Colonia Güell, Katalan mimari Antoni Gaudi’nin Sagrada Familia gibi tamamlayamadığı bir başka eseri. Colonia Güell aslında Barselona’nın 20 kilometre dışında bulunan eski bir işçi kasabası. Yıllarca bir banliyö yerleşkesinden öteye gidemeyen kasaba, 20. yüzyılın başlarında büyük bir hızla gelişiyor. Bu gelişmenin bir sonucu olarak dönemin kraliyet ailesi üyesi Eusebi Güell, Antoni Gaudi’yi bu büyüyen kasabaya bir kilise inşa etmesi için görevlendiriyor.

© Samuel Ludwig

Colonia Güell’in tasarımına 1898 yılında başlanıyor. Yaşanan ekonomik sıkıntılar sonucunda kilisenin yapımına ayrılan para bitiyor ve 1915 yılında inşaat duruyor. Kilisenin yalnızca kript (crypt) adı verilen mahzen mezar kısmı tamamlanabiliyor. Buna rağmen Gaudi’nin bu eseri UNESCO tarafından Dünya Miras Listesi’ne alınıyor.

Kesit

Her ne kadar tamamlanamamış olsa da Colonia Güell’in Gaudi için değeri çok büyük. Çünkü Gaudi, 1898 yılında başladığı bu projede, daha sonra Sagrada Familia’da kullanacağı pek çok tekniği ve arkitektonik detayı denemiş.

Yapının mimari dilini domine eden tuğla ve mozaik, alışılmış tekniklerin dışında kullanılmış. Gaudi’nin kilise için öngördüğü form da geleneksel kilise mimarisinin çok uzağında. Malzemeler arasındaki geçişler, iç ve dış mekânsal özellikler en ince detayına kadar titizlikle işlenmiş. Mekanın içine giren ışık miktarı da Gaudi’nin göz önünde bulundurduğu bir başka etken.

© Samuel Ludwig

Yapıya uzaktan yaklaşıldığında tek bir düz yüzey göze çarpıyor: kriptin çatısı. Kriptin çatısının üzerine inşa edilmesi planlanan kilisenin kat planı çizilmiş. Çatının düz bir yüzey olması, altında sakladığı hacmin akışkan ve kıvrımlı özelliğini göz önüne çıkarıyor. Kriptin içerisindeki mekânsal hareketlilik ile Colonia Güell’in bulunduğu bölgenin topoğrafik özellikleri uyum içinde. Bu nedenle Colonia Güell, doğa ile oldukça çarpıcı bir ilişki içerisinde.

Plan

Kilise, 2002 yılında İspanyol mimar Antonio González Moreno tarafından restore edilmiş. Kilisenin restorasyonu birçok kişi tarafından sertçe eleştirilmiş ve Moreno Gaudi’nin işlerini anlamamakla suçlanmış.

Antoni Gaudi’nin Barselona’daki diğer eserleri Park Güell, La Sagrada Familia ve Casa Mila‘yı buradan okumanızı öneririz.

The post Colonia Güell appeared first on Arkitektuel.

Paris sokaklarının en karakteristik özelliklerinden biri olan Paris Metro Girişleri, 19. yüzyılın sonlarında ortaya çıkan Art Nouveau akımının en önemli temsilcilerinden biri. Fransız mimar Hector Guimard tarafından Paris’in 141 farklı noktası için tasarlanan metro girişleri şehrin en önemli mimari eserleri arasında gösteriliyor.

Guimard’ın tasarımları, Fransa’nın 1800’lü yılların sonunda yaşadığı Belle Époque devrinin bir parçası. Güzel Çağ olarak da adlandırılan Belle Époque, 1871 yılında Fransa-Prusya Savaşı’nın bitişinden 1914’te I. Dünya Savaşı’nın başlangıcına kadar süren bolluk ve refah dönemi olarak tanımlanabilir. Bu bağlamda bu devir, Osmanlı Devleti’nin Lale Devri ile benzerlik göstermektedir ve Fransa’daki pek çok sanatçı eserlerini özgürce üretebilmişlerdir.

Palais Royal istasyonu – 1903

Paris şehir yapısı 1850 yılından itibaren köklü değişiklikler yaşasa da, şehirde bir metro inşaatına başlanması 20. yüzyılın başına kadar ertelendi. 1900’de gerçekleşen Exposition Universelle fuarında şehrin modern bir metro hattına ihtiyaç duyduğuna kanaat getirildi. Dönemin mimarlar topluluğu Société Centrale des Architectes, inşa edilecek metronun girişlerinin tasarlanması için bir yarışma düzenledi. Yarışmayı Duray, Lamaresquier, and Paumier isimli bir mimarlık firması kazansa da, dönemin belediye yetkilisi Adrien Benard bu kararı yok saydı ve metro girişlerini tasarlaması için yarışmaya dahi katılmamış olan Hector Guimard’ı görevlendirdi.

Günümüzde yıkılmış olan Bastille istasyonu

Hector Guimard’ın kendine özel bir tarzı vardı. Özellikle Fransız mimar Eugene Viollet-le-duc’un strüktürel rasyonelliğinden, Gotik mimariden ve Arts and Crafts hareketinden oldukça etkilenen Guimard, Art Nouveau’yu esinlendiği bu mimar ve akımlardan parçalar ekleyerek yeniden yorumladı. Art Nouveau rasyonalizmi adını verdiği bu tarzı ile dönemindeki diğer mimarların arasından sıyrıldı ve Adrien Bernard’ın onayını aldı.

Yarışmanın kazananı olan mimarların önerdiği gibi yığma yapılar yerine Guimard dökme çelik ve camdan oluşan girişler tasarladı. Guimard’ın bu kararının beraberinde getirdiği pek çok kolaylık vardı: demir girişlerin taş yapılara göre çok daha az yer kaplaması, daha kolay inşa edilebilir olması ve demirin çok daha ucuz ve kolay taşınabilir bir malzeme olması.

Anvers

Tüm bu sebeplere ek olarak, demir Art Noueveau’nun kıvrımlı ve dinamik yapısını aktarabilmek için taşa göre çok daha uygun bir malzeme olarak görüldü. Guimard, belli modüler strüktürel elemanlar çerçevesinde değişen beş farklı giriş modeli tasarladı. Bu birimlerin bazıları çok basit bir tabela gibiyken bazıları bir pavyon niteliğindedir. Guimard’ın seçtiği yeşil rengi ve her bir girişte yazan Métropolitain yazısı ve fontu her bir girişte ortak olarak kullanılmış.

Etienne Marcel girişi

Her ne kadar Paris Metro Girişleri günümüzde Paris’in en önemli simgelerinden biri olarak gösterilse de, ilk inşa edildiği yıllarda Guimard’ın işleri oldukça ağır eleştirildi. Girişlerin Fransız olmadığı ve yeşil tercihi ile Alman kültürünü temsil ettiği söylendi.

Porte Dauphine girişi

Orijinal olarak 141 tane yapılan Paris Metro Girişleri’nden günümüze yalnızca 86 tanesi kalabildi. Kalan istasyonlar pek çok sanatçıyı etkileyerek Metro stili adı verilen tarzın öncüsü oldu ve çok kısa bir süre popüler olan Art Nouveau’nun en önemli örneklerinden biri haline geldi. Montreal, Şikago, Lizbon, Moskova gibi dünya şehirlerinde Guimard’ın tarzını örnek alan metro girişleri bulunmaktadır.

The post Paris Metro Girişleri appeared first on Arkitektuel.

Dünyaca ünlü Katalan mimar Antoni Gaudi tarafından tasarlanan Casa Milà, Barselona’nın en ikonik yapılarından bir tanesi. Milà Evi anlamına gelen Casa Milà, Roser Segimon ve Pere Milà’nın kullanımı için 1912 yılında tasarlandı. La Pedreda olarak da bilinen yapı, Art Nouveau’nun İspanyol yorumu olan Modernista akımının Barselona’daki en önemli temsilcilerinden olarak kabul edilmektedir.

© Samuel Ludwig

Casa Milà organik bir yapı. Bina adeta yerden oyularak yükseltilmiş gibi duruyor ve mimari eserlerin verdiği yapay görüntüden uzaklaşmaya çalışıyor. Yapısal olarak bu organikliği sağlayabilmek için bina ikiye bölünmüş: strüktür ve kabuk. Yapının cephesindeki taş duvarların hiçbir yük taşıyıcı özelliği bulunmuyor. Yapının eğimli şekli ile aynı izde devam eden çelik kirişler cephenin yükünü kolonlara aktarıyor.

© Samuel Ludwig

Gaudi tarafından alınan bu strüktürel kararlar yapının şeklinin daha serbest oluşabilmesi ve dalgalı cephenin sürekliliği sağlanmış. Cephedeki organik ve kıvrımlı form, binanın çatısında da devam ediyor. Yapının çatısını taşıyan, parabolik tuğlalar ile oluşturulmuş farklı yüksekliklerdeki kemerler çatının üstünde kıvrımlı bir topoğrafya oluşturuyor.

Yapı, dokuz bölümden oluşuyor: bodrum, zemin kat, asma kat, ana kat, üst katlar ve çatı katı. Binaya giriş asma kattan sağlanıyor, zemin kat ise garaj olarak tasarlanmış. Ana kat olarak tasarlanmış kat Milà ailesinin kullanımı için tasarlanmış. Ana katın üstünde bulunan diğer dört kat ise kiracıların kullanımına ayrılmış. Binanın içinde iki tane avlu bulunuyor. Bu nedenle Casa Milà plan düzleminde ‘8’e benzer bir şekil alıyor.

Aksonometrik kesit / © greatbuildings.com

Casa Milà’nın cephesi üç bölümde incelenebilir; tüm zemin katı çevreleyen sokak cephesi, ana ve üst katları kapsayan ana cephe ve çatı katını ve taşıyıcı elemanları bulunduran çatı strüktürü. Yapının en önemli mimari unsurlarından bir tanesi olan ana cephe oldukça organik ve akışkan bir forma sahip. Kireçtaşı bloklar kullanılarak yapılmış bu organik cephenin üstünde insan benzeri sürrealist heykeller bulunuyor. Bu heykellerin varlığı cephenin dinamik karakterini güçlendiriyor.

© Gideon Jones

Casa Milà, Katalan ve İspanyol mimarisinde çok büyük öneme sahip. Her ne kadar hakkında çeşitli olumsuz eleştiriler yapılan bir bina olsa da, Casa Milà ve Antoni Gaudi’nin Modernista akımına ve genel olarak modernist mimariye kattıkları yadırganamaz. Gaudi’nin doğadaki organik formlar ve modellerden temellenen mimari dili, yıllarca süregelen dikdörtgensel mimarinin sınırlarını ortadan kaldırmıştır. Dünya üzerinde pek çok mimar Gaudi’nin Casa Milà’da kullandığı biyomimikri yönteminden esinlenmiştir.

The post Casa Milà appeared first on Arkitektuel.

Osmanlı padişahı II. Abdülhamit’in terzisi ve modacı Jean Botter’in oturması için Raimondo D’Aronco tarafından tasarlanan Botter Apartmanı, Beyoğlu’nun en önemli mimari yapılarından. Dünyada 19. Yüzyılın sonlarına doğru filizlenen Art Nouveau akımının Türkiye’deki en belirgin temsilcilerinden biri olan Botter Apartmanı, günümüzde kullanılmıyor olsa da çok büyük bir mimari öneme sahip. Botter Apartmanı İstanbul’daki ilk Art Nouveau tarzındaki bina olarak bilinmektedir.

© listelist.com

19. yüzyılın sonlarında İstanbul’a göç etmiş Hollandalı bir terzi olan Jean Botter’in atölyesini ve evini içinde bulunduran apartman toplam 7 kattan oluşuyor. Dökme demir strüktür kullanılarak inşa edilen binanın dış cephesinde taş kaplama kullanılmış. Cephede kullanılan her bir taş yapının mimari D’Aronco tarafından ayrı ayrı çizilmiş. Apartmanın inşa edilmesi için İsveç Konsolosluğu’nun yanında seçilen arsa oldukça dar ve uzun. Yapının mimarisi de arsanın bu özelliğine göre şekilleniyor. Dar arsaya sığabilmek adına yapı bitişik nizam olarak inşa edilmiştir.

© Oğuz Topoğlu

Botter Apartmanı İstiklal Caddesi üzerinde olduğu için oldukça işlek bir zemin kotuna sahip. Bu nedenle apartmanın zemin katı ayrı bir önem kazanıyor. Cadde üzerinde bulunan, apartman girişinin sağa çekilmesi ile oluşan yüksek tavanlı, asma katlı mağaza, Botter Modaevi’nin prestij mekanı olarak ön plana çıkıyor. Yukarı katlarda ise 6 kişilik Botter ailesinin hayatlarını geçirdikleri evleri bulunmaktadır.

© Oğuz Topoğlu

Botter Apartmanı, mimarı Raimondo D’Aronco’nun Avusturyada Filizlenen Viyana Sesesyonu’ndan ne kadar etkilendiğinin de bir göstergesi.  Birinci kattaki kavisli küçük balkon, üst katlardaki diğer balkoncuklar, terasın tüm demir korkulukları ve yüzeyi dolduran yoğun bitkisel bezemeler Sesesyon’un, Viyana dışındaki en önemli örnekleri arasında. 1960 yılında bir banka şubesine dönüşen Botter Apartmanı’nın alt katının merdivenleri, bu değişim yüzünden yıkılıyor. Günümüzde kullanılmayan Botter Apartmanı boş bir şekilde restore edilmeyi bekliyor.

The post Botter Apartmanı appeared first on Arkitektuel.