©Iwan Baan

Geçtiğimiz günlerde hizmete açılan, SelgasCano tarafından tasarlanan Second Home Hollywood -diğer ismiyle holLA- bir tür ofis projesi. HolLA, kendilerini dünyanın dört bir yanında ortak çalışma alanları tasarlayarak yaratıcılığa ve girişimciliğe destek verme misyonuna sahip bir sosyal işletme olarak tanımlayan Second Home (İkinci Ev) adlı şirketin Amerika’daki ilk lokasyonu. José Selgas ve Lucía Cano tarafından kurulan ofisin tasarımı ekip için “California Kokteyli’nin çeşitli tarifleri ve malzemelerinden bir araya gelmiş bir çeşit koleksiyon mekan”.

©Iwan Baan

Hollywood’un güneyinde yaklaşık 8.436 metrekarelik alan yayılan proje, arazide varolan ve Los Angeles’ta bilinen en eski Afro-Amerikan mimar Paul Williams tarafından 1964 yılında tasarlanmış iki yapıyı da projede tekrar değerlendiriyor. Yeni Sömürgecilik (Neocolonialism)* akımının örneklerinden biri olan ilk yapı, oldukça geniş olan bu arazinin ana ve giriş binasını oluşturuyor. Second Home Hollywood projesi kapsamında bu mevcut yapının zemin katında 320 gezici yeri (ofis kiralamadan ortak alanlarda serbest çalışan kimseler için); birinci katında ise kafe, bar, restoran, etkinlik ve konferans salonu, dinlenme alanları, açık teraslar ve kendi çalışma alanına sahip 200 ofis bulunuyor.

©Iwan Baan

Alandaki yapılardan bir diğeri ise yıkılmış. Bunun sebebi projenin en dikkat çeken kısmına yer açmak: 60 adet renkli, oval ofis kütlesine. Second Home Hollywood projesinde arazide varolan yeraltı park alanının üstü 60 adet kendine özgü oval şekli olan, tamamı camla kaplı, 700 kişiyi ağırlayabilecek bireysel ofis ve toplantı odalarıyla doldurulmuş. Bütün bu ofislerin ve toplantı alanlarının arası ise bahçe olarak kullanılıyor.  Ekip bu ofisleri yaratırken 4 farklı oval form oluşturmuş. Bu farklı formlar, farklı büyüklükteki ofisleri oluşturuyor. Elde edilen ofisler,  otoparkın üstünün yaklaşık 1.2 metre kalınlığında toprakla örtülmesinden sonra Second Home Hollywood’un bahçesine dağıtılmış: sarı tavanlarıyla aralarından yeşil fışkıran farklı büyüklükte sarı noktalar.

©Iwan Baan

Dikkat çekici sarı tavanlı, oval bahçe ofis kütleleri ile ilgili Second Home kurucularından Sam Aldenton: “Tasarım, SelgasCano ile paylaştığımız ortak bir fikre dayanıyor: Bizim en iyi ve en yaratıcı işlerimiz doğal ve organik formlardan geliyor; zoraki şekilde elde edilmiş insan geometrisinden değil.”

En büyüğü 25 kişiyi barındırabilen ve şekil ve büyüklük olarak değişen bahçe ofisleri, bahçeye bir masa yüksekliği kadar gömülmüş. Böylece ofislerin bu şekilde yalıtım kalitesi arttırılmış. Toprak seviyesinden itibaren bütün bu ofiler şeffaf akrilik kaplama ile örtülü. Bu şekilde ofislerin içine yeterli miktarda güneş ışığı alınabiliyor ve projede yaratılan bahçe ile kullanıcıda doğanın içinde çalışıyormuş hissi yaratıyor.

©Iwan Baan

Oval ofis podları çapraz lamine ahşap (cross-laminated timber – CLT) ile yapılmış. Bu malzeme, birbirine yapıştırılmış kereste katmanlarından oluşan işlenmiş bir ahşap. Ekibe göre Second Home Hollywood, bu malzemenin Kaliforniya’da onaylı olarak ilk kullanıldığı ilk proje. Ofislerin iç kısımda ise, arazinin sismik kuvvetleri nedeniyle, büyük kesitli çelik kirişlerle strüktür desteklenmiş. Bu çelik kirişler, tavanın ve parlak epoksi yer kaplamasıyla uyum içinde olması nedeniyle sarıya boyanmış. Corian (adını markasından alan bir kaplama türü) kaplı masalar bireysel ofislerin çevresini sararken toplantı hacimlerinde orada büyük bir toplantı masası oluşturuyor. İçeride sandalyeler için kırmızı ve turuncu kumaşlar seçilerek ofislere daha dinamik bir hava katılmış.

©Iwan Baan

Second Home Hollywood projesinde odak, iç mekanlar yerine dış mekanda. Fakat bu ekibin tam da istediği şekilde, Los Angeles’ın dış mekanlarda geçen yaşam tarzına uyan bir tutum. SelgasCano’nun hedefi ”behçeyi ofise getirmek yerine ofisi bahçeye getirmek”. Bu nedenle bu ofisler (projede pots yani saksı olarak anılıyor) 6500 adet bitki saksısı (planter pots) ile sarılmış. Projenin bütün bu ‘saksıları’ yaklaşık 10.000’in üzerinde bitki, ağaç, kelebek, böcek, arı, sincap ve tabiki insan tarafından kullanılıyor. Second Home Hollywood ofisleriyle insanı da içine dahil eden, yepyeni ve kendine ait ekosistemini yaratıyor da denebilir. 

©Iwan Baan

Aldenton: “Burada yeni bir doğa yaratma konusuna odaklandık. Biz ekosistemleri ve çevreleri iyileştirme konusunda önemli role sahibiz” diyor ve HolLA için ekliyor “Bunun bir yolu burada yapılan gibi yeni bir sürü bitki çeşidi ekmek olabilir. Burası, Kaliforniya’daki en yoğun yeni ekim alanı.”

Bahçede dolaşım için ise ofis hacimleri ve onu saran geniş doğa arasında ahşap patikalar kurgulanmış. Ara ara bu patika rotasının üstünde de küçük ahşap bahçe avluları düşünülmüş. Second Home’un felsefesine de uygun olarak bu rota, ofisleri kiralayan insanlar ve şirketler arasında etkileşimi teşvik eden bir öge.

©Iwan Baan

SelgasCano Secon Home Hollywood’u aynı zamanda ortalama bir ofis çalışanı için bir deney olduğunu söylüyor: her gün insanlardan başka yaşayan canlılarla beraberce var olma. Ekibin bu yaklaşımı sürdürebilirlik açısından da büyük önem taşıyor. Projede bitkiler sıcaklığı azaltıyor ve bahçede gölgelik alanların oluşmasına olanak sağlıyor. Bunlara ek olarak; tamamı cam kaplı ofisler yapay aydınlatma ihtiyacını azaltıyor ve doğal havalandırmaya olanak sağlıyor, arazideki tüm su 2 sarnıçta toplanıyor ve sulama için kullanılıyor. Sürdürülebilirlik açısından projedeki en önemli noktalardan biri de bu koca sert zemini tekrar doğaya kazandırması. Daha önce park yeri olan alan şimdi bahçe olarak kullanılıyor. Bu bağlamda Second Home Hollywood, doğal çevrenin ayak izinin azaltılıp yapılı çevreye katıldığı bu zamanlarda bunun aksini sağlayan birkaç özel gelişmeden birini ortaya koyuyor.

©Iwan Baan

“Biz 21. yüzyılda yaratıcı girişimciliğin evi olma hedefindeyiz.” diyor Sam Aldenton ve ekliyor “21. yüzyılın evinin neye benzediğini ve nasıl hissettiğini düşünmeye çalışırken, olabildiğince yaratıcı olmaya kendimizi adıyoruz ve buna göre mekanlar yaratmayı amaçlıyoruz.”. Sürdürülebilir bir özgün çalışma alanı kurgusu olarak Second Home Hollywood, SelgasCano’nun renkli ve heyecan verici diğer işleri gibi dikkat çekici bir tasarım ortaya koyuyor.

*Yeni Sömürgecilik: Neocolonial, Georgian Revival veya Neo-Georgian olarak da bilinen mimari akım, ABD ve Kanada’da milliyetçi bir tasarım hareketi olarak ortaya çıkmış. Yeni Sömürgecilik akımı mimari stil, bahçe tasarımı ve Amerikan sömürge mimarisinin (Avrupa’nın çeşitli ülkelerinden Amerika kıtasına göç edenlerin yerleştikleri yerlere aktardıkları, kendi mimarlık anlayışları) iç tasarım öğelerini yeniden canlandırma hedefinde olan bir mimari akımdır.

The post Second Home Hollywood appeared first on Arkitektuel.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi (Plasencia Auditorium and Congress Center), Lucia Cano ve Jose Selgas’ın kurduğu ofis olan SelgasCano’nun 2005 yılında kazandığı yarışma sonucu 2017 yılında tamamlanmış olan yapısı. İspanya’nın Plasencia isimli kentinin dışına doğru konumlandırılmış merkez, kentin sınırındaki arazisinde kaya oluşumlarına referans veren ve etrafındaki dokuyu korumayı esas almış bir yapı. SelgasCano’nun tasarımı, ekibin tüm projeleri gibi, yaklaşımlarını şekillendiren bu tasarım ilkelerini oldukça dikkat çekici bir hacimde birleştiriyor.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi kent ve kırsal alan arasındaki sınırda bulunan bir araziye sahip. Plasencia’nın dışındaki araziyi ekip  ‘yapay olan insanlığın dokunduğu ve iklimle binlerce yıldır şekillenenin arasında’ bir sınır olarak değelerlendiriyor. “İnsanlığın dokunuşu, binlerce yıldır oluşanı tıpkı bir mala darbesinin yaptığı gibi düzeltmiş.” diyor ekip Plasencia kenti için. Bu düşünceyle ekip yapı için projenin bu sınırın iki tarafından birini seçmekten oluştuğunu söylüyor. Proje ya insanın dokunduğu yer olan kente ya da buna zıt durgunluğa, yavaşlığa ait olacak. Yapının iki tarafa aynı anda ait olamayacağını düşünen SelgasCano da ikinciyi seçiyor.

©Iwan Baan

Ekibin seçeneği doğrultusunda yaptığı ilk şey, yapıyı caddeden çok daha aşağı bir seviyede konumlandırmak. Bunun sebebi iki kısım arasındaki bir hayli yüksek seviye farkı. ‘Yapay dünya’ önceden var olan doğal çizigleri de hiçe sayan 17 metrelik toprak setlerle kendini ayrışıtıyor. Elde var olan arazinin imkansızlılarına da tepki olarak Plasencia Kongre Merkezi, doğaya maksimum saygıyla tasarlanmış. Merkez, araziye sadece dayanıp mümkün olduğunda küçük bir ayak izi elde etmeyi hedefliyor. Çok dik bir yamaca oturan bina, araziyi çok nazik bir şekilde kaplıyor ve yarı saydam cildiyle dağ çalılarıyla dolu kayalık manzara ile kontrast oluşturuyor.

©Iwan Baan

Merkez araziye bölgenin yakınında yer alan önemli yollar batısında kalacak şekilde yerleştirilmiş. Böylece arazinin manzarasını da en iyi şekilde kullanabiliyor. Yapı bölgede batı, güney ve kuzeyden görünürlüğe sahip: oradan hızlı bir şekilde geçen araba için de yayalar için de. SelgasCano tam da bu yüzden kongre merkezini ışık saçan bir kütle olarak tasarlamış.

Yapı, gece ve gündüz yayalar için bir işaret; gidilen noktayı, yönelinen konumu ve oradan harekete geçeceği konum arasında ilişki kuran. Kongre merkezi ekibin bu yaklaşımıyla soyut bir algı yaratıyor. Işık saçan, parlayan hacim, hissedilen ve gerçeklik arasındaki benzeşmenin kütleleşmiş hali. 

©Iwan Baan

“Formu tanımlama.” Plasencia Kongre Merkezi’ni şekillendiren son yaklaşım da bu. Ekibin merkezinin formunu yapının kesiti oluşturuyor. Bunun sebebi yapının münkün olduğunca küçük bir kesimini zeminin parçası haline getirebilmek. Zeminin altında kalan kısımda sahne ve oturma alanları bulunuyor. Ana salonun kesiti kongre merkezinin tüm formunu üstünde giriş lobisi, ikinci salon (100 kişilik 3 salona bölünebilen 300 kişilik salon) ve sergi salonlarını da üst üste çakıştırarak tanımlıyor. Ortaya düzensiz şekle sahip bir kütlede sirkülasyon düzeni ve dışarıya dönüklüğüyle eğlenceli ve çok katmanlı bir yapı çıkmış.

©Iwan Baan

Yapının girişi ise kentin cadde seviyesinden -yapının en alçak noktasından yaklaşık 17 metre yukarıda.  Yapıya gelen ziyaretçiler turuncu bir köprü ile 12 metre derinliğe sahip dikey kanyonun üstünden yapıya ulaşıyor. Köprü, kanyonu oluşturan kayanın rengiyle aynı seçilmiş bilinçli olarak. Buradan içeri girildiğinde ziyaretçi yapının merkezindeki beton kabuğa ulaşıyor. Kabuk, iç mekanla dışa mekanı birbiri içine geçiren sarmal merdivenleri ve insanların yukarı aşağı ilerleyebileceği rampaları barındırıyor. İç ve dışın birbirine geçmesi yapıda ekonomik açıdan da rahatlama sağlamış -iklimlendirme masraflarını azaltarak.

©Iwan Baan

Plasencia Kongre Merkezi, iç mekanlarda doygun ve sıcak renkleri tercih etmiş. Turuncu ağırlıklı renk tercihi çok amaçlı salonlar, dolaşım alanları, ana giriş holü ve denetim odaları gibi alanlara hakim. Bu sıcak, davetkar renkler cam cephelerle içerideki atmosferin dışarıdan da görülebiliyor. Yarı saydam cephesiyle kaya oluşumuna benzer kütlesinde küçük açıklıklarıyla iç mekan renklerini de içine katarak eğlenceli bir ışık-gölge oyunu yaratıyor.

Merkezin salonlarında kütlenin keskin hatlarına zıt olarak yumuşak hatlarla kurgulanmış. Ayak izinin az olması için konsol olarak kurgulanmış oturma kısmı da koyu kırmızı renklerle iç atmosferin sıcak hissine uygun hale getirilmiş. Ziyaretçilerin geçtiği koridorlar ve giriş koridorundaki yuvarlak tavan pencereleri de bu sıcak atmosferden gün ışığına çıkarıyor gelenleri.

©Iwan Baan

Kongre Merkezi aslında SelgasCano’nun 2005 yılında tasarladığı bir proje. Bir yarışma projesi olan merkez daha sonra ekibin yarışmayı kazanmasıyla yapılmaya başlanmış. 2013 yılında yapının inşasına başlanmış. Ancak stüdyonun süreçte araya giren finansal sorunları nedeniyle yapı ancak 2017 yılında tamamlanabilmiş. Plasencia Kongre Merkezi, ekibin diğer projeleri gibi tasarım kurgusu ve bunu öne çıkaran materyal seçimiyle dikkat çeken tasarımlarından bir tanesi.

The post Plasencia Kongre Merkezi appeared first on Arkitektuel.

©Pablo Zuloaga

Silicon House (Silikon Ev), SelgasCano ekibi tarafından taşarlanmış bir konut yapısı. Lucia Cano ve  Jose Selgas’ın kurduğu ofisin özgün tasarımlarından biri olan ev İspanya, Madrid’de bulunuyor. 2006 yılından tamamlanan konut, hafif eğimli arazisinde yeşilin içerisinde bir yaşam alanı kurguluyor. Silikon Ev aslında ekip için zıtlıkların kurguladığı bir tasarım. Ekip doğal ve ona karşı olan yapayı çakıştırıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, aslında daima yeşil kalan bitki örtüsüyle sarılı bir arazide ekim için ayrılan bir alanda bulunuyor. Hafif eğimli arazide doğal bir oluşumlu meşe, karaağaç, akasya, prunus ve çınar ağaçlarıyla sarılı alanında ev, etrafındaki peyzajı ola bu ağaçların büyükleri ve kapladıkları alanlar dikkat alınarak planlanmış. Le Corbusier’in La Tourette Manastırı tasarımında gördüğümüz bir düşüncesi vardı. Corbusier, manastırın ortasını tamamen boş bırakmıştı: bu boş alanın kuşlar ve rüzgar ile kendiliğinden oluşan bir bitk örtüsüne sahip olması ve kendi peyzajını yaratması amacıyla. Silikon Ev de aslında Corbusier’in bu tutumumun tam zıttından doğan bir tasarım diyebiliriz. Ev, peyzaja ayrılmış bir alanın tam ortasında yapay bir delik yaratıyor.

©Pablo Zuloaga

Silikon Ev, ekibde göre doğanın onlar için bıraktığı boşlukta meydana gelen bir tasarım. “Doğa burada, sadece burada, bize bir boşluk bırakmış. Burayı sadece mimarlık tanımlayan bir şeyle doldurabiliriz.” diyor ve ekiyor “La Tourette’in mantığıyla uyuşuyoruz ama yine de burası ne bir kamuflaj ne bir bütün oluşturma ne de bir ‘ornagik mimari’ arayışı.” Selgas Cano ekibi. Ekip bu tasarımla tamamen sade bir aykırılık tanımlama amacında. Şöyle bir örnek veriyorlar: İtalya’da bazı otoyolların altları gök mavisi boyalıymış. Burada yakalanmak istenen etki aslında o geniş otoyolun altındayken gökyüzüne bakıyormuş hissi yaratmak. Tabiki istenen etki yılın sadece birkça gününde yakalanabiliyormuş -gökyüzünün rengine bağlı olarak. Ekip bu uygulamada aslında yakalanmak istenen etkiye hayranlığını vurguluyor. Silikon Ev de onlara göre doğanın içerisinde bu tarz bir deneme.

©Pablo Zuloaga

Evin bulunduğu yer etrafındaki peyzajda korunması gerekenlerle tıkanmış bir alan. SelgasCano, bu korunacak payzajın içerisinde yalnızca bazı arayüz mekanları doldurmayı hedefliyor. Buralar, arazideki ağaçlarla bölünmemiş, kalıntı yerler. Yine ağaçlarla çevrili olan bu kısımlar da peyzaja dokunmayarak evin kurgulanabildiği tek alanlar. Doğasına saygılı fakat taşkın sınırlara sahip bir ev.

Silikon Ev, yer seviyesinin üstüne ulaşan iki platformla kurgulanmış. Bu iki platformla eğimli olan arazide doğu cephesinde önü daha açık bir mekanların oluşması sağlanmış. Bunun dışında evin manzaraları alanın yer seviyesine bakıyor. Doğal çevrenin kotundan daha aşağıda tasarlanmış Silikon Ev.

©Antonio Terron

Proje, en temelde, iki platformdan meydana geliyor. Ev, bu platformların altında bir çeşit ek mekan olarak düşünülebilir. Projeyi oluşturan bu iki platformun en önemli özellikleri rahat, yumuşak kaplamalı ve içinde yaşama imkan veren karaktere sahip olmaları. Her bir platformun kendine ait rengi ve -ulaşımlarını sağlamak üzere- farklı kotlardan bağlantılara sahip. Her bir platform projede birbirinden bağımsız yaşanacak başka bir alanı tanımlarken bir yandan da birbirleri olmadan var olamıyor. Aslında böyleceiç mekanla ilgili söylenebilecek tek şey de alanın içinde platformlarla kayboluyor oluşu. Evin içi, evin doğal çevreye bağlanan dış mekanından sonra meydana gelen bir yer sadece.

©Archdaily

Silikon Ev projesi yalnızca dış mekana bağlı gelişen bir tasarım. İki yatay platformun geliştirdiği ev, metaforik bir uzaklıkla kurgulanmış. Ekibe göre bu cansız doğa, yeniden üretilmiş veya soyut çevre arasındaki mesafe. Bir başka şekilde şöyle tanımlıyorlar: Silikon Ev, toprak ve havanın birbirine göre olan durumunun dışavurumu. Toprak ve hava birbirine karışan ve katılan fakat birbirine ait olmayan iki şey.

The post Silikon Ev appeared first on Arkitektuel.

Serpentine Pavyonu (Serpentine Pavilion), Londra’daki Hyde Park, Kensington Gardens içinde Serpentine Sanat Galerisi (Serpentine Galleries) için her sene yapılan pavyonları kapsıyor. 2015 yılında bu pavyon SelgasCano tarafından tasarlanmış. Renki hali, organik formu ile Londra’nın ortasında devasa bir hayali koza olarak anılan 2015 Serpentine Pavyonu, dolambaçlı koridorları oluşturan yapısıyla Instagram cenneti olan bir tünel olarak tasarlanmış. 

© Wikipedia

SelgasCano ekibi son zamanlarda da 2015 Serpentine Pavyonu dışında yaptığı oganik pavyon tasarımlarıyla gündemde bir ekip. Brüj’de yaptıkları yeni pavyonun tasarladıkları Serpentine pavyonuna bir tür referans olduğunu belirtiyor ekip. İspanyol mimar Jose Selgas ve partneri Lucia Cano bu renkli tasarım için en önemli şeyin beyaz bir renk olduğunu söylüyor: “Beyaz yer, pavyon için bir tuval; tüm renklerin güneş çıktığında üstünde dans edebileceği bir tuval.”.

© Iwan Baan

2015 Serpentine Pavyonu, Kensington Gardens ortasında parlayan bir nesne. Pavyonun tünelleri yalnızca güneş ışığıyla değil hem akşam aydınlatması hem de kullanılan malzeme ile renklerin göze çarpıcılığıyla tünellerinin parlaklığını yansıtıyor bulunduğu yerde. Pavyon, ETFE plastiği denilen bir malzemenin birkaç katman halinde dalgalı bir çelik kafesin etrafına sarılmasıyla oluşturulmuş.

Etfe (EthylenTetraFluoroEthylen) fluoro polimer özellikli bir malzeme. Aslen uçak sanayi için geliştirilmiş, ışık geçirgenliği ve hafifliğinden dolayı günümüz mimarisinde de kullanılan bir ürün haline gelmiş zamanla.

© Iwan Baan

Pavyonun kıvrımlı ilerleyen strüktürü, bir merkezi nokta yaratıp, çimlerle kaplı alanda, dört kola ayrılıyor. Bu özelliğiyle bazı noktalarda SelgasCano ekibinin tasarımı, yarılmış fakat daha sonra plastik bandajlarla tekrar bir araya getirilmiş bir kozayı andırıyor; tıpkı içeriden çıkan bir tırtılın dışarı çıkmak için kendine açtığı delikleri kapamak gibi. Başka noktalarda ise pavyon, renkli ve parlayan yapısıyla uzayda sizi ve paralel bir evrene çekmeyi bekleyen bir solucan deliği gibi. Rengarenk ışıyan pavyon içeriden gergin membranlarıyla oldukça farklı bir mekan deneyimi sunuyor kullanıcılarına. 

© Flickr User George Rex

Serpentine Pavyonlarının 15. yılında kuratörler bir çeşit parti pavyonu istemiş bu özel yıl için. Bu nedenle SelgasCano ekibi seçilmiş. Ekip, ucuz malzemelerle oynayan, farklı malzemeleri bir araya geitirip bir çeşit malzeme brikolajı yaratmasıyla nedeniyle dikkat çekiyor.

Bu nedenle kuratörlerin 2015 pavyonu için isteğini yerine getirecek bir ekip olarak düşünülmüş. Pavyon tasarlanmadan önce de ekip burayı önceden kalma parti balonları ve manşetleriyle bile parkta şenlikli bir karmaşa yaratabileceklerini ifade etmiş kuratörlere. 

© Flickr User George Rex

Mimarlar 2015 Serpentine Pavyonu’nun Londra’nın kaosu zar zor kontrol edilebilen metrosundan esinlendiğini dile getiriyor. Tüplerin labirent hissi yaratan bir etkisi var. Bu dolambaçlı tünellerde ziyaretçiler birden çok katmanlı plastiğin içinde bir döngüye giriyor; hangi geçitlerin birbirine nasıl bağlandığını anlayabilmek üzere. Böylece pavyon, insan ile yaşayan bir tasarım haline geliyor. Gölgelerin ve içinde gezinen kullanıcıların yansımalarının etrafta dolaştığı bir çeşit gölge dansı mekanı yaratıyor. Geceleri ise parkın ortasında parlayan fantastik bir cismini, renkli bir sabun köpüğü ilüzyonunu andırıyor.

© Daniel Portilla

Selgas’ın dediği gibi pavyon bitmemiş bir proje, “zoru deneyen ve materyallerin sınırlarını zorlayan bir süreç”. İşlenmiş ve son hali Hyde Park’a yerleştirilmiş bir üründen çok gelişigüzel koyulmuş hissi veren bir nesne: detayları ve birleşim noktaları ile.

Tasarımda rol oynayan bir başka nokta da içeride çekilecek fotoğrafların yaratacağı kompozisyonun düşülmüş olmasıymış. Bu nedenle çeşitli kaynaklarda Instagram kullanıcıları için cennet olarak anılıyor 2015 Serpentine Pavyonu.

© Divisare

SelgasCano ekibinin pavyonu 2014 yılında Şilili Smiljan Radic tarafından tasarlanmış beyaz uzay yumurtasını (2014 Serpentine Pavyonu) hatırlatıyor organikliğiyle. İki tasarım da Serpentine Pavyonları için anti-mimari bir yaklaşım geliştirdi; kendinden önce gelen anıtsal mekan yaratan pavyonların aksine bir manifesto yaratıyor. Bilinçli olarak birçok ünlü mimarın pavyonunun gittiği yönün aksine yönelen tasarımlar, Serpentine pavyonlarının en dikkat çeken örneklerinden şüphesiz.

Kaynak: Wainwright, Oliver. “Serpentine pavilion 2015: a rainbow wormhole ready to suck you into another dimension”. 22 Haziran 2015. The Guardian. <https://www.theguardian.com/artanddesign/2015/jun/22/serpentine-pavilion-2015-a-rainbow-wormhole-ready-to-suck-you-into-another-dimension>

The post 2015 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

Selgas Cano Mimarlık Ofisi, Selgas Cano’nun kendi mimarlık büroları için tasarladıkları ofis binasıdır. İspanyol mimarlar Jose Selgas ve Lucia Cano tarafından yürütülen büro, Madrid yakınlarındaki ormanlık alan içerisine inşa edilmiştir.

©Iwan Baan

Tünel şeklinde bir hacim olarak tasarlanan mimarlık ofisi, doğa ile iç içe olan tasarımı ile dikkat çekmektedir. Doğu-batı doğrultusunda uzayan yapının kuzey cephesinde 20mm kalınlığında transparan bir cam kullanılarak ofisin gün ışığı ve doğa ile ilişkisinin kesilmesi engellenmiştir. Ayrıca, yapı ve kuzey cephesindeki camlar eğimli tasarlanmıştır.

©Iwan Baan

Kuzey cephesinin transparan tasarımına karşın, yapının güney cephesi opak, akrilik 110mm kalınlığındaki fiberglass ve polyester bir duvar ile kapatılmıştır. Bu opaklık, yapıya ihtiyacı olan güneş korunumunu sağlamaktadır.

©Iwan Baan

Selgas Cano tarafından bir ‘aerodinamik tüp’ olarak nitelendirilen tasarım, transparan ve opak elemanların hibrit kullanımıyla interaktif ve canlı bir ofis ortamı sağlamaktadır. Kuzey cephesindeki camların, çalışanların masaları ile hizalanması, ofisteki çalışma ortamının dışarıdaki doğa ile entegre olmasına fırsat sağlamıştır. Aynı zamanda, pencerelerin kıvrılarak çatı sisteminin bir parçasını oluşturması, çalışanların yukarı baktıklarında gökyüzünü görebilmelerine olanak vermiştir.

©Iwan Baan

Selgas Cano Mimarlık Ofisi binasının yarısı, toprağın altına gömülmüştür. Bu sayede toprak, yapıda bir yalıtım elemanı olarak kullanılabilmiştir. Madrid’in Akdeniz ikliminin etkisi ile sıcak yazlara sahip olması, ısı yalıtımını önemli tasarım parametrelerinden biri haline getirmiştir. Bu yalıtımın doğal olarak sağlanabilmesi ise sürdürülebilirlik ve ekonomik açıdan ofis için bir avantajdır.

©Iwan Baan

Yer seviyesinin altında olan ofis alanına, taş bir merdiven ile inilmektedir.

The post Selgas Cano Mimarlık Ofisi appeared first on Arkitektuel.