi alanları konumlandırılmış. Her iki alan da kıvrımlı yapısını vurgulayacak ışıklandırmaya desteklenmiş.

©Iwan Baan

Bu konseptiyle kendi topoğrafyasını yaratmış olan Okyanus ve Sörf Müzesi, oldukça özgün kompozisyonuyla meydanındaki konkav formuyla okyanusa doğru uzuyor ve bulunduğu tüm alana yayılıyor; bunu yaparken içinde anlatılanlara güçlü bir referans veriyor dalga formuyla. Okyanus ve Sörf Müzesi’nin bir devamı olarak ilerleyen kısım içerde varlığını hisettirirken dışarıda müzeyle ilgili çeşitli etkinliklere elverişli bir alan oluşturuyor.

Yapıya girildiğinde bir lobi karşılıyor ziyaretçileri. Buradan sıraysıyla oditoryum, müze dükkanı ve sergi alanlarına ilerlemek mümkün. Dükkan, sergi kısmının arakatında konumlandırılmış. Bunun yanında daha özel fonksiyonlara sahip alanlar müzenin en üst katında çözülmüş. Restoran ve yükseltilmiş bir teras bulunduran kat, kesintisiz bir okyanus manzarası sunuyor.

©Steven Holl Architects

Okyanus ve Sörf Müzesi’nin güneybatı kısmında bir paten havuzu var. Bu alan da  plazada sörflerin mekanı olarak ayrılmış kısma hizmet ediyor. Plaza kotundan sörfçülerin takılacağı bir mekan oluşturan alan, aşağıda, müzenin içinde sergi ve oditoryumu bağlayan verandayı oluşturuyor. Üstü kapalı korunaklı mekan, ziyaretçilerin dışarıyla olan bağlantısını güçlendirirken, bir toplantı alanı ve etkinlik mekanı oluşturuyor.

©Cite del Ocean

Müzenin dışı güney Fransa’dan gelen agregalardan yapılmış beyaz bir betonlar kaplanmış. Plaza kısmında çim ve alanın doğal bitki örtüsüyle Portekiz’den gelen kaldırım tasşları kullanılmış. Çevrenin peyzajı mimariye entegre edilmiş. İçeriye baktığımızda ise ilk dikkat çeken öge camlar. Yapının camları, birkaç katmanlı yalıtılmış cam. İçerideki görsel konforu sağlayan ve gelen ışığı da kontrol edebilecek bir özellik olarak da asitle aşındırılmış cam kullanılıyor. Görsel bir dinamiklik de katıyor binaya. İçeride ana mekanlar beyaz alçıyla kaplı. Ahşap döşeme kaplamaları da müzeye birtakım döşeme altı servis sistemleri için verimli bir yer sağlıyor.

The post Okyanus ve Sörf Müzesi appeared first on Arkitektuel.