©Mari Luz Vidal

Mimar: Xavier Corberó

Yer: Barselona, İspanya

Yapım yılı: 1968-2008

Labirent Ev (Labyrinth House) olarak da anılan Casa Sublim (Sublime House), Gaudí’den sonra en önemli Katalan sanatçılarından biri olarak anılan Xavier Corberó’nun kendi için tasarladığı ev. Barselona’da Esplugues de Llobregat kentinin banliyö bölgesine konumlandırılmış olan ev, 32 kilometrekare alana yayılmış 9 yapıdan oluşuyor. 1968’de araziyi aldıktan sonra Corberó’nun onlarca yıl yapım sürecinde kalan evi, bugün bu büyük alana yayılmış bir dizi bina ve avlunun yarattığı bir labirent.

©Salva Lopez

Aslen bir heykeltıraş olan Corberó’nun tasarımlarında hedefi sonuç ürünün daime şairane bir eser ortaya koyması. Sanatçının heykelleri ve enstalasyonlarında sürdürdüğü bu anlayış, Casa Sublim’e de yön veriyor. Sanatçı, evin onlarca yıl yapım ve tasarım aşamasının devam etmesini buna bağlıyor. Casa Sublim, Corberó için onun hayatının 40 yılını alan bir keşif niteliğinde. Sonuçta ortaya çıkan bu ‘Katalan labirenti’, dış strüktürdeki katmanlı kemerler ve Escher’ın çalışmasında görülebilenleri anımsatan merdivenlere, sanatçının sürrealist dostu Salvador Dali’nin etkisini akıllara getiren şaşırtıcı iç mekanlara sahip, ayrıntılı ve eğlenceli formlardan oluşturulmuş bir ev. 

©Jerome Galland

Casa Sublim’i oluşturmak için öncelikle alanda önceden varolan ve harabe halinde dokuz endüstriyel yapı evin birimlerine dönüştürülmüş. dönüştürülmüş. Bu eski yapıların dış duvarları ise etrafındaki vahşi çevreyi ve su ögelerini komuta edici heykeller olarak kurgulanmış. Heykeller, farklı yüksekliklerde istiflenen geometrik beton strüktürler. Asmayla kaplı binalarda ise bu strüktürler, yüzer basamaklar gibi detayları ortaya çıkaracak kontrastlı kavisli kemerler olarak karşımıza çıkıyor. Kemerlerle oluşturulan heykelsi dış görünümün iç mekanları oluşturulurken sanatçının düşüncesi ise insan eliyle yapılmış mağaralar dizisi yaratmak olmuş.

©Mari Luz Vidal

İç mekanları ağırlıklı olarak bembeyaz mağaralar gibi kurgulayan Corberó, 9 harabeyi evin stüdyolarına, yaşam alanlarına, sanatçı konutlarına -on yatak odası ve banyo- dönüştürüyor. Bu mekanların hepsi Corberó’nun kendi çalışmaları ve sanatçının koleksiyonu olan, çok sayıda hikaye anlatan nesnelerle dekore edilmiş. Sanatçı tüm evi kurgularken materyallerin doğasına saygı duyan bir tasarım hedefliyor. Evde kullanılan beton ve ahşap gibi materyallerin her biri kendi pürüzlü doğasını ortaya çıkaracak şekilde kullanılıyor. Eseleri gibi Casa Sublim’de de ‘şiirsellik’ yakalama hedefindeki Corberó tasarımda kullanılan materyallerde, materyalin kendi doğasına saygı olarak değerlendirdiği, dürüstlüğü en önemli ögelerden biri olarak görüyor.

©Mari Luz Vidal

Evin cepheleri de sürekli değişen ışık ve yine şiirsel yansımalar yaratan kemerli ve sekizgen pencerelerle kurgulanmış. Evden dışarı her bir bakış, yeşili ve içeri giren ışığı maksimize edecek şekilde düşünülmüş. Sanatçının başyapıtı olarak anılan evdeki açıklıklar, doğal ışığın mekanları güzelce aydınlatmak için evin iç mekanlarına nasıl doluştuğunu ustaca yorumlayan bir anlayışla ele alınmış. Casa Sublim’in merkezinde ise tavandan aydınlanmasıyla etkileyici bir atmosfere sahip 6 katlı cam bir atrium bulunuyor. Corberó’nun yaşadığı yer olan bu ‘kule’ de, sanatçının kariyeri boyunca topladığı eserlerle donatılmış.

©Salva Lopez

Evine bir çeşit günlük gibi davranan Corberó’nun eşyaları evin içinde hareketli ve ilgi çekici bir şekilde sergileniyor -bir çeşit galeri ev gibi. İçeride sanatçı, farklı dönemlerin mobilyalarını ve sanatlarını, farklı etnik kökenleri bitakım stil normlarını dikkate almadan coşkulu bir tutarsızlıkla karıştırıyor. Evin içine giren ışığı da bu oyunu dramatikleştirecek bir öge şeklinde kullanıyor. Günboyu değişen günışığı sayesinde ev, içeride büyüleyici yansımalar ve atmosferler yaratıyor. Bunun en etkili gözlemlendiği mekanlardan biri de ‘kule’ kısmı. Sanatçı aynı zamanda doğru ölçekte bir müzikle içeride etkileyici bir akustik de yakalandığını belirtmiş.

©Salva Lopez

Bu devasa alana konumlanan Casa Sublim’i ileride bir butik otele dönüştürebileceğini belirten sanatçı, tasarımını ‘mimari olasılıkların anıtsal bir keşfi’ olarak nitelendiriyor -ayrıca sanatçının  kendi çalışma süreci üzerine yoğun meditasyonu. Corberó tasarımı için, “Bir şeyler inşa etmek için sebepler yaratıyorum, böylece binanın parçalara ayrılmamasını sağlıyorum. Fakat geri kalan her şeyin arkasındaki güdüler estetik, etik ve hatta ilahi.” diyor. Xavier Corberó’nun NOWNESS’ın In Residence serisinde evini anlattığı videoya buradan ulaşabilirsiniz.

---

Son Yazılar

Açık Çağrı: MARJİN 01

• by arkitektuel

Duvar Ev 2 / John Hejduk

• by arkitektuel

Tungestølen Hiking Kabini / Snøhetta

• by arkitektuel

Michael Hays – Mimarlığın Arzusu

• by Beyza Mert

Dolunay Villa / Foster + Partners

• by arkitektuel

Archigram #3: Plug-in City

• by arkitektuel

Q_fault / Aykut Dağ

• by arkitektuel

Casa Sublim / Xavier Corberó

• by arkitektuel

Matmut Atlantique Stadyumu / Herzog & de Meuron

• by Efe Sezen

House Of Architects / Thom Mayne, Tadao Ando, Kengo Kuma, Peter Zumthor

• by arkitektuel

---

Bizi Takip Edin!

---

Sitede Ara

Search for:

Arkitektuel'den Haberdar Olun!

The post Casa Sublim / Xavier Corberó appeared first on Arkitektuel.

©Jose Miguel Hernandez

Media-TIC veya Media-ICT (TIC: Tecnologías de la Información y la Comunicación; İngilizce ICT: Information and Communication Technologies), Barselona’da bulunan bir bilgi ve iletişim teknolojileri merkezi. Bilişim ve iletişim teknolojileri ofislerini, kamuya açık sergi mekanlarını barındıran bina, bu dallarda yeni fikirlerin tasarlandığı, hayata geçirildiği ve sergilendiği bir merkez. Enric Ruiz-Geli tasarımı yapının hedefi teknolojiyle uğraşan yatırımcıları, kullanıcıları ve mucitleri bir araya getiren bir mekan yaratmak.

©Iwan Baan

Media-TIC, 22@Barcelona isimli bölgede bulunuyor. Burası Barselona’nın Poblenou bölgesinin yenilenmesiyle ortaya çıkan projenin bir kısmı. Poblenou, eski endüstri yapılarının bulunduğu ve yaklaşık on yıl önce ‘yeni ekonomi’ merkezi haline getirmek üzere çalışmalara başlanan yer. Barselona’nın merkezinin doğusundaki bölge, yenilenme çalışmalarıyla, aslında Katalonya’nın bilgi ekonomisine yöneliminin bir ayağı. 22@Barcelona da bu projenin 200 hektarlık kısmını kaplıyor. İnnovasyon bölgesi olarak da anılan bu kısım, 3 ana endüstride bilgi gelişimi odaklı aktivitelerin gerçekleşeceği alanları yaratmayı amaçlıyor: tıbbi teknoloji, enerji ve tasarım ve son olarak medya, bilişim ve iletişim teknolojileri.

©Luis Ros

Alanın üst düzey teknoloji temasına uyarak, projenin mimarı ve cloud9 ekibinin kurucusu Enric Ruiz-Geli teknolojiyi yapının yaratımında odak noktası haline getirmiş. Tasarım ekibi binayı, CAD-CAM dijital süreçlerini kullanarak ve yapının mimarisine enerji verimliliğini arttıracak teknolojileri entegre ederek tasarlamış. Ruiz, yapıyı performatif (performative: edimsel) mimari olarak tanımlıyor: strüktürün kendisinin farklı fonksiyonları yerine getirdiği mimari. “Media-TIC binasının teması mimarlığın enerjinin dijital kullanımıyla nasıl yeni bir denge yaratebileceği.” diyor Ruiz-Geli “Dijital bilgi çağında, mimarlık teknolojik bir platform olmalı. Bu platformun yaratımı için bağlantısallık, yeni materyaller ve nanoteknoloji önemli.”.

©Jose Miguel Hernandez

Media-TIC binasını ‘edimsel’ yapan elemanlarından birini yapının iki cephesinde görebilmek mümkün. Bunlar eko-verimli materyal olan etilen tetrafloroetilen (ETFE) kaplamalar. Yapının güneydoğuya bakan cephesindeki kaplamalar günde 6 saat boyunca güneş ışığını emiyor. ETFE kaplama, burada konkav ve konveks üçgenlerden oluşan mozaik şeklinde kullanılmış -ETFE Diaphragm.

ETFE’nin cephede bu şekilde kullanımıyla ekip, içerde dışarıdaki sıcaklıktan korunmayı sağlıyor. 3 kat ETFE’nin (ilkkat şeffaf, diğeri ikisi noktalı) üçgensel bir çerçeveye bağlanmasıyle oluşturulmuş bu cephe. Belirli güneş ışığı karşısında şişen cephe elemanları, sıcaklık arttığında şişiyor ve içindeki hava odacığıyla ısı yalıtımı ve opak cephe sağlıyor.

©Gunnar Knechtel

ETFE aynı zamanda güneybatıya bakan cephede de kullanılmış. Burası da günde 6 saat güneş ışığına maruz kalıyor. Burada cepheye ETFE farklı şekilde uygulanmış; lentiküler (mercek biçiminde) -ETFE Lenticular. Bu cephe de güneş ışığıyla karşılaştığında iki katman plastik arasının nitrojen ile doldurulmasıyla oluşturuluyor. Bu şekilde cephe elemanları içindeki havanın partiküllerinin yoğunluğuyla içlerinde bir nevi bulut yaratıyor. Böylece güneş ışınlarını direktdağıtan bir cephe yaratılmış oluyor. Yaklaşık 2.500 metrekare ETFE kaplama kullanımıyla yapı, %20 oranında enerji tasarrufu sağlıyor. Diğer cepheler günde yalnızca 3 saat güneş alıyor ve buralarda güneşten korunma için ekran benzeri gölgelikler kullanılmış.

Taşıyıcı Sistem Maketi

Ruiz-Geli’ye göre strüktürün dijital ortamda yerçekimi etkisinde değil ve bir ağırlığı yok fakat yine de bir bağlantısallık içerisinde -kendi sözleriye bir dizi çekme gücü sistemi. Media-TIC binasında Ruiz-Geli’nin ilk stratejisi yapıya dağıtılmış taşıyıcı ağı yaratmak, incelikli bir parametri ile maksimum verimlilikte bir strüktür. Ana taşıyıcı, aralarında 14,25 metre bulunan 4 adet rijit, yanal ötelenmesi engellenmiş çerçeveler. Yapının 8 katı bu taşıyıcıya kablolarla asılmış. Bu taşıyıcı kurgusu, katlara bütüncül bir hacim, açık ve esnek bir plan şeması sağlıyor. Strüktür yapının cephesinde de görünür kılınmış. Ruiz-Geli Media-TIC’in böylece bir ağ ile sarılmış içinde yaşanabilir iskelet çerçeve haline geldiğini söylüyor.

©Iwan Baan

Media-TIC, 8 kata sahip yaklaşık 38 metre yükselen bir bina. Yapının programı taşıyıcı eleman yoğunluklarının değişimine göre 3 parçaya ayrılmış. Sıfır yoğunluk: zemin kat, stürktür yok, kamusal, 36×44 metrelik açık, bütün bir mekan. Burası bilişim ve iletişim merkezi olarak düşünülmüş, halka açık sergi alanı olarak kullanılıyor.

Düşük yoğunluk: çapraz strüktürel elemanlarla bölünen ofis katları. Bu alan, Ruiz-Geli’nin bir dizi çekme kuvveti yaratma prensibiyle yine esneklik sağlayabilen bir alan -zemin kat kadar olmasa da. Yüksek yoğunluk: galeriler -geniş taşıyıcı merkezleri. Bu alanlar, daha küçük ve esnek olmayan mekanlar: iletişim merkezleri, tesisat hacimleri, tuvaletler, çatı terasları ve avlular gibi.

©Jose Miguel Hernandez

Poblenou bölgesinin endüstriyel yapılarının strüktürel tipolojisinden faydalanarak Media-TIC, metal elemanlarla kurgulanmış. Bunun dışında yapının her türlü sistemi teknolojik olarak desteklenen sistemlerle oluşturulmuş -yukarıda bahsedilen cepheler gibi. Mimarlar yapıya entegre ettikleri sistemlerin kontolü için bir yazılım kullanmış. ‘Siyah kutu’ olarak adlandırılan sistemler devre dışı bırakıldığında yapı istenilen performansı gerçekleştirmiyor. Projenin her türlü sisteminin böyle sistemlere bağlanması da aslında bir sürü eleştiriye yol açmış. Bunun sebebi, yapının her zaman mimarların kurguladığı şekilde kullanılmayışı ve bunun ziyaretçiler üzerindeki etkisi aslında.

©Iwan Baan

Media-TIC, Enric Ruiz-Geli’nin edimsel mimariye örneklerinden. Yapı, teknoloji ve mimari kurgunun birleşimini hedefleyen yaklaşımıyla dikkat çeken bir tasarıma sahip. İçindeki esnek mekanlarıyla da aslında çevresindeki kentle entegre hale gelecebilecek mekanlar da yaratılmış -daha bu entegrasyon gerçekleşememiş olsa da. Media-TIC, becerikli teknolojik mimari kurgusu ve yalnızca zeminde kalan kentsel mekan yaratıyor.

Yapıdaki sistemlerin işleyişini açıklayan videolar için: https://www.ruiz-geli.com/projects/built/media-tic

The post Media-TIC appeared first on Arkitektuel.

Colonia Güell, Katalan mimari Antoni Gaudi’nin Sagrada Familia gibi tamamlayamadığı bir başka eseri. Colonia Güell aslında Barselona’nın 20 kilometre dışında bulunan eski bir işçi kasabası. Yıllarca bir banliyö yerleşkesinden öteye gidemeyen kasaba, 20. yüzyılın başlarında büyük bir hızla gelişiyor. Bu gelişmenin bir sonucu olarak dönemin kraliyet ailesi üyesi Eusebi Güell, Antoni Gaudi’yi bu büyüyen kasabaya bir kilise inşa etmesi için görevlendiriyor.

© Samuel Ludwig

Colonia Güell’in tasarımına 1898 yılında başlanıyor. Yaşanan ekonomik sıkıntılar sonucunda kilisenin yapımına ayrılan para bitiyor ve 1915 yılında inşaat duruyor. Kilisenin yalnızca kript (crypt) adı verilen mahzen mezar kısmı tamamlanabiliyor. Buna rağmen Gaudi’nin bu eseri UNESCO tarafından Dünya Miras Listesi’ne alınıyor.

Kesit

Her ne kadar tamamlanamamış olsa da Colonia Güell’in Gaudi için değeri çok büyük. Çünkü Gaudi, 1898 yılında başladığı bu projede, daha sonra Sagrada Familia’da kullanacağı pek çok tekniği ve arkitektonik detayı denemiş.

Yapının mimari dilini domine eden tuğla ve mozaik, alışılmış tekniklerin dışında kullanılmış. Gaudi’nin kilise için öngördüğü form da geleneksel kilise mimarisinin çok uzağında. Malzemeler arasındaki geçişler, iç ve dış mekânsal özellikler en ince detayına kadar titizlikle işlenmiş. Mekanın içine giren ışık miktarı da Gaudi’nin göz önünde bulundurduğu bir başka etken.

© Samuel Ludwig

Yapıya uzaktan yaklaşıldığında tek bir düz yüzey göze çarpıyor: kriptin çatısı. Kriptin çatısının üzerine inşa edilmesi planlanan kilisenin kat planı çizilmiş. Çatının düz bir yüzey olması, altında sakladığı hacmin akışkan ve kıvrımlı özelliğini göz önüne çıkarıyor. Kriptin içerisindeki mekânsal hareketlilik ile Colonia Güell’in bulunduğu bölgenin topoğrafik özellikleri uyum içinde. Bu nedenle Colonia Güell, doğa ile oldukça çarpıcı bir ilişki içerisinde.

Plan

Kilise, 2002 yılında İspanyol mimar Antonio González Moreno tarafından restore edilmiş. Kilisenin restorasyonu birçok kişi tarafından sertçe eleştirilmiş ve Moreno Gaudi’nin işlerini anlamamakla suçlanmış.

Antoni Gaudi’nin Barselona’daki diğer eserleri Park Güell, La Sagrada Familia ve Casa Mila‘yı buradan okumanızı öneririz.

The post Colonia Güell appeared first on Arkitektuel.

© Samuel Ludwig

Park Güell, dönemin kraliyet üyesi Eusebi Güell’in isteği üzerine, Barselona’nın aristokratlarının kullanımı için Antoni Gaudi tarafından tasarlanmış. Günümüzde şehrin en popüler ikonlarından biri olan park, panoramik manzaraya sahip terası ve etkileyici girişi ile hem eşsiz bir mimari eser hem de önemli bir turistik kent simgesi.

© Samuel Ludwig

Park Güell, orijinal olarak bir konut kompleksi olması amacıyla tasarlanmış. Ancak planlanan evlerden yalnızca iki tanesi tamamlanmış. Tamamlanan evlerden biri, Francesc Berenguer tarafından Gaudi’nin kullanımı için tasarlanmış. Park 1923 yılında halkın kullanımına açılmış. Gaudi’nin evi ise ünlü mimarın kendi işlerinin sergilendiği bir müze olarak hizmet veriyor.

© Samuel Ludwig

Gaudi’nin tasarımı, 1898 yılında başladığı ve 1915 yılında ekonomik zorluklar nedeniyle yarım bıraktığı Colonia Güell kilisesinin tasarımı ile benzerlikler taşıyor. Gaudi’nin iki eserinde de kıvrımlı taş kolonlar, yerel tuğla ve taşların kullanımı gibi strüktürel ve malzeme tercihi açısından benzerlikler mevcut.

Gaudi, kendi gösterişli mimari uslübu ile doğanın sadeliğini birleştirerek ortaya özgün bir mimari dil çıkarıyor. Parkı oluşturan yapılar, topraktan çıkan bir ağaç gibi yükseliyor, ancak doğanın içinde tamamen kaybolmuyor. Böylece yapısal elemanlar hem doğa ile uyum içinde olabilirken aynı zamanda dikkat çekmeyi başarıyor.

Park Güell’in en dikkat çekici noktalarından biri, Barselona şehrinin panoramik manzarasına bakan terası. Gaudi, terasa parkın kıvrımlı akışına eşlik eden bir bank tasarlamış. Terasta kullanılan renkli mozaikler, seramik parçaları ve demir parmaklıklar parkın hareketli atmosferine eşlik ediyor. Bankın yanında ise farklı renklerdeki mozaiklerden yapılmış “El Drac” (Ejderha) olarak bilinen bir heykel var.

© Wikimedia Commons

Terastaki kıvrımlı yapı ve merdivenler, etrafı çevrilmiş pek çok yarı açık alan oluşturuyor. Boylece park daha sosyal bir kimlik kazanıyor. Gaudi, parkın pek çok yerine Katalan nasyolizmini simgeleyen motifler ve dini semboller yerleştirmiş. Katalan mimar Josep Maria Jujol, Park Güell’in tasarımında Gaudi’ye çok yardım etmiş fakat günümüzde ismi göz ardı ediliyor.

© Wikimedia Commons

Kullanılan dinamik ve renkli malzemeler ve kıvrımlı mimari yapısı ile Park Güell, kendisini çevreleyen doğanın bir parçası olmayı başarıyor. Parkın içindeki doğal yaşam olabildiğince korunmuş durumda. Parkta Barselona’ya özgü papağan ve diğer kuş türleri yaşıyor. Gaudi, parkın bazı noktalarına özel olarak tasarladığı kuş yuvaları yerleştirmiş.

Antoni Gaudi’nin Barselona’daki diğer eserleri Casa Mila ve La Sagrada Familia‘yı sitemizden okuyabilirsiniz.

The post Park Güell appeared first on Arkitektuel.

© Bookmundi

La Sagrada Familia için Antoni Gaudi’nin adanmış hayatının umudu desek yanlış olmaz. Ezber bozan cinsten bir yapı bu. Neo-gotik ve Art Nouveau tarzıyla Gaudi tarafından yapımına başlanıyor ve ölümüyle yarım kalıyor. Tam adı Templo Expiatorio de la Sagrada Familia (Kutsal Aile Kefaret Tapınağı) olan yapı, La Sagrada Familia (Kutsal Aile) Katedrali olarak biliniyor. Aslında yapıyı mimari olarak, cephelerindeki dinsel mesajları, yapımına halen daha devam edilmesini, yapımına devam edilmesinin doğruluğunu veya yanlışlığını, Gaudi hayatta olsaydı böyle mi olurdu gibi konularla detaylı olarak incelemek gerekiyor. Bu makalede La Sagrada Familia’yı anlayabilmek adına bunları da parça parça ele almaya çalıştım.

© Flickr user Sam Valadi

Bu kilisenin yerinde 1882’de Lozanzo’nun başladığı Neogotik bir yapı yükselecekti. Lozanzo, kendini görevlendiren San Jose Dindarları Birliği’nin başkanı ile fikir ayrılığı yaşayınca proje için o dönemin modern mimarinin öncülerinden Antoni Gaudí seçildi. Yüzlerce yıl sürecek yapım sürecini öngörmüştür bilinmez fakat Gaudi, yaşadığı sürede 43 yılını La Sagrada Familia tasarımına adadı. İlk olarak otlak bir arazide başlayan yapının ve o dönemi simgeleyen mimari tasarıma sahip bu yapının farklı bir mimari bağlamda, zamanda tamamlanıyor olması da projeyi ilginç kılan başka bir unsur. Sonuç olarak aradan 135 yıl geçmiş fakat daha yarısı dahi bitmemiş bir yapıdan bahsediyoruz. Bunun sebebi sürecin birçok kez kesintiye uğraması. Önce 1926’da Gaudi’nin ölümü ve o dönemde iç savaş çıkması nedeniyle, daha sonra II. Dünya Savaşı’yla ikinci darbe vuruluyor. Yapının inşasının yavaşlaması bir yana, Gaudi’nin eskizleri de, orijinal çizim ve modeller büyük hasar görmüş bu süreçte. 

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Sonuç olarak hayatının büyük kısmında buna emek vermiş bir mimar ve çizdiği modeller yok oluyor. İleride devam edecek olan inşası için görev alacak mimarlar açısından büyük bir problem niteliğinde: Gaudi’nin aslında ne istediğini tam olarak bilememek. Yapı zaten yavaş yavaş ilerlerken bir de üstüne savaş çıkması ile büyük hasarlar alıyor. İnşası devam ederken restorasyon çalışmalarına da başlanıyor La Sagrada Familia’nın.

Yapının uzun sürmesinde bir başka etken tabiki Gaudi mimarisi. Yapının tamamlanması için kurulan ekibin baş mimarı Mark Burry, bu yapıyı tanımlarken “kentin içinde devasa bir heykel” olarak tanımlıyor. Gaudi eserlerinde bu heykelciliği ayrı bir yere koyabiliriz. İnanılmaz detay barındıran yapı ince ince, ilmek ilmek işlenerek yapımına devam ediliyor.

© KolbyTthe Texican

Gaudi’nin ölümüyle de çeşitli kesimlerden eleştiriye maruz kalındı. Salvador Dali: “Projeyi sanatçısı olmadan devam ettirmeyi düşünmek bile ihanettir, bırakın kentin ortasında çürüyen bir diş gibi kalsın.” diyor örneğin. Tahminler üzerinden yürüyen tamamlama projesinin destekçilerine karşılık yapının mimari üslup ve tasarım anlamında çok şey yitirdiğini savunanlar oldu. Örneğin Gaudi’nin kilisede taş kullanma arzusuna karşılık tamamlama projesinde betonun kullanılması mimarın fikirlerine saygısızlık olarak yorumlandı. Kentin MoMa direktörü Daniel Giralt ise: “Gaudi ruhunu taklit etmek imkansız.” diyerek inşaatın sonlandırılarak Gaudi’nin çalışmasının korunması gerektiğini söylüyordu. Buna karşılık bir mimari yapıya resim muamelesi yapılamayacağı, mimarı kutsallaştırmak için değil ama projeye saygı göstermek için kilisenin tamamlanması gerektiğini savunanlar da oldu.

© Renate Dodell

Peki hikayesinden ötürü mimari özelliklerine giremediğimiz La Sagrada Familia nasıl tasarlandı? “Geleceğin mimarları doğayı taklit edecekler.” diyor Gaudi. Bu sözünü eserlerinde yaşatan Gaudi, bunu La Sagrada Familia’da da gösteriyor bize. İç yapısını ayakta tutan kolonlar dallanıp budaklanan ağaçlar şeklinde tasarlanmış. Bu şekilde yapının içine girildiğinde ormanda dolaşma hissi uyandırması amaçlanmış.

Gaudi o kadar ince düşünüyor ki. Yaptığı, çizdiği her çizginin bir anlamı var kilisede. La Sagrada Familia’da hiçbir duvar dik; hiçbir kolon düz değil. Kafanızı nereye çevirirseniz çevirin bir devinim hakim. İç mekanda bu hareketliliğe seramik, mozaik ve çeşitli taşlar eklenirken katedralin cephelerini dolduran yüzeyde ince ince işlenmiş ilahi figürler hep bir şeyleri kaçırıyorsunuz hissi yaratıyor.

Zemin Kat Plan

Katedralde Gaudi’nin, yapının ilk mimarı del Villar’ın haç şeklindeki plan şemasını koruduğunu görüyoruz. Bu Gotik katedrallerde tipik bir özellik olarak karşımıza çıkan plan şeması, La Sagrada Familia’da birkaç önemli noktayla ayrışıyor diğerlerinden. En önemlisi Gaudi açılı kolonlar ve hiperboloit tonozlar ile oluşturuduğu sistem ve bu sistemle payandaya ihtiyaç duymayan taşıyıcı tasarımı. Yapının dışındaki bir elemanın desteğine gerek kalmadan yatay yükler kilisenin içindeki kolonlarla aktarılıyor bu sistem sayesinde. La Sagrada Familia 3 boyutlu formalara -hiperboloit, parabol, spiral, konik- sahip yüzeyleri kullanıyor. Bu karmaşık şekiller daha ince ve dahay sağlam bir taşıyıcının oluşturulmasını sağlamış. Aynı zamanda kilisenin akustik ve ışık kalitesini de bir hayli arttırıyor.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Gaudi, kiliseyi üç farklı cephe olarak tasarlamıştır. Doğuda İsa’nın doğumuna adanan Nativity (Doğuş); batıda İsa’nın çarmıha gerilişini simgeleyen Passion (Tutku) ve güneyde tamamlanmamış Glory (İhtişam) isimli üç cephe. Tanrıya giden yolu temsil eden Glory cephesinin inşası halen devam etmekte. Yapımına başlanan ilk bölüm Nativity Facade. İnşaatını birebir Gaudi’nin kontrol ettiği ve İsa’nın doğumuna referans veren birçok detayı barındıran bu cephe,1894-1930 yılları arasında tamamlandı.

Passion Facade ise ilk cephedeki dekoratif yoğunluğa karşılık oldukça sade bir tasarıma sahip. İsa’nın tutkusuna, çarmıha gerilişinde çektiği acıya atıfta bulunan bu cephenin inşaatı ise 1954’te başladı. En büyük ve etkili cephe olan Glory Facade inşasına ise 2002’de başlandı. İsa’nın kutsal görkemine ve insanlığın Tanrı’ya yükselişine referans veren öğelerle dolu bu cephe için Gaudi’nin 1936’da hazırladığı bir modelden faydalanılıyor.

© John Kennan

Tasarımı için Gaudi alçı maketler kullanmış. Ortada 45 metre yükselen nefin bile 1/10 maketini yapmış -yaklaşık 5 metre yükseliğinde ve 2 metre genişliğinde bir maket. Gaudi, aynı zamanda kilisenin çatısından asılmış limon kirişler ve ağırlıklarla oluşturulmuş bir sistem de icat ediyor. Passion Facade kısmında bulunan bu sistem de germe sistemi hatırlatıyor fakat gelen yüklerin basıncına göre oluşturulmuş. Kilisenin yüksek, görkemli, çeşitli renklerde granitt ayaklarıyla ve yeşil-altın Venedik camıyla kaplanmış kemerleriyle orman hissi verilmiş orta nefinde gözlemlenebiliyor.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

La Sagrada Familia’nın toplam 18 adet çan kulesi bulunur -bu kulelerden en uzunu bittiğinde 170 metre olacak. Bunların 12 tanesi İsa’nın 12 havarisini simgelemektedir. 4 çan kulesi ise İsa’nın etrafındaki 4 adet İncil yazarını, geriye kalan en büyük kule ise İsa’yı simgeler. En büyük kuleden biraz küçük olan ikinci büyük kule ise Meryem’i simgeler. Kulelerin üzerinde birçok şekiller ve semboller vardır.

Bu şekil ve resimlerle İsa’nın doğumu, yaşamı ve çilesi anlatılmaktadır. Gaudi; bahsettiğimiz bu dev kulelerin Barselona’ya gelecek olan turistler için mükemmel bir karşılama olacağını belirtmiş. Kulelerin tepesinde bulunan muhteşem süslemelerin cennet ile yeryüzü arasında bir bağlantı sağlarmış gibi göründüğünü de ifade etmiştir.

©Expiatory Temple of the Sagrada Familia

Gaudi’nin ölümü sonrasında farklı sanat dalları arasındaki profesyonellerin hala daha yürüttüğü ve günümüz teknolojileriyle hızlandırılan yapının inşasının bitiş yılı 2026 olarak öngörülüyor. Bittiğinde, Gaudi’nin hayalinin kaçta kaçı gerçekleşti bilinmez ama onca bilinmezliklere rağmen geçmiş, şimdi ve gelecekte Avrupa’nın en saygın dini merkezlerinden biri olduğu kesin.

The post La Sagrada Familia appeared first on Arkitektuel.

Ricardo Bofill tarafından tasarlanan Walden 7, eski Sanson çimento fabrikasının yerinde bulunan devasa bir konut kompleksi. 1975 yılında tamamlanan yapı, Ricardo Bofill Taller de Arquitectura ofisinin o dönemki vizyonunun ve mimari tavrının en önemli temsilcilerinden bir tanesi. RBTA’nın kendi ofisleri olarak kullandıkları La Fabrica ile aynı alanda yer alan Walden 7, orijinal olarak üç devasa bloktan oluşsa da planlanan bloklardan yalnızca bir tanesi inşa edilmiş.

© Julio Donoso/Sygma/Corbis

Walden 7, 60 metre yüksekliğindeki, kocaman bir kütle. Bofill, bu projesi ile mimarinin erişebileceği anıtsal büyüklük ile kırsal bir alanın çevresel etkilerini bir araya getirmiş. Proje bu bağlamda günümüz şehirlerinin bireyselleşmesi, kolektif aktivitelerin yok olması ve kamusal mekanların kaybolması gibi problemlerine bir çözüm getirmeye çalışıyor. Dış çevresi ile tezat bir yapıya sahip olan Walden 7, kendi içinde bir toplum yapısı öneriyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden-7, 14-katlı apartman yapılarının bir araya gelmesiyle oluşan bir bina. Binada toplam 446 daire bulunuyor ve bu daireler 5 temel avlunun etrafına yerleştirilmiş. Yapının çatısında ise tüm kullanıcıların kullanımına açılmış iki ortak yüzme havuzu var. Birkaç istisnanın dışında Walden 7’de bulunan tüm daireler hem dışarıya hem de binadaki iç avlulardan birine bakıyor.

60 metre yüksekliğe varan devasa kütleler, Walden 7’ye karakterini veren en önemli yapı taşları. Binanın şekli iç içe geçmiş oval hacimleri andırıyor. Bu oval hacimlerin çapı merkeze doğru gidildikçe büyüyor, dış çepere doğru küçülüyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Böylesi büyük bir yapının en büyük sorunlarından biri binanın içindeki sirkülasyon ağı. Bofill, bu sorunu oldukça akılcı bir şekilde çözmüş. Bina oldukça karmaşık bir ulaşım ağına sahip. Binanın içinde tasarlanmış bir takım köprüler ve balkonlar aracılığıyla katlar arasında geçişler sağlanmış. Binanın içindeki ulaşımın çeşitli mimari öğeler kullanılarak çözülmesi, yapının içinde farklı kapalı & açık mekanlar ve mimari deneyimler oluşmasını sağlıyor.

© Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Walden 7‘nin dış cephesi bir kaleyi andırıyor. Tamamen kırmızıya boyanmış duvarlar birkaç kat yüksekliğindeki dikey pencereler ile dış dünyaya açılıyor. Yapının cephesinde tek bir renk kullanılmış olsa da, binanın içi daha renkli. Mavi ve sarı duvarlara sahip avlular daha canlı mekanlar sunuyor. Binanın içindeki ana avlu ise içeri giren kullanıcıları karşılaması amacıyla binanın girişinde yer alıyor ve kullanıcıları dış dünyadaki kaostan alıp içerdeki izole dünyaya davet ediyor.

Maket Fotoğrafı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Binanın içindeki her bir daire birbirinden farklı olarak tasarlanmış. Her bir dairenin ayrı bir girişi var ve her bir dairenin bir araya geliş şekli diğerinden farklı. Bofill, bir yaşam alanı tasarlarken izlenen klasik yolu tercih etmemiş. Geleneksel mimaride geniş bir bina kendi içinde parçalara ayrılır ve daireler tasarlanır. Bofill ise önce daireleri tasarlayarak, her bir dairenin bir diğerinin yanına gelmesi sonucunda bir blok oluşturmuş. Böylece daireler bireyselliklerini korumuş.

Daire Planı / © Ricardo Bofill Taller de Arquitectura

Tüm daireler 30 metre karelik modüllerden oluşuyor ve her biri kullanıcıların tüm ihtiyaçlarını karşılayacak şekilde tasarlanmış. Tek modülden oluşan stüdyo daire, dört modülden oluşan geniş daireler, ve dubleks daireler gibi pek çok alternatif geliştirilmiş. Binanın genelinde ise özel ve kamusal alan birbirinden ayrılmış.

The post Walden 7 appeared first on Arkitektuel.

©Ricardo Bofill

Kafka Kalesi (Kafka Castle), Ricardo Bofill ve Bofill’in mimarlık atölyesi Taller de Arquitectura tarafından Barselona’da inşa edilen bir apartman projesi. Barselona’nın Sant Pere de Ribes bölgesinde yer alan Kafka Kalesi, dünyaca ünlü Çek yazar Franz Kafka’nın anısına tasarlanmıştır. Bu nedenle, Kafka Kalesi, Bofill’in diğer apartman binalarında kullandığı mimari dilden farklı bir dile sahiptir. Bofill’in kullandığı geleneksel yapım teknikleri ve İspanyol mimarisinin estetik unsurları bu yapıda yer almaz.

©Ricardo Bofill

Ricardo Bofill’in 1963 yılında kurduğu Taller de Arquitectura’nın yurtdışına açılmasını sağlayan projelerden bir tanesi Kafka Kalesi’dir. Ofis, projeyi 1968 yılında tamamlanmıştır. Kafka Kalesi gibi projeleri sayesinde Taller de Arquitectura, tasarladığı renkli, yenilikçi ve değişik isme sahip yapıları ile dünya çapında ünlenen bir mimarlık ofisi olmuştur.

Kafka Kalesi, 90 daireden oluşan bir konut kompleksi. Komplekste aynı zamanda bir yüzme havuzu, sauna, bar ve restoranlar da bulunuyor. Kafka Kalesi programı açısından tipik İspanyol apartmanları ile benzerlik gösterse de kompleksin tasarımı İspanyol mimarisindeki benzer örneklerinden oldukça farklıdır. Bina, matematiksel hesaplar sonucunda yerleştirilmiş prefabrike küplerin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Küplerin yerleri, dikey sirkülasyon elemanlarına ve proje alanındaki genel konumlarına göre hesaplanarak belirlenmiş.

©Ricardo Bofill

Taller de Arquitectura, kullandığı iki denklem ile Kafka Kalesi’nin nihai hacimsel formuna karar vermiş. Bu denklemlerden ilki dikey sirkülasyon kulelerine takılan kutuların sayısını kararlaştırmak için kullanılmış. İkinci denklem ise her bir merdiven kulesinin ve kulenin etrafında oluşan spiral şeklindeki hacmin yüksekliği belirlemeye yarıyor. Hacmin bu denklemler sonucunda oluşmasıyla, binanın iç mekanlarındda bir takım boşluklar oluşmuş.

©Ricardo Bofill

Yapıyı oluşturan küplerden her biri, bir modüler birim olarak değerlendiriliyor. Her bir küp, genel kübik kompozisyona boyut ve ölçek açısından uyumlu olması amacıyla yalnızca bir oda bulunduruyor. Her bir küpün merkezi merdiven kulelerine direkt olarak bağlantısı var. Her bir küp yalnızca bir oda bulundurduğu için, genel kompozisyona uyumlu olacak şekilde bir işleve sahip. Mesela, bir küpte yatak odası ve banyo bulunurken, onun yanındaki küpte oturma odası bulunuyor. Böylece küplerin boyutu apartman dairelerindeki yaşamı sınırlandırmıyor.

©Ricardo Bofill

Kafka Kalesi, Ricardo Bofill’in 1968 yılında tasarladığı La Muralla Roja ve Xanadu gibi apartman projelerinin de öncüsü olarak kabul edilmektedir. Aynı zamanda, Kafka Kalesi’nin mimari şeması, yaklaşık aynı zamanlarda Moshe Safdie tarafından tasarlanan Habitat 67’ye oldukça benzemektedir.

The post Kafka Kalesi (Kafka Castle) appeared first on Arkitektuel.

Dünyaca ünlü Katalan mimar Antoni Gaudi tarafından tasarlanan Casa Milà, Barselona’nın en ikonik yapılarından bir tanesi. Milà Evi anlamına gelen Casa Milà, Roser Segimon ve Pere Milà’nın kullanımı için 1912 yılında tasarlandı. La Pedreda olarak da bilinen yapı, Art Nouveau’nun İspanyol yorumu olan Modernista akımının Barselona’daki en önemli temsilcilerinden olarak kabul edilmektedir.

© Samuel Ludwig

Casa Milà organik bir yapı. Bina adeta yerden oyularak yükseltilmiş gibi duruyor ve mimari eserlerin verdiği yapay görüntüden uzaklaşmaya çalışıyor. Yapısal olarak bu organikliği sağlayabilmek için bina ikiye bölünmüş: strüktür ve kabuk. Yapının cephesindeki taş duvarların hiçbir yük taşıyıcı özelliği bulunmuyor. Yapının eğimli şekli ile aynı izde devam eden çelik kirişler cephenin yükünü kolonlara aktarıyor.

© Samuel Ludwig

Gaudi tarafından alınan bu strüktürel kararlar yapının şeklinin daha serbest oluşabilmesi ve dalgalı cephenin sürekliliği sağlanmış. Cephedeki organik ve kıvrımlı form, binanın çatısında da devam ediyor. Yapının çatısını taşıyan, parabolik tuğlalar ile oluşturulmuş farklı yüksekliklerdeki kemerler çatının üstünde kıvrımlı bir topoğrafya oluşturuyor.

Yapı, dokuz bölümden oluşuyor: bodrum, zemin kat, asma kat, ana kat, üst katlar ve çatı katı. Binaya giriş asma kattan sağlanıyor, zemin kat ise garaj olarak tasarlanmış. Ana kat olarak tasarlanmış kat Milà ailesinin kullanımı için tasarlanmış. Ana katın üstünde bulunan diğer dört kat ise kiracıların kullanımına ayrılmış. Binanın içinde iki tane avlu bulunuyor. Bu nedenle Casa Milà plan düzleminde ‘8’e benzer bir şekil alıyor.

Aksonometrik kesit / © greatbuildings.com

Casa Milà’nın cephesi üç bölümde incelenebilir; tüm zemin katı çevreleyen sokak cephesi, ana ve üst katları kapsayan ana cephe ve çatı katını ve taşıyıcı elemanları bulunduran çatı strüktürü. Yapının en önemli mimari unsurlarından bir tanesi olan ana cephe oldukça organik ve akışkan bir forma sahip. Kireçtaşı bloklar kullanılarak yapılmış bu organik cephenin üstünde insan benzeri sürrealist heykeller bulunuyor. Bu heykellerin varlığı cephenin dinamik karakterini güçlendiriyor.

© Gideon Jones

Casa Milà, Katalan ve İspanyol mimarisinde çok büyük öneme sahip. Her ne kadar hakkında çeşitli olumsuz eleştiriler yapılan bir bina olsa da, Casa Milà ve Antoni Gaudi’nin Modernista akımına ve genel olarak modernist mimariye kattıkları yadırganamaz. Gaudi’nin doğadaki organik formlar ve modellerden temellenen mimari dili, yıllarca süregelen dikdörtgensel mimarinin sınırlarını ortadan kaldırmıştır. Dünya üzerinde pek çok mimar Gaudi’nin Casa Milà’da kullandığı biyomimikri yönteminden esinlenmiştir.

The post Casa Milà appeared first on Arkitektuel.