Ricardo Bofill tarafından tasarlanan Walden 7, eski Sanson çimento fabrikasının yerinde bulunan devasa bir konut kompleksi. 1975 yılında tamamlanan yapı, Ricardo Bofill Taller de Arquitectura ofisinin o dönemki vizyonunun ve mimari tavrının en önemli temsilcilerinden bir tanesi. RBTA’nın kendi ofisleri olarak kullandıkları La Fabrica ile aynı alanda yer alan Walden 7, orijinal olarak üç devasa bloktan oluşsa da planlanan bloklardan yalnızca bir tanesi inşa edilmiş.

© Julio Donoso/Sygma/Corbis

Walden 7, 60 metre yüksekliğindeki, kocaman bir kütle. Bofill, bu projesi ile mimarinin erişebileceği anıtsal büyüklük ile kırsal bir alanın çevresel etkilerini bir araya getirmiş. Proje bu bağlamda günümüz şehirlerinin bireyselleşmesi, kolektif aktivitelerin yok olması ve kamusal mekanların kaybolması gibi problemlerine bir çözüm getirmeye çalışıyor. Dış çevresi ile tezat bir yapıya sahip olan Walden 7, kendi içinde bir toplum yapısı öneriyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden-7, 14-katlı apartman yapılarının bir araya gelmesiyle oluşan bir bina. Binada toplam 446 daire bulunuyor ve bu daireler 5 temel avlunun etrafına yerleştirilmiş. Yapının çatısında ise tüm kullanıcıların kullanımına açılmış iki ortak yüzme havuzu var. Birkaç istisnanın dışında Walden 7’de bulunan tüm daireler hem dışarıya hem de binadaki iç avlulardan birine bakıyor.

60 metre yüksekliğe varan devasa kütleler, Walden 7’ye karakterini veren en önemli yapı taşları. Binanın şekli iç içe geçmiş oval hacimleri andırıyor. Bu oval hacimlerin çapı merkeze doğru gidildikçe büyüyor, dış çepere doğru küçülüyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Böylesi büyük bir yapının en büyük sorunlarından biri binanın içindeki sirkülasyon ağı. Bofill, bu sorunu oldukça akılcı bir şekilde çözmüş. Bina oldukça karmaşık bir ulaşım ağına sahip. Binanın içinde tasarlanmış bir takım köprüler ve balkonlar aracılığıyla katlar arasında geçişler sağlanmış. Binanın içindeki ulaşımın çeşitli mimari öğeler kullanılarak çözülmesi, yapının içinde farklı kapalı & açık mekanlar ve mimari deneyimler oluşmasını sağlıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden 7‘nin dış cephesi bir kaleyi andırıyor. Tamamen kırmızıya boyanmış duvarlar birkaç kat yüksekliğindeki dikey pencereler ile dış dünyaya açılıyor. Yapının cephesinde tek bir renk kullanılmış olsa da, binanın içi daha renkli. Mavi ve sarı duvarlara sahip avlular daha canlı mekanlar sunuyor. Binanın içindeki ana avlu ise içeri giren kullanıcıları karşılaması amacıyla binanın girişinde yer alıyor ve kullanıcıları dış dünyadaki kaostan alıp içerdeki izole dünyaya davet ediyor.

Maket Fotoğrafı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Binanın içindeki her bir daire birbirinden farklı olarak tasarlanmış. Her bir dairenin ayrı bir girişi var ve her bir dairenin bir araya geliş şekli diğerinden farklı. Bofill, bir yaşam alanı tasarlarken izlenen klasik yolu tercih etmemiş. Geleneksel mimaride geniş bir bina kendi içinde parçalara ayrılır ve daireler tasarlanır. Bofill ise önce daireleri tasarlayarak, her bir dairenin bir diğerinin yanına gelmesi sonucunda bir blok oluşturmuş. Böylece daireler bireyselliklerini korumuş.

Daire Planı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Tüm daireler 30 metre karelik modüllerden oluşuyor ve her biri kullanıcıların tüm ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Tek modülden oluşan stüdyo daire, dört modülden oluşan geniş daireler, ve dubleks daireler gibi pek çok alternatif geliştirilmiş. Binanın genelinde ise özel ve kamusal alan birbirinden ayrılmış.

The post Walden 7 appeared first on Arkitektuel.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Ricardo Bofill Taller de Arquitectura, Alicante’nin kuzeyinde Calpe’de bir sahil bölgesinde bir masterplan projesi olan La Manzanera’ya 1962 yılında başladı. Akdeniz kıyısındaki diğer yazlık konut kompleksi projeleriyle ortak bir programa sahip olan La Manzanera yıllar süren bir proje. Devremülk daireleri, aile yazlık evleri, küçük bir otel, bar, restoranlar ve spor alanlarını bulunduran proje bir yaz döneminde 2,500-3,000 kişilik bir kapasiteye sahip.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Ricardo Bofill, La Manzanera’yı anlatırken asıl amaçlarının Eden Bahçesi’ne (Garden of Eden) benzeyen, kendi içinde işleyen, kapalı bir cennetvari mekan yaratmak olduğunu söylüyor. Bu pastoral, huzurlu dünya bakışı ütopik şehircilerin ve mimarların öğretilerinden esinlenilerek üretilmiş. Bu bağlamda La Manzanera, Ebenezer Howard, Le Corbusier gibi isimlerin ürettikleri ütopik şehircilik akımının bir parçası olarak kabul edilebilir.

Calpe’nin doğası, taş teraslar ve doğal amfitiyatro şeklindeki vadi kurgusu bu muhteşem doğal alanın bir tatil ve şehir hayatından kaçış yerine dönmesine karar veren faktörler. La Manzanera kapsamında inşa edilen ilk bina ile daha sonra inşa edilen binalar arasında tasarım açısından genel bir uyum olsa da belirli farklar var. Bofill tarafından tasarlanan yapıların genel mimari dili ise post-kübist olarak tanımlanabilir.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Projenin ardından yıllar geçtikçe, La Manzanera’nın önemi gittikçe arttı ve Ricardo Bofill Taller de Arquitectura’nın dünya çapında tanınmasına öncü oldu.  Her bir binanın form, dil, yer ve mekansal olarak ayrı bir önemi var. La Manzanera’da, Archigram’dan esinlenen formlardan Akdeniz mimarisine, modern mimarlık tarihinin geçirdiği değişimler tek bir mekanda gözlemlenebiliyor.

Plexus (1966)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

1966 yılında inşa edilen Plexus Devremülkleri, La Manzanera’nın ilk yapılarından. Aile villaları, apartman binaları, bar, restoranlar ve spor tesislerini bir arada bulunduran Plexus, arazide nispeten yüksek bir bölgede konumlanıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Plexus, doğayı bir mimari projenin en büyük odağı haline getirmeye çalışan bir site. Yerel tarım arazilerinde bulunan taş teraslarda kullanılan yapım yöntemlerinin aynısı kullanılarak inşa edilen kompleks, Kritik Bölgeselcilik (Critical Regionalism) akımının Akdeniz kıyısında uygulanışı.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Projenin kat planları da bölgesel teraslama yöntemine adapte edilmiş durumda. Teraslar şeklinde yukarı çıkan yapılar Plexus’un yarattığı görsel etkiyi hafifletiyor. Projede, geleneksel Akdeniz evlerinde kullanılan panjurlu pencereler, kemerler ve beşik çatılar gibi vernaküler motifler kullanılmış.

Xanadu (1971)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Xanadu hakkında detaylı bilgi için Xanadu yazısını okuyabilirsiniz.

La Muralla Roja (1973)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

La Muralla Roja hakkında detaylı bilgi için La Muralla Roja yazısını okuyabilirsiniz.

La Manzanera Villaları (1982)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

La Manzanera’nın yerleşim planı, manzaraya paralel olarak düşük yoğunluklu tasarımın oluşturulmasını sağlıyor ve denize inen zeytin ağaçlarından oluşan teraslardan oluşan doğal bir amfitiyatro ortaya çıkıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Çevre bilinci, villaların tasarımında önemli bir faktör. Eğimli topoğrafyanın avantajını kullanarak tasarlanan şema, her biri panjurlu, perdeli ve eğimli çatı çatıları olan Akdeniz pencereleri gibi yöresel motiflerin kullanımıyla karakterize edilen üç konut tipolojisi oluşturuyor.

El Anfiteatro (1983)

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

El Anfiteatro hakkında detaylı bilgi için El Anfiteatro yazısını okuyabilirsiniz.

The post La Manzanera appeared first on Arkitektuel.

El Anfiteatro, Ricardo Bofill’in La Manzanera projesinin bir parçası olarak tasarladığı, 27 lüks daireden oluşan bir konut kompleksi. Alicante’nin yukarısında Calpe bölgesinde bulunan El Anfiteatro, Bofill’in ünlü eserleri La Muralla Roja ve Xanadu’nun komşusu. Calpe’de dağlık bir tepenin üstünde yer alan yapı, Akdeniz ve Rock of Ifach (Ifach Taşı) manzarasına sahip. İsminden de anlaşılabildiği üzere klasik bir amfitiyatro şeklinde tasarlanan El Anfiteatro, geleneksel Yunan mimarisinin Bofill tarafından bir yorumu.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Her biri çift tarafa bakan dubleks evler, merkezi bir daire etrafında yer alan üç binaya dağıtılmış durumda. Kompleksin uçuruma bakan tarafında ise tüm kullanıcılar için tasarlanmış bir yüzme havuzu bulunuyor. Yüzme havuzu Bofill tarafından yaz aktivitelerinin gerçek tiyatrosu olarak tanımlanmış ve Yunan amfitiyatrolarında sahnenin bulunduğu yere yerleştirilmiş. Yüzme havuzunun iki tarafında ise uçurum boyunca uzanan iki dikdörtgen şeklinde bina bulunuyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Denizden El Anfiteatro’ya bakıldığında, bu iki dikdörtgensel binanın klasik mimarideki pilastere benzeyen karakterdeki cephesi gözüküyor. Dairelerin ayrımlarına göre planlanmış bu cephe tasarımı sayesinde yapının içinden Calpe’nin eşsiz Akdeniz manzarası en iyi şekilde izlenebiliyor. Yapının girişi, arka cephesinde, El Anfiteatro’nun ana meydanını otoparka bağlayan küçük caddede bulunuyor. Her bir bina hizalanmış yedi daire ve bir çatı katı dairesine sahip. Binaların çatıları ise, yüzme havuzunun güneşlenme güvertesi olarak kullanılıyor ve buraya binaların iki tarafında bulunan anıtsal merdivenlerle çıkılıyor.

Kompleksi oluşturan üçüncü bina diğer ikisinden farklı karaktere sahip. Yarı daire şeklindeki bu bina çok daha mahrem ve özel olan bir merkezi alana sahip. Bu yapı, bodrum katında bulunan iki duş ve soyunma odası kütlesinin üzerinde yükseliyor ve böylece arazide yüksek bir konumda bulunarak denizi görebiliyor. Bodrum katında ayrıca depo odaları ve kamusal alanlar da bulunuyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Bu binanın ve yüzme havuzunun farklı kotlarda olmasının yarattığı problem, iki kot arasında konveks, eğimli bir düzlem oluşturularak çözülmüş. Antik Yunan amfitiyatrolarının sembolü olan bu düzlem, El Anfiteatro’daki farklı mekanlarını birbirine bağlıyor ve kullanıcıların tek bir noktada toplanmasını engelliyor. Bu düzlem, yüzme havuzunun kotuna iki sıra sürekli koltuk ile bağlanmış durumda.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

İç mekanlardaki cepheler ise geniş açıklıklar ve klasik mimariye referans veren alınlıkların (pediment) bir arada kullanılmasıyla kimlik kazanıyor. 11 dairenin girişi arka cephede bulunan bir yoldan sağlanıyor ve buraya otoparktan direkt ulaşılabiliyor.

Kaynak: Ricardo Bofill Taller de Arquitectura : http://www.ricardobofill.com/projects/el-anfiteatro

The post El Anfiteatro appeared first on Arkitektuel.

La Fabrica (The Factory)‘nın hikayesi Ricardo Bofill’in, Barselona yakınlarında bulunan eski bir çimento fabrikasını 1973 yılında satın alması ile başlıyor. Bofill, 30‘dan fazla siloya sahip, büyük galerilere ve makine odalarına sahip eski fabrikayı kendi mimari ofisi olan Taller de Arquitectura’nın ofisi ve kendi özel evi haline getirmiş.

© Ricardo Bofill

Çimento fabrikası Katalanya’nın ilk endüstriyelleşme dönemlerinden kalan ve yıllar boyunca, üretim sürecinin gerekleri doğrultusunda çeşitli ek binalar inşa edilerek tamamlanan bir yapı. Bofill, vernaküler mimarinin etkilerini gösterdiği bu tarihi çok katmanlı yapının içindeki mekanların gelecekteki kullanımlarını hayal ederek ortaya yeni ve deneysel bir ofis&ev kompleksi ortaya çıkarmış.

© Ricardo Bofill

Bofill, satın aldığı yapıyı incelediğinde fabrikanın içinde hiçbir yere çıkmayan merdivenler, çok büyük fakat işlevsiz mekanlar, boşluklardan sarkan anlamsız objeler gibi sürreal ve dikkat çekici elemanlar ile karşılaştı. Yapının brutalist kimliği, yapının genelindeki tezatlık ve ilgi uyandırıcı mekanlar Bofill’i heyecanlandırmış. Bofill, fabrikanın bu özelliklerini koruyarak, yapının yeniden tasarlanmasına bir sanat eserine başlıyormuş gibi yaklaşmış. “Buradan daha iyi hiçbir yerde yaşayamıyor ve çalışamıyorum. Burası işime odaklanabildiğim ve olabilecek en soyut şekilde düşünebildiğim tek yer. Çimento Fabrikası mükemmel bir eser. Yaşam burada kesintisiz bir şekilde devam ediyor, iş ve tatil arasındaki farkı algılayamıyorum. Beni dış dünyanın tüm etkilerinden koruyan, Katalan Sanayi Devrimi’ni yaşıyormuş gibi hissettiren kapalı bir evren burası.” Ricardo Bofill.

© Ricardo Bofill

La Fabrica’nın inşaatına, çimento fabrikasının bazı kısımlarının patlayıcılar kullanılarak yıkılması ile başlandı. 1,5 yıl süren bu aşama sonucunda bazı saklı mekanlar ortaya çıkarıldı ve bazı mekanlara yeniden değer kazandırıldı. Bir sonraki aşamada fabrika yeşillendirildi. La Fabrica’yı oluşturan beton siloların ve devasa kütlelerin duvarlarından ve çatılarından sarkan yeşil bir tabaka ile fabrikaya hayat kazandırıldı. İnşaat sürecinin son aşaması ise fabrika mekanlarındaki işlevlerin değiştirilmesiydi. Bofill, çimento fabrikasının mekanlarına yeni işlevler kazandırdı ve bina yeni bir programa sahip oldu. Tüm bu işlevlerden sonra Katedral, bahçeler ve silolar çok daha görünür bir hal aldı. La Fabrica’ya eklenen yeni yapıların ise fabrikada bulunan eski yapılardan ayırt edilmesi istendi. Bu nedenle, yeni yapılarda vernaküler mimari ile zıt bir mimari dil kullanıldı. Pencereler, kapılar, merdivenler gibi yeni yapı elemanları dış duvarlara ve bazı mekanların içine yerleştirildi.

© Ricardo Bofill

Stüdyo, La Fabrica’nın içindeki Taller de Arquitecture stüdyosu fabrika silolarının içinde dört kata yayılmış şekilde tasarlandı. Dört kat arasındaki ulaşım döenl bir merdiven ile sağlanıyor. Ofisin kültürüne göre belirlenmiş stüdyo kat planı farklı işlevlere hizmet edecek şekilde tasarlanmış. Ricardo Bofill’in ofisi birinci katta bulunuyor. 4 metre tavan yüksekliğine sahip minimalist ofisin duvarları beyaza boyanmış. Stüdyoda kullanılan mobilyaların çoğu Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış ve stüdyodaki kapı, pencere ve dekoratif elemanlar fabrikanın vernaküler, endüstriyel mimarisiyle tezat oluşturacak şekilde; tarihi, kültürel mimariye referans veren parçalar.

© Ricardo Bofill

Katedral, Fabrika mekanlarının yeniden işlevlendirilmesi kapsamında, fabrikanın büyük salonu konferans ve sergi odasına dönüştürülmüş. Toplam 10 metre tavan yüksekliğine sahip bu ferah mekanda kısmen paslanmış yüzeyler ve çıplak beton duvarlar ile fabrikanın endüstriyel kimliği estetik olarak korunmuş. Çelik ve ahşap konferans masası, siyah deri koltuk, sandalyeler, çelik kahve masası gibi yeni mekanda kullanılan eşyalar da yine Taller de Arquitectura tarafından tasarlanmış.

© Ricardo Bofill

Bofill’in Evi, Bofill, çimento fabrikasını satın aldığı andan itibaren bu endüstriyel yapının içinde bir yaşam kurgulamış. La Fabrica, Bofill için bir fabrikadan fazlası. Fabrikayı kendi sürekli çalkantılı, göçebe yaşam tarzının zıttı bir yaşam ortamını kurabileceği bir fırsat olarak görmüş. Bofill fabrikanın üst kısmında bulunan sadece kaba betondan oluşan geniş bir alanı evinin ana yaşam alanı olarak belirlemiş. Kusursuz bir küp hacmine sahip mekan ritmik kemerli pencerelere sahip. Bofill bu odayı “Evcil, anıtsal, brutalist ve kavramsal” kelimeleriyle tanımlıyor. 

© Ricardo Bofill

Zemin katta bulunan mutfak-yemek odası ise ailenin evin içindeki buluşma noktası. Odanın ortasında, demir bacaklar ile desteklenen beyaz mermer bir masa bulunuyor. Oscar Tusquets tarafından tasarlanan çift taraflı şömine ise odaya farklı bir ambiyans kazandırıyor. Orta kattaki geleneksel Fas duvar kaplaması ile dikkat çeken ‘pembe oda’ ise daha küçük ve özel yaşam alanı olarak kurgulanmış. Kırmızı Alicante mermeri yemek masası ve büyük  şömine odaya karakterini veren parçalar. Taller de Arquitectura tarafından tasarlanan sandalye ve tabureler ünlü Katalan mimar Antoni Gaudi’nin tasarımlarının bir yorumu.

The post La Fabrica appeared first on Arkitektuel.

©Ricardo Bofill

Kafka Kalesi (Kafka Castle), Ricardo Bofill ve Bofill’in mimarlık atölyesi Taller de Arquitectura tarafından Barselona’da inşa edilen bir apartman projesi. Barselona’nın Sant Pere de Ribes bölgesinde yer alan Kafka Kalesi, dünyaca ünlü Çek yazar Franz Kafka’nın anısına tasarlanmıştır. Bu nedenle, Kafka Kalesi, Bofill’in diğer apartman binalarında kullandığı mimari dilden farklı bir dile sahiptir. Bofill’in kullandığı geleneksel yapım teknikleri ve İspanyol mimarisinin estetik unsurları bu yapıda yer almaz.

©Ricardo Bofill

Ricardo Bofill’in 1963 yılında kurduğu Taller de Arquitectura’nın yurtdışına açılmasını sağlayan projelerden bir tanesi Kafka Kalesi’dir. Ofis, projeyi 1968 yılında tamamlanmıştır. Kafka Kalesi gibi projeleri sayesinde Taller de Arquitectura, tasarladığı renkli, yenilikçi ve değişik isme sahip yapıları ile dünya çapında ünlenen bir mimarlık ofisi olmuştur.

Kafka Kalesi, 90 daireden oluşan bir konut kompleksi. Komplekste aynı zamanda bir yüzme havuzu, sauna, bar ve restoranlar da bulunuyor. Kafka Kalesi programı açısından tipik İspanyol apartmanları ile benzerlik gösterse de kompleksin tasarımı İspanyol mimarisindeki benzer örneklerinden oldukça farklıdır. Bina, matematiksel hesaplar sonucunda yerleştirilmiş prefabrike küplerin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Küplerin yerleri, dikey sirkülasyon elemanlarına ve proje alanındaki genel konumlarına göre hesaplanarak belirlenmiş.

©Ricardo Bofill

Taller de Arquitectura, kullandığı iki denklem ile Kafka Kalesi’nin nihai hacimsel formuna karar vermiş. Bu denklemlerden ilki dikey sirkülasyon kulelerine takılan kutuların sayısını kararlaştırmak için kullanılmış. İkinci denklem ise her bir merdiven kulesinin ve kulenin etrafında oluşan spiral şeklindeki hacmin yüksekliği belirlemeye yarıyor. Hacmin bu denklemler sonucunda oluşmasıyla, binanın iç mekanlarındda bir takım boşluklar oluşmuş.

©Ricardo Bofill

Yapıyı oluşturan küplerden her biri, bir modüler birim olarak değerlendiriliyor. Her bir küp, genel kübik kompozisyona boyut ve ölçek açısından uyumlu olması amacıyla yalnızca bir oda bulunduruyor. Her bir küpün merkezi merdiven kulelerine direkt olarak bağlantısı var. Her bir küp yalnızca bir oda bulundurduğu için, genel kompozisyona uyumlu olacak şekilde bir işleve sahip. Mesela, bir küpte yatak odası ve banyo bulunurken, onun yanındaki küpte oturma odası bulunuyor. Böylece küplerin boyutu apartman dairelerindeki yaşamı sınırlandırmıyor.

©Ricardo Bofill

Kafka Kalesi, Ricardo Bofill’in 1968 yılında tasarladığı La Muralla Roja ve Xanadu gibi apartman projelerinin de öncüsü olarak kabul edilmektedir. Aynı zamanda, Kafka Kalesi’nin mimari şeması, yaklaşık aynı zamanlarda Moshe Safdie tarafından tasarlanan Habitat 67’ye oldukça benzemektedir.

The post Kafka Kalesi (Kafka Castle) appeared first on Arkitektuel.

Xanadú, Ricardo Bofill’in mimarlık ofisi Ricardo Bofill Taller de Arquitectura’nın uzayda bahçe şehir (garden city) teorisini denedikleri deneysel bir konut projesi. Ebenezer Howard’ın ortaya attığı bahçe-şehir ütopik şehircilik akımı, pek çok mimar ve şehirciye kent ve insan ölçeğinde ilham vermiştir. Ricardo Bofill, bu akımdan etkilenerek İspanya’nın La Manzanera bölgesinde 18 yazlık ev tasarlamıştır. Xanadú, bu projedeki evlerden bir tanesidir ve Ricardo Bofill’in en ünlü eserlerinden La Muralla Roja’nın  ve El Anfiteatro’nun komşusu.

La Manzanera projesi hakkında detaylı bilgiyi La Manzanera yazısında bulabilirsiniz.

© Ricardo Bofill

Xanadú’nun tasarımı, kale konsepti üzerinden ilerlemiş. Evin formu La Manzanera bölgesinde bulunan Peñon de Ifach isimli doğal kayalık alandan esinlenilerek oluşturulmuş. Yapı bir araya gelen küplerden oluşuyor. Küplerin katı geometrisi yapının dışına çıkıldıkça bozularak güneş ışığı, gölgeler ve bölgenin manzarası ile etkileşim halinde olan bir cephe ortaya çıkmış. Yapının düzensiz cephesine kıvrımlı küpeşteler, çatı detayları gibi daha geleneksel mimari detaylar eklenerek modern mimari ile vernaküler mimarinin bir sentezi oluşturulmuş.

© Ricardo Bofill

Binadaki her bir birim üç kübün bir araya gelmesiyle oluşuyor. Yaşama alanları, uyuma alanları ve servis alanları ayrı birer küp ile tanımlanıyor. Bu küpler, La Muralla Roja’da olduğu gibi merdiveni ve ana taşıyıcı çekirdeği bulunduran dikey bir aks çevresinde konumlanmış. Her bir küp, sirkülasyon aksının çevresinde konumlandıktan sonra işlevlerine göre şekil değiştirmiş.

© Ricardo Bofill

Xanadú’nun yerleştiği konum ve Ricardo Bofill’in apartmanın içinde sağlamak istediği bazı etmenler ve konfor koşulları yapının mimarisine şekil veriyor. Gölge altında kalan teraslar Alicante’nin sıcağından binayı korurken, hiperbolik şekilde tasarlanmış çatılar binanın içinden çok daha geniş bir manzaraya hakim olunmasını sağlıyor. Ayrıca Xanadú’nun yapımında kullanılan geleneksel yöntemler de yapının şeklini etkilemekte.

Kesit

Bu projenin en ilginç yanlarından biri ise, mimarlar tarafından hiçbir plan veya görünüşün çizilmemiş olması. Küplerden oluşan birimler yapısal olarak bir model üzerinde test edildikten sonra diyagramatik olarak konumlandırılmış. Cephelerdeki açıklıklar, binanın yönelimi, ışık ihtiyacı, havalandırma sistemleri, mahremiyet ve birleşim noktaları gibi detaylar düşünülerek yerleştirilmiş. Bu sayede yaşam kalitesini arttıran, eşsiz bir mekan ortaya çıkarılmış.

The post Xanadú appeared first on Arkitektuel.

La Muralla Roja (Kırmızı Duvar), 1968 yılında tamamlanmış bir konut projesi. İspanya’nın Calpe şehrinde bulunan yapı, Akdeniz kıyısı Arap mimarlığına yaptığı çarpıcı referanslarla oldukça dikkat çeken bir proje. Bu akım, Akdeniz geleneğinden etkilenen Arap mimarla ortaya çıkmış. Yapı, görsel olarak da renkleri ve karmaşık formuyla bir hayli etkileyici. 1968 yılından bugüne eşsiz tarzıyla ilginç bir mekan sunuyor. Ricardo Bofill, yaklaşımıyla ölümsüz bir gerçek dışılık katıyor yapıya.

La Muralla Roja’nın içinde bulunduğı La Manzanera projesi hakkında detaylı bilgiyi La Manzanera yazısında bulabilirsiniz.

© Socks Studio

Yapıya adını veren, yapıyı bir hayli dikkat çekici kılan iç ve dıştaki renkler ise, doğaya kontrast oluşturan bir faktör La Muralla Roja’da. Bir bakımdan binanın sadeliği de bu renklerin bütünlüğüyle sağlanmış. Form olarak bir kaleyi andıran La Muralla Roja, oturduğu kayalık araziden fırlayan bir karaktere sahip. Bulunduğu alanla kontrast oluşturmasını da bunu vurgulamak amaçlı sağlamaya çalışmış Bofill.

© Taller de Arquitectura

Kamusal alan ve özel alan arasındaki ayrımı kasbah yapısını tekrar yorumlayışıyla bir hayli zorlayan Ricardo Bofill, yapıda oluşturduğu merdivenler, platformlar ve köprülerle tipik bir Kuzey Afrika beşkent yapısı olan kasbaha modern bir yaklaşım getiriyor. Kurduğu bu sirkülasyon ağı tam 50 daireye ulaşımı sağlayacak şekilde tasarlanmış. Sirkülasyon ağı ve yapıya kattığı kale gibi algılanan dış görünümüyle, yapının incelendiğinde bir hayli karmaşık bir yaklaşımla tasarlandığı hissi yaratmasının Bofill’in diline özgü bir yaklaşım olduğunu söylemek çok da yanlış olmaz.

Kasbah: Kelime anlamıyla Arapçada şehrin merkezi olan kasbah, eski Hint kale yapısı.

© Taller de Arquitectura

Yapının çözümündeki bu karmaşıklık, konutları birbirinden ayıran noktalarda da karşımıza çıkıyor. 60,80 ve 120 metrekarelik modülleriyle, kendine has yüzme havuzlu, teraslı, saunalı ve solaria alanları La Muralla Roja’da oldukça lüks bir yaşamın tasarlandığını gösteriyor.

Dış cephede kullanılan farklı kırmızı tonları, yapının etrafındaki peyzajla olan kontrastını vurguluyor. Bunun yanında merdiven ve diğer sirkülasyon alanları mavi tonlarla boyanmış. Gök mavisinden indigoya birçok mavi tonuyla, amaçlanan bu alanların gökyüzüyle birleşmesi ve görsel bir bütünlük yaratmasıymış. Ricardo Bofill, mimarisini öne çıkarmada renkler ve tonlarını oldukça cesurca kullanıyor, bu da örneklerinden biri. Ayrıca bu renkler çözdüğü detayları vurgulayan bir öge Bofill için.

© Taller de Arquitectura

La Muralla Roja, tam anlamıyla bir ‘labirent’ olarak açıklanabilir. Kesin bir geometriye sahip planı, Yunan haçlarından esinlendiği formuyla karşımıza çıkıyor. 5 metre uzunluğundaki kollarıyla haçların kesiştiği noktalarda servis kuleleri oluşturulmuş. Bu alanlarda konutların mutfak ve banyoları bulunuyor. ‘’…Yapının geometrik düzeni, aynı zamanda konstrüktivizm akımına yakınlık gösteriyor. Bu da La Muralla Roja’yı akımın çağırışımlarından biri haline getiriyor.’’ diyor Bofill eseri için.

Konstrüktivizm: 1914’te Rusya’da ortaya çıkan resim, heykel ve mimari alanlarında egemen olmuş bir sanat akımıdır. Akım genel olarak, çağdaş malzemeleri kullanan ve geometrik kompozisyon anlayışını benimser.

The post La Muralla Roja appeared first on Arkitektuel.