1. Rietveld Schröder Evi

©MidMod-Design / ©Time Travel Turtle

Usta modernist mimar Gerrit Rietveld tasarımı ev, Truus Shröder ve üç çocuğu için tasarlanmış. Daha sonra Gerrit Rietveld bu evde kendi de oturmuştur. Rietvelt ve Truus Schröder’in ev için kurgusunun soyut ressam Piet Mondrian’ın prensiplerini 3. boyuta taşımak olduğu söylenir. Ev, Suprematizm* akımını da hatırlatan bir tasarıma sahip. Normal bir modernist eve göre birçok renk ve fonksiyondan bağımsız birçok detayı barındıran ev, modernist mimarinin önde gelen cesur denemelerinden biri. Rietveld Schröder evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

2. Melnikov Evi

© Enso / ©Igor Palmin

20. yüzyıl mimarlarının çoğu kendi evlerini tasarlamış, Sovyet mimarlar dışında. Bunun sebebi tek başına duran konut birimlerinin güçlü sosyalist eğilime karşı bir sözünün olması. Sovyet bir mimar olarak Konstantin Melnikov’un 1927 yılında bu kısıtlamayı yok sayan evini nasıl tasarladığı bir gizem. Ev, petek şeklinde açıklıklara sahip iki silindirden oluşuyor. İçeride bütün aile için yalnızca bir yatak odası düşünülmüş. Melnikov Evi, mimari bir başyapıt olarak anılan bir eser ve Moskova’nın en çok ilgi çeken noktalarından biri.

3. Gropius Evi

© Enso / ©The Wood House

Walter Gropius, modernizmin en önemli mimarlarından. 1930’larda ABD’ye taşınması da mimarlık tarihine önemli bir yapı kazandırmış. Bundan sonra ABD, yenilikçi mimarlığın öncüsü haline gelmiş. Gropius, Harvard Tasarım Okulu’nda öğretim görevlisiyken bu tasarımını da öğretici bir konu olarak işlemiş. Ev, Amerika’ya Avrupa’dan gelen yeni uluslararası üslubun (international style) sembolü haline gelmiş zamanla. Bunun sonucunda da Frank Lloyd Wright dahil olmak üzere birçok kişinin eleştirisine maruz kalmış. Gropius Evi hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

4. Cam Ev

©Eirik Johnson / ©Bill Pierce

1949’da New Canaan’da Philip Johnson tarafından tasarlanmış olan ev. Johnson, New York’ta “Uluslararası Üslup: 1922’den beri Mimarlık (The International Style: Architecture since 1922)” isimli Amerika’yı modernist Avrupa’ya tanıtan şovundan sonra kariyerine kendi evini tasarlayarak başlamış. Cam Ev, modernizmin vücut bulmuş hali. Ev açık, minimum mekana, yine minimum mobilya kullanımı ile dış duvar ve içerde hiçbir ayırıcı öge olmadan havaya ve etrafını saran yeşile karışan bir tasarım. Johnson’ın tasarımı nerdeyse materyal olmayan bir ev fikri. Cem Ev hakkında detaylı bilgiye buradan ulaşabilirsiniz.

5. Cabanon de Vacances

©Rogi Andre / ©L’express

1951 yılında Fransa, Roquebrune-Cap-Martin’de Le Corbusier tarafından tasarlanmış, kendisine ait tatil evi. Mimarların en büyüğü, kendine en küçük evlerden birini tasarlamış. Corbusier, duvardan duvara ulaşabileceğin, bir uçağınki kadar küçük tuvaleti olan, mobilya olarak yalnızca iki tabureye sahip küçük mekanlarda yaşamanın en iyisi olduğunu düşünmüş. Bir evden ziyade bir tür baraka (Fransızca ‘cabanon’). Arkadaşının sahip olduğu restoranın yanındaki evde Corbusier’in bir mutağa ihtiyacı yok: bir kapıyla direkt restorana ulaşıyor. Baraka dışarıdan bir odunluk gibi gözükse de tesisat ve havalandırma sistemlerine sahip. Yapının içerisi renkli duvarlarla kurgulanmış.

6. Casa de Canoas

©Arquivo Publico do DF / ©TheFunambulist.com

Oscar Niemeyer’in 1953’te Canaos, Brezilya’da kendi için tasarladığı ev. Gençken Le Corbusier ile çalışmış biri olarak Niemeyer, Corbusier’in fonskiyon ve teknolojiye dayalı çizgisine tamamen zıt bir yönelime sahip. Niemeyer’in mimarisi, heykeli, yumuşak ve şiirselliği arıyor. Betonun sert ve ağır olduğu algısını yapılarıyla değiştiriyor Niemeyer. Mimarın evi, onun lirik modernizminin manifestosu. Büyük projelerinde kaçamadığı keskin açıların yerini, bu evde esnek konturlara bırakıyor.

7. Albert Frey’in Evi

©Don Buckner / ©Yellowtrace

Palm Springs’te mimarın kendi için 1964 yılında tasarladığı ev. 20. yüzyıl mimarlarının geniş cam sevgisini belirgin olarak görebileceğimiz bir ev. Böylece evin içine doğanın karışmaması kaçınılmaz olduğunu savunuyorlar. Albert Frey’in evi kayalık bir alanda bulunuyor. Evin kırılgan kabuğundan geçip içine işleyen kayalık alanla kurulan ilişki, mimari de doğal ve insan eliyle yapılmış olanı karşılaştıran en dramatik örneklerden bir tanesi. Evi yapmadan önce Frey, bir yıl boyunca araziye güneşin nasıl düştüğünü, gölge açılarını etüt etmiş. Bu çalışmaları evin konumunu, planını ve yüksekliğini belirlemiş. Evin strüktürü de doğal çevre dikkate alınarak tasarlanmış ki dışarıdan gözlemlendiğinde peyzajın bir parçası gibi algılanabilsin.

8. Can Lis

©Ole Haupt / ©Ake Eson Lindman

Can Lis, Jorn Utzon’un 1973’te Mayorka’da tasarladığı evi. 1960’lara kadar mimarlar ya olabildiğince modern ya da hayali bir gelecekte tasarlanmış evler tasarlamaya çalıştılar. Daha sonra bir grup mimar farklı bir tavra yöneldi ve tarihin dışında varolan veya binlerce yıl önce yapılmış hissi veren yapılar yaratmayı denedi. Jorn Utzon’un Can Lis’i de bunun örneklerinden biri. Ev, doğal oluşumların sadeliği esas alınarak tasarlanmış. Yapımında çimento kullanılmamış ve içeride asla bir süslemeye gidilmemiş. Ev, çıplak taşın, güneşin ve kurduğu oranların birleşimi yalnızca. 

9. Shigeru Ban’ın Evi

©world-architects.com / ©Hiroyuki Hirai

Ban şu anda oturduğu evi Tokyo’nun Hangei Ormanı bölgesinde 2007 yılında tasarlamış. Ev, ormandaki tek bir ağacı bile kesmeden onların etrafında tasarlanmış. Bu da en zorlayıcı yanı olmuş sürecin. Yapı, bunu garçekleştirmek için oval şeklinde boşluklarla tasarlanmış. Bu boşluklar aynı zamanda güneş ışığından faydalanmayı da arttırıyor. 

10. Zaha Hadid’in Londra’daki Stüdyosu

©and-re.pt / ©Davide Pizzigoni

Kendi işlerindeki gibi bembeyaz, aydınlık bir stüdyoya sahip Zaha Hadid. Hadid’in Londra’daki stüdyosunda en dikkat çeken kısım mimarın bütün kariyerini anlatan işlerinin bulunduğu alan. İç mekanı süsleyen bir başka öge de mimarın kariyerinin önceki dönemlerinde yöneldiği Suprematist* çizimler. Mimar, bunlara karşılık olarak imzası haline gelmiş kıvrımlı, parametrik tasarıma kayan son dönem işlerini de bir başka noktada sergiliyor.

11. David Chipperfield’in Evi

©Hitch Mylius / ©Simon Menges

İngiliz mimar 2008 yılında tamamlanmış olan Berlin’deki Neues Museum yenileme projesi için Berlin’e gelmiş. Proje sonrasında da burada kalmaya devam etmiş. Mimarın stüdyosunu da barındıran üç katlı ev, Chipperfield’in şehiriçin tasarladığı yarı kamusal avlu kantinin yanında bulunuyor. Evin içi, sade ve süssüz beton duvarlarla kurgulanmış. Bu soğuk beton iki renk kullanılarak dengelenmiş: mutfağı ve oturma odasını ayıran yeşil kadife koltuk ve turuncu kitaplık.

12. Libeskind’in Evi

©Ilan Besor / ©Nicola Tranquilino

Dünyanın birçok noktasında çalışmış olan Daniel Libeskind, New York’ta kalışını kalıcı hale getirmiş. Libeskind bir rezidansta oturuyor. Onun için evi Manhattan’ın koşuşturmasından kaçtığı bir sığınak. Evde mimarın dikkat ettiği özellik aydınlık olması olmuş. Libeskind evin içini, Le Corbusier sandalyeleri, koltukları ve sehpası ile dekore etmiş.

Suprematizm Sanat Akımı: Sınırlı sayıda renk kullanarak daire, kare, çizgiler ve dikdörtgenler gibi temel geometrik formlara odaklanan anlayış. 1913’lerde, Rusya’da Malevich tarafından kurulan bir sanat akımıdır.

Kaynaklar:

1. Artem Dezhurko. “HOUSES BUILT BY ARCHITECTS FOR THEMSELVES” Enso Magazine. <http://enso.readymag.com/architects-own-houses/22/>
2. Komal Sharma. “Inside the Homes of Eight Famous Architects” 03 Mart 2014. ArchDaily. <https://www.archdaily.com/481879/inside-the-homes-of-eight-famous-architects/>

The post Dünyaca Ünlü Mimarlar ve Evleri appeared first on Arkitektuel.

©Luc Boegly/Artedia

Daniel Libeskind

“Montparnasse Paris’in en nefret edilen binası olduğu için efsanevi bir öneme sahip. Ben bu yapıyı çok güzel bir gökdelen olduğu için değil, temsil ettiği düşünceden dolayı savunuyorum. Parisliler, bu yapıyı gördükleri zaman paniklediler ve yoğun sürdürülebilir şehircilik anlayışını da terk ettiler. Tüm yüksek yapıları La Defense gibi şehirden uzak yerleşim bölgelerine ittikleri için şehirsel büyümeden uzaklaştılar. Parisliler, bu duruma estetik açıdan yaklaştı. Paris’in yaşayan, aktif bir şehir olması için yaşaması gereken sonuçları göz ardı ettiler. Böylece yaşayan bir şehirden çok bir müze şehri tercih ettiler. İnsanlar, şehir kavramına aşırı önem gösterdikleri için, karbon ayak izi, hızla tükenen kaynaklar, ve şehirlerin gittikçe azalan kapasiteleri gibi unsurlara dikkat etmediler. İnsanlığın kaliteli, düşük maliyetli yüksek binalara bu yüzden ihtiyacı var. İnsanların Londra’ya sadece iş için değil, kullanılabilir uygun mekanlar için de gitmeleri bir tesadüf değil. Hiçbir yeni kurulmuş şirket Paris’te iş kurmayı karşılayamaz. Evet belki Montparnasse Kulesi mimari bir dehanın sonucu ortaya çıkmamış fakat yapı gelecekte kurulması gereken şehir anlayışına dair izler taşıyor.”

Orange County Hükümet Binası, Goshen, NY  

© Jeff Goldberg/Esto

Zaha Hadid

“ 1960‘lar sosyal reform için dikkat çekici bir dönemdi. Değişim, özgürlük ve bağımsızlık önemli fikirlerdi. Günümüzde insanlar kamusal binaların daha süslü olmasını istiyor fakat o dönemde mimarlar zor projeler yapıyorlardı. Orange County hükümet Binası birbirleri içinden geçen iç ve dış kamusal mekanların birbirleri ile bağlandığı bir mimariye sahip. Yapının tasarımında bağlayıcılık ve insan ilişkileri ön planda. Yapının içinde nsanların etkileşim halinde olabileceği heyecanlı bir çok mekan üretilmiş. Bir yönetim merkezi olarak, bina demokrasi kavramını mekansal kurgusu ile ön plana çıkarıyor. Rudolp’un ortaya çıkardığı iş oldukça basit, fakat tasarımın güzelliği onun basitliğinde. Yapıyı daha şirin ve kibar yapmak için herhangi bir ekleme yapılmamış.”

Empire State Plaza, Albany

© Connie Zhou/Otto

Anabelle Selldorf

“ Ben bu kompleksi seviyorum. Mimari ve soyutluk açısından uçlarda bir tasarım. Uzaktan bakınca yapı Albany’nin silüetine karakter ve güç katarken, insan ölçeğine inilince Plaza toplum hayatında önemli bir rol oynuyor. İnsanların bu yapıyı çok kaba ve ürkütücü bulduklarını biliyorum, fakat bence yapı anıtsal özelliği ile ön plana çıkıyor. Bence, Plaza biraz daha yeşil alanlar ile zenginleştirilip günlük hayatın bir parçası haline getirilebilirse yapı bu kadar eleştirilmezdi. En nihayetinde Empire State Plaza’nın eleştirilme nedeni kucaklayıcı, insanları kendisinin bir parçası hissettiren bir havasının olmaması. Yapıya yaşamın girmesine izin verilirse, mekanlar daha yaşanabilir oluyor.

Vele di Scampa, Napoli

© Nick Hannes/Hollandse Hoogte/Redux

Ada Tolla

“Eğer biri Vele di Scampia’yı hiçbir tarihi arka plan eklemeden bile önüme koysa, ben bu yapının oldukça güçlü bir mimari eser olduğunu söylerdim. Vele di Scampia, barınma hakkını, herkesin bir evinin olması düşüncesini uygulayan ikonik yapılar. Bu evler inşa edildiğinde oldukça pozitif, iyimser ve yenilikçi oldukları düşünülüyordu. Evler bir mega yapının insanlığın bir sorunu olan kalabalık nüfusu ve şehir merkezinin kapasitesini aşması sorununu çözmesi fikrini taşıyordu. Ayrıca yapıları çevreleyen tüm yollara sosyalist İtalyan düşünce önderlerinin isimleri verilmişti, yapılar bu açıdan da iyimserdi. İç avlu ve yelkenli şekli Napoli şehrinin su ile yakınlığını yansıtıyor. Ancak Vele di Scampia hiç sevilmedi. Yapı tasarlandığı gibi inşa edilmedi. Mühendisler yapıyı değiştirdiler ve iç avluları azalttılar, bu nedenle içeri giren ışık miktarı oldukça azaldı. Okullar, ofisler gibi önerilen kamusal alanların hiçbiri inşa edilmedi. Yapı inşası sırasında, araziye izinsiz şekilde yerleştirildi, bu nedenle Camorra komplekse polislerin girişini engellemek için kapılar yaptı. Bu nedenle, Vele’ye mimari bir başarısızlık olarak bakmak çok yanlış. Yapılan hataların çoğu idari ve inşaat sırasında yapılan yanlışlıklar. Yıkım, yapılan hataları örtbas etmek için tercih edilen bir yöntem fakat doğru olan geçmişte yapılan hatalardan dersler çıkarmak.”

Tempelhof Havaalanı, Berlin

© Maximilian Meisse/Artur Images

Norman Foster

Tempelhof Havaalanı, modern çağın en önemli binalarından biri olmasına rağmen çoğu kişi tarafından hak ettiği takdiri göremiyor. Yapının mimarı Ernst Sagebiel, Musevi Erich Mendelsohn’un altında çalışmış, daha sonra Nazilere hizmet etmiş bir mimar. Yapı, gazetecilerin, politikacıların ve Musevilerin tutulduğu bir toplama kampının yanında bulunduğu için sürekli negatif yönleri ile ön plana çıkarılmış. Tempelhof Havaalanı, Nazi rejimine hizmet ettikten sonra, savaş sırasında farklı amaçlarla kullanılmış; Batı Berlin’deki insanlara buradan erzak götürülmüş. Yapı pek çok tezat ve paradoksu bünyesinde barındırıyor. Yapının ağırbaşlı, sert cephesi pek faşist bir izlenim vermiyor. İsveç’te görebileceğimiz türden bir cephe. Havaalanının arka cephesi ise konsol olarak çıkıyor ve kıvrılıyor. Eğer bu konsolun altından yürüseydiniz, bu tasarıma hayran kalırdınız. Tempelhof Havaalanı kahramansı bir mimariye sahip. Fakat bu anlamsız, şatafatlı bir şekilde değil. Bazı tarihi eserler geçmişleriyle ilgili rahatsız edici özelliklere sahiptirler ancak bu olumsuzluklara rağmen her biri çoğu açıdan insanlığa örnek olabilir.

BT Kulesi, Londra

© Andy Spain

Amanda Levete

“Beni BT Kulesi ile ilgili büyüleyen şey bir telekomünikasyon kulesi olan binanın fonksiyonu. Kulenin amacı yüksek olması. Şimdi aynı işe yarayan uydular olduğu için gereksiz gözüktüğü için kule görsel ve sembolik önemini kaybetti. BT Kulesi 1965 yılında tamamlandığında ben 10 yaşındaydım ve kule Londra’daki en yüksek yapıydı. Kuzeye doğru gittiğinizi BT Kulesi’ni görünce anlardınız. Bu Londra’nın günümüzdeki silüetine bakıldığında oldukça sıra dışı. Ayrıca BT Kulesi bir seyir terası olan ilk binaydı, böylece Londra ile etkileşim kurabiliyordunuz. Pek pahalı olmayan bir restoranı vardı. Günümüzde, yüksek yapılar şehrin silüetini özel çıkarlar uğruna sömürüyorlar. Ama Londralılar nostaljik de olabilir; eski bir elektrik santralini şuan bir sanat müzesi olarak kullanıyoruz. Bu bağlamda yapı şık ve ince bir silindirden çok daha fazlası.

Centre Pompidou, Paris

© Charles Platiau/Reuters

Vincent van Duysen

“Ben bu yapının cesurluğuna ve açıklığına hayranım. Centre Pompidou bir bina olarak şehre, zamana ve bulunduğu yere katkıda bulunuyor. Burası çevreye hiçbir saygı duymayan, önemli modern sanat koleksiyonlarını izleyebildiğiniz, oldukça dışavurumcu, renkli, kompleks bir kültürel fabrika. Centre Pompidou’nun, bulunduğu mahalleyi, Marais’yi ve Paris’in kendisini reddettiği söyleniyor. Yapı Paris’teki pek çok taş, güzel doğal renklerle bezenmiş binanın arasında bir mimari makine gibi ön plana çıkıyor. Diğer taraftan, Centre Pompidou yılda milyonlarca kişi tarafından ziyaret edilen bir kültür merkezi. Ben mimarlık okuduğum dönemde gözlerimi bu binadan ayıramazdım. Yapı tipik müze modelini davetkar ve kamuya açık bir kimliğe dönüştürüyor. O dönemde mimari bazı şeyleri alışılmadık şekilde yapıp şok yaratmalıydı. Bu şoklar pek çok olumsuz fikri ve duygusallığı beraberinde getirdi.”

Kaynak: Alexandra Lange, T Magazine

https://www.nytimes.com/interactive/2015/06/05/t-magazine/architects-libeskind-zaha-hadid-selldorf-norman-foster.html

The post 7 Mimar Dünyaca Nefret Edilen Binaları Savunuyor appeared first on Arkitektuel.

©Guenter Schneider

Proje, 1987’de Berlin yönetimi tarafından açılan Berlin’de varolan Yahudi Müzesi’nin genişletilmesi için düzenlenen bir yarışma sonucu ortaya çıkmış. İlk olarak 1933’te açılmış olan müze, 1938’de Nazi yönetimi tarafından kapatılmış ve 1975 yılına kadar terkedilmiş bir haldeydi. Berlin’deki Yahudi nüfusunu, özellikle II. Dünya Savaşı sonrası, Berlin’e  tekrar kazandırmak için açılan yarışmada Daniel Liebeskind’in projesi birinci seçilmiş. Uluslararası birçok proje arasından Liebeskind’in projesinin seçilmesinin sebebi, kavramsal olarak soykırımdan önce, sonra ve soykırım sırası Yahudi yaşamını yansıtacak, şekilsel ve oldukça radikal bir tasarım olmasıymış. Berlin Yahudi Müzesi, 1999 yılında tamamlandıktan sonra 2001 yılında hizmet vermeye başlamış, terkedilmiş müze yapısı da böylece tekrar kullanılmaya başlanmış.

©Libeskind

Libeskind için Yahudi Müzesi, bir yarışmadan çok Berlin’de kaybolmuş olan bir kimliği tekrar kurmak ve güvence altına almak anlamına geliyor. Konsept olarak Libeskind müzede yokluk, boşluk ve görünmezlik hissini vurgulamak istemiş -bunlar Yahudi kültürünün yok oluşunu simgeliyor. Müzenin mimari dili soykırımın hem Berlin şehrinde hem de Yahudi kültüründeki etkisini müzenin ziyaretçilere deneyimleteceği duygular ve anlatımla birlikte kurgulanmış. Mimariyi bunları anlatan bir öge olarak kullanıyor Libeskind.

©Mal Booth

Yapının formu da Yahudilerin sembolünün soyutlanmış bir hali olarak düşünülmüş. Müzenin taşıyıcı kısımları farklı tarihi olayları niteleyen alanlar olarak düşünülmüş ve bu olaylar çizgilerle birbirine bağlanmış; ortaya çıkan form da bunun yükseltilmesiyle oluşturulmuş. Sonuç olarak zikzak bir yapı elde edilmiş.

Formu itibariyle eski müze yapısından tamamen ayrılsa da Berlin Yahudi Müzesi’ne eski müze binasından geçilmeden girilemiyor. Bu eklenti kısma girmek için ziyaretçiler eski müzeye girip buradan bir yeraltı koridoruyla yeni müze binasına geliyor. Burada amaçlanan birbirinden farklı iki yapıyı bir bütün haline getirmek.

©BitterBredt

Yer altı koridorundan geçtikten sonra kullanıcıları bir yol ayrımına getiriyor Berlin Yahudi Müzesi. Buradan üç rotaya ayrılıyor. Üç farklı rota da Alman tarihinde Yahudi olma deneyimini anlatacak şekilde tasarlanmış. Yahudilerin Almanya’dan göçü ve soykırım anlatılıyor bu koridorlarda. Libeskind burada yapının zikzak oluşumunu takip eden, ziyaretçilerin gidiş yolu boyunca farklı deneyimlerine olanak sağlayan bir gezinti yaratıyor iç mekanda.

©Libeskind

Dışarıdan bakıldığında Berlin Yahudi Müzesi, iç düzeninde bu düzene uyan bir şekilde kurgulandığı alıgısını yaratıyor; fakat iç mekanlar oldukça kompleks. Libeskind’in yaratığı gezinti ağı ziyaretçileri galerilere, boş mekanlara ve çıkmaz sokaklara yönlendiriyor. Dışta ise müzeye eklenen bu yeni alanın büyük bir kısmının pencere boşluklarından oluştuğunu ve materyaldeki değişimleri vurguladığını görüyoruz. İç mekan betonarme ile oluşturulmuş. Malzeme ve yapıya açılmış ince yarıklar, gezilen mekanlardaki boşluğu ve çıkmaz sokak hissini vurgular biçimde kullanılmış. Libeskind Yahudilerin II. Dünya Savaşı’nda hissettiklerini yansıtıyor ve bunu ziyaretçilere aktarmayı amaçlıyor; en karanlık anda bile tüm umudu yeniden yeşerten küçük bir ışık izi.

©Cyrus Penarroyo

Berlin Yahudi Müzesi’nin en etkileyici ve en güçlü mekanlarından biri de soykırımda kaybedilen tüm Yahudileri temsil eden 10.000 kaba demir suratın tüm zemin boyunca yerleştirilmiş olduğu alan. Beton duvarların oluşturduğu soğuk, boğucu etki ve tavandaki küçük yarıktan gelen ışıkla yapıyı müzeden çok çoğu kişinin anlayamamış olduğu tarihi bir olayı deneyimleten mekan olarak tasarlamış Libeskind, bunun en yoğun deneyimlediği alanlardan biri de burası.

Son olarak ziyaretçileri Sürgün Bahçesi’ne getiriyor rota. Ziyaretçiler, bu mekanda arasında kaybolmuş hissettikleri 49 beton sutün görüyor. Tavan ise tamamen açık ve gökyüzü görünüyor. Libeskind’in tarih boyunca yaptırdığı duygusal gezi burada son buluyor Berlin Yahudi Müzesi’nde.

©BitterBredt

İnsan deneyimini güçlü mimari bir kompozisyona dönüştürebilen Daniel Libeskind’in tarih ile şekillendirdiği, tarihi deneyimleten güçlü bir mekan yarattığı güncel eserlerinden biri olan Kanada Soykırım Anıtı’na buradan bakabilirsiniz.

The post Berlin Yahudi Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Kanada’nın Ottawa şehrine Libeskind Studio tarafından tasarlanan Kanada Soykırım Anıtı’nın inşaatı, 2017 yılında tamamlandı. Kanada Hükümeti tarafından açılan bir yarışmada birinci seçilen proje, ülkede yaşayan soykırım kurbanlarını ölümsüzleştirmek ve soykırımdan geriye kalan insanları anmak için yapılmış. Kanada Soykırım Anıtı, Wellington ve Both caddelerinin kesişim noktasında, yaklaşık üç dönümlük bir alana inşa edilmiş. Proje alanı Kanada Savaş Müzesi’nin karşısında olduğu için sembolik olarak da bir değere sahip.

© doublespace photography

Kanada Soykırım Anıtı, Nazi rejimi sırasında hayatını kaybeden masum insanları ve soykırımdan kurtulmayı başarıp Kanada’ya yerleşen binlerce Musevi vatandaşı anıyor. Bu bağlamda, mimari; sanat, peyzaj ve bilim ile bir araya gelerek, insanlık tarihinin en karanlık sayfalarından biri ile bağ kuruyor ve insanoğlunun yaşama gücünü yansıtan önemli bir mesaj veriyor.

© doublespace photography

Anıt, altı üçgensel beton kütlenin bir araya gelmesiyle oluşuyor. Yerinde dökülmüş beton kullanılarak inşa edilen anıtın beton yüzeyleri çıplak bırakılmış. Bu kütleler bir yıldızın altı farklı ucunu sembolize etmekte. Bu yıldız hayatını kaybeden Musevi vatandaşların görsel bir sembolü. Yaratılan üçgen mekanlar ise Nazi rozetlerini ve Nazi rejiminin homoseksüelleri, Musevileri ve diğer azınlık gruplarını toplumun geri kalan kısmından dışlama çabasını temsil ediyor.

© doublespace photography

Her bir üçgen parçanın beton duvarlarında, Edward Burtynsky tarafından çekilmiş büyük ölçekli, monokrom toplama kampı fotoğrafları sergileniyor. Bu fotoğraflar ile, anıta gelen ziyaretçiler için eğik duvarlar ve labirente benzeyen iç mekan kurgusundan farklı bir boyut yaratmak amaçlanmış. Anıt’ın çevresinde ise iğneyapraklı ağaçların oluşturduğu küçük bir orman var. Bu ağaçlar, soykırımdan kurtulup Kanada’ya gelen Kanada vatandaşlarının ülkeye verdikleri katkıyı sembolize ediyor.

© doublespace photography

The post Kanada Soykırım Anıtı (National Holocaust Monument) appeared first on Arkitektuel.

©Royal Ontario Museum

©Royal Ontario Museum

Tarihi müze binasına yapılan bu eklenti, eski ve yeniyi bir araya getirerek olağanın dışına çıkma amacındadır. Cesur ve vurucu mimarisi ile ilgiyi üzerine çekmek isteyen yapı aynı zamanda iç mekan çözümlemeleri ile tarihi müzenin eksikliğini hissettiği mekanları da üreterek fonksiyonel bir görev de üstlenmiştir.

©Steven Evans

Aynı zamanda, Libeskind bu tasarım ile Royal Ontario Müzesi’nin kimliğini de değiştirmeyi amaçlamıştır. Tarihi ve eski binası ile daha katı ve ciddi bir duruşa sahip olan müzeyi, günümüz şartlarına uydurarak biraz daha interaktif ve dinamik bir hale getirmek amaçlanmıştır.

©Michael Nastasi

Müzeye ‘takılan’ bu eklenti sayesinde, hem yeni bir ziyaretçi girişi oluşturulmuş, hem de müzenin içerisindeki sergi alanlarını ve galerileri, cephede transparan yüzeyler kullanarak sokak seviyesine çekmiştir. Aynı zamanda, giriş için tasarlanmış olan büyük avlu, eski müze binasını ve Kristal’I birbirinden ayırarak, restore edilmiş eski yapının cephesini de gözlemleme şansı sunmuştur.

©Sam Javanrouh

Bu avlu, ikiye bölünerek ziyaretçileri müzenin Doğa ve Kültür temalarının mimari ve mekansal olarak oluşturulduğu alanlara yöneltmektedir.

The post Royal Ontario Müzesi – Kristal appeared first on Arkitektuel.