©John Gollings

1990 yılında Fransız hükümetinin finansmanını karşılayacağını açıkladığı kültür merkezi için yapılan bir yarışma sonucu seçilen projeAvustralya’nın doğu kıyısı açıklarında halen Fransız toprağı olarak kabul edilen Yeni Kaledonya, Nouméa’da bulunuyor. 1989’da öldürülen Yeni Kaledonya siyasal liderinin onuruna inşa edilen Jean-Marie Tjibaou Kültür Merkezi, eski ve moderni bir arada bulundurarak Kanak kültürüne ev sahipliği yapıyor.

©Pierre Alain Panz

Projenin önemli adımlarından biri Kanak kültürünün anlaşılması olmuş. Kanak tarihine, çevresine ve inançlarına aşina olmak, bu bağlamda bir yapı tasarlamayı mümkün kılan en önemli etmenlerden biri. Yerel halkla yapılan çalışmalar, Marie-Claude Tjibaou (Jean-Marie Tjibaou’nun dul eşi) ve antropolog Alban Bensa bu öğrenme sürecinin önemli bir parçası olmuş. Ayrıca yerel yapıların geleneklerini ve uzmanlığını kullanmış. Kanak halkının doğa ile olan derin bağlarından ilham alan proje, iki ana amacı yerine getirmeye çalışmış: Kanak’ın mimari yapılardaki yeteneğini temsil etmek ve modern malzemelerin (cam, alüminyum, çelik ve modern ışık teknolojileri vb.), geleneksel ahşap ve taş ile birlikte kullanmak.

©Renzo Piano Building Workshop

Üç tarafı suyla çevrili Tina Yarımadası’ndaki Tjibaou Kültür Merkezi, “kulübeler”, küçük pavyonlar ve ağaçların yoğunlaştığı alanlardan oluşturulmuş. Yoğun bitki örtüsü, aralarında “köyler” bulunan patikalar ve yollar ile bölünerek planlanmış. Bu köyler bağlamları ile güçlü ilişkiler kuran yapı kümeleri oluşturacak şekilde, açık ortak alanları tanımlayan yarım daire biçiminde kurgulanmış.Kanak köylerinin geleneksel büyük “allée” planına benzer düzen ve yapılar arasındaki ilişki, Jean-Marie Tjibaou Kültür Merkezi’nin tasarımına yön veren referanslardan biri haline geliyor: yapı da kapalı ve açık alanlar arasında sürekli bir hareket akışı sağlayacak şekilde tasarlanmış.

©Flickr: tim-waters

Geleneksel mimariden esinlenilerek kültür merkezinde oluşturulmuş kulübemsi strüktürlerin her biri de bir patika ile birbirine bağlanmış. Yükseklikleri 20 ila 28 metre arasında değişen, üç farklı boydaki 10 adet kulübe, birbirlerinden farklı, çeşitli fonksiyonlara hizmet ediyor. Birinci grup sergi alanlarını, ikinci bir dizi kulübe ise ev araştırma alanlarını, konferans odasını ve kütüphaneyi içeriyor. Son seri kulübelerde müzik, dans, resim ve heykel atölyeleri bulunuyor.

Yeni Kaledonya’ki geleneksel yapıların işlevselliği ve yapısı, toplumsal ve mimari açıdan yeniden ele alınmış. Yapılar geleneksel Kanak yapılarına referans veren kavisli bir şekle sahip, ancak malzeme olarak geleneksel dokuma bitkisel liflerden ziyade, ahşap kaburga ve latalar kullanılmış. Kültür merkezinin cepheleri, içlerinde modern teknolojinin tüm faydalarının sağlandığı geleneksel cepheler. Proje için az bakım isteyen, termite dayanıklı iroko ağacı ahşabı seçilmiş.

Detay Kesit

Binalar mekanik iklimlendirme ihtiyacını ortadan kaldıran yüksek verimli pasif havalandırma sistemine sahip. Çift katmanlı dış cephesi sayesinde, ahşabın katmanları arasında hava serbestçe dolaşabiliyor. Dış cephenin açıklıklarının yönelimi, denizden gelen muson rüzgarlarını ve hakim rüzgarları kullanmak için tasarlanmış. Hava akışı, rüzgârın hafif olduğu zamanlarda taze havanın alınmasına izin vermesi için açılan ancak rüzgar hızı arttığında kapanan, ayarlanabilir örtücü yüzeyler tarafından düzenlenmiş. İlk tasarlandıktan sonra, bu çözüm bir rüzgar tünelindeki ölçekli modellerde de test edilmiş.

©John Gollings

Bu projenin Nouméa kentindeki ekonomik dönüştürücü etkisi, herhangi bir opera binasının veya müzenin vereceği etkiden daha az olmamış. Merkezin tamamlanmasından bu yana, Yeni Kaledonya kendisini uluslararası mimaride yer buldu; çünkü binanın ikonik kabuklarının zarif, geçici tasarımı adaya ve Piano’nun şirketine tanınırlık getirdi. Jürinin Piano’nun tasarımında neyi değerli gördüğünü ve uluslararası tanınan bir nesne haline geldiğini anlamak oldukça kolay. Geleneksel Kanak şeflerinin evlerini başlangıç noktası olarak hassas bir şekilde kullanan mimarlar, anıtsal, yuvarlak ve hava geçiren kabuklar dizisi oluşturmak için bu yapıların biçimlerini değiştirdi ve yapılandırdı. Pasifik kıyı şeridinde baskın bir varlık sergileyen yapılar, iç kısımlarında ve aralarında bulunan müze alanlarıyla, ziyaretçileri iç mekanı ve çevresindeki ada peyzajı arasında bir yolculuğa çıkarıyor.

The post Jean-Marie Tijbaou Kültür Merkezi appeared first on Arkitektuel.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV’nin Hindistan’ın Pune şehrinde bulunan ve 2018 yılında tasarladığı Future Towers (Gelecek Kuleleri) projesi 1,068 daireyi tek bir yapıda topluyor. Akılcı bir toplu konut projesi,  mimarinin 1 milyarı aşkın bir nüfusa sahip Hindistan’ın en büyük 8. şehri olan ve gün geçtikçe büyüyen Pune şehrine yapabileceği en büyük katkılardan biri. MVRDV, ürettikleri tasarım ile böylesine kalabalık ve yoğun bir projeyi yaşanabilir bir mekana çevirmeyi başarmış.

© Ossip van Duivenbode

Proje, Amanora Park Town adı verilen bir yerleşim bölgesinde bulunuyor. Özellikle yoğun nüfusun ve bölgede gelişen endüstrinin bir sonucu olarak bu bölgede pek çok TOKİ benzeri tipik ve kendini tekrar eden konut blokları yükselmiş. MVRDV, bölgede görülen bu monoton planlaşmaya karşı çıkan bir tasarım üretmiş.

© Ossip van Duivenbode

Future Towers, 5,000’i aşkın insanı barındıran bir dikey köy olarak tanımlanabilir. Yapı, çevredeki tipik konut birimlerinden farklı bir mimari yapıya sahip olsa da kompleksin içindeki daire fiyatları çevre binalarla benzer seviyede olmak zorunda. Çünkü bölgede fiyat açısından rekabet oldukça yüksek. Bu nedenle MVRDV oldukça düşük bütçe ile çalışmış.

© Ossip van Duivenbode

Bölgenin orijinal masterplanı, benzer özelliklere sahip konut birimlerinden oluşan 16 tek tip apartmandan oluşuyormuş. MVRDV, küme şeklindeki toplu konut kuleleri fikrinden uzaklaşarak monolitik tek bir kütle tasarlamış. Zirve ve vadiye benzer noktalarıyla bir dağı andıran tasarım tüm konut birimlerini tek bir çatı altında topluyor. MVRDV, Future Towers’ı tasarlarken geleneksel Hint konutlarından da ilham almış.

© Ossip van Duivenbode

Projenin çevredeki toplu konut birimlerine kıyasla en büyük farklılıklarından biri farklı tipteki konut birimlerini bir arada bulundurması. Bu sayede yapı Hindistan’ın tüm sosyal kesimlerine hitap eder hale gelmiş. 45 metre kareden 450 metre kareye kadar değişen dairelerin tek bir komplekste bulunması bölgede orta sınıfı oluşturan tüm bireyler için cazip bir konaklama alternatifi oluşmasını sağlamış. Yapının dağa benzeyen eğimli şekli, bu kadar farklı birimin tek bir kütlenin içine entegre edilebilmesini kolaylaştırmış.

Hindistan’da inşaat maliyetlerinin normalden düşük ancak asansörlerin çok pahalı olması, tasarımı şekillendiren unsurlardan biri olmuş. MVRDV, inşa edilecek sirkülasyon çekirdeği sayısını azaltıp bunun yerine birbirine bağlanan koridorlar ile ulaşımın sağlanmasını hedeflemiş. Bu sayede tek bir blok, 16 farklı bloktan çok daha ekonomik bir hale gelmiş. Future Towers’ta  17 ve 30 kat yükseklikler arasında değişen toplam 9 konut kanadı bulunurken, binanın içine yalnızca 4 sirkülasyon çekirdeği yerleştirilmiş.

© Ossip van Duivenbode

Kütleyi oluşturan 9 birim altıgensel bir şekil etrafında yükseliyor. Böylece yapının ortasında açık bir avlu oluşmuş ve her bir dairenin manzaraya bakması amaçlanmış. Kütlenin en yüksek noktaları evlerin içine güneş ışığı girmesini sağlarken aynı zamanda özel ve kamusal teraslar oluşturuyor. Cepheye karakterini veren balkonlar konut tipine göre büyüklük ve şekil değiştiriyor. Tasarımda küçük, iki kat yüksekliğinde, geniş ve L-şeklinde balkonlar mevcut.

© Ossip van Duivenbode

Yapıya karakterini veren bir başka özellik ise kütlenin bazı noktalarında yaratılan renklendirilmiş açıklıklar. Bu açıklıklar binanın koridorları ile bağlanıyor ve kamusal alanlar olarak yoga, mini golf gibi farklı amaçlarla kullanılıyor. Esasında yangın yönetmeliğine uyması amacıyla tasarlanan bu açıklıklar, yapının içinde ortak kullanım alanları yaratıyor ve komşuluk kültürüne katkıda bulunuyor. Proje alanındaki avlular, yapının içindeki üçgensel, 4 kat yüksekliğindeki açıklıklar ile birbirine bağlanıyor.

© Ossip van Duivenbode

MVRDV, her ne kadar projeye oldukça yenilikçi ve modern bir bakış açısıyla yaklaşmış olsa da, Future Towers geleneksel Hint mimarisinden izler taşıyor. Basit ancak efektif bir doğal havalandırma sistemi ile dairelerin havalandırma ihtiyaçları karşılanmış. Yapının kat planlarını tasarlarken ise, Hindistan’da çokça kullanılan Vastu Shastra prensibinden esinlenilmiş.

© Ossip van Duivenbode

İnşaatı geçtiğimiz günlerde tamamlanan yapı, Amanora Park Town’da gerçekleşecek Future Towers projesinin üç ayağından yalnızca bir tanesi. MVRDV, projenin ikinci ayağı üzerine çalışıyor. Toplam 3 bölümden oluşan projenin sonucunda toplam 3,500 konut birimi inşa edilecek.

The post Future Towers appeared first on Arkitektuel.

Suriye’de yaşanan savaş, Suriye’de yaşayan milyonlarca insanı etkiledi. Evlerinden, yaşadıkları topraklardan uzak coğrafyalarda yeni hayatlara tutunmaya çalışan milyonlarca Suriyeli hayatlarına farklı ülkelerde, mülteci kamplarında devam ediyorlar. Birçoğu kadın ve çocuk olan Suriyeli mülteciler, pek çok imkanı da arkalarında bırakmış durumda. Pek çok Suriyeli çocuk bu mülteci kamplarında almaları gereken eğitimden uzak şekilde büyüyor. Emergency Architecture & Human Rights ofisi, mimariyi bu toplumsal problemin içine sokarak, bu savaş mağduru çocuklara ihtiyaçları olan eğitimi olabilecek en iyi şekilde sağlamayı hedefliyor.

© Martina Rubino

Mülteci Çocuklar için 100 Derslik, bir mimari sivil toplum projesi. Emergency Architecture & Human Rights, Suriye sınırına 10 km uzaklıkta, Ürdün sınırlarında bulunan Za’atari mülteci kampının içine kum torbasından oluşan okullar tasarlamış. Mimarlık ofisi, bölgede bulunan okulu genişleterek, okulun daha çok çocuk tarafından kullanılabilmesini planlamış. Böylece toplam 15,000 Suriyeli ve 13,000 Ürdünlü’ye ev sahipliği yapan Za’atari köyünde eğitim standardı imkanlar dahilinde yükseltilmiş.

© Martina Rubino

Mülteci Çocuklar için 100 Derslik, Superadobe adı verilen kerpiç kullanılan bir inşa tekniği ile üretilmiş. Dünyanın en büyük toprak camiisi olan Djenne Camii’nden, Mali’deki geleneksel toprak mimariden ve Suriye’nin yerel arı kovanı şeklindeki evlerinden esinlenilerek oluşturulan bu yapım tekniği, bölgenin şartlarına en uygun mimari dili üretiyor.  Aynı zamanda çoğunluğu Halep ve Humus’tan gelen mültecilerin geldikleri bölgedeki mimariye benzer bir mimari üretilmiş.

© Martina Rubino

Bölgede bulunan materyallerin azlığı ve Ürdün coğrafyasının sert koşulları sebebiyle, arı kovanı şeklindeki mimari kurgu okul inşaatı için en uygun çözüm. Bu şekilde üretilen yapılar yüksek dayanımlı donatılara ihtiyaç duymuyor ve hızlıca, ustalık gerektirmeden inşa edilebiliyor. Aynı zamanda arı kovanı formu, kompakt yapısı ve içinde bulunan kerpiç sayesinde çadırlar, beton tuğlalar ve metal elemanlardan oluşan yapılara kıyasla daha iyi ısı yalıtımı sağlıyor. Buna ek olarak, bu teknik ile üretilen bi yapı, çimento ve tuğlalar kullanılan bir yapıya göre yarı yarıya daha az maliyete sahip.

Plan ve Kesitler

Dersliklerin yapımı sırasında, Emergency Architecture & Human Rights bölgedeki yerel işçileri bu inşaat tekniği üzerine eğitmiş. Bu sayede, bölgede daha sürdürülebilir, ucuz, dayanıklı ve dirençli yapıların dışarıdan yardım gerekmeksizin yapılabilmesi amaçlanmış.

© Martina Rubino

The post Mülteci Çocuklar için 100 Derslik appeared first on Arkitektuel.

Teknolojinin ilerlemesi ile birlikte bilgi edinme araçları da şekil değiştirdi. Bilgi kaynağı materyallerin gittikçe teknolojik bir hal alıp küçüldüğü günümüzde, dünyanın en önemli ‘bilgi depo’larından kütüphanelerin bu değişime tepkisiz kalması beklenilemez. Seattle Merkez Kütüphanesi, bu bağlamda ‘kütüphane’ sözcüğünü yeniden tanımlıyor. 2004 yılında yapımı tamamlanan kütüphane özel olarak kitaplara ayrılmış bir mekan yerine her türden bilgi kaynağının bulunduğu bir informasyon merkezi özelliği kazanıyor.

© Philippe Ruault

21. yüzyıl bilgiye her yerden, her şekilde ulaşılabilen bir dönem. Dünya çapında üretilen modern kütüphane tasarımları, mimari çözümleri ile bilginin bu akıcılığını yansıtmak istiyor. Üretilen jenerik katlarda neredeyse her türlü aktivite yapılabiliyor. Kütüphanenin programları birbirinden ayrılmıyor, özel bir fonksiyonu olan odalar, bireysel mekanlar üretilmiyor. Çoğu 21. yüzyıl kütüphanesinde özel okuma alanları olarak kullanılan yerler aynı zamanda kamusal bir mekan işlevi de görebiliyor. Bu nedenle kütüphaneler, diğer bilgi merkezlerinden ayrılmakta zorlanıyor.

© Philippe Ruault

Günümüzde kabul edilen bu karışık yaklaşımın aksine, Seattle Merkez Kütüphanesi farklı işlevlere göre bölünmüş mekanlardan oluşan daha organize bir sistem üzerine kurulmuş. İşlevlerine göre ayrılan farklı kompartmanlar üretilmiş. Her kompartman kendi içinde belirli bir esnekliğe sahip olsa da bu esneklik diğer kompartmanların işlevlerini engellemiyor.

© Philippe Ruault

Kütüphanenin mimarı olan OMA grubu, bu bölümlendirmeyi sağlayabilmek için ilk olarak bir kütüphane içinde kontrolsüz bir şekilde üreyen program ve medya topluluğunu kontrol altına almaya çalışmış. Benzer programları birbirleri ile eşleştirerek daha küçük gruplar oluşturmaya çalışan OMA, sonuç olarak bu programları beşi durağan dördü ise değişken olan 9 gruba indirgemiş.

© Philippe Ruault

Her bir grup, mimari olarak her bir ihtiyacı karşılayacak şekilde tanımlanmış ve donatılmış birer program kümesi.  Her bir grup farklı bir kullanım amacı için tasarlandığından, bu grupların esneklikleri, sirkülasyonu, fiziksel yapısı, strüktürel özellikleri değişiklikler göstermekte.

Platformlar

Gruplar arasına yerleştirilen alanlar geçiş bölümleri olarak tanımlanmış. İş ve oyun alanları yaratılan bu bölümlerde insanların birbirleri ile iletişim kurması amaçlanmış. Bu ‘oyun’ mekanları her bir gruptan farklı çalışıyor.

© Philippe Ruault

Tipik Amerikan yüksek binalarının her bir katını süperpoze ederek ve jenerik Amerikan tasarımında değişikliklere giderek bir günün farklı zamanlarına duyarlı, şehir ile ilişkisi düşünülmüş ve ikonik bir yapı ortaya çıkarılmış.

Maket

Geleneksel kütüphane tasarımının en büyük problemlerinden biri tasarımın düzlüğü. Kütüphanelerin genel tasarımı ve departmanların konumu, plan üzerinden çözülmekte. Her bir katın belli sınırları var ve kesitler teorik olarak tek bir kat üzerinden işliyor. Seattle Merkez Kütüphanesi buna aykırı tasarım yaklaşımıyla dikkat çekiyor.

Kitap Spirali Diyagramı

Seattle Merkez Kütüphanesi’nde kullanılan Kitap Spirali sistemi Dewey Ondalık Sistemi’nin farklı bir modeli. Kütüphanenin içerisindeki koleksiyonlar 000’dan 999’a gidecek şekilde, bir kurdele sisteminde ilerliyor. Bu sayede kitaplar arasında daha organic geçişler sağlanabilirken, aynı zamanda birbirleri ile ilişkili koleksiyonlar arasındaki geçişin pürüzsüz olması amaçlanmış.

The post Seattle Merkez Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.

N Evi (House N), iki kişilik bir aile ve bir köpek için tasarlanmış bir ev. Ev, iç içe geçmiş üç katman olarak tasarlanmıştır. En dıştaki kabuk, tüm yapıyı kaplayarak yarı kapalı bir bahçe tanımlamaktadır. İkinci kabuk, yarı-kapalı bahçe aslanı içinde kısıtlı bir iç mekanı tanımlamaktadır. Üçüncü kabuk ise daha küçük bir iç mekan oluşturmaktadır. Evin içindeki yaşam döngüsü bu kabukların oluşturduğu yarı-kapalı, kapalı ve açık alanlar arasında kurgulanmıştır.

Fujimoto, evlerin dış dünyadan tek bir duvar ile ayrılmasının her zaman kendisine garip geldiğini belirtmiş ve ev ortamı ile dış dünya arasında zengin bir geçiş mekanı olmasının mümkün olup olmadığını sorgulamıştır. Evin içinde, sokağa benzeyen, fakat tipik bir sokaktan biraz daha kapalı ve güvenli bir mekan yaratmak istemiştir. N Evi, mimarın bu mekansal arayışının bir ürünüdür. Bu nedenle deneysel bir tasarım olarak geçmektedir.

Konsept Diyagramı

N Evi’nde yaşamak, yarattığı geçiş alanı ile bulutlar arasında yaşamaya benzetilmiştir. Evin içindeki hiçbir mekan arasında kesin bir geçiş yoktur. Fujimoto, mekan veya form üzerine bir mimari yapı kurmak yerine yalnızca sokak ve ev arasındaki zenginliğe odaklanmış ve evi yalnızca bu prensip üzerinden tasarlamıştır. Sonuç olarak ortaya iç mekanların dışarıda hissi, dış mekanların ise içerde hissi yarattığı bir ev ortaya çıkmıştır.

Fujimoto’nun tasarladığı 3 kabuk, aslında dünyada sonsuz tane bulunan kabukların sadece 3 tanesini temsil etmektedir. Bir şehir ve bir ev arasında düzen olarak pek fark olmaması, dünyada farklı ölçeklerde pek çok farklı kabuğun bulunabileceğinin bir göstergesidir. Fujimoto, N Evi’nde, ev ölçeğine indirdiği 3 farklı katmanı somutlaştırmıştır.

The post N Evi appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Ningbo Tarih Müzesi (Ningbo Historic Museum) Çin’in Zhejiang bölgesindeki Ningbo şehrinde, çoğunlukla bölgeden toplanmış molozlar kullanılarak inşa edilmiş bir müze yapısıdır. Ningbo şehrindeki geleneksel evlerin, yeni bir yapılandırma projesi için yıkılması sonucunda ortaya çıkan enkazlardan toplanan parçalar ile inşa edilen yapı toplam 30.000 metrekarelik bir alan üzerine kurulmuştur.

©Iwan Baan

Eserin mimari Wang Shu, müzenin inşa edildiği alanda yaklaşık 30 köyün yıkıldığı ve şehirde nereye gidilirse gidilsin bir enkaz ile karşılaşıldığını belirtmiştir. Mimar, bu köylerde kullanılan malzemelerin her ne kadar yıkıma uğramış olsa da güzel malzemeler olduğunu ve bunların değerlendirilmesi gerektiğini vurgulamıştır.

©Iwan Baan

Müzenin yapımında bu enkazlardan elde edilmiş malzemeler kullanılarak, aynı malzemelerin daha önce var oldukları alanda yeni bir mimari hacim üzerinde tekrar yaşamaları sağlanmıştır. Ningbo Tarih Müzesi’nin duvarları çoğunlukla geri dönüştürülmüş tuğlalar kullanılarak yapılmıştır. Yapıda kullanılan bazı tuğlalar bin yıllık geçmişe sahiptir.

©Iwan Baan

Müzenin inşaasında geleneksel ‘wapan’ tekniği kullanılmıştır. Farklı boyutlardaki elemanların bir araya getirilmesini temel alan bu geleneksel yöntem sayesinde sabit ve sağlam bir yapı elde edilmiştir. Bu geleneksel yöntem geri dönüştürülmüş malzemelerin kullanımını mümkün kılmıştır. Ayrıca, yapının inşaatında yerel zanaatkarlar kullanılarak Çin geleneğinin yaşatılması hedeflenmiştir.

©Iwan Baan

Yapıda aynı zamanda ağırlıklı olarak beton da kullanılmıştır. Betonun kullanımı, geri dönüştürülmüş elemanlar ile bir kontrast oluşturmaktadır. Betonlar dökülürken bambudan yapılmış kalıplar kullanılmıştır. Bu sayede devasa beton duvarların üzerine bambu dokusu işlenmiş ve modern ile geleneksel arasındaki ilişki sağlamlaştırılmıştır.

©Iwan Baan

Ningbo Tarih Müzesi, Çinli mimar Wang Shu’nun en önemli eserlerinden biridir. 2012 yılında Pritzker Ödülü’nü kazanan Shu, bu ödüle layık görülen ilk Çinli mimar olmayı başarmıştır.

The post Ningbo Tarih Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Bodrum’un kuzeyinde yer alan, Torba mevkiinde bulunan Demir Tatil Köyü, 1990-92 yılları arasında verilen Ağa Han Mimarlık Ödülü’ne layık görülmüştür. Bodrum Torba’daki Mandalya koyu üzerinde 50 hektarlık bir arazinin 2.7 hektarlık bir kısmı üzerine inşa edilen tatil köyü, orta gelirli Türk ailesine hitap eden bir tatil köyü olmayı hedeflenmiştir. Akdeniz’in kıyı şeridi üzerinde eğimli bir araziye konumlanan tatil köyünün yukarısında ise milli park alanı bulunmaktadır.

Fotoğraf: Cemal Emden

Turgut Cansever, kendi satın aldığı arsa üzerine tasarladığı tatil köyünün hem mimarı, hem müteahhiti hem de uygulayıcısı konumundadır. Cansever’in kendi mimari kimliğimi yapıya yansıtması,  tatil köyüne mimari açıdan büyük bir önem kazandırmıştır. Cansever, tatil köyünü bir prensip üzerinden inşa etmiştir: köyün ve binaların düzenindeki mükemmelliği ticari bir cazibe ile birleştirmek. Tatil köyünün, kullanıcıları için Akdeniz ve Ege’nin birleştiği bölgede eşsiz bir yaz hayatı sunmak ile birlikte, ticari açıdan da önemli bir değere ve çekiciliğe sahip olması planlanmıştır.

Eskiz

Demir Tatil Köyü, Yunan, Bizans ve Osmanlı mimarisinin etkilerine sahiptir. Farklı formlara sahip 35 villa, her biri denize bakacak şekilde alana yerleştirilmiştir. Tatil köyünü oluşturan bu villalar, her biri farklı özelliklere sahip olsa da ortak bir mimari dilin ürünüdür. Malzeme olarak yerel taşlar, ahşap ve biraz da çıplak beton kullanılarak villaların modern bir görünüşe sahip olması hedeflenmiştir.

Bodrum’un ve tatil köyünün yer aldığı bölgenin doğal özelliklerini korumak adına belli çözümler de yaratılmıştır. Arazi üzerindeki ağaçların ve toprak yapısının korunması adına arabalar olabildiğince tatil köyünün dışında tutulmuş, kıyı şeridinin erozyondan ve denizin kirlilikten zarar görmesi engellenmeye çalışılmıştır.

Ağa Han Mimarlık Ödülleri Jürisi, tasarımı incelikli ve basit bulmuştur. Jüri, güzel tasarlanmış ve arazi içerisine uyumlu bir şekilde konumlandırılmış binaların mimari tasarım, işçilik ve arazi gelişimi alanlarında standartları yükselttiğine vurgu yapmış ve tatil köyünü ödüle değer bulmuştur.

Yapı ile ilgili  daha detaylı İngilizce tanıtım yazıları ve fotoğraflara buradan ulaşılabilir.

The post Demir Tatil Köyü appeared first on Arkitektuel.

©Daici Ano

Sunny Hills, Kengo Kuma’nın kendisi ile özdeşleşmiş ahşap yapılarının önemli örneklerinden biridir. Japonya’nın başkenti Tokyo’da, ananaslı kekler satan bir dükkan olarak kullanılan Sunny Hills, ahşap dış cephe tasarımı ile bambu bir sepeti anımsatmaktadır. Yapıyı oluşturan özgün ahşap cephe, geleneksel Japon mimarisinden ilham alınarak tasarlanmıştır. Jiigoku-Gumi adı verilen sistem, ahşap parçalarının belli eklem yerlerinden bir araya gelmesiyle bütün yapıyı oluşturduğu bir sistemdir.

©Daici Ano

Yapı, Tokyo’nun Aoyama bölgesinde, daha çok konutların bulunduğu bir alanda olması sebebiyle, mimarlar yapının daha yumuşak ve bölgenin atmosferine uyacak bir tasarıma sahip olmasını istemişlerdir. Düz beton yüzeylerin bu havayı yaratacağına inanmayan mimarlar, ahşap cephe tasarımını bu nedenle tercih etmişlerdir.

©Daici Ano

Binanın yapımın 5000 metreden fazla ahşap parça kullanılmıştır. 3 katlı binanın cephesiyle birlikte iç yüzeylerini de saran ahşap örgü, kimi bölgelerde form değiştirerek yapının bazı kısımlarının öne çıkmasını sağlamaktadır. Aynı zamanda, Kengo Kuma, ahşap şablonun tekdüze olmasından kaçınmak için yapının bazı bölgelerinde farklı karakterlerde ahşap elemanlar kullanmış, böylece oluşturulan örgünün lineer bir yapı kazanması engellenmiştir. Bu sayede, yapı daha çok bir buluta benzemektedir.

©Kengo Kuma & Associates

Ahşap çubuklar, 30 ve 60 derecelik açılarla yerleştirilmiştir. Bu sayede, çubukların arasında yüzlerce karo şeklinde boşluklar oluşturulmuştur. Kuma, basmakalıp mimari alışkanlıkları yıkmak için bu açıları tercih ettiğini söylemektedir. Alışılagelen 90 derecelik birleşme detayları yerine 30 ve 60 dereceler kullanılarak eşi olmayan bir yapı üretilmek istenmiştir.

Strüktürel Birleşim Diyagramı

Aynı zamanda, ahşaplar ‘anahtar-kilit’ modeli ile iç içe geçmektedir. Ahşap parçaların birbirine yapışması için herhangi bir kimyasal yapıştırıcı veya başka bir madde kullanılmamıştır. Kendi içinde eklemlenen ahşap elemanlar bu eklem yerlerinden birbirlerine tutunarak ayakta durmaktadır. Kuma’ya göre, bu birleşme detayı geleneksel Japon mimarisinin en önemli özelliklerinden biridir.

The post Sunny Hills appeared first on Arkitektuel.

©Doublespace Photography

Faslı mimar Mohamed Amine Siana tarafından tasarlanan Villa Z, modern mimarinin gereklerini yerine getirerek konut mimarisini alışılmışın dışına çıkarmayı amaçlıyor. Açık ve serbest bir tasarıma, villanın kullanıcılarının mahremiyetini de koruyarak ulaşmaya çalışan mimar, gizlilik, mahremiyet ve dışa açık olma durumu arasında bir denge kurmaya çalışıyor.

©Doublespace Photography

Yapının tasarımında klişeleşmiş kare plan düzleminin dışına çıkmaya çalışan Siana, hacimlerin fonksiyonlarını ve kullanıcıların mahremiyetini göz önünde bulundurarak daha dinamik bir tasarım üretmiştir. Aynı zamanda, villanın kalabalık bir caddenin üzerinde bulunması, yapının hacimleşmesinin bu caddeye göre şekillenmesine neden olmuştur. Villanın içerisinin bu caddeden görünmemesi ve cadde üzerindeki gürültü kirliliğinden kullanıcıların etkilenmemesi önemsenmiştir.

©Doublespace Photography

Mahremiyet üzerine konsept oluşturan tasarım, Fas kültüründen de etkiler taşımaktadır. Tarihi Fas kültüründen özellikler, modern mimarinin arkitektonik elemanları ile birleşerek ortaya hibrit bir tasarım çıkmıştır.  Yapının ana cephesi, ufak dikey bit açıklık dışında opak tasarlanmış ve yapıya ‘içe kapanık’ bir kimlik kazandırmıştır.

©Doublespace Photography

Fas mimarisinde son dönemde sıkça görülen geleneksel modernizm akımının özellikleri Villa Z’de de görülmektedir. Yapı göze batmayan, sade bir tasarıma sahip olsa da, aynı zamanda Kazablanka şehrinin önemli mimari eserlerinden biri olmayı başarmaktadır. Gösterişten uzak, sade tasarımın akılcı kullanımı buna imkan vermiştir.

©Doublespace Photography

Geleneksel bahçe avlusunun Fas mimarisinde yarattığı soğutma etkisi, çatıda kullanılan açıklık ile modernleştirilerek tasarıma eklenmiştir. Bu sayede Akdeniz ikliminin sıcak etkileri ile baş edilebilmektedir.

The post Villa Z appeared first on Arkitektuel.