©Andrea Cassi + Michele Versaci

Aynı zamanda Matteo Corradini Bivouac olarak adlandırılan Siyah Cisim Dağ Evi (Black Body Mountain Shelter), tutkulu bir dağcı olan oğulları Matteo’nun anısına; Paolo Corradini ve ailesi için yapılmış. Yüksek rakımdaki siyah opak bir gövde olarak tanımlanan proje, siyah cisimden esinlenilerek tasarlanmış. Fizikte siyah cisim, enerjiyi tamamen emen, onu çevreleyen ortamda bu enerjiyi yeniden ışıma şeklinde yansıtan ideal bir nesnedir. Zirvenin yakınındaki son yamaçların altındaki küçük bir geçide yaslanan Bivacco Matteo Corradini, Alp peyzajına yerleştirilmiş altıgen profilli karanlık bir prizma.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Alplerin peyzajında gizli bir müdaheleyle ortaya çıkan Siyah Cisim Dağ Evi, dağın yükseklerindeki konumu sayesinde beklenmeyen bakış açıları tanımlıyor. Proje, Valle di Susa’daki 2908 metredeki Dormillouse zirvesine birkaç metre uzaklıkta oldukça yüksek rakıma sahip bir arazide konumlandırılmış -Dormillouse’un zirvesi, Val Thuras’ı Briançonnais bölgesindeki Cervières Vadisi’nden ayıran sırtın en yüksek noktası. Devasa dağlar ve bu pastoral manzara arasında Siyah Cisim Dağ Evi, siyah küçük bir noktayı andırıyor.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Yapının malzeme ve hacimleri peyzajla ilişkili tasarlanmış. Alanda kış mevsiminde tamamen karla kaplanan, koyu renk kayaların dik tepelerinin arasından çıkan çimenli yamaçlar ve kayalar bulunuyor. Güneş ışığını emebilen metal bir kabuk, yüksek rakımın ekstrem hava koşullarından korunabilmek için tercih edilmiş. Ayrıca yoğun kar yağışı sırasında gerekli yapısal kararlılığı sağlayan yine bu kabuk olmuş. Dış kaplama malzemesi ve kaplamanın stratigrafisi sayesinde kaplama, kış ve yaz yalıtımı açısından yüksek performans sağlamış. Alplerde beşik ve yatak odası kaplamaları için kullanılan İsviçre çamı, kokusundan ve işleme kolaylığından dolayı, metal kabuk tarafından çevrelenmiş odanın yapımında kullanılmış. Metal kabuk, bu odayı koruyacak şekilde bu katmanı kaplıyor.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Bivouac’ın içi yapının iki kısa tarafında, merkezi bir masanın etrafında gelişen bir ahşap basamak sisteminden oluşturulmuş. Her iki taraftaki üç ahşap basamak, gece boyunca yatak olurken, gün boyunca dağın yamacında uzanan, manzarayı izleyen bir oturma alanı sistemi tanımlamış.

Siyah Cisim Dağ Evi,  diğer adıyla Matteo Corradini Bivouac, projesi mimarları tarafından, “Rahat, misafirperver ve keyifli bir yuva: dağcı topluluğu için deniz seviyesinden 3000 metre yükseklikte bir buluşma yeri.” olarak tanımlanıyor. Yapı, dağcıların rotaları üzerindeki duraklama yeri olarak da düşünülmüş.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Yapının formu, birbirine kaynaşmış simetrik altıgen profillerle tanımlanmış ve bu form yapıyı çevreleyen manzaraya ve peyzaja göre şekillendirilmiş. Formu oluşturan kısa kenarlarda, teleskoplar veya körüklü optik mercekler gibi, iki büyük pencere açılmış. İki pencere, manzarayı yakalarken, kuzeydeki Val Thuras’a bakan bir görüş sağlamış ve güneydeki Ecrins alanını çerçevelemiş. Evin içerisinde düzen de bu iki geniş pencerenin bakış ve konumlarına göre oluşturulmuş denebilir. Özgün formuyla projenin hacmi, eğime uyum sağlamak için alt yüzeyinin 1/4’i toprağa oturacak şekilde yerleştirilmiş.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Tersinirlik ve çevresel sürdürülebilirlik projenin kilit noktaları olmuş: hafif ve düşük etkili bir kurulum bu nedenle tercih edilmiş. Tasarım, Bivouac’ın kısa sürede kurulmasına olanak tanıyan ahşap bir prefabrikasyon süreci tanımlayarak bu amaca cevap vermiş. Modüller atölyede üretilmiş ve önceden monte edilerek denenmiş, daha sonra helikopterle taşınarak şantiyede tekrar monte edilmiş. Ağırlıkların ve şekillerin optimizasyonu için, yüksek rakımlarda hızlı, kolay ve minimize edilmiş olarak, helikopter nakliyesiyle beraber montaj yapılmış.

©Andrea Cassi + Michele Versaci

Bivouac daha çok kış ve ilkbahar için düşünülmüş: Val Thuras, kayak dağcılığı için ayrıcalıklı bir destinasyon ve Dormillouse, vadideki en popüler yerlerden biri. Yapının kurulum alanı olarak seçilen küçük geçit, birçok kayak dağını kesiştirebilecek ve yıl boyunca zirveye ulaşmaya karar veren yürüyüşçülere (birkaç saat yürüdükten sonra) destek sağlayabilecek acil bir barınağın inşası için ideal, panoramik ve doğal bir nokta sağlıyor. Siyah Cisim Dağ Evi gibi küçük, kompakt ve bir o kadar dolu yaşam alanları kurgulayan örnek projeler için makalemizi inceleyebilirsiniz.

The post Siyah Cisim appeared first on Arkitektuel.

©Fernando Guerra | FG+SG

Brezilya’nın São Paulo dışındaki tepelerinde, Brezilyalı mimarlık firması Studio MK27 tarafından tasarlanan bu 10.763 metrekarelik çağdaş ev, büyük bir çim çatı ile peyzaja karışıyor. Düzlemsel Ev (Planar House), stüdyonun birçok projesinde de sıkça araştırılan ve denenen “yataylıkta radikal bir alıştırma” olarak tasarlanmış. Düzlemsel Ev, varlığı hacimsel olmaktan daha çok uzun bir ayak izine sahip, açık peyzajda geniş bir çizgi. Doğaya entegre edilmiş, iki beton plaka arasına sıkıştırılmış modern ev, beş kişilik bir aile ve misafirleri için bir hafta sonu evi olarak tasarlanmuş.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev, bulunduğu alanın en yüksek noktasına gizlice yerleştirilmiş ve yapının mevcut topografyaya uyum sağlamasına özen gösterilmiş. Tepede bulunan arsaya yapılan bu tip bir yapı, binanın beşinci cephesi olan çatı katının tasarımına özen ve ekstra dikkat gösterilmesini gerektirmiş. Bu, güneş panelleri ve tavan pencereleri gibi, oraya yerleştirilecek ekipman seçiminde ve kompozisyonunda Studio MK27 ekibinin özenli bir süreç geçirmesini gerektiriyor. Evin sahip olduğu yeşil çatının, çevredeki çim alanı taklit etmesi hedeflenmiş ve evdeki termal konforun da bu şekilde artması sağlanmış. Yeşil çatı, eve ek bir  merdivenle erişilebilir olarak tasarlanmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’de yapısal olarak, kirişler tarafından desteklenmeyen ancak doğrudan üç eksende modüler olarak dağıtılan sütunlar tarafından desteklenen, sağlam bir platform döşemeyi oluşturuyor. Haç şeklindeki metalik sütunların, Mies van der Rohe tarzı mimarinin zarif oranlarına saygı göstermesi önemsenmiş. Tasarım sürecinde 1920’lerin modernizminden esinlenen yapı, evin zıt uçlarındaki metal sütunlar dışında tamamen betonarme, yerinde dökme betondan yapılmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Çatının altında, birinde hizmet alanları, spor salonu, tv ve oyun odalarının olduğu, diğerinde beş adet yatak odası bulunduğu, bu şekilde programların dağıtıldığı iki kutu oluşturulmuş. Oturma odalarına evin en uç noktalarında yer verilmiş ve tüm evi bir terasa dönüştüren, sürgülü cam kapılarla tamamen açılabilir veya kapatılabilir olacak şekilde tasarlanmış.

Kuzey-güney doğrultusunda uzayan koridorlarıyla programatik olarak doğu ve batı şeklinde ikiye ayrılan ev, tamamıyla açılabilen cepheleriyle dışarıya her noktadan açılabiliyor. Mimarlar, “Fikir, iç ve dış arasında tam bir entegrasyona sahip olmaktı” diyor. “Bu nedenle evin, iki tarafı, kapı çerçeveleri açıldığında üstü kapalı teraslara dönüştürülmüş oturma odalarına sahip.”

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’in iç mekanında alçak ve masif ahşap mobilyalar kullanılmış. Evin mekan düzenlenmesi, mobilyalarla paneller arasında serbest dolaşım için yeterli bir alan bırakmış ve bu sayede evin içerisindeki her bir parçanın tekil olarak okunabilmesi sağlanmış. Bütün bu hacmin içinde tekil algılanabilen, iç mekan ödelerinin en dikkat çekeni ise döşemeden sarkan yarı saydam çok renkli bir sandalye. Bu sandalye, içeride dikkatin odağı haline gelerek; sarkan haliyle evin yataylığına tezat bir dokunuş yaratıyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel evin dikkat çekici noktalarından biri de evin dışarısında evi saran tuğla duvar. Doluluk ve boşluk oluşturacak şekilde düzenlenmiş bu tuğla duvar, dikey bir rüzgar kesici. Duvar binanın formal ve sert kompozisyonunu, araziya yayılan uzun, yatay ve keskin açılı hacmini çevrelemiş. Bu duvar Studo MK27 ekibine göre, paradoksal olarak, iç ve dış alanlar arasındaki farklı ilişkileri tanımlıyor. Rüzgar kesici tuğla duvar, vvin dik köşelere sahip hacmini dışarıda kıran bir öge olarak görülebilir. Tuğla duvara daha fazla denge sağlamak için duvarın iç kısmına da beton ve çelik donatılar yerleştirilmiştir.

©Fernando Guerra | FG+SG

Genelde bölünme ve izolasyon sembolü olan duvar, bu projede, zaman zaman içbükey ve bazen dışbükey olarak, giriş bahçesini kucaklamış ve şeffaflık yaratmanın yanı sıra caddeden koruma sağlamış. Estetik bir ögeye dönüşen duvarın yanında tuğla dokusu sıcak bir atmosfer yaratırken gün içinde evin iç mekanına kinetik etkilere sahip ışık filtreleri oluşturuyor.

The post Düzlemsel Ev appeared first on Arkitektuel.

©Sebastian van Damme

Rotterdam merkezli KAAN Architecten, 2015 yılında ulusal bir anıt olarak adlandırılan ve üstüne mimar Jos Bedaux tarafından koruma çalışmaları yapılmış; 1960’ların Cobbenhagen binasını da içeren Tilburg Üniversite kampüsünün kuzeybatısına yeni bir bina ekledi. CUBE tasarımı için Hollandalı ekip Kaan Architecten, öğrencilerin, öğretim üyelerinin ve akademisyenlerin buluşup işbirliği yapabilecekleri çok fonksiyonlu bir bina oluşturma fikriyle yola çıkmış.

Vaziyet Planı

Ortogonal bir planla karakterize edilen kampüsün kuzey-batı köşesinde yer alan 11.000 metrekarelik bina, tüm fakültelere hizmet veriyor ve her gün 2.200 öğrenci ve öğretim görevlisi tarafından kullanılıyor. Bina, kullanıcıları güney tarafındaki köşelerdeki girişlerine yönlendiren asfalt yollarla çevrelenmiş. CUBE, ormanlık alana açılan sakin çalışma alanlarına sahip. Kampüsteki diğer binalardan çok daha öğrencilerin kullanımlarına esneklik sağlayacak şekilde tasarlanmış. Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi olarak geçen CUBE, mimarları tarafından açık ve ferah, zarif ve sağlam olarak nitelendiriliyor.

©Sebastian van Damme

Serbest sirkülasyonlu, açık bir binanın oluşturulması ve herhangi bir kalabalıklaşma duygusunun önlenmesi için, CUBE merkezinde şeffaf bir oditoryum ve iki patika ile çevrili geniş bir kapalı çalışma alanına sahip. Bina kapalı cepheler bırakmadan, her tarafında eşitlik sağlayan homojen bir düzen sağlama hedefinde. Böyle şeffaf cephelere sahip yapı ile yeşil alanlarla çevrili çevresi arasındaki geçiş neredeyse görünmez olacak şekilde tasarlanmış.

©Simone Bossi

Zemin kat, yüksek tavanlar ve içeri yayılan bol gün ışığı sayesinde davetkar bir kamusal alan olarak çalışmakta. Bu kat açık çalışma ve dolaşım alanları, salonlar ve bir yemek alanı sürekliliği olan bir mekan oluşturuyor. Burada bulunan beyaz yuvarlak, zarif döner merdiven, binaya dingin bir atmosfer sağlıyor.

Yeşil teraslarla ortak mekanlar kurgulayan yapıda alçak tavanlı bağımsız çalışma alanları, yoğun çalışmalar için ayrılmış. Yapının her iki katında da, tam donanımlı konferans salonlarının tümü, CUBE’un ortogonal yönelimini vurgulayan batı, kuzey ve doğu cepheleri boyunca konumlandırılmış.

©Simone Bossi

Planın üzerine simetrik olarak yayılmış, ana merdiven dahil olmak üzere dört açık merdiven bulunuyor. Bu merdivenler, iç mekan plazasını birinci kata bağlamış. Ana döner merdiven hariç, tüm merdivenler ve kanopiler koyu renkli olup, binanın genelinde, sirkülasyonu şekillendiren ögeler olarak, ortak bir dil oluşturuyor. CUBE’un geri kalanında tüm ortak alanlarda beton zeminler ve açık gri genişletilmiş metal tavanlar kullanılmış. Uzun ahşap çalışma masaları, konforlu banklar ve koltuklar döşemeyi ve yapının kullanıcısına hissettirmek istediği huzurlu çalışma ve etkileşim atmosferini tamamlar şekilde düşünülmüş.

©Simone Bossi

CUBE merkezindeki cam duvarlarla çevrili oditoryum, yapıyı oluşturan dinamik topluluğun bir parçasını oluşturuyor. Oditoryum ise, ortak alanlar ve isrkülasyon elemanlarına göre, sıcak ve nötr bir iç mekana sahip. Oditoryumda bu iç mekanı sağlayabilmek için zeminlerde, duvarlarda ve tavanlarda tonlamalardan yararlanışmış. İçeride yer alan etkinliklerin farklı tipolojilerine uygun, birleşik bir mekânsal deneyim yaratması için gri tonları tercih edilmiş. Sınırlı renk ve malzeme paleti, Kaan Architecten tarafından tasarlanan CUBE Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi’nin Hollanda’daki Tilburg Üniversitesi kampüsündeki mevcut binalarla uyum içinde olmasına yardımcı olan bir tasarım yaklaşımı.

©Sebastian van Damme

Yapı, planametride, bodur bir haç şeklinde. CUBE, bu sayede cephelerinin hepsinin birbirinden farklı manzaralara bakabilmesini ve dışarıdan görünümlerinin de birbirinden farklı olabilmesini sağlıyor. Böylece CUBE, etrafını saran tüm yeşilliğe yapının her cephesinden bakışlar sağlayabilen bir tasarıma sahip.

Yapının, Tilburg Üniversitesi kampüsünün merkezine bakan güney cephesi de neredeyse tamamen cam olarak tasarlanmış. KAAN Architecten proje mimarı Timo Cardol, “Güney cephesi için Schuco ile birlikte U şeklinde yeni bir kanat profili geliştirdik ve 60 metrelik cam cepheyi bina için uygun ölçeğe bu çerçevelemelerle getirdik” dedi.

©Sebastian van Damme

CUBE’un içindeki hacimleriyle kurgulamak istediği hareketli günlük yaşam aktiviteleri, KAAN Architecten’in binanın kimliğini gerçek anlamda yansıtan, açık bir anlayışa sahip tasarım sürecini en iyi şekilde yansıtıyor. Cardol tasarımları ile ilgili, “Serbest akışlı ve birçok görüş hattı olan geniş bir bina yapmak bizim için çok önemliydi. Binadaki birçok farklı kullanıcı nedeniyle, binanın açık planında ve simetrisinde belirgin olan açık bir düzen oluşturmak istedik.” diyor.

The post CUBE appeared first on Arkitektuel.

1969’da ilaç firması Burroughs Wellcome, Kuzey Carolina’nın Durham kentinde yeni şirket merkezini ve araştırma tesisini tasarlamak için Paul Rudolph’u görevlendirmiş. Yale’ın Mimarlık dekanı olarak 6 yıl görev yapmış ve yine Yale bünyesindeki, bu yapıya kadar mimarın en tanınan işi olan, Rudolph Hall (Yale Mimarlık Fakültesi Binası) gibi önemli yapılara imza atmış olan Paul Rudolph, brüt beton kullanımı ve kompleks plan tipleriyle ünlenmiş bir modernist mimar.

Yapı Giriş Kısmı

Modüler bir kompleks olan Burroughs Wellcome Genel Merkezi, Rudolph’un imzası haline gelmiş özgün tarzıyla, fütüristik geometriler ve formların birbiri içinde erimesiyle oluşmuş. 1982’de ise Burroughs Wellcome, ofis alanını genişletmek ve tesisin 500 çalışanına yemek odası sağlamak için 120.000 metrekarelik bir ek bina tasarlaması için Rudolph’u yeniden görevlendirdi. Binanın modüler büyüme yönündeki eğilimine göre, ek bina da 1986 yılında tamamlanmış. Burroughs Wellcome’in gelmesiyle, hem büyük işletme faaliyetlerinin merkezi olarak Araştırma Üçgen Parkı’nın büyümesinde hem de Durham İlçesi’nin bir zamanlar kırsal olan köşesinin gelişiminde bir dönüm noktası olmuş.

©Flickr: bobistraveling

Rudolph’un mimarlık konusundaki başlıca endişeleri, mekan psikolojisi ve binalardaki doğal ışık oyununu içeriyordu. Her ikisinde de Frank Lloyd Wright ve Le Corbusier’in çalışmalarından etkilendi. Bir mimar, Rudolph için, etkin hatta bazen güzel bir şekilde inşa etmekle ilgilenen birinin aksine; anlamlı bir şekilde inşa etmekle ilgilenen biriydi. Kariyeri boyunca Rudolph, binaların farklı alan türleri ile donatılması gerektiğinden bahsetti: sessiz, kapalı, yalıtılmış alan; canlı ve keskin, hareketli alan; asfaltlanmış, geniş, görkemli, hatta ilham veren alan; gizemli alan; zıt karakterin yan yana yerleştirilişini tanımlayan, ayıran ve birleştiren geçiş alanı. Burroughs Wellcome Genel Merkezi, bu felsefenin mükemmel bir düzenlemesi olarak karşımıza çıkıyor.

Yapı Giriş Fuayesi

Rudolph bu projede çoklu formlar ile de ilgilenmiş. Ritmik bir biçimde bir araya getirilmiş olan benzer formlar, temel birimin ve laboratuvarların boyutlara göre düzenlenmiş olan sıradanlığını ortadan kaldırmış. Bu formlarla yapının fuaye alanında üç boyutlu cepheler ve dramatik aydınlatma, kullanıcılar için dışarıya doğrudan bir görüntü sağlayan pencerelerin içe doğru meyilli bantları en etkili haliyle gözler önüne serilmiş.

Rudolph’un benzer birimlerin ve modüllerin çoğalmasıyla oluşturduğu bir başka yapısı olan Burroughs Wellcome, üçgen A tipi çerçevenin etrafına inşa edilen, 300 metrekarelik bir yapı. Yapı, üzerine inşa edildiği eğimli sırtın bir devamı olacak şekilde tasarlanmış. Ana kütleden çıkan modüler altıgen bölümler neredeyse organik görünen, simetri ve düzenden uzak bir karaktere sahip. Rudolph’un özgün tasarım anlayışının en görünür olduğu kısım, ofislerin de etrafında kurgulandığı, binanın odak noktası olan katedral benzeri üç katlı fuaye.

Yapı Giriş Fuayesi

Burroughs Wellcome kompleksi, Douglas Trumbull’un 1983’lü bilim kurgu filmi olan Beyin Fırtınası’nda, Christopher Walken’in binanın içinde bisikletini taşıdığı görüldüğü bir sahnede yer almış. Modernizm için önemli bir örnek ve Rudolp için simge yapılardan biri olarak anılabilecek Burroughs Wellcome Genel Merkezi, günümüzde kısmen kullanımda olmasına rağmen, modernist titizliğin ve organik çoğalmanın karışımı olmaya ve yapılı çevremizin ne kadar canlandırıcı olabileceğine dair düşünmeye ilham veren modernist güzellikte, ütopik bir alan yaratmaya devam ediyor.

©Flickr: tim bradley

“Bu kompleks, Kuzey Carolina’nın yeşil tepelerinde yukarı ve aşağı tırmanıyor ve mimari olarak alanın bir uzantısı gibi davranıyor. A tipi çerçeve en yüksek hacmin alt katlarda yer almasına ve yine de binanın en yüksek kısmındaki daha küçük mekanik sisteme bağlanmasına izin verir. İç mekanın köşegen hareketi, muhteşem fırsatlar yaratır. Büyüme ve değişim beklentisi, konseptte gizli.” Paul Rudolph.

1974’te Burroughs Wellcome Genel Merkezi

Burroughs-Wellcome, Glaxo ve biyoteknoloji şirketi United Therapeutics (UT) ile 2012 yılında birleştiğinde, bina el değiştirmiş. O zamandan beri, şirket tarafından, binanın bazı kısımları yıkılıp düzenlenirken bazı tarihi açıdan daha önemli bulunan kısımlar ise rehabilite edilmiş. Rudolph’un modern mimarinin mirası sayılabilecek olan yapısının bu şekilde değerlendirilmesi şirketin planlarından memnun olmayan mimari eleştirmenler ve savunucular tarafından oldukça eleştirilmiş.

The post Burroughs Wellcome Genel Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Chuck Choi

Yale School of Management’ın yeniden yorumlanmış işletme eğitiminden ilham alan Edward P. Evans Hall, öğretim olanaklarını yenilikçi sosyal alanlarla birleştirmeyi hedeflemiş. Foster + Partners ekibinin 2014 yılında tamamlanan projesi, Yale’in fakülte bölümlerini ilk defa tek bir yerde birleştiriyor ve geleneksel olarak kapalı bulunan üniversite avlusuna yüksek düzeyde şeffaflık ve avlusuyla beraber kampüs topluluğu için yeşil bir merkez alan yaratıyor.

©Foster + Partners

Yapının şeffaf olan cephesi, binayı Whitney Bulvarı’na doğru açarken girişin her iki tarafındaki merdivenler okulun içindeki aktiviteleri dışarıdan görünür hale getiriyor. Dışarıya oldukça açık olması için cam cephelerle tasarlanan yapının çatısı ise, ince sütunlarla yüksekte tutulmuş. Böylece çatının hem cepheyi hem de geniş giriş meydanını gölgelendirmesi hedeflenmiş. Yale Üniversitesi’nin Edward P. Evans Binası’nın tasarımı tamamıyla açık, misafirperver bir yaklaşıma sahip. Foster+Partners ekibi bu şekilde, kampüsün tamamıyla etkileşim içinde olmayı başarabilen bir yapı hedefinde.

©Foster + Partners

Yapıda sınıflar, orta avlu etrafında düzenlenmiş on altı adet çift kat yüksekliğinde oval derslikler içine yerleştirilmiş. Resmi öğretim alanlarının dışındaki etkileşimlerin sınıf temelli öğrenim kadar önemli olduğu prensibine bağlı kalan ofis, beş katlı binada işbirliğini teşvik etmek ve okul ruhunun desteklemek için çeşitli sosyal alanlar da tasarlıyor. Bir kahve dükkanı, medya kütüphanesi ve avluya açılan geniş bir ortak salondan oluşan sosyal alanlar ise zemin seviyesinde yoğunlaştırılmış. Yapının ikinci katında sınıflar geniş bir iç dolaşım alanı ile birbirine bağlanmış. Avlu etrafındaki camlı cephe de, sınıfların bu dalgalanma hareketini takip ederek öğrencilerin oturup toplanabilecekleri alanlar yaratıyor. Üçüncü kat ise, bütün bu ilişkilerin görülebileceği, farklı katlar arasında görsel bağlantılar sağlayan bir asma kat oluşturmak için cepheden geri çekilmiş.

©Chuck Choi

Tasarım süreci, öğretim üyeleri ile yakın işbirliğini sürdürmenin yanı sıra sınıflardaki etkileşimleri analiz etmeyi, farklı mekansal konfigürasyonları denemeyi ve öğretim görevlilerinin ders alanını tecrübe etmelerini sağlamak için tam ölçekli modeller üretmeyi de içermiş. Bu süreçler sonucu ortaya çıkan 16 dersliğin her biri birbirinden farklı tasarlanmış.

Yapının derslikler ekip temelli çalışmalardan kalabalık derslere, tartışma ve video konferansı içeren derslere kadar farklı türde öğrenmeyi destekler nitelikte mekanlar. En son teknolojinin entegre edilmesiyle, dersliklerde, her öğrencinin net bir şekilde görmesini ve duymasını sağlamak için eşzamanlı çeviri, film, multimedya ekranları ve gelişmiş akustik çözümler kullanılmış.

©Chuck Choi

Evans Hall’un içerisinde aynı zamanda birçok önemli sanat eserine de yer verilmiş. Yapının iç mekanlarına entegre edilmiş olan bu eserler, çoğunluğu dersliklerden oluşan bu yapının daha sıcak ve iç açıcı bir atmosfer yakalamasına olanak tanıyor. Bu eserler arasında sirkülasyon alanlarını renk kıvrımlarıyla canlandıran Sol LeWitt’in cesur duvar resimleri ve İsviçreli sanatçı Adrian Schiess tarafından bina için özel olarak yapılmış, izleyiciler etraflarında hareket ettikçe renk değiştirmiş gibi görünen boyalı paneller yer alıyor.

©Foster + Partners

Evans Hall’un ikinci katında bulunan Beinecke Room (Beinecke Odası). Evans Hall’un ikinci katındaki yarı dairesel Beinecke Room, 80 kişi kapasiteli esnek bir etkinlik ve toplantı alanı sağlamış. Bu oda, doğuda bulunan doğa manzarasını gören geniş, kıvrımlı bir terasa bağlanıyor. Beinecke Room’un altındaki 350 kişilik oditoryum, Yale’nin ders serileri için etkileyici bir mekan yaratması amacıyla tasarlanmış ve geleneksel olarak kapalı bir tasarımın aksine dışarıdaki avlu ile görsel bir bağlantı ile kurgulanmış.

©Foster + Partners

“Eski bir öğrenci olarak, Yale’in kampüsü için bir bina tasarlamak, mimarlıkta Paul Rudolph ve Louis Kahn gibi mimarların yanında durmak çok özel bir onur. Öğrenme sadece sınıfla ilgili değildir; sosyal alanlar, zeminler, kafeler ve oluşan ilişkiler hakkındadır. Yale’de iletişim halinde olduğum insanlar ve orada bulduğum kolej çalışma tarzı, kendi uygulamamı oluşturma biçimimi etkiledi – Londra stüdyolarımız, Yale’deki gibi, dönem boyunca 24 saat açık, haftanın yedi günü…

…Her ikisi de; liderliğin temelini oluşturan bu sıkı çalışma ve işbirliği felsefesi, Edward P. Evans Hall’ın tasarımına bir girdi oldu. Umarım gelecek nesil iş dünyası liderlerine ilham verecek, ders çalışmak için ilham verecek bir yer sağlayacaktır.” Foster + Partners ekibinin kurucusu Lord Norman Foster.

©Yale School of Management

En yüksek çevre standartlarını sağlamak isteyen sürdürülebilir tasarım, New Haven’ın iklimine ve bir üniversite fakültesine özgü kullanım şekillerine göre şekillenmiş. Binada, havalandırma sistemi ve güneş kırma sistemi olarak soğuk tavan (chilled beams) sistemi kullanılmış ve güneşe duyarlı gölgelendirme özelliğine sahip yüksek performans dış cephesi doğal olarak enerji gereksinimini azaltmış. Yapı, LEED Gold sertifikasına sahip.

The post Edward P. Evans Hall appeared first on Arkitektuel.

©Laurian Ghinitoiu

BIG (Bjarke Ingels Group) ekibinin Norveç’teki ilk projesi olan Twist Müzesi, Randselva nehrinin üstünden geçen yaşanabilir bir köprü şeklinde tasarlanmış ve Norveç’in Kistefos Heykel Parkı’nda yer alacak bir sanat eseri olarak düşünülmüş.Uluslararası bir yarışmada seçilen ve ilk olarak 2015 yılında ilan edilen yeni bina, müze ve heykel parkının doğal çevresine cevap niteliğinde. 1.000 m2’lik çağdaş sanat kurumu, Kuzey Avrupa’nın en büyük heykel parkından geçen kültürel rotayı tamamlıyor ve orman kenarındaki iki nehir kıyısını birbirine bağlayacak bir altyapı oluşturuyor. Böylesine karmaşık bir proje büyük bir işbirliğini gerektirmiş ve Element Arkitekter, AKT II, Rambøll, Bladt Industries, Max Fordham ve Davis Langdon Twist’in yapımında BIG’e ortaklık yapmış.

©Laurian Ghinitoiu

Tarihi bir kağıt fabrikasının yakınında inşa edilmiş olan Twist, heykelsi bir form oluşturmak için ortasından döndürülerek bükülen bir kiriş şeklinde tasarlanmış. Anish Kapoor, Olafur Eliasson, Lynda Benglis Yayoi Kusama, Jeppe Hein ve Fernando Botero gibi uluslararası sanatçıların sahaya özgü çalışmalarını içeren heykel parkını gezen ziyaretçilerin, sanat turunu tamamlamak için The Twist’ten geçmesi planlanmış. Köprü, heykel parkının karmaşık sirkülasyon şemasını düzenleyici bir köprü, bir sanat eseri olma düşüncesiyle tasarlanıyor. İkinci bir köprü ve parka doğal bir eklenti olan müze, Kistefos’un kapalı sergi alanını ikiye katlarken ziyaretçi deneyimine farklı bir yön veriyor. Projelerini, “Twist, birkaç geleneksel kategoriyi kapsayan bir hibrit: bir müze, bir köprü, ayrıca yaşanabilir bir heykel” diye belirtiyor BIG’in kurucusu Bjarke Ingels.

©Laurian Ghinitoiu

Binanın hacmindeki basit bir bükülme, köprünün güneydeki alçakta kalan ormanlık nehir kıyısından, kuzeydeki yamaç alanına kadar yükselmesini sağlamış. Peyzajda sürekliliği olan binanın her iki tarafı da ana giriş yaratma işlevine sahip. Güney girişinden itibaren ziyaretçiler,kuzey ucunun görünebildiği iki kat yüksekliğindeki alana ulaşmak için 16 m’lik alüminyum panellerle kaplanmış çelik bir köprüyü geçiyor. Müzenin çift kavisli geometrisi, hafif bir fan hareketine benzer şekilde birbiri üzerinden kayan bir kitap yığını gibi düzenlenmek istenmiş. Bu geometri 40 cm genişliğinde düz forma sahip, alüminyum panellerden oluşturulmuş. Geçici yerel ve uluslararası sergiler için zemin, duvar ve tavanı tek parça gibi göstermesi için, 8 cm genişliğinde beyaz, boyalı, köknar latalar iç mekanda kullanılmış. Her iki yönden de ziyaretçiler, bükülmüş galeriyi bir kamera deklanşöründen geçiyormuş gibi deneyimliyor.

©Laurian Ghinitoiu

Tasarım açısından, BIG, müzenin iç ve dış mekanları arasında görsel bir homojenlik oluşturmayı seçmiş. Binanın kuzey ucunda, yukarı doğru kıvrılarak 25 cm genişliğinde bir ışıklık şeridi oluşturan zeminden tavana uzanan pencereler kullanılmış. Ayrıca bu camdan duvarın kağıt hamuru değirmenine ve nehre panoramik görüntü sunması amaçlanmış.

Cam pencerelerin kavisli formu nedeniyle, müzeye giren gün ışığının çeşitliliği üç farklı galeri yaratmış: kuzey tarafında panoramik manzaralı geniş, doğal aydınlatmalı bir galeri; güney tarafında yapay ışıklandırmalı uzun, koyu bir galeri; ve arasında, bükülmüş bir tavan ışık şeridine sahip heykelimsi bir mekan.

©Laurian Ghinitoiu

Galeri alanlarının tek bir yapıda bölümlenmesindeki ve birleştirilmesindeki beceri, Kistefos’un küratöryel programlamasına da esneklik sağlamış. Binanın alüminyum alt yüzeyi, bodrum kat ve tuvalet için bir tavana dönüşüyor. Twist’in kuzey nehir setindeki bu alt kata cam bir merdivenle geçiş sağlanmış. Zeminden tavana uzanan başka bir cam duvar, ziyaretçileri aşağıdaki nehre daha da yaklaştırırken, Oslo’nun etkileyici pastoral görüntüler veren ormanlık alanlarında olmanın verdiği eşsiz deneyimini de tekrar gözler önüne seriyor. Temelde iki ögeyi birbirine bağlama düşüncesiyle ortaya çıkan tasarım, Kistefos’ta görülmesi gereken kültürel bir odak yaratıyor.

©Laurian Ghinitoiu

“Bir köprü olarak The Twist heykel parkını, park içerisindeki yolculuğu sürekli bir döngüye dönüştürerek yeniden yapılandırıyor. Bir müze olarak, iki ayrı mekanı birbirine bağlıyor -içe dönük dikey bir galeri ve nehrin panoramik manzarasına sahip dışa dönük yatay bir galeri. Bükülmeyi oluşturan bu iki galeri arasında üçüncü bir alan yaratıldı. Ortaya çıkan form, parkın heykelleri arasında bir başka heykel haline geliyor. ”Bjarke Ingels.

The post The Twist appeared first on Arkitektuel.

©Transsolar

2006 yılında ilk kez uluslararası bir yarışmanın parçası olarak tasarlanan proje SANAA ekibi, New York temelli bir stüdyo olan Imrey Culbert, peyzaj tasarımcısı Catherine Mosbach ve müzenin sergi alanlarından sorumlu, müzisyen Studio Adrien Gardère işbirliği ile tasarlanmış. Tasarım 1960’lı yıllardan önce kömür madeni olarak kullanılan 20 hektarlık bir arazinin içine entegre edilmiş. Müze için eski bir maden ocağı alanı seçilmesinin sebebi, alanın endüstriyel geçmişin zenginliğini koruyarak alanının dönüştürülmesine katkıda bulunma niyeti. Her yıl 500.000 ziyaretçi çekmesi beklenmiş ve sanayi sonrası kenti yeniden canlandırmaya yardım etmesi öngörülmüş.

©Julien Lanoo

SANAA’nın kurucuları Kazuyo Sejima ve Ryue Nishizawa Louvre Lens’i ve süreçlerini anlatıyor: “Alanın açıklığını korumak ve bu büyük projenin yüksekliğini azaltmak için yapı birkaç parçaya bölündü. Arazi kotunda kademeli değişiklikleri izleyen büyüklükleri ve düzenleri sayesinde binalar, madencilik tarihini ortaya çıkaracak şekilde alanın ölçeği ve peyzaj özellikleriyle denge yakalıyor.”

©Julien Lanoo

Sejima ve Nishizawa, çevresini domine eden bir kale oluşturmaktan kaçınmak istemişler. Varlığını çok baskın hale getirmeden çevresiyle entegre olan alçak, kolay erişilebilir bir yapı tasarım sürecinin ilk amaçlarından biri olmuş. Mimarlar, nehir kıyısında birbirleriyle yavaşça kenetlenen kayıkların görüntü ve hissini yaratmak istemiş. Cepheler, parkın görüntüsünü yansıtan parlatılmış alüminyumdan yapılmış ve bu seçim müze ile çevresindeki manzara arasında süreklilik sağlanması için tercih edilmiş. Birbirini takip eden ve bir zincir oluşturan dikdörtgen hacimlerin alüminyum cephe yüzeyleri düz gözükmesine rağmen hafif eğimli. Çeliği ve camı materyal olarak kullanan beş binadan oluşan yapı, dört dikdörtgen şeklini ve açıları birbirine denk gelen, hafif kavisli duvarları olan büyük bir kare biçimini kullanmış.

©Julien Lanoo

Sejima ve Ryue, “Proje, alanın narin karakteriyle çelişen katı ve doğrusal şekillerin yanı sıra, müzenin iç karakteri açısından kısıtlayıcı serbest şekillerden de kaçınıyor. Alanların hafifçe bükülmesi, proje alanının uzun kavisli şekli ile uyum yaratırken iç alanlarda da ince bir bükülmeye sebep oluyor ve bu sanat çalışmaları ile zarif bir ilişki sağlıyor” diye belirtiyor.

28.000 metrekarelik yapının tamamı, 360 metre uzunluğunda. Kitapçı, kafe ve diğer işlevlere sahip kavisli cam yüzeyli odaların da içinde bulunduğu merkez salonunda giriş sağlanmış. Bu salonun karşılıklı köşelerinde bulunan kapılar, iki sergi galerisine uzanacak şekilde konumlandırılmış.

©Julien Lanoo

Doğuda, 125 metre uzunluğundaki Grande Galerie, altı yüzyıl öncesine dayanan kalıcı sanat eserleri koleksiyonu (Louvre Koleksiyonu) için ortam sağlarken, batıdaki geçici sergiler için olan galeri, La Scène (geniş çaplı yeni nesil bir oditoryum) ile doğrudan bağlantılı olarak tasarlanmış. Müzede ayrıca, alana gömülü olarak konumlanmış büyük, görünmez, iki seviyeli bir kat yaratılmış. Bu alanın müze deposu, kamu hizmeti ve lojistik işlevleri için de kullanılması planlanmış. Güneyde birbirinden bağımsız iki bina idari hizmetleri ve kuzeyde bir restoran barındıran müze, park ve şehir arasında bir bağlantı konumunda. Projede hem işlerin sergilenmesi hem de binanın içine ışık alınabilmesi için çatılar kısmen camla kaplanmış. Doğal ışık, tavanı oluşturan iç gölgelikler vasıtasıyla kontrol edilmiş. Alüminyum duvarların odaların içinde bulanık yansımalar yaratması amaçlanmış.

©Julien Lanoo

“Işık, bizim için çok önemli. Bu alanın özel bir ışığı var. Japonya’ya kıyasla, insidans açısı daha sığ, ışık daha soğuk ve biz bu özel ışığa cevap vermek istedik….binadaki gün ışığının büyük bir kısmı bizim için genel olarak önemliydi -kalitesi ve atmosferi ve ayrıca yansımalarla ilişkisi nedeniyle. Sergilerin ve ziyaretçilerin alüminyum duvarlardaki yansımaları gözlemci ve nesne arasında özel bir ilişkiye yol açıyor.” diyor Kazuyo Sejima Louvre Lens için.

The post Louvre Lens appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu için  2019’da Japon mimar Junya Ishigami seçildi. Ishigami, 2004 yılında ödüllü Junya Ishigami + Associates’i kurmadan önce SANAA’da mimar olarak çalışan Ishigami, pavyonun en genç ikinci tasarımcısı. Geleneksel yapıları yorumlayan ve doğal fenomenleri yansıtan deneysel projeleriyle tanınan Ishigami, pavyon için dünyanın en yaygın kullanılan mimari elemanlarından olan çatılardan ilham almış.

©Laurian Ghinitoiu

İlkel ve eski hissettiren bir pavyon oluşturmak istediğini belirten Ishigami, “Bina ve peyzaj arasında bir şey. Dünyanın her yerinde kayrak çatılar bulunur, bu yüzden buraya gelen herkes pavyonla temel bir arketipik form tanımlayabilir.” diyor. 2019 Serpentine Pavyonu tasarımı kayrak taşından plakaların tek parça bir kanopi oluşturacak şekilde düzenlenmesiyle yapılmış ve parkın zemininden yükselen bir görünüm amaçlanmış. Pavyonun iç mekanı kapalı bir mağarayı anımsatır; düşünmek için bir sığınak. Ishigami’ye göre tasarım, insan yapımı yapılar ve doğada var olanlar arasındaki uyumu aradığı kendi ‘boş alan’ felsefesini ifade eder.

©Norbert Tukaj

“Pavyon için tasarımım, doğal peyzajın arka plan olarak yer aldığı yapılı çevreye karşı olan bakış açımızla oynuyor; sanki zeminden büyüyerek çıkmış, kayalardan yapılmış bir tepeye benzemesiyle doğal ve organik bir hissi vurguluyor.” diyor Japon mimar. Yığıntı halinde duran yüzlerce kaba Cumbrian kayrak parçasından oluşan bu manzara, uzanmış kanatlarıyla koruyucu bir sığınak haline getirilmiş bir kuş görünümüne sahip. Yaklaştığınızda, bu tüylerle kaplı gibi görünen tepenin ince bir kabuk olduğunu, ince beyaz sütunlardan oluşan bir ormanın üstüne yerleştirilmiş 62 ton kayrak olduğunu ve içinde mağaraya benzer bir alan yarattığını görüyorsunuz. Ayrıca pavyonun her yönden erişilebilir olması düşünülmüş. Çocukların çatının daha alçak noktalarında altından içeri geçebileceği alanlar tasarlanmış. Pavyonun dünyada görülen kayrak çatıların ağır varlığına sahip olan ve aynı zamanda bir esintiyle uçabilecek kadar hafif görünen, rüzgarla şişen bir kumaş parçası gibi duran dağınık bir kaya kümesini andırmasını amaçladığını da belirtiyor Ishigami.

©Norbert Tukaj

Çatının altında öngörülenden daha fazla sütun kullanılmış ve mobilyaların yerinden oynamasını önlemek için mühendisler tarafından yapılan rüzgâr analizini takiben bir dizi polikarbonat duvar kurulmuş. Ishigami, tasarımın yoğun bir şekilde tahrip olduğu ve duvarların örtü altındaki serbest dolaşım alanını daha kısıtlı bir çevreye dönüştürdüğü görüşünde. Projenin hedeflerinden biri her zaman iyi mimariyi teşvik etmek ve ilham vermek olmuş. Ishigami “Tasarımımı gökyüzündeki kara bir bulut olarak hayal ettim. İnsanların da buraya gelmelerini ve hayal etmelerini istiyorum.” diyerek 2019 Serpentine Pavyonu tasarımını tanımlıyor.

The post 2019 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©John Gollings

1990 yılında Fransız hükümetinin finansmanını karşılayacağını açıkladığı kültür merkezi için yapılan bir yarışma sonucu seçilen projeAvustralya’nın doğu kıyısı açıklarında halen Fransız toprağı olarak kabul edilen Yeni Kaledonya, Nouméa’da bulunuyor. 1989’da öldürülen Yeni Kaledonya siyasal liderinin onuruna inşa edilen Jean-Marie Tjibaou Kültür Merkezi, eski ve moderni bir arada bulundurarak Kanak kültürüne ev sahipliği yapıyor.

©Pierre Alain Panz

Projenin önemli adımlarından biri Kanak kültürünün anlaşılması olmuş. Kanak tarihine, çevresine ve inançlarına aşina olmak, bu bağlamda bir yapı tasarlamayı mümkün kılan en önemli etmenlerden biri. Yerel halkla yapılan çalışmalar, Marie-Claude Tjibaou (Jean-Marie Tjibaou’nun dul eşi) ve antropolog Alban Bensa bu öğrenme sürecinin önemli bir parçası olmuş. Ayrıca yerel yapıların geleneklerini ve uzmanlığını kullanmış. Kanak halkının doğa ile olan derin bağlarından ilham alan proje, iki ana amacı yerine getirmeye çalışmış: Kanak’ın mimari yapılardaki yeteneğini temsil etmek ve modern malzemelerin (cam, alüminyum, çelik ve modern ışık teknolojileri vb.), geleneksel ahşap ve taş ile birlikte kullanmak.

©Renzo Piano Building Workshop

Üç tarafı suyla çevrili Tina Yarımadası’ndaki Tjibaou Kültür Merkezi, “kulübeler”, küçük pavyonlar ve ağaçların yoğunlaştığı alanlardan oluşturulmuş. Yoğun bitki örtüsü, aralarında “köyler” bulunan patikalar ve yollar ile bölünerek planlanmış. Bu köyler bağlamları ile güçlü ilişkiler kuran yapı kümeleri oluşturacak şekilde, açık ortak alanları tanımlayan yarım daire biçiminde kurgulanmış.Kanak köylerinin geleneksel büyük “allée” planına benzer düzen ve yapılar arasındaki ilişki, Jean-Marie Tjibaou Kültür Merkezi’nin tasarımına yön veren referanslardan biri haline geliyor: yapı da kapalı ve açık alanlar arasında sürekli bir hareket akışı sağlayacak şekilde tasarlanmış.

©Flickr: tim-waters

Geleneksel mimariden esinlenilerek kültür merkezinde oluşturulmuş kulübemsi strüktürlerin her biri de bir patika ile birbirine bağlanmış. Yükseklikleri 20 ila 28 metre arasında değişen, üç farklı boydaki 10 adet kulübe, birbirlerinden farklı, çeşitli fonksiyonlara hizmet ediyor. Birinci grup sergi alanlarını, ikinci bir dizi kulübe ise ev araştırma alanlarını, konferans odasını ve kütüphaneyi içeriyor. Son seri kulübelerde müzik, dans, resim ve heykel atölyeleri bulunuyor.

Yeni Kaledonya’ki geleneksel yapıların işlevselliği ve yapısı, toplumsal ve mimari açıdan yeniden ele alınmış. Yapılar geleneksel Kanak yapılarına referans veren kavisli bir şekle sahip, ancak malzeme olarak geleneksel dokuma bitkisel liflerden ziyade, ahşap kaburga ve latalar kullanılmış. Kültür merkezinin cepheleri, içlerinde modern teknolojinin tüm faydalarının sağlandığı geleneksel cepheler. Proje için az bakım isteyen, termite dayanıklı iroko ağacı ahşabı seçilmiş.

Detay Kesit

Binalar mekanik iklimlendirme ihtiyacını ortadan kaldıran yüksek verimli pasif havalandırma sistemine sahip. Çift katmanlı dış cephesi sayesinde, ahşabın katmanları arasında hava serbestçe dolaşabiliyor. Dış cephenin açıklıklarının yönelimi, denizden gelen muson rüzgarlarını ve hakim rüzgarları kullanmak için tasarlanmış. Hava akışı, rüzgârın hafif olduğu zamanlarda taze havanın alınmasına izin vermesi için açılan ancak rüzgar hızı arttığında kapanan, ayarlanabilir örtücü yüzeyler tarafından düzenlenmiş. İlk tasarlandıktan sonra, bu çözüm bir rüzgar tünelindeki ölçekli modellerde de test edilmiş.

©John Gollings

Bu projenin Nouméa kentindeki ekonomik dönüştürücü etkisi, herhangi bir opera binasının veya müzenin vereceği etkiden daha az olmamış. Merkezin tamamlanmasından bu yana, Yeni Kaledonya kendisini uluslararası mimaride yer buldu; çünkü binanın ikonik kabuklarının zarif, geçici tasarımı adaya ve Piano’nun şirketine tanınırlık getirdi. Jürinin Piano’nun tasarımında neyi değerli gördüğünü ve uluslararası tanınan bir nesne haline geldiğini anlamak oldukça kolay. Geleneksel Kanak şeflerinin evlerini başlangıç noktası olarak hassas bir şekilde kullanan mimarlar, anıtsal, yuvarlak ve hava geçiren kabuklar dizisi oluşturmak için bu yapıların biçimlerini değiştirdi ve yapılandırdı. Pasifik kıyı şeridinde baskın bir varlık sergileyen yapılar, iç kısımlarında ve aralarında bulunan müze alanlarıyla, ziyaretçileri iç mekanı ve çevresindeki ada peyzajı arasında bir yolculuğa çıkarıyor.

The post Jean-Marie Tijbaou Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Simon Menges

David Chipperfield Architects’in Berlin ofisi tarafından tasarlanan James-Simon-Galerie son yüzyılda Berlin’in müzeler adasında yapılan ilk yeni bina. Friedrich August Stüler’in forum mimarisinin bir devamı olarak yerini alan James-Simon-Galerie müzeler adasına yeni giriş binası olarak hizmet ediyor. Aynı zamanda Kupfergraben Kanalı ve Neues Müzesi arasındaki bütünlüğü sağlıyor. Bina, Karl Friedrich Schinkel’in Neuer Packhof isimli idare binasının 1938 yılına kadar durduğu dar bir arazi şeridinde yer alıyor. Galeri, Bergama Müzesi ile yer üstünde fiziksel bir bağlantı kuruyor ve müzeyi bodrum katındaki arkeolojik gezinti alanıyla Neues Müzesi, Altes Müzesi ve Bode Müzesi ile birleştiriyor.

©Simon Menges

Neoklasik ve modern mimarinin melezi olarak oluşturulmuş görkemli tarzıyla James-Simon-Galerie, müze ziyaretçileri için hizmet alanları, geçici sergi alanı ve yaklaşık 300 kişilik bir oditoryuma sahip. Ayrıca müzenin ihtiyaç duyduğu tüm diğer ek tesisleri barındıran tasarım, taş kaidenin üzerinde ikonik bir sütun dizisi içeriyor ve klasik bir piano nobile* ifadesi yakalamayı amaçlıyor.

Piano nobile, genelde klasik rönesans mimarisinde kullanılmış olan, odalardan daha iyi bir görüşe sahip olmak, koku ve rutubetten uzaklaşmak amacıyla sokak seviyesinden yükseltilmiş ilk kat.

©Simon Menges

Galerinin cephesi boyunca yer alan ince sütunlar, Neues Museum’da sona eren Stüler’in kolonisini çağdaş bir biçimde devam ettirerek Neues Museum ve James-Simon-Galerie arasında sütunlu, yeni bir avlu oluşturuyor. Üç sahanlıklı geniş merdivenler ziyaretçileri müzeye davet eden önemli bir unsur. Merdivenlerle üst seviyeye gelen ziyaretçiler, fuayeye giriş yapıyor ve Pergamon Müzesi’nin sergi katına direkt olarak varabiliyorlar. Fuaye aynı zamanda kafeteryayı da içine alıyor ve Kupfergraben kanalı boyunca uzanan binanın büyük terasına açılıyor. Ana giriş fuayesinin altındaki asma kat, müze dükkanı, büyük bir vestiyer, tuvalet ve kilitli dolaplara ev sahipliği yaparken, geçici sergi alanları ve oditoryum bodrum katında bulunuyor. Galerinin temel işlevleri (oditoryum, vestiyer ve geçici sergi alanları) binanın alt seviyelerine itilerek, giriş seviyesinin çevreyle ilişki kurarak yayılması ve terasın halka açık hale gelmesi sağlanmış.

©David Chipperfield Architects

James-Simon-Galerie’nin mimari dili, müze adasının mevcut unsurlarını benimsemiş; temel olarak yapıların dış mimarisi, genel mimari topoğrafya, koloniler ve dış mekan merdivenleri. Ayrıca proje, müze adası oluşumunda yer alan diğer mimarlardan referanslar da içerir. Yapının doğal taş agregası ile yeniden yapılandırılmış taş malzeme seçimi, müzeler adasının zengin materyal paletinde yer alan kireçtaşı, kumtaşı, işlenmiş cepheleriyle iç içe geçen bir görünüm sergiler.

İç mekanlarda ise genelde pürüzsüz şekilde uygulanan in-situ (yerinde dökme) beton tercih edilmiş. Mermer bilet gişeleri, deri döşemeli banklar ve bakır kaplamalı tavanlar gibi parlak vurgular yine iç mekandaki diğer ayrıntılar. Fuayedeki zeminden tavana uzanan pencereler sayesinde gelen ışık, ziyaretçileri oyalanmaya teşvik ediyor -Chipperfield’e göre bu binanın “programsızlığının” önemli bir parçası.

©Simon Menges

Bodrum katında, üst katların gölge ve ışık oyunları, geçici serginin tünel gibi olan yapısı ve gri betonla kayboluyor. Oluşan bu loş ışık durumu, çoğu müzenin kalbi olarak kabul gören geçici sergiyi yeraltına almanın bir sonucu. Fakat bu yerleşimle proje içindeki kamusal alan, ışığın baskın olduğu bir alana yükseltiliyor. “Proje bu kadar büyük bir alanı esnek aktiviteler için ayırarak bizi müzenin ne olduğunu ve kimin için var olduğunu yeniden düşünmeye teşvik ediyor. Müzeler bir zamanlar dünyadan yalıtılmış kapalı kutulardı, ancak günümüz müzelerinin dinamik sosyal alanlar olması gerekiyor.” diye belirtiyor Chipperfield.

The post James-Simon-Galerie appeared first on Arkitektuel.