©Iwan Baan

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu için  2019’da Japon mimar Junya Ishigami seçildi. Ishigami, 2004 yılında ödüllü Junya Ishigami + Associates’i kurmadan önce SANAA’da mimar olarak çalışan Ishigami, pavyonun en genç ikinci tasarımcısı. Geleneksel yapıları yorumlayan ve doğal fenomenleri yansıtan deneysel projeleriyle tanınan Ishigami, pavyon için dünyanın en yaygın kullanılan mimari elemanlarından olan çatılardan ilham almış.

©Laurian Ghinitoiu

İlkel ve eski hissettiren bir pavyon oluşturmak istediğini belirten Ishigami, “Bina ve peyzaj arasında bir şey. Dünyanın her yerinde kayrak çatılar bulunur, bu yüzden buraya gelen herkes pavyonla temel bir arketipik form tanımlayabilir.” diyor. 2019 Serpentine Pavyonu tasarımı kayrak taşından plakaların tek parça bir kanopi oluşturacak şekilde düzenlenmesiyle yapılmış ve parkın zemininden yükselen bir görünüm amaçlanmış. Pavyonun iç mekanı kapalı bir mağarayı anımsatır; düşünmek için bir sığınak. Ishigami’ye göre tasarım, insan yapımı yapılar ve doğada var olanlar arasındaki uyumu aradığı kendi ‘boş alan’ felsefesini ifade eder.

©Norbert Tukaj

“Pavyon için tasarımım, doğal peyzajın arka plan olarak yer aldığı yapılı çevreye karşı olan bakış açımızla oynuyor; sanki zeminden büyüyerek çıkmış, kayalardan yapılmış bir tepeye benzemesiyle doğal ve organik bir hissi vurguluyor.” diyor Japon mimar. Yığıntı halinde duran yüzlerce kaba Cumbrian kayrak parçasından oluşan bu manzara, uzanmış kanatlarıyla koruyucu bir sığınak haline getirilmiş bir kuş görünümüne sahip. Yaklaştığınızda, bu tüylerle kaplı gibi görünen tepenin ince bir kabuk olduğunu, ince beyaz sütunlardan oluşan bir ormanın üstüne yerleştirilmiş 62 ton kayrak olduğunu ve içinde mağaraya benzer bir alan yarattığını görüyorsunuz. Ayrıca pavyonun her yönden erişilebilir olması düşünülmüş. Çocukların çatının daha alçak noktalarında altından içeri geçebileceği alanlar tasarlanmış. Pavyonun dünyada görülen kayrak çatıların ağır varlığına sahip olan ve aynı zamanda bir esintiyle uçabilecek kadar hafif görünen, rüzgarla şişen bir kumaş parçası gibi duran dağınık bir kaya kümesini andırmasını amaçladığını da belirtiyor Ishigami.

©Norbert Tukaj

Çatının altında öngörülenden daha fazla sütun kullanılmış ve mobilyaların yerinden oynamasını önlemek için mühendisler tarafından yapılan rüzgâr analizini takiben bir dizi polikarbonat duvar kurulmuş. Ishigami, tasarımın yoğun bir şekilde tahrip olduğu ve duvarların örtü altındaki serbest dolaşım alanını daha kısıtlı bir çevreye dönüştürdüğü görüşünde. Projenin hedeflerinden biri her zaman iyi mimariyi teşvik etmek ve ilham vermek olmuş. Ishigami “Tasarımımı gökyüzündeki kara bir bulut olarak hayal ettim. İnsanların da buraya gelmelerini ve hayal etmelerini istiyorum.” diyerek 2019 Serpentine Pavyonu tasarımını tanımlıyor.

The post 2019 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Ateliers Jean Nouvel

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yapılan pavyon, 2010 yılında Jean Novel tarafından tasarlanmış. Kırmızı Güneş Pavyonu (The Red Sun Pavilion) olarak da anılan tasarım, Serpentine Gallery’nin 40. yılını kutluyor ve müze için inşa edilen pavyonların 10.su. Jean Nouvel’in tasarımı, alanda yapılan diğer pavyonlar gibi bir mimari deneme ortaya koyuyor: cesur renklerle işlenmiş geometrilerden oluşan kurgu.

©Ateliers Jean Nouvel

Jean Nouvel’in 2010 Serpentine Pavyonu tasarımı, hafif materyaller ve oldukça etkileyici büyüklükte konsollara sahip metal strüktürler arasındaki zıtlığı işliyor. Nouvel’in tasarımı canlı kırmızı renkle kaplı. Bunun sebebi hem tasarımın kurgusundaki zıtlığı göz ardı edilemez kılmak hem de bu zıtlığı, parkın yeşiline de zıtlık oluşturan bir komposizyonda aktarmak. Nouvel tasarımı için seçtiği renk konusunda İngiltere için ikonik olan telefon kulübelerinden ve otobüslerden esinlenmiş.

©John Offenbach

Pavyon ana hatlarıyla cesur geometriler, geniş toplanabilir güneşlikler ve çimenlik alanın 12 metre yukarısına ulaşan, eğimli haliyle adeta yerçekimini reddederek kendi kendini taşıyan bir duvardan oluşuyor. Açılan brandalarıyla etki alanını genişletebilen strüktür yine göz alıcı kırmızı renkte cam, polikarbonat ve kumaş strüktürleriyle de birden çok noktaya yönelebilen bir kurguyla tasarlanmış. Nouvel, pavyonun etrafında da vakit geçirilebilecek alanlar yaratmış. Nouvel’in tasarım bu yönüyle geleneksel Fransız parklarını hatırlatıyor.

Pavyonu Genişleme Diyagramı

2010 Serpentine Pavyonu, kurulu kaldığı yaz boyunca yarattığı dış mekanlarda masa tenisi, dama, satranç, frizbi ve uçurtma gibi oyunlara imkan sağlamış. Bunun dışında Nouvel, pavyonun içerisinde de esnek bir oditoryum tasarlamış. Canlı kırmızı strüktürün iç kısmı, Serpentine Gallery yapısının kafe kısmına ve yaz boyunca müzenin yapacağı akşam etkinliklerine (Gallery’s Park Nights) ev sahipliği yapabilmek üzere düşünülmüş.

Nouvel’in Serpentine Gallery Pavyonu tasarlayan isimler arasında olmasının sebebi küratörler için mimarın tasarımlarının inovasyon ve ürün yelpazesi açısından benzersiz olmasıymış. Bu bağlamda birçok materyali çakıştıran ve bunları kurgusal olarak da birleştirebilen 2010 Serpentine Pavyonu, mimarın genel estetikten ziyade kavramsal bir arkaplanla şekillenen tasarımlarına örneklerden biri.

©Ateliers Jean Nouvel

Jean Nouvel ise pavyonu şu şekilde anlatıyor: “…İngiliz parkları İngiliz kentleri için karakteristik. Herkesin eğlenmesi için geniş çimenlik alanlar…Biri bu kadar basit parkların, bu büyük boşlukların neden kentlerde bu kadar nadir görüldüğünü merak edebilir. Bu kadar büyük alanı herkes için boş bırakmak. Biri onu korumak için harcanan enerjiyi düşünebilir…Böylece herkes bu huzurlu alanda dolaşabilir ve evlerinde, şehirlerinde, parklarında, dünyadaki en doğal şey olduğunu hissedebilir. Böylece ruh halim ne olursa olsun, dışsallık arzum, yalnız olarak, bir çift olarak, ailemle veya arkadaşlarımla, yaşım ne olursa olsun, Hyde Park’ta birkaç dakika ya da birkaç saat geçirme fikri barışçıl bir cazibe olmaya devam ediyor…

©Ateliers Jean Nouvel

…Bir park bize seçme özgürlüğü veriyor. Koruduğumuz ev ile bizi koruyan şehir arasında kalan bu miras uyumunun tadını çıkarmayı seçiyoruz. Yürüyoruz, çimin veya bankın üzerine oturuyoruz, sohbet ediyoruz, düşünüyoruz, oynuyoruz, arkadaşlarımızla zaman geçiriyoruz. Hepimizin kendine ait rutinleri var. Günlük? Haftalık? Büyük bir ihtimalle mevsimlik. Benim idealim Serpentine Pavyonunun Hyde Park’ın Londralılarına uyması, rutinlerini rahatsız etmemesi gerektiği; ancak onları kendisine çekecek, kendisini tamamlayıcı bir deneyim olarak sunacak. Onların seçimi. Artan merak ve yaz duygularını keşfetme arzusu, günlük konuşmayla doğal olarak yayılması mükemmel olurdu…

©Philippe Ruault

Ne zamandayım? Yazın. Ağaçlar yeşil, yapraklarıyla ağır. Çalıların bir kısmı çiçekli. Çimin üzerinde insanlar dolaşıp uzanıyor, spor yapıyor, oyunlar oynuyor. Serpentine Gallery ve Wolfgang Tillmans sergisini her zamankinden daha fazla insan ziyaret ediyor. Yaz pavyonu açılmak üzere. Biçimi hala belirsiz, algılaması zor…

Renkler yazın daha cesur ve yoğun hale geliyor. Yeşiller daha yeşil; çiçekler daha parlak. Yaz pavyonu ise buların ortasında bir fener gibi, yazı kutluyor. Parka aşırı bir karşıtlık alıyor. Tamamlayıcı. Parka ve Serpentine Gallery’nin tuğlasına tamamlayıcı. Kırmızı. Mevsimsel.

©Ateliers Jean Nouvel

Kırmızı, yaz sıcağını anlatıyor. Yeşili tamamlıyor. Kırmızı parlak, canlı, güçlü. Kırmızı, kışkırtıcı, yasak ve gürültülü. Kırmızı, kırmızı gül, Londra’nın yerleştiğimiz geçici yerleri olan ikonik objeleri; çift katlı otobüsleri ve telefon kulübeleri kadar İngiliz. Kırmızı sürekli değil. Sıcaklık yaz ile kayboluyor…Gül, yapraklarını kaybeder ve güneş, göründüğü ve kaybolduğu zaman; şafak ve alacakaranlıktaki kısacık ateşinde, kırmızıdır. Kırmızı, hiçbir zaman sonsuz olamayacak tutkunun, kırılgan sevginin rengidir. Bu nedenle onu işler, bir ateş gibi yakar, korur ve sürdürmeye çalışırız. 2010 Serpentine Pavyonu yaz ve göz kamaştırıcı sıcak güneşini kutlamak için kırmızıya dönüştü. Pavyon yaz ve güneşi ağırlamak, onlarla daha iyi oynamak için var.”

©Philippe Ruault

Kurgusunu bu sözlerle anlatan Nouvel, pavyonla parkın işlevlerini tamamlayacak ve yazı vurgulayacak bir obje yaratmayı amaçlamış. Bütün materyalleri de birbirleriyle uyum içinde bu amaca hizmet etmesi uğruna tek bir renkte birleştirmiş. Tasarımın, kurgusal olarak da güçlü bir karşılığı olan en dikkat çekici Serpentine Pavyonlarından biri olduğunu söylemek yanlış olmaz.

The post 2010 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©BowerBird

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yapılan pavyonu, geçtiğimiz sene tasarlayan 17. mimar Francis Kéré olmuş. Berlin temelli Kéré Architecture stüdyosunun kurucusu ise her yaz büyük ilgi toplayan pavyon serisine, ağaç yapısının esinlenen bir strüktürle katkıda bulunmuş. 2017 Serpentine Pavyonu, mimarın geldiği şehirden esinlendiği bir çok ögeyi yansıtan özgün bir pavyon.

©Kéré Architecture

“2017 Serpentine Pavyonu için önerilen tasarım bir mikro evren olarak üretildi -Kensington Gardens’da geldiğim yer olan Burkina Faso’ya kültürel referanslar yapan ve bunu deneysel yapım teknikleriyle birleştiren bir topluluk mekanı. Geniş bir çölün ortasında büyümüş olmam bende tasarımın sosyal, sürdürülebilir ve kültürel sonuçları konusunda büyük bir bilinç oluşturdu. Ben mimarlığın toplum, ekoloji ve ekonomi arasında bağdaştırıcı rolü üstlenirken hepimizi şaşırtma, birleştirme, hepimize ilham verme gücüne sahip olduğuna inanıyorum.”

©Kéré Architecture

“Burkina Faso’da ağaç, insanların bir araya geldiği ve dallarının altında günlük aktivitelerin gerçelştirildiği bir mekandı. 2017 Serpentine Pavyonu için tasarımımda da çelikten yapılmış asılı büyük bir çatı örtüsü ve güneş ışığını içeri alırken yağmuru engelleyen saydam bir kaplama. Bu kanopinin altında pavyonun iç kısmında dinamik gölge efektleri yaratması amacıyla ahşap gölge elemanları kullanıldı. Pavyonda farklı karakterlerin kombinasyonu bir tür özgürlük ve topluluk hissi oluşturuyor: ağaç dallarının gölgeleri gibi pavyon, insanların buluştuğu ve günlük deneyimlerini paylaştığı bir mekan haline geliyor.”

©Kéré Architecture

“Benim mimarlık yaklaşımının en temel ögelerinden biri açıklık. 2017 Serpentine Pavyonu’nda bu, prefabrik ahşap blokların küçük boşluklarla üçgensel modüller oluşturduğu duvar sistemiyle gerçekleştirildi. Bu sistem, yapıyı saran duvara bir haflik ve açıklık veriyor.”

“Pavyonun kıvrımlı duvarı yapıyı, 4 noktadan yarılıyor ve pavyona 4 farklı girişin olmasını sağlıyor. Kurgulana duvar sistemi çatı kanopisinden bağımsız bir strüktür. Birbirinden bağımsız ve bol açıklı elemanlar pavyonun içindeki hava sirkülayonunun da maksimum olmasını sağladı.”

©Kéré Architecture

“Pavyonun merkezinde, kanopide, büyük bir açıklık var; doğaya sürekli bir bağlantı yaratan geniş bir açıklık. Yağmur zamanlarında çatı, bir tür huni gibi, suyu strüktürün kalbine yönlendiriyor. Bu yağmur toplama sistemi sembolik olarak, suyun insan yaşamının devamlılığı ve refahı için en önemli kaynaklardan biri olduğunu belirtiyor.” Huni benzeri yağmur toplama sistemi, yağmurlu günlerde içeriden gözlemlenen bir tür şelale yaratıyor ve mekanın etkisine katkı sağlıyor.

©Kéré Architecture

“Akşamları ise kanopi bir tür aydınlanma kaynağı olarak rol değiştiriyor. Duvar sistemiyle yaratılan delikler dışarıdakilere, içerideki aktivite ve hareketle ilgili ipuçları veriyor. Benim geldiğim Gando köylerinden Burkina Faso’da, akşamları her zaman bir kutlamanın yerini tespit etmek oldukça kolay olurdu; biraz üstteki bir noktaya çıkar ve etrafı saran karanlık içinde bir ışık kaynağı arayarak. Bu küçük ışık insanlar etkinliğe katılmak üzere geldiğinde gittikçe büyürdü. Bu şekilde 2017 Serpentine Pavyonu bir fener, öykücülüğün ve birlikteliğin bir sembolü olacak.”

©Kéré Architecture

Ağaçtan esinlenen ve bir buluşma mekanı kurgulayan 2017 Serpentine Pavyonu, kullanıcılarını doğaya ve birbirlerine bağlamayı amaçlıyor. Kéré’nin BIG’ ekibinin pavyonundan bir sene sonra yapılan pavyonu, Londra iklimini ve ziyaretçilerini kucaklayan, mimarı sayesinde sosyal ve ekolojik kaygıları olan bir strüktür.

The post 2017 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Luke Hayes

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu, 2007’de Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen işbirliği ile tasarlanmış. Danimarkalı sanatçı ve Snøhetta ekibinin kurucularından olan Norveçli mimarın ortak tasarımı olan 2007 Serpentine Pavyonu, fırıldığa benzeyen tasarımıyla oldukça dikkat çeken bir pavyon olmuş.

©John Offenbach

2007 Serpentine Pavyonu, sürece bir sanatçının dahil olduğu ilk pavyonlardan. Serpentine Gallery’nin bir sanatçıyı pavyon tasarımına sahil etme isteğinin sebebi tüm projeye yepyeni bir bakış açısı getirebilmek ve pavyon tasarımlarında çeşitliliği genişletmek. Format bir önceki yıl Rem Koolhaas ve Cecil Balmond’un Arup ve sanatçı Thomas Demand ile ortak tasarımı olan 2006 Serpentine Pavyonu ile başlamış ve direktörler yaklaşımın mimarlık pratiğinde yenilikler için özgün bir nokta olduğuna inanıyor. Serpentine Gallery yönetmeni İngiliz kuratör Julia Peyton-Jones da bu pavyonun bu bağlamda amaçlarına ulaşan bir tasarım ortaya koyduğunu belirtiyor.

©Luke Hayes

Eliasson ve Thorsen pavyonu, ahşap kaplanmış strüktürü dışarıdan saran spiral bir rampa ile yaratmış. Rampanın kenarları, bir dizi burulmuş beyaz örtü şeritlerle süslenmiş. Pavyona gelen ziyaretçiler rampada yukarı doğru çıkarken şeritlerin arasından pavyonun bulunduğu Kensington Parkı’nı gözlemleyebiliyor. Şeritlerin kıvrılan yapısı pavyon içerisinde ilerledikçe farklı açılardan farklı görünürlük durumları yaratabiliyor.

©Luke Hayes

Olafur ve Kjetil’in tasarımı, bir çeşit fırıldağı andırıyor. Bu bağlamda pavyon o yıla kadar tasarlanan pavyonlar arasında dikkat çeken bir tasarıma sahip. Bunun sebebi pavyonun parka farklı bakışlar yaratacak bir araç kullanan ilk strüktür olması.

2007 Serpentine Pavyonu, içerisinde farklı etkinliklerin gerçekleşebileceği çanak biçiminde bir oditoryumu barındırıyor. Oditoryum, koltuk sıralarıyla pavyonun merkezine, yer seviyesine doğru alçalan bir kütle.

©Deborah Bullen

Pavyonun kurguladığı odistoyuma ek olarak üst noktada, ziyaretçilerin oturup bir şeyler içebilecekleri bir alan yaratılmış. Bu kısımla 2007 Serpentine Pavyonu, arkasında bulunan Serpentine Gallery seviyesine kadar yükseliyor. Böylece pavyon, o yıla kadar tasarlanan pavyonlardan sonra, tek seviyede ilerleyen pavyon strüktürlerine yepyeni bir dikey dinamik katıyor. Geniş, spiral rampa yapının tüm çeversini iki kere dönerek en üst noktadaki ziyaretçileri oditoryum benzeri kütleye indiriyor.

©Luke Hayes

Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen: “2007 Serpentine Pavyonu’nda ortak çalışmamız, ikimizin de kamusal veya özel mekanları oluşturan elemanlar olarak mekan deneyimine ve geçiciliğe odaklanan yaklaşımımızla tanımlanan bir süreç oldu. İkimiz de sanat ve mimarlık arasında konseptsel farkları yorumlamak amacıyla mekansal deneyler yapan alanlarda çalışıyoruz. “ diyor tasarım süreçleri hakkında. Olafur Eliasson mekansal deneyler yapan bir stüdyo olan SOS ekibinin başı ve Kjtetil Thorsen da kurucusu olduğu Snøhetta’nın yanında Innsbruck Üniversitesi’nde Mimarlıkta Mekansal Deney Çalışmaları adlı enstitüde bir profesör.

©Luke Hayes

Pavyon projelerinde en önemli nokta her bir strüktürün parkla, kamuyla ve asıl yapıyla kendine özgü bir ilişkisinin olması. 2007 Serpentine Pavyonu da Serpentine Gallery direktörleri Julia Peyton-Jones ve Hans Ulrich Obrist için bunun en başarılı örneklerinden birini ortaya koymuş.

The post 2007 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yeniden yapılan Serpetine Pavyonu’nu 2002 yılında Koreli Toyo Ito ve Cecil Balmond tasarladı.  2000’de Zaha Hadid ve 2001’de Daniel Libeskind’in ardından tasarlanan üçüncü Serpentine Pavyonu için Toyo Ito ve Cecil Balmond, Londra merkezli mühendislik firması Arup birlikte çalışmış.

© Sylvain Deleu

Düz çelik barların oluşturduğu kafes sistemi ile ayakta duran 5.3 metre yüksekliğindeki tek katlı pavyon beyaz alüminyum panel ve cam ile kaplanmış. Pavyonun esas amacı, hiçbir ortagonal grid sistemine ve taşıyıcı kolona bağlı olmayan, açık plan düzenine sahip kolonsuz ve ferah bir mekan yaratmak. Böylece Hyde Park’ın ortasında, Kensington Bahçeleri’nde bulunan yapı yazın bir kafe ve etkinlik yeri olarak kullanılabilmiş.

2002 Serpentine Pavyonu’nun oldukça rastgele gözüken formu, bir bilgisayar programı ile; tek bir karenin döndürülmesi sonucu ortaya çıkan algoritmik hesaplara göre tasarlanmış. Pavyonu oluşturan her bir parça birer taşıyıcı kiriş görevi görüyor ve oluşan titreşimlerin sönümlenmesini sağlıyor. Bu sayede pavyon, birbirine bağlı taşıyıcı ve estetik parçaların birlikte çalışması sonucunda ayakta duruyor. İlk bakışta parça parça olarak algılanan yapı, strüktürel açıdan bir bütün olarak davranıyor.

© Sylvain Deleu

Pavyonun parçalara dağılmış görüntüsü Toyo Ito’nun deneyciliğinin bir kanıtı. Yapı mimarın kendi alışıldık üslubundan çok farklı bir mimari dile sahip. Her ne kadar pavyon genel olarak dikdörtgensel bir form üzerinden kurgulanmış olsa da, mekanın içerden daha farklı bir algısı var. Cephelerdeki kesikler yapının içinde havada uçuyormuş izlenimi yaratıyor. Aynı zamanda bu kesikler ve beyaz tercihi sayesinde pavyonun içinde oldukça parlak, ferah ve neşeli bir hava var.

© Sylvain Deleu

Toyo Ito ve Cecil Balmond, üç temel malzeme ile pavyonu tamamlamış. Yapının zemini kontrplak ile kaplı. Duvarlar ve tavanda ise 3mm beyaz alüminyum paneller tercih edilmiş. Duvarlardaki açıklıkların bazıları ise cam ile kapatılmış. Üç ay boyunca Hyde Park’ta duran pavyon, 600,000 poundluk bir bütçe ile inşa edilmiş.

The post 2002 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Daniel Portilla

Serpentine Pavyonu, Londra’daki Hyde Park’ta Serpentine Sanat Galerisi için her sene yapılan pavyonları kapsayan bir proje. 2013 yılında ise Sou Fujimoto tarafından bir pavyon tasarlanmış parkta. Geçici bir yapı olan pavyon konusunda oldukça dikkat çekici tasarımlara imza atan Fujimoto’nun en ilginç eselerinden biri 2013 Serpentine Pavyonu. 6 Haziran 2013’te halka buluşan pavyona ilk açıldığı zaman ”bulut” ismi takılmış. Bunun sebebi şekli ve verdiği hafiflik hissi. 40 cm’lik çelik çubuklardan oluşan grid modüllerden yapılmış olan pavyon, bu modülün her köşede biçim değiştirmesi ile oluşturulmuş. Bu sürekli strüktür bazı yerlerde kırılmış; böylelikle hem insanların geçişine hem çeşitli yerlerde farklı kullanımlara imkan tanıyan bir karaktere evrilmiş pavyon.

©Daniel Portilla

Sou Fujimoto pavyonunu şöyle anlatıyor:

”2013 Serpentine Pavyonu ile yarı saydam bir mimari, insanların araziyi daha yeni ve çeşitli şekillerde keşfetmeye cesaretlendirecek bir alan yaratıım. Kensington Bahçeleri’nin doğası bağlamında, çevreyi saran yeşillik, inşaa edilmiş pavyonun geometrisiyle birleşiyor. Yepyeni formda bir çevre yaratıyor, insan eliyle yapılanın doğa ile kaynaştığı. 2013 Serpentine Pavyonu’nun tasarımında ilham kaynağı; yapılan formların geometrilerinin doğal çevre ve insanla karışması konsepti oldu…”

©Daniel Portilla

“…Kırılgan grid, güçlü bir taşıyıcı sistem yaratıyor; bu taşıyıcı sistem de genişleyebilen yapısıyla bulut benzeri bir şekle bürünüyor ve katı düzen ile yumuşaklığı harmanlıyor. Küçük, basit, insan ile ölçeklenmiş küpler, organik ve soyut arasında varolan bir form oluşturmak, içte ve dışta sınırları bulanıklaşan belirsiz, yumuşak köşeli bir strüktür yaratmak için bir araya geliyor…” [1]

©Daniel Portilla

”…2013 Serpentine Pavyonu, hassas, 3 boyutlu, örgü bir strüktür; her bir birimi yüksek kalite çelik çubuklarla oluşturulmuş. Pavyon, yarı saydam ve düzensiz bir şekil oluşturuyor. Bu haliyle ziyaretçilerini bir anlamda çevredeki bazı etkenlerden korurken payzajın bir parçası olarak kalmasını sağlıyor. Grid sistemin farklı yerlerde değişen derinliği, kalın duvarlar veya ince saydam yüzeyler oluşturuyor…” [1]

”…2013 Serpentine Pavyonu’nun kapladığı alan 357 metrekare, brüt iç alanı ise 142 metrekare. Pavyonun, bir dizi basamakla yer seviyesinden yükseltilmiş iki giriş terası var. Bu teraslar aynı zamanda bir oturma alanı oluşturuyor. Gridin topoğrafyası esnek bir yapıya sahip; aynı çelik küplerle çok amaçlı ortak alan, duvar, oturma alanı ve çatı oluşturuyor. Bu sayede pavyonun organik strüktürü, yeni koşullara uyarlanabilen bir arazi yaratıyor; her bir ziyaretçiyi kendilerine özgü deneyimleri için cesaretlendiriyor…” [1]

©Daniel Portilla

”…İster bir etkinlik için ister yalnızca dinlenme amaçlı Hyde Park’ta bulunan herkes, yapının içinde veya dışında kendine has bir alan bulmaya davetli. 2013 Serpentine Pavyonu gün boyu kafe ile herkese açık bir mekan, teras alanlarının en büyüğü bir etkinlik alanı olarak kullanılabiliyor. Diğer teraslar ziyaretçilerin keyfine yönelik kullanımlara açık. Belirli noktalarda kırılgan bulut pavyon, Serpentine Sanat Galerisi binasının klasik mimarisiyle birleşiyor.” [1]

Kaynaklar:

1. Portilla, Daniel. “Serpentine Pavilion / Sou Fujimoto.” ArchDaily. Haziran 7, 2013.

The post 2013 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.