©Yerçekim Architectural Photography

bAKSM (Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi) SO? Mimarlık ve Fikriyat ekibi tarafından Beylikdüzü Belediyesi için tasarlanmış büyük bir renovasyon projesi. Proje kapsamında ekip, mevcut 20.000 metrekarelik bir kültür merkezini yeniden tasarlıyor. Özellikle cephe ve kültür merkezine ek hacimlerin tasarımını da içeren bAKSM projesi, tamamlandığı 2018 yılında Beylikdüzü’ne eski kültür merkezini modern bir halde geri kazandırıyor.

©Yerçekim Architectural Photography

Proje, binanın tüm iç ve dış cephesi yeniden tasarlanmasını gerektiren bir tasarım sürecine sahip. Bu nedenle yapının tümü hem yapısal hem de mimari bir renovasyondan geçirilmiş. Bu renovasyona ek olarak bAKSM projesinde SO? ekibi tarafından yeniden çözülmüş ve tasarlanmış kütüphane, çocuk kütüphanesi, çok amaçlı salon, oyun alanı, atölyeler, stüdyolar ve sinema salonları da bulunuyor. 317.000 nüfuslu bir ilçede bulunan kültür merkezinin, kent nüfusunu bünyesine çeken bu canlı mekanları ile Beylikdüzü’nde büyük bir kamusal alan olarak hizmet vermeye devam etmesi sağlanmış.

©Yerçekim Architectural Photography

Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi’nde mevcut mimari düzene ana müdahale, dikey bir bahçe görevi gören, ahşap uzantılı ve çelik strüktüre sahip bir merdiven eklenmesiyle gerçekleştirilmiş. Merdiven yapının dev atriyumunu (yaklaşık 2.000 metrekare) yeniden yapılandırıyor. Yapı için yeni kurgulanmış olan bu sirkülasyon elemanı, kullanıcı için güçlü bir giriş görüntüsü sağlarken; cam bir çatı ile örtülmüş atriyum etrafına dağılmış farklı mekanlar ve bahçeler arası iç sirkülasyon için de bir çeşit kısayol yaratıyor. bAKSM’nin yeni atriyumu, merdivenler ve yaya köprülerini barındıran farklı kotlara dağılmış bir bahçeler dizisi.

©Yerçekim Architectural Photography

Yapıda tüm iç cepheler ve tavanlar, kontrplak ve opak cam ile kaplanmış, bu sayede mimari dokuda güçlü bir devamlılık ve iç mekanda iyi bir akustik sağlanmış. Dış cephe, aktivite alanları için gerekli fiziksel gereklilikleri göz önünde bulundurularak yeniden tasarlanmış; çünkü mevcut cephe doğal havalandırma ve güneş ışığı için herhangi bir açıklık içermiyormuş. Dış cephede aynı zamanda çağdaş bir görüntü sağlamak amacıyla, mevcut cephe duvarları ince bir corten çelik (hava koşullarına yüksek mukavemeti olan “paslı” ya da “paslandırılmış” çelik de denebilir) tabakası ile kaplanmış. Yeni cephe ile kütüphane, çok amaçlı salon ve atölyeler dahil olmak üzere tüm ana aktivite mekanları doğal havalandırılabilir ve aydınlatılabilir hale getirilmiş.

©Yerçekim Architectural Photography

Tasarım, çeşitli kullanımlara imkan sağlayan programıyla nüfusun her bölümünü karşıladığından, tüm sirkülasyon alanları halkın toplanma yerleri olarak kabul edilmiş. Böylece kurgulanan yeni sirkülasyon insanların bina içinde, herhangi bir ticari faaliyete mecbur kalmadan, vakit geçirebilmelerini sağlıyor. Atriyum etrafına dağıtılmış oturma ve dinlenme alanları, binanın programının sağladığı canlı atmosferi beslemesi amacıyla tasarlanmış. Eskiden büyük bir boşluk iken, atriyum şimdi binanın çekirdeğinde cam çatıdan gelen gün ışığı ile aydınlatılan bir vaha gibi davranmaya başlıyor.

©Yerçekim Architectural Photography

Beylikdüzü Atatürk Kültür ve Sanat Merkezi projesi, yeni tasarımı ve kent halkına odaklanarak geliştirilen yeni program ağıyla İstanbul’un en kalabalık ilçelerinden birine gerçek anlamda bir kültür merkezi kazandırıyor. Bir renovasyon projesi olarak özgün yaklaşımlarla geliştirilen tasarım, küçük fakat köklü dokunuş ve fikirleriyle örnek bir yenileme sürecine sahip.

The post bAKSM / SO? mimarlık ve fikriyat appeared first on Arkitektuel.

©Hiroyuki Oki

FTP Üniversitesi Yönetim Binası (FPT University Administrative Building), Hanoi’deki üniversiteyi çevreye duyarlı ve dünya çapında rekabetçi bir okula dönüştürmek için daha büyük bir masterplanın ilk aşaması. FPT Üniversitesi, Bilgi-İşlem (IT) ile ilgili dersler sunduğundan, kampüs fiziksel ve sanal çevre arasında sağlıklı bir denge sağlamak için doğa ile kullanıcı ilişkisini gözeterek tasarlanıyor. Yapı, büyümekte olan üniversitenin ilk aşamasını oluşturduğu için de geleceğin değişen programatik gereksinimlerini karşılayabilecek veya bunlara uygun uyarlanabilecek şekilde tasarlanmış.

©Hiroyuki Oki

Üniversite, Vietnam’ın sık sık enerji sıkıntısı çeken bir bölgesinde yer almakta. Bu nedenle, bir ızgara üzerine yerleştirilmiş gömme pencereli cephelere sahip, kampüse açılan bir kapı görevi gören yapı, aktif sistemlere minimum bağımlı olacak şekilde tasarlanmış. FTP Üniversitesi Yönetim Binas için pasif tasarım ilkeleri benimsenmiş. Böylece yapının işleyen bir üniversite içinde elektrik kesintisi sırasında, üretilen yedek güç ile işlevini sürdürmesi hedeflenmiş. Buna ek olarak, yapının dar dikdörtgen plan şeması sayesinde de binaya bolca doğal ışık sağlanmış ve yapının yapay aydınlatma ihtiyacını azaltılmış.

©Hiroyuki Oki

VTN (Vo Trong Nghia) ekibinin Hanoi’deki üniversite kampüsü için ilk yapısı, dama tahtasını andıran bir cepheye sahip. Gömme boşluklar içinde ağaçlar içeren bu cephe tasarımı, üniversiteye özgün bir görünüm kazandırırken yapının doğrudan ısı kazanımını da azaltıyor. Pencere açıklıklarındaki ağaçlar yeşil, boşluklu birer perde gibi çalışarak yapıya ulaşan ısının azalmasına katkı sağlıyor. Ana kütlenin hakim rüzgar yönüne göre yönlendirilmesiyle de pasif iklimlendirme olanağı arttırılmış. Ağaçların projenin ana ögelerinden biri haline gelmesi ve arazinin bitişiğindeki göl, bu sıcak iklimde yapının minimum seviyede ısınmasına katkı sağlıyor.

©Hiroyuki Oki

Binanın cephesi, sürdürülebilir bir tasarım süreci hedefiyle, basit modüllerin üst üste binmesi fikri ile tasarlanmış. Cepheyi oluşturan her bir ağaçlı birim, birbirinin üstüne boşluklar yaratacak şekilde yerleştirilerek cephenin dama tahtasını andıran görünümü yakalanmış. Bu modüller ve yapının strüktürü, uygun fiyatlı beton konstrüksiyondan yapılmış. Standartlaştırılmış modüller, yapının daha hızlı ve daha yüksek kalitede üretilebilmesini sağlıyor.

Vietnam şehirlerinde görülen artan kentleşme ve yoğunlaşma, kentsel bitki örtüsü ve bir zamanlar kentsel nüfusun çevre ile arasındaki güçlü bağ için bir tehlike. Ülkedeki bu durum nedeniyle, FTP Üniversitesi Yönetim Binası tasarımı, öğrencilerin yeşille birlikte olmaları ve evden uzakta olsalar bile doğa ile bağlantılarını sürdürmelerini sağlamayı hedefliyor.

©Hiroyuki Oki

Böyle bir tasarım yaklaşımıyla VTN ekibi, her birimdeki ve dış mekandaki ağaçlar sayesinde yapıda doğa ile kesintisiz bir bağlantı sunmakta. Cephedeki yeşil odaklı tasarıma ek olarak yapı, yeşil açık alanlara sahip. Öğrencilerin bu alanları özgürce kullanabiliyor. Ayrıca yine öğrenciler ve personel için halka açık kademeli bir bahçe oluşturmak üzere binanın tepesine yeşil bir çatı düşünülmüş. Böylece yapının kütüphane ve sosyal hacimlerini barındıran zemin katı ve çatı bahçesi kamusal alanlar; bu iki kat arasındaki kalan ofis ve sınıfları barındıran katları ise okula özel alanları oluşturuyor.

©Haong Le

VTN ekibi, sürdürülebilir pasif olarak tasarlanmış bir binanın faydalarına sürekli referans vererek ve bu faydaları yapılarıyla deneyimleme imkanı sunarak çevre bilincinin artırılmasına yardımcı olacak bir tasarıma imza atıyor. Kampüsün ilk aşama yapılarından ilkini oluşturan FTP Teknoloji Binası olarak da anılan FTP Üniversitesi Yönetim Binası, bulunduğu yerin koşullarını irdeleyerek oraya özgü bir yapı ortaya koyan ve bunu estetik açıdan da özgün bir tasarımla harmanlayan bir yapı.

The post FTP Üniversitesi Yönetim Binası / VTN appeared first on Arkitektuel.

©Cemal Emden

İstanbul’un Pendik ilçesindeki Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü, Sabiha Gökçen Havalimanı’nın yakınında bulunan eski bir endüstriyel kimyasal fabrika arazisini bir teknoloji kampüsüne dönüştürüyor. Proje, arazi çevresindeki doğal topoğrafyadan hareketle çevresindeki organize olmamış kentsel dokuya net bir kontrast yaratma arzusundan yola çıkan bir tasarım anlayışına sahip. Bu bağlamda kampüs yapının hacimlerini örten birkaç yapay tepenin üzerine hafifçe yerleşen ve çalışma mekanlarını barındıran ‘kristal’ bir ana hacimle tasarlanmış.

©Cemal Emden

Birçok işlevi bünyesinde barındıran kampüs, eski arazisinde, yaklaşık olarak 142.000 metrekarelik bir alana yayılıyor. Yapının programı ise üç ana bölüme ayrılmış: 53.500 m² açık ofis, 16.000 m²  konferans salonu, eğitim alanları ve kafeteryalar; 72.500 m² ise otopark alanı, veri merkezi, spor merkezi, ortak alanlar, arşivler ve servis alanları. Bütün bu kompleks 4000’den fazla çalışan için esnek ve etkileşimi cesaretlendiren bir çalışma alanı oluşturmayı hedef ediniyor. Bu bakış açısıyla Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü bünyesinde iş ve sosyal anlamda birçok işlevi harmanlayarak çalışanları teşvik eden bir kampüs yapısı yaratıyor.

©Cemal Emden

Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü’nün ana hacmi kampüs içinde bölümlendirilmiş. Bu ‘kristal’ hacmin farklı bölümleri farklı yapay tepeler üzerine oturtulmuş ve her bölüm birbirine asma köprüler ve giydirme cam duvarlar ile birbirine bağlanmış. Sonucunda 30 metreden fazla olan açıklıklarla bölünmüş tek bir kütle yaratılmış. İki adet oditoryum (600 ve 200 koltuklu), eğitsel toplantı alanları, kafeteryalar, oturma salonları, veri merkezi gibi işlevleri barındıran ana hacim böylece alanın farklı noktalarında asma köprüler ve tepelerle çevrili avlu benzeri açık alanlar yaratıyor. Bu yapıyı elde edebilmek için yapının ana strüktürü ofis katlarında betonarme plak döşeme; alt katlarda ise açıkta bırakılmış çerçeve strüktür olarak kurgulanmış. Yapının dış çeperini kaplayan ofis mekanları ise 4,5 ila 11 metre arası değişen uzunluklarda konsol çalıştırılmış.

©Cemal Emden

Yapının ofis hacimlerinden en geniş konsol çıkılmış alanlar, yapının betonarme strüktürüne ek olarak  çatıya yerleştirilmiş büyük kompozit kirişlerle desteklenmiş. Bu kısımların ek bir strüktür ile desteklenme sebebi dört katlı ofis bloğunun, zemindeki yapay tepelerden birinde bulunan oditoryuma geniş açıklıklı hacmi sağlamak için ana strüktürle kısmi olarak desteklenmesi. Yapı böylece hem büyük açıklıkları hem de dayanıklı bir taşıyıcı sistemi sağlıyor.

Kampüsün çalışma alanları için en önemli kriterler esneklik, gün ışığının en verimli düzeye çıkarılması ve şeffaflık. Bunları sağlayan bir kurgu olarak; yapıda ofis alanlarına erişim, kullanıcıların dolaştığı ve aynı zamanda vakit geçirip sosyalleşebilecekleri bir dizi açık avlu ile düzenlenmiş. Açık avluların etrafı da köprülere yerleştirilmiş, bu nedenle yapıya ilginç manzaralar veren, dinlenme mekanları ile kurgulanmış. Şeffaflık ise çalışma alanlarını şehirle bütünleştirmek; kullanıcıların etkileşime girmelerini sağlamak ve yıl boyunca yapı içinde farklı deneyimler yaratmak için benimsenmiş.

©Cemal Emden

Yapıya kullanıcı yaklaşımı ise yapay tepeler arasında dalgalanan bir yol aracılığıyla sağlanıyor. Dış mekandaki bu kıvrımlarla ilerleyen sirkülasyon şeması, iç mekanda da devam ettiriliyor. Yapının içerisi de aynı yolculuk deneyimine izin verecek şekilde tasarlanmış. Topoğrafya üstündeki ana hacmin bölümlendirilmesi bu sirkülasyon şemasına olanak sağlayacak bir kurguyla düzenlenmiş. Yapı zemin kotunda yapay topoğrafya arasında avlularla duraklar yarattığı serbest sirkülasyon şemasını, ana cam kütlenin iç mekanında bölümler arası köprüler ve avluya bakan sosyal hacimlerle yaratıyor.

©Cemal Emden

Yapı, aydınlatma ile entegre dinamik güneş kırma özelliğine sahip tek ve çift cidarlı cephe sistemlerinden, iç mekanlara yüzde yüz temiz hava sağlayan özel ısıtma ve soğutma sistemlerine kadar, genel anlamda sürdürülebilirlik prensiplerini tasarımın bir parçası haline getirmiş. Cepheler, kampüs yoğun trafiğe sahip karayolları ile çevrelenmiş olduğu için, yüksek seviyede ısı ve ses yalıtımı sağlayacak şekilde düşünülmüş. Son olarak avlularda bulunan havuzlar da, yapının vistalarını geliştirirken, sıcak mevsimlerde ısı kazanımını azaltmak; dış mekanda ve cam cephelerde soğutma etkisini arttırmak için kampüse entegre edilmiş. Proje aynı zamanda yağmur suyunu toplayıp peyzaj sulaması için kullanıyor.

©Cemal Emden

Eski kimyasal fabrika arazisinde toprağı kirlilik açısından detaylıca kontrol edilen ve kalıntıları geri dönüşüme gönderen süreçlerle ilerleyen kampüs tasarımı, bu bağlamda yalnızca sürdürülebilir bir yapı olmaktan öte çevre dostu bir tasarım sürecine de sahip. Aynı zamanda Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü, Türkiye’deki en büyük yeşil çatı sistemi uygulamalarından birini barındırıyor. Çevre dostu yaklaşımlarla şekillenen tasarım anlayışı ve tasarımın kendisiyle bütünleşen sürdürülebilir yapı sistemleri ile kampüs, LEED Gold sertifikasına layık görülmüş.

The post Garanti BBVA Teknoloji Kampüsü appeared first on Arkitektuel.

©Edmund Sumner

Thames nehrinin kıyısında altı cepheli dört apartmandan oluşan NEO Bankside projesi, Londra tabanlı kurucuları arasında Richard Rogers’ın da bulunduğu Rogers Stirk Harbour + Partners ekibi tarafından tasarlandı. Yüksekliği 12 ile 24 kat arasında değişen dört yapıda 217 konut ve bir de 6 katlı ofis yapısı barındıran kompleks dünyanın en çok ziyaret edilen müzelerinden biri olan Tate Modern Müzesi’nin yanında bulunuyor. Proje, 16. ve 17. yüzyıllarda eğlence mekanları için önemli bir merkez olan ve son zamanlarda Tate, Globe Theatre ve Millennium Köprüsü gibi projelerle bir değişim ve yenilenme gören çok eski bir bölgede, Londra kent dokusunu irdeleyen ve iyileştiren bir tasarım olma hedefinde.

©Edmund Sumner

Projede temel amaç, canlı karma kullanımlı bir gelişim içerisinde yüksek kaliteli konut elemanları sağlayacak modern bir kent simgesi şeması tasarlamak olmuş. Ayrıca tasarımın, bağlamı ve özellikle de yakın komşuları; Tate Modern ve önerilen uzantı ile olumlu bir ilişki kurmasını gerekli kılmış. Arazi, iyi tanımlanmamış sokak kenarlarına sahip olan tutarsız kentsel doku ile tanımlanmaktaymış. Bu yüzden tasarım, Southwark, Thames Nehri ve Tate Modern arasındaki bağlantıları önemli ölçüde geliştirme fırsatı sunmakta. Tasarımcı ekibin verdiği yanıt, çevredeki binaların çeşitli ölçeklerini birbirine bağlamakta ve arazi ile çevresindeki sokaklar arasını daha iyi tanımlamak için sokak kenarlarını güçlendirirken, kent dokusunu irdelemekte.

©Gillespies

Southwark Caddesi’ne bakan NEO Bankside binalarının konfigürasyonu, bölge için yeni bir “işaret” olasılığı yaratıyor ve kentlinin Tate Modern‘e ana yaklaşımı ve arazi üzerinde kuzey/güney geçirgenliği için bir fırsat yaratmış oluyor. Binaların kütlesini Southwark Sokağı’ndan ve aynı zamanda huzurevlerinden uzaklaştırmak, çevresindeki farklılıklar arasında arabuluculuk yapmasına yardımcı oluyor -beş ayrı bina, komşu mülklere uyan bir yüksekliğe çıkmakta. Bu gelişimin dokusu, ticari kullanımların daha da canlandırıyor ve arazi üzerinden geçirgenliği ve kamusal bağlantıyı teşvik ediyor. Ayrıca öneri zemin katlarında Bankside’a yeni alanlar tanımlıyor, eklemeler yapıyor ve aynı zamanda çevresindeki huzurevlerine yumuşak, peyzajlı bir alan sağlıyor.

©Studio Reed

Tasarım, altı ila yirmi dört kat arasında değişen beş ayrı binada toplam 217 konut birimi sunuyor. Toplam 28.600 metrekarelik konut alanına sahip NEO Bankside, stüdyolardan başlayıp dört yatak odalı konutlara doğru büyüyen konut seçenekleriyle geniş bir spektruma sahip konut birimleriyle kurgulanmış. Çatı katlarda ise, eğimli çatı düzlemi sayesinde iki kat yüksekliğinde yaşam alanlarına sahip, projede bağımsız pavyon strüktürler olarak ifade edilen daha büyük dubleks birimler düşünülmüş.

Projenin ticari birimleri ise toplam 1.044 metrekare alana sahip. Bu ticari birimler, NEO Bankside’ın zemin seviyesinde kurgulanmış. Planın odak noktasında, projenin en yüksek binasında, ise zemin katında tüm bloklar için ortak bir servis hacmi bulunuyor. Aynı zamadan her binanın kuzeyindeki ve güneyindeki kış bahçeleri, binaların Holland ve Sumner Sokakları ile olan ilişkisini pekiştiren bir “gemi burnu” yaratıyor.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, altıgen plan formu ve ortogonal, çelik strüktürel ızgarayla kurgulanmış. Bu kurgu, iç yerleşimin planlanmasında esneklik sağlıyor. Richard Rogers’ın Rezno Piano ile gerçekleştirdiği ikonik tasarımı Centre Pompidou’yu andıran yaklaşımıyla NEO Bankside, çelik strüktüre ek olarak, dış diagrid kuşaklama kullanıyor. Bu kuşaklama, döşeme plakalarını rijit tutmak ve yanal rüzgar hareketine karşı koymak için kullanılmış. Bu düzenleme, tıpkı Centre Pompidou gibi, iç perde duvarlara ve çekirdeklere olan ihtiyacı ortadan kaldırmış ve bu nedenle iç planlama ve servis hizmetlerinin esnekliğinin artmasını sağlamış.

©Gillespies

NEO Banskide, yerel mimari bağlamın eklemlenmesi ve renklendirilmesi için yaratıcı bir çağdaş bir mimari dilin elde edilmesini amaçlamakta. Araziyi çevreleyen alan, bina ölçeğinin ve tarzının çeşitliliği ile karakterize edilmiş. Bu çeşitlilik, Southwark Street ve Tate Modern‘deki viktoryen binaların sıcak tuğla tonlarından, Bankside 123’ün çelik ve camından, NEO Bankside’da kullanılan malzemelere kadar uzanmakta. Bu malzemeler ayrıca bölgenin, ağırlıklı olarak endüstriyel faaliyetlerden kültürel, ofis, konut ve ticari kullanım yönünde değişen tarihi kullanımını yansıtmaktadır.

©Edmund Sumner

NEO Bankside, ifadeli ve derinlikli bir cepheye sahip. Dış kuşaklama cephelenin önünde duruyor ve görsel bir derinlik kazandırıyor. Yapının estetik algısı ise cam cephenin içinde ve arkasında bulunan ahşap elemanların kullanılmasıyla yumuşatılmış. Aynı zamanda dairelerin içindeki ve dışındaki manzaraları yönlendiren ve konutlara mahremiyet sağlayan bu ahşap panjurlar daireler için bir çeşit güneş kontrolü ve güneş ısısı kazanımı sağlayan elemanlar. Cephedeki şeffaf panjurlu ve masif panellerin organizasyonu, dairelerin iç organizasyonunu yansıtmakta. Binaların formu ve strüktürü bu kaplama tipleri için kontrol çerçevesini oluşturmuş ve birlikte cepheye güçlü bir görsel kimlik kazandırmışlar.

©Edmund Sumner

Rogers Stirk Harbour + Partners ekibinin tasarımı NEO Bankside, oldukça önemli tarihi bir değişim ve yenilenme bölgesinde modern mimarinin Renzo Piano ve Richard Rogers öncerliğinde dünyaya tanıttığı yeni estetiğin izlerini, Londra kent dokusu içinde inceleyen bir tasarım. Modern bir kent simgesi şeması tasarlayan proje kente, tarihine ve bulunduğu bağlama referanslarıyla güçlü bir tasarım ortaya koyuyor.

The post NEO Bankside appeared first on Arkitektuel.

©Egemen Karakaya

Yalın Mimarlık, köyde büyüyen işverenleri için az malzeme çeşidi kullanarak yalın bir ev tasarlamış. Adını çevresindeki kayalıklarda gezinen hayvanlardan alan Keçi Evi, denize 5 km mesafede bulunan 20 hanelik bir köyde yer alıyor. Bu konum için ekip eğimli bir form önermiş ki böylece daha uzun olan pencereler yeşil Ege manzarasına boylu boyunca açılabilmiş.

©Egemen Karakaya

Evin planı merkezdeki çatısız, avlu benzeri bir mekanla iki bölüme ayrılıyor. Merkezin bir tarafı geniş bir salon, mutfak ve yemek alanı barındırıyor. Diğer taraf ise evin arka kısmından geçen bir koridorla yatak odası ve banyo bulunduran kısma bağlanıyor. Dışarıda ise tüm evin üstü beton çatının saçağıyleörtülü. Böylece tüm evin önünde zaman geçirilebilecek gölge bir alan yaratıyor. Evin arka kısmı ise daha korunaklı, çakıl döşeli bir alanda garaj ile köy yolunu birbirine bağlıyor. Tamamı beton olan evin etkisi, ahşap kepenklerle yumuşatılmış. Bu kepenkleri ise inşaat sürecinde kalıp olarak kullanılan ahşapların ileri dönüştürülmesiyle elde edilmiş.

©Egemen Karakaya

*Proje sürecine dair daha detaylı bilgi için mimar tarafından sağlanan metin:  ‘Keçi evi’ Orta Ege’nin denize 5 km mesafede tarım, seracılık ve arıcılık yapan 20 haneli ufak bir köyünde yer alıyor. Evin sahibesi, çocukluğunu geçirdiği köylerde, kayalıklarda sürekli gördüğü keçileri ve coğrafyanın peyzajını hiç unutmamış. Uzun süre sonra hayali olan bu köye ufak bir ev yapma fikriyle mimarlık ofisimize geldi. Talebi mümkün olduğunca az malzeme ile sakin bir yapı yapmamızdı. Şehir hayatından ve kalabalığından sıkılmış işverenimizin ilk aşamada bir kaçış için, sonrasında hayatının kalanını geçirmek istediği bir evdi düşlediği.

©Egemen Karakaya

Tasarımımız ilk gördüğümüzde biraz talihsizce kotlanmış, setlenmiş arazinin nasıl kullanılabileceğine odaklanıyor. İlk temel fikrimiz, arazinin üst setine kendisi bir seyir terası gibi oturan son derece basit bir dikdörtgenler prizması. Kuzeye bakan bir giriş avlusu ve güneye doğru yükselerek açılan bir yaşam cephesi var bu evin.

Yapının kesitte kuzeye doğru 210 cm kadar düşen yüksekliğini, güney cephesinde 420’ye çıkarıyoruz. Böylece daha dolu ve alçak bir kuzey cephesinden, daha açık ve yüksek bir güney cephesine geçen 25 x 8 m ebatlarında basit bir 3 boyutlu örgütlenme elde edebiliyoruz.

©Egemen Karakaya

Büyük ölçüde kaba yapıda ahşap kalıp brüt beton olarak biten yapının dış kepenklerinde beton için kullanılan ahşaplar dönüştürüldü. İç mekanlarda beyaz sıva boya ve zeminlerde beyaz tonlarda döküm terrazo kullanıldı. Harici mobilyalardan kurtulmak için dolaplar ve mobilyaların önemli bir bölümü eve bağlı olarak tasarlandı. Kullanılmadığı zamanlarda kapatılan kepenklerle tamamen kapalı bir kutuya dönüşen ev, yumuşak beton dokusu ve mütevazi yüksekliği ile uçsuz bucaksız, tepeler, seralar ve tarım alanları ile sarılmış Ege peyzajına açılan bir pencere olarak inşa edildi.

©Egemen Karakaya

Yalın Mimarlık ekibinin tasarımı Keçi Evi, bulunduğu alanın karakteristik özelliklerini kullanan ve alanın getirdiği avantajları kullanan bir mimari ortaya koyuyor. Tamamı eşsiz yeşil Ege manzarasına bakan eğimli beton çatılı ev, seçilen malzemelerle de iç mekanda sade bir havaya sahip.

The post Keçi Evi appeared first on Arkitektuel.

©Laurian Ghinitoiu

OMA bünyesinde bir masterplan ve yapı tasarımcısı olan Reinier de Graaf tarafından tasarlanan Norra Tornen (veya Kuzey Kuleleri) projesi, eski kent mimarı Aleksander Wolodarski’nin başlattığı, fakat daha sonra iptal edilen bir projenin kalıntılarını miras alarak türetilmiş. 2013’de başlayan, günümüzde kaullanıcıların oturmaya başladığı fakat hala devam eden yapı, iki kuleden oluşuyor. Bir “crescendo” (şiddeti gittikçe artan) kompozisyonu yaratan konut kuleleri, farklı seviyelerde geniş açık alanlara yönelen dairelerle dinamik bir mimari form ortaya koyuyor.

©Laurian Ghinitoiu

Norra Tornen projesi kurgusal anlamda güçlü bir temele sahip. Yapıda, bir tür ‘Freudçu uçuşu’ (bireyin ilk korkularının üstesinden gelmesi için kaçınılmaz olanı tutkulu bir şekilde benimsemesi) ile öngörülen bir bina kabuğu kurgulanmak istenmiş. Yapının farklı hacim/boşluk şeklindeki dikey bölümlendirmesi, yine hacim/boşluk şeklinde ilerleyen bir yatay bölümlendirme ile tamamlanmış. Bu harekete göre yapı, çıkıntılı oturma odaları ve girintili dış mekan alanları şeklinde bir kurguya sahip. Yapının renkli agrega çakıl taşlarından oluşan bir beton katmanı ile kaplanmış. Yine çizgi çizgi boşluklarla oluturulan bu kaplama, Norra Tornen’de brütalist bir mimari karakter benimsendiğini gösteriyor.

©Laurian Ghinitoiu

Yapının boşluklu beton yüzeyi, prefabrik beton paneller kullanılarak oluşturulmuş. Bu sayede soğuk geçen Stockholm günlerinde, normal şartlarda 5 °C sınırının altında gerçekleştirilemeyecek olan beton dökümüne gerek duyulmayan bir inşaat süreci yürütülebilmiş. Prefabrikasyon paneller aynı zamanda inşaat maliyetlerini de önemli ölçüde düşürmüştür. Maliyet azlığı, yılın ilk yarısında nadir gün ışığı alan bir ülkede değerli bir varlık olan benzersiz plan düzenlerinde, yapının çoklu yönelimlerine ve ekstra metrekare pencerelere sahip daireler yaratabilme isteğine olanak sağlıyor. Böylece aslında çoğunluğu İkinci Dünya Savaşı’ndan önce inşa edilmiş bir konut stoğuna sahip Stockholm’de, Norra Tornen, açık alanın tadını çıkarma imkânı ile yapı ve kullanıcı yoğunluğunu bir araya getirebilecek yeni bir yaşam tarzı sunuyor.

©Laurian Ghinitoiu

Yapının tamamlanan ilk kulesi Innovationen Tower, 44 m2’lik tek yatak odalı dairelerden en üst katında 271 m2’likçatı dairesine kadar değişen 182 birimden oluşuyor. Bu kulenin çoğunluğu ise 80 ila 120 metrekarelik iki veya üç yatak odalı dairelerden oluşmakta. İlk kule, bundan sonra tamamlanacak olan kuleden kısa olmasına rağmen Stockholm’deki en uzun konut bloğu.

Norra Tornen’in ilk kulesinin konut birimleri, bir sinema odası, partiler ve kutlamalar için bir yemek odası, bir misafirhane, bir spor salonu ve zemin kattaki ticari alanlar tamamlanmış. Bu yaklaşım ve program ağı, kulelerden ikincisi olan Helix Tower’da 138 ünite ve yine ek olarak bunlara hizmet eden tesislerle kurgulanmış.

©Ossip van Duivenbode

125 metre ve 110 metre yükseklikleriyle Stockholm şehir merkezinde bulunan en yüksek konut programlı binaları barındıran Norra Tornen, Yapının kuleleri, Stockholm’ün kuzeyinde yeni bir bölge olan Hagastaden’de kente açılan bir kapı gibi duruyor -ilk kule kabuğunun manipülasyonu, tasarım sürecinin başında oluşturulmak istenen anıtsal mimari etkiyi radikal bir biçimde değiştirmiş olsa bile. Norra Tornen’in bu genel kurgusu, ev hayatının artikülasyonuna yeni bir yorum getiriyor. Tasarım süreci başlarında daha formalist bir yaklaşımla tasarlanmış bu strüktür daha enformel olan, klasik apartman dairelerini barındıran bir yapı haline geldi. Oma ekibi konut mimarisi için farklı yaklaşımları harmanlayan özgün bir örnek çıkarıyor bu şekilde Norra Tornen yapısı ile.

©Laurian Ghinitoiu

Stockholm’de yeni bir bölgeye modernist bir konut mimarisi yaklaşımı geliştiren, iki farklı kuleden oluşan kurgusu ve brütalist yaklaşımıyla Norra Tornen, OMA’nın dikkat çeken projelerinden bir tanesi. Yapının ilk kulesinin inşası tamamen bitmiş durumda; ikini kule ise bu yıl içinde tamamlanacak. Fakat Norra Tornen, kullanıma açık ve bünyesindeki farklı konutlar büyük ölçüde dolmuş.

The post Norra Tornen appeared first on Arkitektuel.

©Benoit Perrin

1793 yılında Fransız Devrimi ile beraber müzeye dönüştürülmeden önce saray olarak kullanılan Louvre’un tarihi, 13. yüzyıla dayanıyor. Müzeye çevrildikten sonra günümüze kadar M.Ö. 7. milenyumdan M.S. 1850’li yıllara uzanan sanat eserlerine ev sahipliği yapan, dünyanın en önemli müzelerinden bir tanesi haline gelmiştir. Louvre için binanın tarihi boyunca birden çok kez yenilemelere gidilmiş. Yapı son olarak 1932’de, I.M. Pei’nin 1983 yılında başlayacak olan müdahalesinden önceki son halini almıştır.

©Koji Horiuch

Louvre için I.M. Pei tarafından yapılan yenilemenin hikayesi ise 1981 yılına dayanıyor. 1981’de  Fransa’da dönemin yeni seçilmiş sosyalist başkanı Francios Mitterrand, kültür kurumlarının renovasyonu için ülke çapında bir talimat vermiş ve bunun için ayrılan bütçeyi 2 katına çıkarmış. Bu gelişme, ülkedeki birçok müze ile birlikte, Louvre’un renovasyonu ve yeniden düzenlenmesine de imkan sağlamış -Mittrend’ın ilk olarak Louvre’a odaklanmış. Renovasyon ve müzenin yeniden düzenlemesini içeren Louvre’un gündemdeki son yenilemesi için başkan Mitterrand, 1983 yılında Avrupa’yı ve Amerika’yı dolaştıktan sonra, Çinli-Amerikalı mimar I.M. Pei’yi görevlendirilmesine karar verir ve Paris’in sembollerinden biri haline gelecek olan yapının tasarım süreci böylece başlamış olur.

©Koji Horiuch

Louvre için gerekenler ise oldukça fazlaymış. Dünyanın en iyi sanat koleksiyonuna sahip bir yer olarak Louvre, renovasyon istenen zamanlarda oldukça bakımsızdır. Müze içindeki galeri mekanları ise birbirinden kopuk ve bu nedenle Louvre, ziyaretçilerin labirent gibi algıladığı kordiorlarda kaybolduğu bir müze. Müzede galeriler, iç mekanın büyük bölümünü oluşturuyordu ve küratörlere sanat eserlerini depolamak ve bakımını yapmak için hiçbir alan kalmıyordu. Bunların arasında dönemin Fransa Maliye Bakanı Richelieu Wing’in ofisleri için ayrılan kısımlar vardı. Bu ofisler, müzenin bir kısmını halka kapatıyordu ve ihtiyaç halinde dahi kullanılamıyordu. I.M. Pei bütün bu sorunlara çözüm olacak bir tasarım geliştirmeliydi.

Yeni Müze Hacimleri / ©Pei Cobb Freed & Partners

I.M. Pei’nin 1989’da tamamlanan Louvre’un son renovasyonu, Cour Napoleon (Louvre’un ana avlusuna verilen isim) kısmının yeniden tasarlanmasını içerir. Pei bütün bu gereklilikleri sağlayacak bir çözüm olarak çakılla kaplı geniş avluya müze için yeni bir altyapı barındıran yeni bir giriş düşündü.

Yeni giriş, koleksiyonlara ulaşım hacimlerini ve müzenin kamusal mekanlarını barındırıyor. I.M. Pei bu şekilde ziyaretçi yoğunluğunu hafifletmeyi amaçlamıştı. Bu yeni giriş mekanı müzeye, müzenin merkezinde galerilerden ayrı ve kullanışlı bir lobi mekanı sağlaması için düşünülmüştü. Aynı zamanda müzenin ziyaretçilerine Louvre’daki müze deneyimleri süresince bir odak noktası yaratmış oldu.

©Flickr: petunia2323

Galerilerin, depoların ve koruma laboratuvarlarının bulunduğu ve aynı zamanda müzenin kanatları arasında bağlantı sağlayan yeni bir yeraltı sistemi olan giriş için Pei, avlunun ortasında şeffaf bir heykeli bir etki hayal etti. Pei’nin Louvre’a eklediği hacmi aşağıdaki bölümleri aydınlatan, büyük çelik ve cam bir piramit olarak tasarlandı. Yüksekliği 20.6 metre olan cam piramit, 603 eşkenar dörtgen ve 70 üçgen şeklinde pencereden oluşuyor. Bu ana piramidin etrafı da Cour Napoleon isimli avlu kısmının aşağısındaki mekanlara ışık sağlayan 3 küçük üçgen tavan penceresi ile çevrelendi. Pei’ye göre bu radikal tasarıma sahip cam piramit müzeye, tarihsel ve biçimsel önemi olan sembolik bir mekan sağlıyor. Le Grand Louvre bünyesindeki eklemeler ve yer değişimleri ile, müze koleksiyonunun genişlemesine ve daha fazla işin sergilenmesini sağladı.

©Elizabeth Westendorf

“Şekil olarak, Louvre’un mimarisiyle en uyumlu olan bu…Aynı zamanda en yüksek strüktürel kararlılığa sahip şekillerden biri, bu sayede geçirgenliği sağlamış oluyor. Cam ve çelik kullanımı, geçmişin mimari geleneklerinin kırılışının bir işareti. Bizim zamanımızın eseri.” diyor I.M. Pei tasarımı için. Cour Napoleon’un merkezindeki anıtsal görünümlü cam piramit Louvre’un tasarımına ve ölçeğine saygın duyan ve katkıda bulunan merkezi bir odak noktası sağlıyor.

©Koji Horiuch

Louvre’un büyük cam piramidi, ünlü Giza Piramitleri ile aynı oranlar içerisinde tasarlanmış. I.M. Pei tasarımıyla müzenin tarihi dokusuna gölge düşürmekten ziyade Fransız Rönesans mimari stili ile modern strüktürü karşıtlık yaratmak amacı ile bir araya getirmiş. Piramidin eğimli cam duvarları müzenin mansard çatısına (diğer ismi Fransız çatısı, iki farklı eğimle uygulanmış çatılar) ve Louvre’un cephesinin opak, ağır karakterine abartılmış saydamlığıyla saygı duruşunda bulunuyor.

Pei’nin tasarımı Le Grand Louvre, tahmin edilebileceği gibi bir kısım Parisliler tarafından tam anlamıyla kabul görmüyor. Sonuçta Louvre müzesi, Paris insanının hatta dünya tarihinin ve kültürünün derin izlerini barındırmakta. Eleştirilerin çoğu müzeye yapılan eklentilerle ilgili olmaktan daha çok, tasarımın dili ili alakalı oluyor.

1985 Connaissance des Art’tan Louvre Üzerine Bir Yazı

Çoğu kimse sürecin başlangıcında Pei’nin Louvre’un yanında oldukça modern kalan tasarımının Louvre’un Rönesans dönemini yansıtan klasik mimarisini bozacağını ve bu modern eklentilerin yapının yanında uzaylı yapımı gibi gözükeceğini düşünüyordu. Tasarıma uluslararası tepki oldukça yerici olmuş. Piramit mimari bir şaka, göz zevkini bozan bir parça, “Paris’in Mısır ölüm sembolünün tarihi fazlaca geçmiş saldırısı” ve “Mitterand tarafından empoze edilmiş megolamanca bir akılsızlık örneği” olarak anılmış. Pei de tasarımıyla beraber 10 yıl süren projenin sürecinde dalga geçilen bir mimar oldu.

©Flickr: petunia2323

Neyse ki, yıllar geçtikten sonra da olsa Pei’nin Le Grand Louvre tasarımı Paris’in kültürü içerisinde yerini buldu. Eyfel kulesinin Parisliler için bir ikon haline gelmesine fazlasıyla benzeyen bir durum. Pei’nin tasarımı Louvre müzesinin ve Paris’in görselinin ayrılamaz bir parçası haline geldi. Le Grand Louvre, şimdilerde Eyfel Kulesi ile bile yarışan bir Paris sembolü.

Kaynaklar

1. Eduardo Souza. “AD Classics: Le Grand Louvre / I.M. Pei” 18 Kasım 2010. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/88705/ad-classics-le-grande-louvre-i-m-pei/>
2. “Louvre Müzesi Paris Hakkında Bilgi ve Eserler” 22 Mart 2015. istanbulsanatevi. <https://www.istanbulsanatevi.com/dunya-muzeleri/louvre-muzesi/>
3. Elizabeth Evitts Dickinson. “Louvre Pyramid: The Folly that Became a Triumph” 19 Nisan 2017. Architect Magazine. <https://www.architectmagazine.com/awards/aia-honor-awards/louvre-pyramid-the-folly-that-became-a-triumph_o>
4. “IM Pei: celebrated architect behind Louvre pyramid dead at 102” 16 Mayıs 2019. The Guardian. <https://www.theguardian.com/artanddesign/2019/may/16/im-pei-architect-dead-at-102>

The post Le Grand Louvre appeared first on Arkitektuel.