©Flickr: Gunnar Klack

Alvar Aalto, MIT’de (Massachussets Institute of Technology) profesörlük yaptığı 1946 yılında okulun yatakhane binası Baker House Öğrenci Yurdu’nu tasarladı. Yurt binasına, 1950 yılında bir uçak kazası sonucu hayatını kaybeden Everett Moore Baker’ın adı verildi. Günümüzde hala MIT’li öğrencilerin kaldığı Baker House, okulun en ikonik yapılarından bir tanesi. 

©Fiveprime

Binanın kıvrımlı formu, bir yılanı andırıyor. Aalto, Charles Nehri’nin kuzeyinde yer alan binanın her bir odasında kalan öğrencilerin odalarından nehri görebilmelerini istemiş. Yapının formu bu ilke üzerinden şekillenmiş. Aalto, binanın kuzey cephesinde hiçbir oda bulunmasını istememiş. Bu nedenle tüm odalar tek bir koridor etrafında, doğu-batı doğrultusunda yerleştirilmiş. Bazı odalar kuzeye doğru genişleyerek çift kişilik veya üç kişilik öğrenci odalarını oluşturmuş.

©Flickr: Mandy Thomas

Yapının kuzey cephesine odalar yerleştirmek yerine, Aalto, bu cepheye tek koridoru birbirine bağlayan tek kollu bir merdiven istemi tasarlamış. Bu merdiven binanın cephesinde bir çıkıntı oluşturarak yapıya orijinal bir kimlik kazandırıyor.

Baker House’ın kıvrımlı formu, içerisindeki odaların şekillerini de etkilemiş. Yurtta her katta değişiklik gösteren toplam 22 farklı oda tipi bulunuyor. Bu 22 oda tipi, genel olarak benzer tasarım prensiplerine sahip olsa da her birinin iç mekan oryantasyonu birbirinden farklı. Bu nedenle odaların içine, odaya özel mobilyalar tasarlanmış.

©Wikimedia Commons

Amerika Birleşik Devletleri’ndeki çoğu üniversite yapısında olduğu gibi, Baker House’ın cephesinde de kırmızı tuğla kullanılmış. Öğrenci yurdundaki kırmızı tercihi ve yapının kıvrımlı formu, daha dikdörtgensel ve kireç taşı ile kaplanmış ortak oda ile bir tezat oluşturuyor. Yapıya bağlı olan ortak oda, Baker House ile karşılaştırıldığında çok daha sakin, durağan bir mekan olarak tanımlanabilir.

©ArchDaily

Binanın cephesinde kullanılan kırmızı tuğla, iç mekanda da tercih edilmiş. Taşıyıcı kolonlar alt katlarda alçı ile kaplıyken, ikinci kattan sonra alçı yerini ahşap kaplamaya bırakıyor. Baker House inşa edildiği 1948 yılından günümüze kadar pek çok kere restore edilmiş. Binanın tüm pencereleri değiştirilmiş, bina engelli dostu hale getirilmiş ve yurdun tüm mekanik kısımları yenilenmiş. Yurt MIT’in bünyesindeki bir başka yurt olan MIT Simmons Hall gibi hala hizmet vermekte.

The post MIT Baker House Öğrenci Yurdu appeared first on Arkitektuel.

Wolfsburg Kültür Merkezi, Finlandiyalı mimar Alvar Aalto’nun Almanya’da tasarladığı en önemli yapı olarak kabul edilir. Yapımı 1959-1962 yılları arasında tamamlanan kültür merkezi, Berlin’in batısında bulunan bir sanayi şehri olan Wolfsburg’da yaşayan insanların monoton endüstriyel hayatlarından bir kaçış noktası. Yapı, Porschestrasse caddesinde, Wolfsburg Belediye Binası’nın karşısında bulunuyor. Merkez toplam dört bölümden oluşuyor; kütüphane, yetişkin eğitimi için ayrılmış küçük bir okul, hobi ve eğlence bölümü ve kulüp etkinlikleri ve topluma hizmet etkinliklerinin yapıldığı bir bölüm.

©wikiarquitectura.com

Alvar Aalto, Wolfsburg Kültür Merkezi’ni mimari olarak en başarılı olduğu dönemde tasarlamış. Proje, merkezi bir meydanın etrafına yerleştirilen farklı işlevlerdeki mekanların bir araya gelmesi ile oluşturulmuş. Kütüphane girişi ve çocuk kütüphanesi zemin katta bulunurken; birinci kat bir oditoryum, atölye alanları, kulüp odaları ve avluyu barındırıyor.

©wikiarquitectura.com

Kültür merkezinin en önemli mimari özelliklerinden bir tanesi binanın özgün şekli ve cephe tasarımı. Yapının ana kısmını oluşturan hacmin tasarımı oldukça geometrik referanslara dayalı şekilde tasarlanmış. Yapının genel formu, altıgen şeklindeki hacimlerin sıkıştırılarak iç içe geçirilmesi sonucu oluşmuş gibi duruyor. Cephede ise birinci kattan itibaren mavi Carrara mermeri kullanılmış. Zemin katın dış cephesinde mermer dokusu devam etmiyor. Zemin kat, yapı boyunca binanın merkezine doğru içeri çekilmiş. Bu sayede kültür merkezinin girişinde yapı ziyaretçileri kucaklıyor ve mimari olarak sıcak ve korunaklı bir atmosfer oluşturuluyor. Ayrıca, her ne kadar proje yüksek bir bina olmasa da, cephede kullanılan dikey elemanlar Wolfsburg Kültür Merkezi’ne yükseklik hissi katıyor.

© Samuel Ludwig

Alvar Aalto’yu diğer mimarlardan farklı kılan en önemli özelliklerinden bir tanesi eşsiz detaycılığı. Aalto, tasarımın bütünselliğine inanan bir mimar, bu nedenle hiçbir eserinde yalnızca dış görünüşü önemsememiş, tasarladığı binaları bir bütün olarak ele almıştır. Aalto’nun bu mimari prensibini Stephanuskirche, Heilig Geist Kilisesi ve Muuratsalo Deneysel Evi projelerinde de görmek mümkün. Bunun bir sonucu olarak Aalto, Wolfsburg Kültürel Merkezi’nin iç mimarisinde en ince detaya kadar çalışmıştır.

© Samuel Ludwig

Yapının iç mimarisi ışığın binaya girişine göre şekilleniyor. Aalto, içeri güneş ışığı alan farklı boyutlarda geometrik tavan pencereleri tasarlamış ve bu açıklıkları kütüphane, atölye alanları gibi farklı ışık ihtiyacı olan alanların işlevlerine göre şematik olarak tasarıma yaymıştır. Ayrıca Aalto, kültür merkezinde kullandığı aydınlatma elemanlarını ve mobilyaları da kendisi tasarlamıştır.

© Samuel Ludwig

Her ne kadar Wolfsburg Kültür Merkezi Alvar Aalto’nun diğer mimari tasarımlarını andıran özelliklere sahip olsa da, yapı pek çok açıdan Aalto’nun diğer işlerinden ayrılmaktadır.

The post Wolfsburg Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.

Stephanuskirche, Alvar Aalto’nun 1968 yılında Almanya’nın Wolfsburg şehrinde tasarladığı bir Hristiyan Lüteriyen kilisesi. Aalto’nun diğer eserleri olan Heilig Geist Kilisesi ve Wolfsburg Kültürel Merkezi ile aynı şehirde bulunan Stephanuskirche, uluslararası modernism akımının Almanya’daki en önemli temsilcilerinden biri olarak gösterilebilir.

Alvar Aalto, Stephanuskirche’yi tasarlarken 1930’lu yıllarda yaygın olarak kullanılan fonksiyonelizm akımına geri dönüş yapmıştır. Modern bir dini yapı olarak sınıflandırılan Stephanuskirche, Wolfsburg’un kentsel yaşamının ortasında bulunmaktadır. Kilise’nin yanında bir alışveriş merkezi bulunmaktadır. Aalto, Stephanuskirche’nin bu alışveriş merkezine bakan cephesini tamamen Carrara mermeri ile kaplamıştır ve bu cephede hiçbir açıklık bulunmamaktadır. Bu nedenle Stephanuskirche’nin, komşusu olan alışveriş merkezinin varlığına karşı çıktığı söylenebilir.

© Samuel Ludwig

Yapının doğu tarafında kireç ile boyanmış kolonlar üzerinde duran bir çan kulesi bulunmaktadır. Orijinal tasarımında on iki kolon üzerine yerleşen bu kulenin inşaası sırasında üç kolon çıkarılarak yapı dokuz kolon ile desteklenmektedir. Kilisenin arka tarafı, üzerinde bulunduğu eğime doğru asimetrik olarak yerleştirilen farklı boyutlardaki küplerden oluşmaktadır. Bu küpler ofis alanları, bir kütüphane, mutfak, kulüp odası ve ortak kullanım için tasarlanmış odaları bulundurmaktadır.

© Samuel Ludwig

Stephanuskirche’nin iç mimarisi sadeliği ile dikkat çekmekte. Yapının duvarları beyaza boyanmış. Toplam 250 ahşap sandalyeye sahip olan kilise toplam 600 kişilik. Kilisenin yüksek tavanı, ahşap ses yansıtıcı elemanlar ile kaplanmış. Kilisenin mihrabı, yapının cephesinde de kullanılan  Carrara mermerinden yapılmış.

The post Stephanuskirche appeared first on Arkitektuel.

Heilig Geist Kilisesi (Heilig Geist Kirche), dünyaca ünlü Finlandiyalı mimar Alvar Aalto’nun Almanya’da inşa ettiği 6 yapıdan bir tanesi. Almanya’nın Wolfsburg şehrinde bulunan Lüteriyan kilisesi, şehrin en önemli dini yapılarından bir tanesidir. Alvar Aalto’dan, Heilig Geist Kilisesi’ni tasarlaması 5 Kasım 1958’de istenmiştir ve kilisenin inşaatı dört yıl sonra, 1962 yılında tamamlanmıştır.

© Samuel Ludwig

Alvar Aalto, dünya çapında tasarladığı yapılara verdiği komple değer ile tanınmaktadır. Aalto’nun yapılarında hiçbir mimari unsur birbirinden ayrı öneme sahip değildir, mimar yapıya bir bütün olarak bakar ve iç mimariden cephe tasarımına kadar yapıyı oluşturan tüm etmenlere aynı önemi gösterir. Bu bağlamda, Heilig Geist Kilisesi de içten dışa eşsiz bir önem gösterilerek tasarlanmıştır.

© Samuel Ludwig

Heilig Geist Kilisesi, bir kilise, çocuk bakım merkezi, papazın yaşadığı evi ve bir toplumsal merkezi bulunduran modern bir kompleks. Kilise, kompleksin merkezinde bulunuyor. Kilisenim beyaz renkli tuğlalardan oluşan yığma cephesi, Aalto’nun başka bir kilise projesi olan Stephanus Kilisesi ile benzerlik gösteriyor. Kilisenin kuzeybatı cephesini geniş bir pencere kaplıyor. Yapının diğer cephelerinde ise daha küçük ve düzensiz olarak yerleştirilmiş pencereler bulunmakta.

© Samuel Ludwig

Kilisenin çatısı, kilise mihrabı yönünde yükselen bakır plakalar ile kapatılmış. Bakır plaklar buradan yere doğru kıvrılıyor ve bu sayede Heilig Geist Kilisesi özgün bir tavır kazanıyor. 32 metre yüksekliğindeki beyaz çan kulesi, bu kıvrımlı çatının aksi yönünde, kuzeybatı kısmında bulunuyor.

Kilisenin içindeki yapı elemanları, beyaz duvarlara kontrast yaratan ahşap paneller ile kaplanmış. Kilisenin içindeki duvarlar hem düz hem de kıvrımlı yapıya sahip. Kilisenin içinde, 100 tanesi sonradan eklenebilecek şekilde tasarlanmış 400 oturma alanı bulunmakta.

The post Heilig Geist Kilisesi appeared first on Arkitektuel.

©Nico Saieh

Muuratsalo Deneysel Evi, Alvar Aalto’nun eşinin ölümünden sonra Finlandiya’nın Muuratsalo adası kıyısında 1949’da başladığı tasarım. Ev, Finlandaya’da Muuratsalo adası kıyısında bulunuyor. Adının ‘deneysel ev’ olmasının sebebi evin  tasarımı sırasında maddesellik, mimari yapım ve felsefelerinin çalışıldığı bir süreç haline gelmiş olması.

©Nico Saieh

Maddeselcilik mimaride, yapıyı oluşturan sistemlerde farklı materyaller ve maddelerin kullanılması. Konsepti değişik materyaller ve maddelerin oluşturduğu kompozisyon.

Yapının en temel yaklaşımı mekanın içerisine doğru odaklanan avlu şeması şeklinde oluşturulmuş olması ve bunu yaparken kullanıcıyı yakındaki Paijanne Gölü’ne çeşitli manzaralara yönlendirmesi.

©Nico Saieh

Muuratsalo Deneysel Evi’nin avlusundaki duvarlar incelendiğinde bu duvarların 50 farklı tuğladan oluşturulmuş olduğunu gözlemlemek mümkün. Bu farklı tuğlalar farklı örüntülerde bir araya gelmesiyle avlunun evin doğasını yansıtması amaçlanmış. Tuğlaların farklı düzenlenmesi aynı zamanda Alvar Aalto’nun bu farklılıkların estetiğini test etmesi için bir araç. Bu farklı düzenlerin sert iklime nasıl tepki verdiğini de gözlemleme şansı tanıyor bir yandan.

©Nico Saieh

Aalto’nun genel mimari anlayışının bir özelliği olarak, yapının çevresi de mimariyi deneyimlerken önemli bir rol oynuyor. Evin etrafındaki yosunla kaplanmış olan kayalar ve taşlar, yaban mersini dolu çalılar yapının beyaz ve tuğla duvarlarıyla bir kontrast oluşturuyor.

Ev genel olarak, badanalı duvarlarıyla tepenin peyzajından yükselen antik bir harabe hissi yaratıyor. Asmaların evin yüzeyleri boyunca ilerlemesi de bu tarihi etkiye katkı sağlıyor. Muuratsalo Deneysel Evi, çevresiyle kontrast oluşturmanın dışında aynı zamanda onun bir bütünü haline gelmiş.

©Addison Godel

Temel sistemleri, düzensiz tuğla inşası, güneşin pasif ısınma kaynağı olarak kullanımı gibi konsetplerin test edildiği bir yapı Muuratsalo Deneysel Evi. Buna ek olarak Alvar Aalto, evi maddeselliği keşfedeceği bir alan olarak kullanmaktan çekinmemiş, evi bir yaşam alanı olarak çok az kullanması nedeniyle.

©Nico Saieh

Evde bir tavanarası katı var ve burda bir resim atölyesi bulunuyor. Bu mekanın dilini güçlendirmek için kendi dilinde oldukça büyük bir yere sahip olan ahşap taşıyıcı sistemi kullanmış Alvar Aalto.

The post Muuratsalo Deneysel Evi appeared first on Arkitektuel.