©Fernando Guerra | FG+SG

Brezilya’nın São Paulo dışındaki tepelerinde, Brezilyalı mimarlık firması Studio MK27 tarafından tasarlanan bu 10.763 metrekarelik çağdaş ev, büyük bir çim çatı ile peyzaja karışıyor. Düzlemsel Ev (Planar House), stüdyonun birçok projesinde de sıkça araştırılan ve denenen “yataylıkta radikal bir alıştırma” olarak tasarlanmış. Düzlemsel Ev, varlığı hacimsel olmaktan daha çok uzun bir ayak izine sahip, açık peyzajda geniş bir çizgi. Doğaya entegre edilmiş, iki beton plaka arasına sıkıştırılmış modern ev, beş kişilik bir aile ve misafirleri için bir hafta sonu evi olarak tasarlanmuş.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev, bulunduğu alanın en yüksek noktasına gizlice yerleştirilmiş ve yapının mevcut topografyaya uyum sağlamasına özen gösterilmiş. Tepede bulunan arsaya yapılan bu tip bir yapı, binanın beşinci cephesi olan çatı katının tasarımına özen ve ekstra dikkat gösterilmesini gerektirmiş. Bu, güneş panelleri ve tavan pencereleri gibi, oraya yerleştirilecek ekipman seçiminde ve kompozisyonunda Studio MK27 ekibinin özenli bir süreç geçirmesini gerektiriyor. Evin sahip olduğu yeşil çatının, çevredeki çim alanı taklit etmesi hedeflenmiş ve evdeki termal konforun da bu şekilde artması sağlanmış. Yeşil çatı, eve ek bir  merdivenle erişilebilir olarak tasarlanmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’de yapısal olarak, kirişler tarafından desteklenmeyen ancak doğrudan üç eksende modüler olarak dağıtılan sütunlar tarafından desteklenen, sağlam bir platform döşemeyi oluşturuyor. Haç şeklindeki metalik sütunların, Mies van der Rohe tarzı mimarinin zarif oranlarına saygı göstermesi önemsenmiş. Tasarım sürecinde 1920’lerin modernizminden esinlenen yapı, evin zıt uçlarındaki metal sütunlar dışında tamamen betonarme, yerinde dökme betondan yapılmış.

©Fernando Guerra | FG+SG

Çatının altında, birinde hizmet alanları, spor salonu, tv ve oyun odalarının olduğu, diğerinde beş adet yatak odası bulunduğu, bu şekilde programların dağıtıldığı iki kutu oluşturulmuş. Oturma odalarına evin en uç noktalarında yer verilmiş ve tüm evi bir terasa dönüştüren, sürgülü cam kapılarla tamamen açılabilir veya kapatılabilir olacak şekilde tasarlanmış.

Kuzey-güney doğrultusunda uzayan koridorlarıyla programatik olarak doğu ve batı şeklinde ikiye ayrılan ev, tamamıyla açılabilen cepheleriyle dışarıya her noktadan açılabiliyor. Mimarlar, “Fikir, iç ve dış arasında tam bir entegrasyona sahip olmaktı” diyor. “Bu nedenle evin, iki tarafı, kapı çerçeveleri açıldığında üstü kapalı teraslara dönüştürülmüş oturma odalarına sahip.”

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel Ev’in iç mekanında alçak ve masif ahşap mobilyalar kullanılmış. Evin mekan düzenlenmesi, mobilyalarla paneller arasında serbest dolaşım için yeterli bir alan bırakmış ve bu sayede evin içerisindeki her bir parçanın tekil olarak okunabilmesi sağlanmış. Bütün bu hacmin içinde tekil algılanabilen, iç mekan ödelerinin en dikkat çekeni ise döşemeden sarkan yarı saydam çok renkli bir sandalye. Bu sandalye, içeride dikkatin odağı haline gelerek; sarkan haliyle evin yataylığına tezat bir dokunuş yaratıyor.

©Fernando Guerra | FG+SG

Düzlemsel evin dikkat çekici noktalarından biri de evin dışarısında evi saran tuğla duvar. Doluluk ve boşluk oluşturacak şekilde düzenlenmiş bu tuğla duvar, dikey bir rüzgar kesici. Duvar binanın formal ve sert kompozisyonunu, araziya yayılan uzun, yatay ve keskin açılı hacmini çevrelemiş. Bu duvar Studo MK27 ekibine göre, paradoksal olarak, iç ve dış alanlar arasındaki farklı ilişkileri tanımlıyor. Rüzgar kesici tuğla duvar, vvin dik köşelere sahip hacmini dışarıda kıran bir öge olarak görülebilir. Tuğla duvara daha fazla denge sağlamak için duvarın iç kısmına da beton ve çelik donatılar yerleştirilmiştir.

©Fernando Guerra | FG+SG

Genelde bölünme ve izolasyon sembolü olan duvar, bu projede, zaman zaman içbükey ve bazen dışbükey olarak, giriş bahçesini kucaklamış ve şeffaflık yaratmanın yanı sıra caddeden koruma sağlamış. Estetik bir ögeye dönüşen duvarın yanında tuğla dokusu sıcak bir atmosfer yaratırken gün içinde evin iç mekanına kinetik etkilere sahip ışık filtreleri oluşturuyor.

The post Düzlemsel Ev appeared first on Arkitektuel.

©Pedro Kok

Sao Paulo Sanat Müzesi (MASP), Brezilya’daki modern mimarinin en önemli örneklerinden -aynı zamanda Sao Paulo kentinin yenilenme sürecinin ikonlarından. Yapı, İtalyan mimar Lina Bo Bardi tarafından tasarlandı. MASP, Bo Bardi’nin en ünlü ve önemli işlerinden bir tanesi. 1968’de tamamlanan müze karmaşık olmayan bir mimariyle şehirde oturduğu yeri kültürel olarak canlandıracak bir sanat konteynırı düşüncesiyle tasarlanmış.

©Inigo Bujedo Aguirre

Lina Bo Bardi’ye ilk sanat müzesinin tasarlama görevi verildiğinde tek girdi şehrin alçak kısmındaki yapının alandaki diğer yapıların görüşlerini engellememek. Şehrin meclisinde belirlenen bu kuralın amacı Sao Paulo’da önemli bir toplanma mekanı haline gelmiş olan Avenida Paulista’nın (şehrin kültür ve finans caddesi) karakterini korumak. Lina Bo Bardi bunun üzerine basit fakat oldukça güçlü bir çözümle üretmiş projeyi. Mimar yapıyı ortasından keserek bir yarısını alanda bulunan meydanın altına gömüyor; diğer yarısını ise havaya kaldırıyor. Böylece şehrin önemli meydanlarından biri (Terraço do Trianon) açık ve boş bir şekilde bırakılıyor ve modernizmin ikonik yapılarından  Sao Paulo Sanat Müzesi ortaya çıkıyor.

©MASP

Proje başlangıcından itibaren Sao Paulo Sanat Müzesi, siyasal çevreler etrafında yayılmaya, tepkiler almaya başlıyor. Bo Bardi bu sorunu vali ile gizli bir anlaşmayla izin alarak çözüyor fakat proje geliştikçe yapının tasarımına yön veren vizyonun şehrin kültürel ve siyasal çevrelere ait olmadığı anlaşılıyor. Fakat Bo Bardi arazinin insanlara ve şehre ait olması gerektiğini savunmaya ve tasarımı bu şekilde sürdürmeye devam etmiş. Lina Bo Bardi alanda bir tür “yaşayan müze” yaratmayı hedefliyordu. Doldurduğu kamusal alanın tamamını şehre geri kazandıran ve müzenin kültürü sergileyebilecek ve bu meydan üstünde bir çeşit sahne olabileceğini savunan radikal düşünceyi de kucaklayan bir tasarım amacındaydı.

©Markus Lanz

Sao Paulo Sanat Müzesi’nin anıtsal estetiği aslında ustalık gerektiren bir teknik tasarımından geliyor. Bunun sebebi yapının dilini yapının strüktürel netliğinin belirlemesi. Müze öngerilmeli iki devasa beton kirişin, aynı büyüklükte ayaklara oturtulmasıyla oluşturulmuş. Caddeye paralel yükseltilmiş bir kütle bu devasa sistemle taşınıyor. Bu ana kütle, müzenin sergi ve yönetim mekanlarını barındırıyor.Yapının zemin üstündeki bu kesiti, gömülü olan kısma cam bir asansörle bağlanmış. Bilinçli bir şekilde şu şekilde bir rota kurguluyor Lina Bo Bardi: müze, şehir ve tekrar müze. Bu kurguyla sanat eserinin onu yaratan insandan ve bağlamdan bağımsız şekilde var olabileceği ve müzeyi ziyaret etme deneyimini şehir politikaları içerisinde değerlendirme fikrine meydan okuyor. 

©Paolo Gasparini

Bo Bardi politika ve sanat hakkındaki bu söylemini ana sergi alanlarına da taşımış -modernist açık planın yıllar boyunca sanat eserleri arasındaki hiyerarşiyi tekrar tanımlayan sergi alanlarına. Ziyaretçiler asansörden sonra doğrudan, eserlerin asıldığı ve eserler arasında belirli bir ilerleme olmadan dolanma gerektiren bir mekana çıkıyor. Bu mekan: “Her bir sanat eseri, kendi alanını yaratmak üzere sergilenmiş; eserlerin oradan oraya gezen kaderlerini ve daha da önemlisi geleneksel çerçevelenme şekillerini eksilten bir teşhir kurgusu.” şeklinde tanımlanmış.

Sergilenen eserler cam paneller arasına gömülmüş ve bir beton bloğa oturtulmuş. Havada asılı gibi sergilenen eserler, serginin özgürleştirilmiş kaosu düşüncesini güçlendiriyor ve yapının  havada asılı karakterini taklit ediyor. Bo Bardi’nin, insanların yerleşmiş sanat fikirlerini tekrar sorgulaması hedefiyle kurguladığı sergi düzeni, 1990’dan beri maalesef geleneksel duvara asılı eseler şeklinde devam etmiş (mimarın eşi kuratörün emekli oluşuyla).

©Inigo Bujedo Aguirre

Yapının, tamamı ve sergi alanlarıyla Bo Bardi sürekli hafiflik ve kitle arasındaki güçlü diyaloğu hatırlatıyor. Teras (meydan) kısmından yapının ağrılığı sezgisel olarak görünür, fakat duyusal olarak bir o kadar kayıp. “Yapının galerileri altındaki meydanda yürüyen yayalar üstlerinden stüktürün ağırlığını hiçbir şekilde hissetmiyor; sanki güneşin önünden bir bulut geçiyor ve onlara bir süreliğine bir serinlik sağlıyormuş hissi yaratıyor.” Yapıdaki gerilim mimarın modernist ve brütalist ögeleri yanyana koymasından kaynaklanıyor. Bu gerilim mimari estetik açısından etkileyici bir eser çıkmasına yol açıyor tam da Bo Bardi’nin akımları çakıştırmasıyla beklediği gibi.

©Flickr: Rodrigo Soldon

Bir açıdan camla kaplı açık plan şeması Uluslararası Stil’e (International Style) ait. Başka bir açıdan yapının devasa ayakları ile stüktürel sistemi brütalist harekete ait -yapının yapıldığı yıllar bu akımın altın çağı. Bo Bardi birbirinden bambaşka olan bu elemanları çekinerek kullanmak yerine bu çelişkelere dikkat çekiyor: ayakları cart kırmızı ya boyuyor ve  döşemeleri incelterek camın yatay elemanlarını uzatıp görsel olarak öne çıkarıyor. Bu iki fikrin karşılıklı etkileşimi yapıda dramatik bir etki yaratıyor. Sao Paulo Sanat Müzesi’nin geleneksel estetiği yeniden düşünen yenilikçi tasarımı aynı zamanda Brezilya’nın beton modernizmine de kulak veriyor. 

©Flickr: Rodrigo Soldon

Eleştirilere ve karşı çıkan düşüncelere maruz kalsa da Sao Paulo Sanat Müzesi, Lina Bo Bardi’nin hem müze hem de bir toplanma mekanı olma vizyonunu gerçekleştiriyor. MASP bu açından mimarların eşitlikçi değerleri ve sosyal sorumluluğu tasarımlarıyla teşvik edişlerine bir örnek niteliğinde. Müze, aynı zamanda brütalist akımın kentsel bir durumu mimariyle geliştirmek üzere yarattığı en iyi örneğini de gösteriyor.  Bo Bardi’nin eseri, sanatın politik boyutlarına bir eleştiri niteliği olma özelliğine de sahip. Modern mimarlık tarihinin kurgusal ve estetik açısından oldukça önemli eserlerinden bir tanesi.

The post Sao Paulo Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Ibere Camargo Müzesi (Ibere Camargo Museum/Foundaiton), Brezilya’nın ünlü ekspresyonist ressamı Ibere Bassani Camargo adına açılmış vakfın müze yapısı. 2007’de tamamlanmış olan müze, ressamın eserlerini sergilemek amaçlı yapılacak yapı için açılan yarışmanın Alvaro Siza tarafından kazanılmasıyla ortaya çıkmış. Mimarlık tarihinde önemli bir yere sahip olan müze, Brezilya’nın güneyinde Porto Alegre kentinde bulunuyor.

© Fernando Guerra

Ibere Camargo Müzesi, dünyaca tanınmış Alvaro Siza’nın ilk ve belki de en ikonik müze tasarımı. Müzede Siza, daha önceki tasarımlarında amaç edindiği, şehirde varolan yapı ve peyzaj düzeninin dışına çıkmayan ve onunla bütünleşen bir tasarım anlayışının dışına çıkıyor. Yapının suya ve yola yakın olan lokasyonu itibariyle ünlü mimar, çok daha güçlü bir görsel efekt kurgulamış müze için. Bu yaklaşım aslında Oscar Niemeyer’in Brezilya’nın başkenti Brasilia’daki kamusal yapıların tutumlarına benzetilebilir.

© Fernando Guerra

Siza, müzenin mimarisinde yapının elemanlarını o zamanki Avrupa mimarisine özgü estetik anlayışıyla harmanlıyor. Cephedeki açıklıklar ve rampalar, Lina Bo Bardi’nin SESC Pompeia’daki kültür merkezini anımsatıyor görenlere.

Tasarımın tümüne yayılmış kesin ve cilalı köşeler, açıklıkların düzensiz dağılımı, rampanın özgürce süzülen ve yaratılan portikonun duvarlarına sarılan kurgusu Avrupa mimarisinin Brezilya’ya yabancı ve karmaşık geometrik algısını hatırlatıyor. Ibere Camargo’da farklı olarak kıvrımlarla oynuyor ve bütün ögeleri beraber dokuyor Alvaro Siza.

© Fernando Guerra

Projenin karakteristik özelliklerinden biri, Alvaro’nun tasarımlarının sabit bir elemanı olan kontrollü cephe boşlukları ve bunların stratejik olarak konumlandırılması. Açıklıklar güneşli batı cephesinde küçük, tepeye bakan ve kafeye, glariler ve atölyelere hizmet eden hacimlerde büyük olarak kurgulanmış. Nehre bakan cephe eşsiz manzarasına rağmen küçük açıklıklara sahip. Bunun sebebi, aynı Niemeyer’in Niteroi Çağdaş Sanat Müzesi’nde olduğu gibi, müzenin içinden bakışı tek bir noktaya odaklamamak. Müzenin içindeki sanat eserlerini gözlemelenin, deneyimlemenin yapının sunduğu mazaradan daha önemli olduğu düşüncesiyle geliştirmiş iki mimar bu yaklaşımı.

© Fernando Guerra

Ibere Camargo Müzesi ilk bakışta rampalı büyük, dikey sirkülasyon boşluğu ile Frank Lloyd Wright’ın Guggenheim’ını anımsatıyor. Fakat Guggenheim aksine Siza müzesinde sirkülasyon ve sergi dolaşım alanlarını birbirinden ayrımış. Galeriler L şeklinde plan şemasına sahip ve en son noktalarında rampalara bağlanıyor. Geniş boşluklu sirkülasyon kısmı ise katları birbirine bağlayan ve galerilerden tamamen bağımsızlaştırılmış tampon alanlar.

Müzeye girerken ziyateçiler geniş bir köprünün altından geçiyor. Buradan ziyaretçi en üst kata ulaşan asansöre ulaşıyor ve ana rotayı takip ederek yavaş yavaş aşağı inerek tüm katları geziyor. Aşağı inene kadar bu döngü rampalarla 4 kez tekrarlanıyor. Böylece katlardaki odalar arasında bir ritim yakalanmış. Aynı zamanda içteki atirum rampaları ve yapının dışındaki sirkülasyon ağı ile dikey bir simetri ortaya çıkıyor.

© Fernando Guerra

Strüktürel olarak yapı, rampaların bir ucunu taşıyan set ve diğer tarafta denge aprlığı olarak binanın kendi gövdesiyle destekleniyor. Görsel olarak Siza, dengesiz olarak algılanmasını sağlamış müzenin. Ibere Camargo Müzesi’nin yapımında şehrin genelinde alışılmamış olan beyaz beton kullanılmış. Mimar bu malzemeyi yerel fiziki özellikleri ve kendi tasarım kararlarını burgulayan öge olarak düşünüyor. Batıya bakan bir binada kolay bakımı olan bir malzeme kullanmak amaçlanmış -bu da Brezilya’nın koşullarına uygunluğu açısından önemli bir nokta. Bunun dışında iç mekanda Portekiz mimarisine vurgu yapan materyaller seçilmiş.

© Fernando Guerra

Yapı, Guaiba Nehri’nin yakınında bulunuyor. Porto Alegre’nin, geniş nehrin üstünden günbatımı ile ünlü olması nedeniyle batıya yöneliyor müze -tıpkı kentin diğer yapıları gibi. Ibere Camargo Müzesi önceden maden olan bir araziye yerleşmiş -yapı, bu madenin yarattığı boşlukta inşa edilmiş.

Yapılırken dikkat edilen noktalardan biri de tepede oyularak oluşturulan maden boşluğunu daha da büyütmemek. Bu nedenle yapının bazı kızımları doğal toprak seviyesinin altında. Bu kararlar sonucu yapı, nehir seviyesinin altında. Bu nedenle sel için birçok önlem alınmış: kanallar açılmılş, çift kat duvar kullanılmış, zemin altı kotlarda yapının etrafını saran bir koruyucu tabaka oluşturulmuş.

© Fernando Guerra

5 katlı, içerisinde esnek ve açık sergi alanları, 300 kişilik bir oditoryum, atöyle ve yönetim hacimler, zemin altı 100 araçlık bir otopark ve bir kütüphane barındıran vakıf, aynı zamanda çevreye saygılı bir tasarım ortaya koyuyor. Yağmur suyu kullanımı, gri su temizlenmesi, havalandırma ve nem kontrol sistemleri gibi yöntemlerle. Alvaro’nun önemsediği noktalardan biri de çevredeki peyzajla olan ilişki. Yapı bu anlamda bulunduğu alanda ve etrafındaki bitki örtüsünü korumuş yapım ve kullanım aşamasında.

Kaynaklar: 

1. “Iberê Camargo Foundation: Standards and Variations” 24 Ekim 2014. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/560676/ibere-camargo-foundation-standards-and-variations/>
2. ”Iberê Camargo Foundation”. WikiArquitectura. <https://en.wikiarquitectura.com/building/ibere-camargo-foundation/>

The post Ibere Camargo Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Kısaca FAU-USP olarak anılan Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi, Vilanova Artigas ve Carlos Cascaldi’nin ortak tasarımı. Fakültenin açıldığı 1948 yılından 13 yıl sonra, 1961 yılında Artigas ve Cascaldi’nin, Paulista Okulu (Paulista School) akımının etkisi ile tasarladığı fakülte binası, Brezilya tarihinin en önemli kamusal yapılarından biri olarak anılmaktadır. Yapı, kendisinden sonra gelen pek çok eğitim kompleksine ilham vermiştir.

© Archeyes

Artigas ve Cascaldi, tasarımlarının temelini mekansal devamlılık üzerine kurmuşlar. Yapıyı oluşturan altı kot, binanın merkezinde bulunan devasa rampa ile birbirine bağlanıyor. Böylece, yapının farklı katları arasında mekansal bir bütünsellik yakalanmak istenmiş. Binanın temel ulaşım ağını oluşturan bu rampalar, bir sirkülasyon elemanından çok daha fazlası. 8 metre genişliği ile alışılagelmiş bir rampadan çok daha geniş olan rampalar, öğrencilerin zamanlarını geçirdikleri bir mekan özelliği kazanmış. Ayrıca, fakülte içindeki ana ulaşımın bu rampalar aracılığıyla sağlanması sayesinde öğrenciler arasındaki etkileşimin arttırılması hedeflenmiş.

© Flickr: FADB

Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi, tümüyle açık ve bütünsel bir yapı. Fakültenin içinde mekanı bölen hiçbir oda, kapı, duvar yok. Böylece, mekan bir bütün olarak işlev kazanmış ve fakülte çok daha fonksiyonel bir mekan haline gelmiş. Mimarlık okulunun gerekliliklerine göre özel işlev kazanmış tüm mekanlar, yapının merkezindeki geniş açıklığın etrafında gruplanmış.

Yapının içinde herhangi bir giriş kapısı ve küçük oda bulunmuyor. Bunun nedeni, Artigas ve Cascaldi’nin herhangi bir mekanın özel bir işlev için kullanılmasını reddetmesi. Yapının içindeki tüm mekanların, öğrencilerin içinde istedikleri her şeyi yapabilecekleri esneklikte olması düşünülmüş.

© OWAR Arquitectos

Binanın dış cephesinde ve içinde kullanılan malzemeler, mimarlık okulu karakterine uygun olacak şekilde seçilmiş. Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi, brutalist mimarinin belirgin örneklerinden. Bu nedenle binanın içinde ve dışında brüt beton yüzeyler inşa edildiği hali ile bırakılmış. Yapının beton kaplı dış kabuğunda hiçbir açıklık bulunmuyor. Zemin ve birinci kat cephelerinde yer alan cam yüzeyler dışında, yapının tamamı binanın çatısında yerleştirilmiş açıklıklardan ışık alıyor.

© Archeyes

Beton,  Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi’nin kurucuları ve mimarları için ayrı br öneme sahip. Artigas ve Cascaldi’nin yapının tamamında brüt betonu tercih etmelerinin en önemli sebeplerinden biri, betonun potansiyellerini sonuna kadar kullanmak istemeleri. Tasarladıkları bina ile mimarlar, betonun kaliteli, ferah ve iyi ışık alan kompleks mekanlarda kullanılabileceğini kanıtlamış. Böylece, betonun kullanımı ile Brezilya’nın sosyal ve teknik gelişimine ve Sao Paulo’nun endüstriyel ve ekonomik geleceğine ışık tutmuşlar.

The post Sao Paulo Üniversitesi Mimarlık ve Şehircilik Fakültesi appeared first on Arkitektuel.

2014 Dünya Kupası ve 2016 Olimpiyat Oyunlarıyla gözleri üzerine çeken renkli ve hareketli hayatıyla Brezilya’nin en turistik şehirlerinden biri olan Rio de Janeiro’nun merkezinde yer alan projede amaç farklı mimari dillere sahip olan üç binayı, Escola de Olhar Okulu ve çeşitli kültürel mekanları da bulunduran Rio Sanat Müzesi (MAR Rio) altında bir araya getirebilmekti.

© Leonardo Finotti

Rio Sanat Müzesi, erken yirminci yüzyıl eseri olan Dom João Sarayı’nın yenilenmiş iç mekanlarında, Escola de Olhar Okulu ise eski polis merkezi ve yan tarafındaki otobus terminalinde yer alıyor. Teras katında ise bar ve etkinlik alanları dalgalı bir tenteyle üstü örtülerek oluşturulmuş. Müzede sekiz adet yüksek tavanlı galeri, dört kata yerleştirilmiş. Giriş katı ziyaretçileri cephelerin merkezine alıyor ve iki seçenek sunuyor, doğrudan sergi alanlarına ve ya asansör ile çatı katına ulaşım.

© Leonardo Finotti

Yan tarafta yer alan okul yapısı yükseltilmiş ve taşıyıcı ayaklarla desteklenmiş. Mimarlar burada zemin katı boşaltıp içinde heykel sergi alanı da bulunan kamusal bir meydan yaratmışlar. Jacobsen Ofisi tasarım sürecini şöyle anlatmış;  Kullanım dışı olan üç binanın (Palacate Dom João Sarayı, polis merkezi ve Rio’nun eski otobüs terminali) sanat müzesi altında birleşmesi tarihi şehir merkezinin kentsel dönüşümün büyük bir parçasını oluşturuyordu. Her parçayı farklı ölçeklerde koruma ile inceledik.

1. Kat Planı

İlk olarak müze ve okul içinde bütün ve etkili bir kullanıma izin veren bir akış sistemi oluşturmaktı. Polis merkezinin çatı katında bar ve kültürel mekanları bulunduran bir asma meydan yaratmayı teklif ettik böylece ziyaret akışı yukarı katlardan aşağıya doğru olacaktı. Çatısı ise dalgalardan esinlenerek üç yapıyı da içine alan dalgalı bir beton tente ile örtüldü.

Saray yüksek tavan seviyesi ve serbest taşıyıcı sisteme sahip olduğu için müzenin sergi alanları kısımına uygun görüldü. Polis merkezi ise okul, konferans salonu, yönetim, multimedya sergi alanları ve teknik hacimler için ayrıldı.

© Leonardo Finotti

Şu anki vaziyetinde yola giriş çıkış sağlayan ayaklar, bütün kompleks için açık bir fuaye alanına dönüştürüldü ve heykel sergi alanları buraya dahil edildi. Komplekse bütünsel, açık ve kapalı bir hava vermesi için giriş iki bina (polis merkezi ve saray) arasına alındı.  Yol tarafındaki şehrin kültürel bir değeri olan giriş saçağı  teknik ihtiyaçlar ayrıldı.

Ziyaretçilerin iki bina arasındaki sirkülasyon ve bağlantısı yeni binaya ait olan ve alışılmadık bir tavır segileyen asma dar köprü ile sağlandı.

© Leonardo Finotti

Polis binasında ise iki binanın yüksekliğinin eşitlenmesi için en üst kattaki yığma cephe elementlerin yarı saydam cam ile yer değiştirilmesini önerdik, böylece taşıyıcı sistemin kolonları daha göz önünde olacak ve fuayedeki ayaklara referans verecekti.

Kullanım Diyagramı

Son olarak projenin temel simgesi olması için,  hayali ve soyut bir kimliği olan asma bir meydan önerdik.  Akıcı ve son derece hafif olan bu yapıda, dalgarın yüzey şekilleri taklit edildi. Basit, şiirsel, ve anlam dolu bu yapı aynı zamanda yapısal hesaplamasıyla modern bir tasarım.  Bu parça yakından, uzaktan, aşağıdan Maua Meydanına varanlar tarafından, yukarıdan ise Conceiçao manzara duvarından manzarayı seyredenler tarafından görülebilir.

The post MAR – Rio Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Rio de Janeiro’nun Niterói bölgesinde, Oscar Niemeyer tarafından tasarlanan Niterói Çağdaş Sanat Müzesi, Brezilya’nın en ikonik yapılarından biri olarak nitelendirilmektedir. Rio de Janeiro’nun Guanabara Körfezi’nin kıyısına yerleştirilen ikonik müze, şehrin panoramik silüetinin çok önemli bir parçasıdır.

©wikiarquitectura.com

Oscar Niemeyer, Niterói Çağdaş Sanat Müzesi’nin sıradışı tasarımını şu sözler ile açıklamaktadır: “Dar ve deniz ile çevrili bir alanda, tasarım çözümü olarak merkezi bir destek kullanmak kaçınılmazdı. Yapının mimarisi, kayalıkların arasından çıkan ve bu kayalıkları tutan bir çiçek gibi ortaya çıkmıştır.” Yerden çıkan ve gittikçe büyüyüp dağılan bir tasarım oluşturmak amaçlanmıştır.

© Gili Merin

Müzenin modern ve sıradışı mimarisi, tasarımın belli nesnelere benzetilmesine de yol açmıştır. Dünya çapında Niterói Çağdaş Sanat Müzesi için ‘çay tabağı’ ve ‘UFO’ göndermeleri yapılmaktadır.

Deniz kıyısındaki duruşu ile bir deniz fenerini de andıran yapı, aynı zamanda yerleştiği körfezin kıyısında da kentsel bir meydan oluşturmuştur. Müze binasının içerisine giriş, bu meydandan çıkan 98 metre uzunluğundaki bir rampa ile sağlanmaktadır.

© Gili Merin

Merkezi bir destek ile yerden yükselen ve yerin üstünde 3 katlı bir yapı oluşturan müze binasının iç mekan çözümlemeleri de oldukça etkileyicidir. Oscar Niemeyer, yerin üstünde olduğu kadar, yerin altında da hacimler oluşturarak, Çağdaş Sanat Müzesi için yeterli alanları üretmeye çalışmıştır. Müzede sergilenen eserler bu üç kata dağıtılmıştır. Sergi alanlarının yanı sıra, Zemin katta bir bar, restoran ve 60 kişilik bir konferans salonu bulunmaktadır.

© Gili Merin

Yapının birinci katı resepsiyon, idari ofisler ve büyük bir çalışma alanını bulundurmaktadır. İkinci katta ise toplam 697 metrekare genişliğinde 5 adet galeri bulunmaktadır. Birinci ve ikinci katın arasına yerleştirilen asma kat ise küçük odalara bölünerek yine serge alanlarını bulundurmaktadır.

©wikiarquitectura.com

Niterói Çağdaş Sanat Müzesi, mimarisi ile olduğu kadar mühendislik detayları ile de önemli bir baş yapıttır. Toplam 50 metre çapında, 2000 metre kare genişliğindeki dairesel gövde, 2.7 metre çapında olan merkezi silindir destek ile taşınmaktadır. Havada asılı duruyormuşcasına tasarlanmış bu yapı, aerodinamik tasarımı ile rüzgar yüküne karşı da oldukça dayanıklıdır. Müzenin içerisinde bulunan, 462 metrekare genişliğindeki merkezi salon, plan düzleminde kolonsuz bir şekilde çözülmüştür.

©wikiarquitectura.com

Yapının cephesinde, 3 katlı, 70 adet cam plaka kullanılmıştır. Taşıyıcı elemanlarda ise öngerilmeli beton kullanılmıştır.

The post Niterói Çağdaş Sanat Müzesi appeared first on Arkitektuel.