Wikimedia Commons

Looshaus ya da diğer adıyla Goldman & Salatsch Binası, Adolf Loos’un Viyana’da tasarladığı en önemli yapılardan bir tanesi. Otto Wagner ile birlikte Modern Viyana’nın önde gelen kurucularından olan Loos, orta çağdan beri hakim olan mimari anlayışı reddederek şehrin en önemli meydanlarından Michaelerplatz’a yeni, alışılmışın dışında ve modern bir bina tasarlamış. Dönemin ünlü tekstil markası Goldman & Salatsch’ın ana mağazası olmak üzere inşa edilen Looshaus, Adolf Loos’un mimari manifestosunun en somut örneklerinden. 

Wikimedia Commons

Loos, meşhur denemesi Süsleme ve Suç (Ornament and Crime)’da da belirttiği gibi mimaride süslemeyi reddeden ve fonksiyonelliği ön plana çıkaran bir mimar. Looshaus, bu teorik düşüncelerin gerçeğe dönüşmüş hali. Yapı, komşusu olduğu Hofburg Sarayı’ndan ve St. Michael Katolik Kilisesi’nden çok farklı bir karaktere sahip. Loos’un tasarladığı süsten uzak, yalın ve simetrik cephe, inşa edildiği dönemde Viyana Sesesyonu’nun sahip olduğu tarihselci anlayışa oldukça uzak bir tasarım. Tarihe ve kolektif kültüre oldukça bağlı olan Viyana halkının bu radikal tasarımı kabul etmesi de kolay olmamış. Loos, projesinin gerekli onayları alabilmesi için cepheye çiçek saksıları eklemek zorunda kalmış. 

Yapının sade cephesindeki en dikkat çekici detay mavi-yeşil renkteki Toskan kolonlar. Ortasına doğru kalınlaşıp yerle temas ettiği noktada incelen kolonların taşıyıcı özelliği bulunmuyor. Tamamen sembolik olarak tasarıma eklenen bu kolonlar St. Michael Kilisesi’nin portikosuna referans vermekte. Cepheden binanın farklı işlevleri de okunabiliyor: mermer kaplı ilk iki kat ve düz alçı ile kaplanmış üst katlar. 

Viyana’nın modern dönemini temsil eden iki mimar Otto Wagner ve Adolf Loos’un Viyana halkı ve sanat dünyası tarafından aynı oranda kabul gördüğünü söylemek mümkün değil. Wagner’in 1906 yılında tamamladığı Avusturya Posta Tasarruf Bankası olan (Postal Savings Bank) attığı modern ve yenilikçi adımlara rağmen genel bir kabul ve takdir görürken 1909-1910 yıllarında Looshaus büyük bir tepki ile karşılaşıyor. Bina, geleneksel pencere süslemelerine sahip olmadığı için halk arasında ‘kaşları olmayan ev’ olarak adlandırılmış. 

Goldman & Salatsch için tasarlanan Looshaus’un ilk iki katında 20. yüzyıl Viyana burjuvazisinin sıkça uğradığı moda mağazası bulunuyordu. Binanın Herengasse caddesi üzerindeki ikinci bir giriş ile erişilen üst katlarında daireler bulunurken çatı katında ise yine Goldman & Salatsch işçilerinin çalışma makanları yer alıyordu. Bina günümüzde bir Avusturya bankası olan Raiffeisenbank tarafından kullanılıyor. 

Looshaus’un oldukça sade dış cephesi, pek çok kottan oluşan hareketli ve etkileyici bir iç mekan organizasyonunu içerisinde barındırıyor. Loos’un Raumplan adını verdiği mekansal plan anlayışının temellerinin görülebildiği iç mekan organizasyonu tamamen farklı işlevlere sahip mekanların birbirini takip etmesi üzerine kurgulanmış. Hemen girişin karşısında bulunan görkemli merdiven kullanıcıları yukarı kata çıkarıyor. Bir üst kat, mekansal olarak duvar veya kolonlar ile değil ancak kat yükseklikleri ile birbirinden ayrılmış durumda. Loos, mağazaya gelen müşterilerin mağaza içindeki hareketlerine göre mekanların yüksekliklerine karar vermiş. Ahşap ağırlıklı iç dekorasyon mağazanın lüks çizgisine katkıda bulunurken aydınlatma elemanları ve mobilyalar da yine Loos tarafından özenle tasarlanmış. 

The post Looshaus appeared first on Arkitektuel.

©The Plan Magazine

marte.marte architects ekibi, 2017 yazında dört yeni sergi salonu, iki fuaye, bir teslimat alanı ve bir seminar alanını içinde barındıran Messe Sergi Salonu’nu (Messe Exhibiton Hall) tasarladı. Proje Avusturya, Dornbirn’de şehrin sergi merkezi bölümü için başlatılan büyük projenin bir parçası. İki mimar kardeş tarafından yürütülen marte.marte architects’in yeni sergi salonu, çarpıcı renk ve form kompozisyonlarıyla dikkat çeken bir proje.

©Faruk Pinjo

1970’lerin ortalarında Dornbirn’de fuar alanı inşası için çalışmalara başlanmış. Bu büyük çaplı gelişim projesi sonucu oluşan ticari fuarı alanı, adım adım yenileniyor günümüzde. Birçok mimarlık ofisinin alanda çalışması sonucu toplam 14 sergi salonu kazandırılmış alana. Komplekse son ekleme de 2014 yılında sergi slaonu için açılan yarışmayı kazanan marte.marte architects’in tasarımı. Yeni eklenecek olan alan 9 numaralı sergi salonundan 12 numaralı sergi salonuna kadar olan alanı kapsıyormuş. Ekibe göre Messe Sergi Salonu, ‘güç ve baskı’ teması etrafında şekillenen bir kurguya sahip.

©Faruk Pinjo

Kendine özgü eliptik girişlere sahip olan Messe Sergi Salonu, temelde farklı sergi mekanlarını, fuayeleri ve teslimat alanını tek bir oluşumda birleştirme fikriyle ortaya çıkmış. Bu düşünce sonucu ekip yaklaşık 170 metre uzunluğunda, 70 metre genişliğinde ve 16.5 metre yüksekliğinde monolitik bir kütle yaratmış. Sergi salonu oldukça belirgin, kıpkırmızı, eliptik oyuklara sahip ‘siyah bir kutu’. Proje, alanda varola yapı yığılımına, düzenleyici bir prensip getiriyor ve alana yepyeni bir enerji sağlıyor. Bununla birlikte güç ve baskı etrafında dönen kurgusu, sembolik kütlesi ve gözeçarpan oyuklarıyla yarışmadaki öneriler arasında fark yaratmış.

©Faruk Pinjo

marte.marte’nin Dornbirn fuar alanına yeni eklentisinin omurgası, yapının içinceki sirkülasyon şeması. İçeride oldukça yüksek olan tavana kadar uzayan açıklıklar, ziyaretçileri bir sergi salonundan diğerine yönlendiriyor. Şema aslında şu şekilde tasarlanmış: kırmızı, siyah, kırmızı, siyah.

Ziyaretçiler bir kırmızıdan siyah mekana oradan yine canlı kırmızıya ilerliyor. Devasa kütlenin uzun iki yanındaki eliptik oyuklar kadar renk şeması da yapıya güçlü yanlarını kazandıran bir karakter aslında -saf, zengin, tonlamasız renkler.

©Faruk Pinjo

Messe Sergi Salonu’nun içindeki odalar da yapının tümü gibi güçlü bir tasarıma sahip. Yapının bazı noktaları, 4,5 metre yüksekliğinde, ince kesitlere sahip makaskirişlerle geçilmiş. Genel olarak yapı, 66 metre uzunluğunda 65 adet lamine ahşap kirişle ve bunları taşıyan 11 metre yüksekliğinde yine ahşap kolonlarla taşınıyor. Sergi salonunun uzun kenarları doğrultusunda yerleştirilmiş ahşap kolonlar arası açıklık yaklaşık 1.8 metre. Yalnızca iki geniş sergi salonunda, 9. ve 11., toplam 8000 metrekarelik alan kolonsuz geçiliyor. Yapının konstrüksiyonu, hem ahşap hem de beton, dış duvarlar tamamıyla perde. Perdeler, paralel girinti ve çıkıntıları olan (koruge) siyah metal panellerle kaplanmış. İçte de ahşap konstrüksiyonu kapatan yoğun boya tercih edilmiş.

©Faruk Pinjo

İçeride kırmızı renkten ayrılan tek kısım, aydınlatma ve yine siyah çerçeveye sahip 70 adet yangın çıkışı. Ekip, teslimat alanını da kütlede barındıran bir tasarıma gittiği ve kütleyi oldukça yüksek kurguladığı için içeride yüksek ses kalitesinin sağlamak açısından akustik paneller kullanmış. Bu alandaki titremelerle oluşabilecek yankılara karşı bir önlem. Ek olarak fuaye ve bistro gibi kemerlerle ayrılan fakat yanyana bulunan hacimler arasında da yüksek ses kalitesi sağlanabiliyor bu şekilde. İç mekanda ekibin özen gösterdiği noktalardan biri de ışıklandırma olmuş. Ekip, projeyi Atelier of Light adlı firmanın özel ışıklandırma çözümleriyle tasarlamış projeyi.

©Faruk Pinjo

Messe Dornbrin’in 9, 10, 11 ve 12 numaraları sergi salonlarını barındıran kütle 10 proje önerisi arasından seçilmiş bir proje. marte.marte architecst’in gözeçarpan tasarımı, hem alana söylediği düzenleyici sözle hem de basit bir dikdörtgen kutuyu oldukça etkileyici bir kurguya dönüştürüşüyle etkileyici bir yapı ortaya çıkarmış.

The post Messe Sergi Salonu appeared first on Arkitektuel.

© Helene Binet

Bergisel Atlama Kulesi (Bergisel Ski Jump) Avusturya’nın Innsbruck kentinde bulunuyor. Alp dağlarının arasındaki kentin Bergisel isimli dağının tepesindeki kule, Zaha Hadid tarafından 1999-2002 yılları arasında tasarlanmış. Bu tasarım, 1926 yılından beri Bergisel Dağı’nın demirbaşı olan tarihi atlama kulesinin modern vücut bulmuş hali ekibe göre.

© Wikimedia Commons

Zaha Hadid için Bergisel Atlama Kulesi, mimaride bir anlatım/ifade çalışması. Yapının akan çizgileri ve minimalist estetik anlayışı gösterişli ve yüksek hızda bir hareket betimliyor. Böylece kule, bir kayakçının yaptığı atlama hareketinin dinamik, heyecan verici hissini anıtsal bir strüktürde yansıtmayı başarmış. Bu özellikleriyle tarihi bir kent olan Innsbruck’aa yüksek eğimli dağların arasında yeni bir nitelik kazandırıyor da denebilir Bergisel Atlama Kulesi için.

© Helene Binet

Daha öncede bahsettiğimiz gibi Bergisel’in tepesindeki atlama kulesinin tarihi 1926 yılına kadar dayanıyor. Kule, iki kere Kış Olimpiyatları’na ev sahipliği yapmış (1964 ve 1976). Bunun dışında da çok aktif bir şekilde kullanılmış.

1999 yılında ise Innsbruck eskiyen olimpik arenasını yenileme çalışmalarına girişmiş. Bergisel’deki eski kule de artık modern uluslararası standartları karşılayamadığı için yenilenmesine karar verilmiş. 

© Helene Binet

Bergisel Atlama Kulesi yaklaşık 92 yıllık tarihe sahip olan, kayakçılar için önemli bir nokta. Bu nedenle önceki halinden çok daha geniş yelpazede hzimet vermesine de dikkat edilmiş tasarımda. Özelleşmiş spor programı -kayakçılar için atlama tepesi- yanında tesise izleme teraslar ve kafeden oluşan kamusal mekanlar da eklenmiş. Ulusal standartları karşılaması sağlanan yeni kulede Avusturya Kayak Federasyonu (Austrian Ski Federation) yalnızca atletik bir altyapı tesisi değil yeni bir anıt yaratmak arayışında olmuş.

Öneriler

Federasyonun gereklilikleri doğrultusunda 1999 yılında uluslararası bir tasarım yarışması açılmış. Zaha Hadid de yarışmanın kazananı olmuş ve Bergisel Atlama Kulesi’nin modern yüzü ortaya çıkmış.

Hadid’in önerisi 90 metre uzunluğunda ve dağın zirvesinden yaklaşık 50 metre yukarıda devasa bir tasarım -büyüklüğüne rağmen dağ ile kusursuz bir uyum içinde. Öneride tüm programlar minimal bir hacimde, dağın eğimini takip eden uzun bir rampa ile tasarlanmış.

© James Taylor Foster

Zaha Hadid tasarımını kule ve köprü arasında ‘organik melez’ olarak tanımlamış. Kule, planda 7 metrekarelik alana yayılan uzun bir betonarme şaft. Zemin kotundan iki asansör ziyaretçilerini kafenin olduğu kota -dağın zirvesinden 40 metre yukarıya- taşıyor. Kafe, yapının üst kısmını oluşturan daha geniş hacmin bir parçası. Bu kısım, kayakçıların kullandığı uzun rampayı ve kullanıcılara yönelik kamusal alanı birbirine bağlı bir bütün haline getiren ögesi yapının. Bunun yanında üst kısmında seyir terasları bulunuyor. Teraslar da her yöne bakan eşsiz Alp dağları ve Innsbruck manzaraları sunuyor kullanıcıya tek bir mekandan.

© Helene Binet

Bergisel Atlama Kulesi’nde yapının farklı parçalarını tek, eklemsiz bir bütünde toplamak programın oluşturduğu bir durum değildi. Kule, çok yüksek hızın yapılacağı bir alandı. Zaha Hadid’e de tasarımında ilham veren bu hareketin karakteri oldu.

Hadid, tasarımında atlama kulesinin içinde gerçekleştirilmesi için yapılan sporun doğasını yansıttı. Fakat hareketin minimalist uyarlaması olan bu modern yapı birçok kötü eleştiriye de maruz kaldı. Bunun sebebi Innsbruck’un Alpler arasında geleneksel, tarihi bir karakterinin olması. 

© Innsbruck Info

Karşı çıkan düşüncelere rağmen Bergisel Atlama Kulesi 2002 yılında hizmete açıldı ve önceki hali gibi sürekli aktivitenin yeri haline geldi. Tesis, ocak aylarında Four Hills Tournament (bir Almanya ve Avusturya kayakla atlama haftası) etkinliğinin mekanı, yazın ise olimpiyatlara antreman için gelen kayakçının uğrak noktası. Kule kamusal fonksiyonlarıyla da etkinlikleri veya manzarayı izlemeye gelen birçok kullanıcının ilgisini çekiyor.

Kaynak: Luke Fiederer. “AD Classics: Bergisel Ski Jump / Zaha Hadid Architects” 09 Mayıs 2016. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/786967/ad-classics-bergisel-ski-jump-zaha-hadid-architects-innsbruck-austria/>

The post Bergisel Atlama Kulesi appeared first on Arkitektuel.

© UCL

CRAB Studio’nun bu projesi aslında kendi inovatif mimari dillerinin ve Mur nehri boyunca uzanan kentin var olan tarihi dokusunun sentezi. Kunsthaus Graz, kendi biyomorfik strüktürü, Mur kıyısı, Graz’daki eski saat kulesi ve Schloßberg (Castle Hill-Kale Tepesi) -dolayısıyla geleneksel ve avangart olan- arasında üretken bir gerilim yaratan bir sembol. Şehircilik çerçevesinde incelendiğinde yapı, geçmiş ve gelecek arasında bir arayüz yaratıyor. Avrupa Kültür Başkenti 2003 (European Cultural Capital 2003) dahilinde yapılan kültür merkezi, Graz’ın bir nevi geleceğe olan hediyesi olarak nitelendiriliyor.

© Zepp-Cam

Yapı ilk görüşte bir çeşit hava kabarcığı gibi algılanan bir karaktere sahip. Mavimsi, parlayan kısmı cam duvarlarla kurgulanmış zemin katın üstünde uçuyor hissi yaratıyor gözlemleyende. Kunstahus Graz’da bu etki yaklaşık 60 metrelik geniş bir açıklığı geçen biyomorfik* strüktür ile güçlendirilmiş. Burada iki adet geniş sergi mekanı oluşturulmuş, arada ek bir destek ile bölünmeksizin. *Biyomorfik: Soyut Sanat’ta geometrik biçimlerden çok bitki ya da hayvan biçimlerini anımsatan eğrisel dış çizgilerle oluşturulmuş biçimlerdir. Biyomorfizm, bu doğadan alınmış çizgileri, formları fonskiyonel işleyişlere döndürmeyi amaçlar.

© ArchitekturConsult

Kunsthaus Graz’ın pleksiglas (akrilik-plastik cam) ile kurgulanmış dış kabuğu yapının en dikkat çekici noktalarından. Bu kabuk, üstünde dışar doğru uzanan delikler bulunduran bir yapıya sahip. Böylece ekip, yapının içine doğal ışığın girmesini sağlamayı amaçlamış.

Yapının asıl cephesini oluşturan güney cephesinin yanı sıra kuzey cephede ise farklı bir meyille kurgulanmış bu delikler. Bunun sebebi ise kontrollü bir doğal ışık alınımı gerçekleştirmek bu cepheden.

Cephe Diyagram

Yapının ana cephesi olan güneyde ise cephenin Berlin’den Realities: United isimli ekip tarafından geliştirilmiş yeni bir mimari konsept olan BIX ile özelleştirilmiş. BIX, Kunsthaus Graz’ın güneydeki pleksiglas cephesine 930 floresan lamba kalıbı kullanılarak oluşturulmuş bir cephe. Bu cephe, her bir lambanın bireysel olarak ayarlanabilir parlaklığıyla -sonsuzdan 20 çerçeve/dakikaya kadar- film ve animasyon gösterimleri yapılabilen bir tür ekran oluşturuyor. Kabuğun asıl mimari konsepti cepheyi düşük çözünürlüğe sahip bir bilgisayar, bir tür ‘iletişimsel ekran’ yaratmak. Böylelikle CRAB Studio, alışılmadık kurgusuyla mimari, teknoloji ve bilgiyi birleştiren bir tasarım ortaya koyuyor.

© CRAB Studio

Bunun yanında kabukta bu kurgudan izole, şeffaf yüzeyler ise ziyaretçilere cephe üstündeki çıkıntılarından Graz şehrinin Old Town (Eski Şehir) kesimine manzaralar sunuyor. Aynı manzarayı içinde bir bar, fuaye alanı, etkinlik odası ve iletişim tesisleri bulunduran yapının uçan kısmından bir ‘Şiş’ (Needle) gibi fırlayan -yaklaşık 16 metre yükseklikte- cam duvarla kapalı bölümünde de gözlemlemek mümkün. Bu noktadan da ‘İğne’ (Pin) isimli kısmı oluşturan rampa ile yukarıdaki sergi mekanlarına yönelmek mümkün.

© Modlar

Birden çok akademik konuya hitap eden sergi, etkinlik alanları ve modern sanatın, yeni medyanın ve fotoğrafın sergilenmesini mümkün kılan diğer araçları ile Kunsthaus Graz, geniş bir fonksiyon ve nitelik paletine sahip bir mekan aslında.

Foknsiyonel ve teknik olarak, Kunsthaus, uluslararası düzeyde son teknoloji gereksinimleri bulunduran bir mekan tanımlıyor. 11100 metrekarelik kullanılabilir alanıyla, kullanıcılarına global seviyede en üst düzey sergi alanlarını yaratıyor.

© Graz-CityofDesign

Kunsthaus Graz’ı incelemeye değer kılan bir başka özelliği ise yukarıdaki köprü strüktürün kullanıcıyı yönlendirdiği eski Eisernes Haus yapısı. Eisernes Haus, bölgede bulunan dökme demir tarihi bir yapı. Avrupa’nın en eski örneklerinden biri olan ve bu nedenle tarihi bir anıt haline gelmiş bir konut. Kunsthaus projesinde bu önemli tarihi bina, bu kültür merkezinin bir parçası olarak ele alınmış ve özenli bir şekilde renovasyonu sağlanarak yapıya dahil edilmiş.

© ArchitekturConsult

Mur’un kıyısındaki Kunsthaus Graz, şehir planlamaya ve bunun amacına saygı gösteren, geleceğe yönelik fikirlerle geleneksel düzeni birleştiren kilit taşı bir bina. Bu ve ekibin yenilikçi dili nedeniyle CRAB Studio’nun en önemli eserlerinden biri olarak karşımıza çıkıyor. “Yapının dışı kuratörlere ‘birçok oyunun saklandığı siyah kutu’ olarak ilham verirken; dış cephesi ise elektronik olarak değiştirilebilen, son teknoloji bir medya-cephe.” CRAB Studio kurucularından Colin Fournier.

Kaynaklar:

1. ”Kunsthaus Graz” 8 Ağustos 2012. Arcspace. <https://arcspace.com/feature/kunsthaus-graz/>
2. ”Kunsthaus Graz – Architecture” Universalmuseum Joanneum. <https://www.museum-joanneum.at/en/kunsthaus-graz/architecture>

The post Kunsthaus Graz appeared first on Arkitektuel.

Wotruba Kilisesi (Wotruba Church), Viyana’nın dışında Mauer isimli şehirde bulunan heykeltraş Frtiz Wotruba en başarılı eserlerinden biri. 1970’lerde yapımına başlanan kilise, Frtiz Wotruba’nın ölümünden sonra (1975) mimar Fritz G. Mayr tarafından tamamlanmış. Kilise, mimarlık ve sanatın sınırlarıyla oynayan, düzensizliğiyle eşsiz, brutalist bir eser.

© Denis Esakov

Fritz Wotruba’nın kilden yapılmış maketini içinde gezinebilen beton bir heykele dönüştürüyor Fritz G. Mayr. Yapının hikayesi asıl ilginç olan kısım. 1907’de doğmuş, kötü bir ortamda büyüyen 8 kardeşin en küçüğü Wotruba. Sanat, onun için zamanla psikolojik bir tür kaçış. II. Dünya Savaşı sırasında ise bu kaçışı gerçeğe dönüştürüyor ve Avusturya’dan İsviçre’ye gidiyor. Burada sanatına yoğunlaşan Wotruba, Avusturya’nın en çok tanınan heykeltraşı haline geliyor yavaş yavaş.

© Denis Esakov

Kariyerinin en zirve noktası ise ‘peyzaj, mimarlık ve şehirle mükemmel birliktelik kuran’ bir heykel hayali. Wotruba Kilisesi’ni şekillendiren bu hayal, oldukça ilgi gören bir eser haline geliyor ve heykelin yapılması için Wotruba’ya danışılıyor. Heykelin, hem dini hem de sanatsal olarak çok güçlü bir ifadeye sahip olacağı düşüncesi, aynı dönemde Nazi vb. baskılarla gitgide Tanrı düşüncesinden uzaklaşan Avrupa’da etkili olacak bir ifade umudu ile.

© Denis Esakov

Wotruba Kilisesi, mimarlıktan çok bir tür sanat eseri. Kilise, sanatsal yaklaşımın mimari pratiği nasıl şekillendirebileceğini gösteren en önemli örneklerden. Mimarlıkta alışılmadık şekilde kilise, arazisi belli olmadan tasarlanmış.

Daha sonra Viyana’ya bakan ve yemyeşil peyzajına, dingin yapısına tezatlık yaratacağı bir alana konumlandırılmış. Bu tezatlığın sebebi, belirli bir kütle organizasyonu ve simetriye bağlı kalmayan eserin oldukça dinamik hatta kaotik bir kompozisyon oluşturması.

© Denis Esakov

Tasarım hiçbir şekilde belirli bir düzene oturtulmamış. 152 beton blok rastgele birbirini tutan, kaldıran şekilde yerleştirilmiş. Yalnızca kilisenin ön cephesinin nerede olacağına dair bir ipucu içeren düzeninde Wotruba Kilisesi, mimarinin bir tür soyut yorumu olarak değerlendirilen bir sanat eseri. Bunun dışında hangi hacmin nerede olacağını belirleyebilmede tek yardımcı öge açıklıklar. Beton bloklar arasında gün boyu değişen desenler yaratan bir eleman olarak ele alınan doğal ışığın alınmasını sağlayan belirleyiciler bu açıklıklar.

© Denis Esakov

Kilise tasarımı için Wotruba: ‘’Eğer yapımı başarılı olursa Wotruba Kilisesi, dinamiğin ve dramanın büyüklerinden biri olacak. Asimetrik blokların düzenlenişinin yarattığı görünür kaos, en sonunda uyumlu bir birliktelik sonucunu vermeli. ‘’. Fritz G. Mayr da bu sonuç için heykeltraşın ölümünden sonra yapıma devam edilmesini sağlıyor. Sonuç olarak kilise, 1976 yılında tamamlanıyor.

© Denis Esakov

Wotruba Kilisesi, mimar ve sanatçı işbirliğinin yalnızca bir örneği. Sanatsal yaklaşımın mimariyi nasıl değiştirebileceğine dair en güçlü örneklerden bir tanesi. Kilise, yaratıcı ve rasyonel iki farklı yaklaşımın ortaya fonksiyonel hem de güzel bir ürün çıkarabileceği düşüncesini güçlendiriyor.

Kaynak: Lindsey Leardi. “The Bizarre Brutalist Church that Is More Art than Architecture” 13 Şubat 2018. ArchDaily.  <https://www.archdaily.com/886994/the-bizarre-brutalist-church-that-is-more-art-than-architecture/>

The post Wotruba Kilisesi appeared first on Arkitektuel.