Arlington, Virginia’da bulunan Heights Binası (The Heights Building), Bjarke Ingels Group tasarımı bir ilkokul ve ortaokul projesi. Yoğun kent dokusunda dikeyde bir eğitim tesisi kurgulayan Heights Binası, kentte varolan iki ortaokul programını yeni 775 öğrenciyi de barındırabilecek -yaklaşık 17.000 metrekarelik- bir yapıda birleştiriyor. Merkezi bir eksen etrafına yayılan yeşil teraslar dizisi olarak kurgulanmış olan Heights Binası, sanat odaklı ve geniş imkanlara sahip bir eğitim tesisi olmayı hedefliyor.

©Laurian Ghinitoiu

Üç tarafta yollar ve bir park (Rosslyn Highlands Park) ile sınırlandırılmış kompakt bir arazide bulunan yapı, tek katlı bir okulun topluluk hissi ve mekansal verimlilik ilkesini koruyarak sabit bir nokta etrafında farklı kotlarda döndürülmüş 5 dikdörtgensel döşeme plağı ile kurgulanmış. Sınıfları bardındıran dikdörtgen hacimler, yeşil çatılara sahip. Böylece her bir katta yeşil çatılar sınıfın bir uzantısı haline geliyor ve hem öğrenciler hem de öğretmenler için kapalı-açık bir öğrenme ortamı yaratılıyor. BIG ekibinin bu özgün kurgusu geleneksel bir okul yapısından çok bir çeşit eğitim vahası yaratıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Okulun bir eksen etrafındaki dört hacmi de bu hacmi kesen ve dönen merkezi bir merdivenle bölünüyor. Böylece dört katmanlı teras, öğrencilerin farklı teraslar arasında, dışarıda dolaşabilmesine uygun hale getiriliyor. Ekip aynı zamanda böyle bir kurgunun, mahalle ve dikeyde uzayan okul arasında daha güçlü bir bağ kuracağına inanıyor. Kademeli ilerleyen yeşil teraslardan en üst kottaki, sınıf ve sessiz çalışma alanları olarak kullanılmaya uygun olarak düşünülmüş. Geniş birinci teras -ve ona ek olarak okulun rekreasyon alanı- ise okul içi etkinlikler ve hatta çeşitli mahalle etkinlikleri için halka açık etkinlik mekanları olarak düşünülmüş.

©Laurian Ghinitoiu

Okulun girişi üç kat yüksekliğinde bir lobi ile düşünülmüş. Lobi aynı zamanda hem öğrenci toplantıları hem de halka açık toplantılar için kapalı mekan olarak kullanılan basamaklı bir oturma alanına sahip. Yapıda 400 kişilik oditoryum, ana spor salonu, kütüphane, resepsiyon ve kafeterya dahil olmak üzere ortak alanların çoğu lobinin yanında, merkezi bir konumda toplanmış. Böylece farklı işlevelere kolay erişim sağlanmış.

Topluma yönelik programlara kolay erişim, bina boyunca bu programların halkla etkileşimini arttırmaya imkan tanırken; ortak alanlar arasında görsel bağlantıyı da arttırmayı sağlamış. Bunlara ek olarak Heights Binası sanat stüdyosu, bilim ve robot laboratuarları, müzik prova odaları ve iki sahne sanatları tiyatrosu gibi özel eğitim alanları da barındırıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Heights Binası’nın tasarımında düzenleyici ilk eleman okulun asansörleri, merdivenleri ve tuvaletlerini barındıran çekirdeği. Bu merkezi dikey çekirdeğin etrafında döndürülerek kurgulanmış sınıf hacimleri ise ikinci düzenleyici elemanlar olarak düşünülmüş. Projede “sınıf çubuğu” (classroom bar) olarak da nitelendirilmiş olan bu dikdörtgen hacimlerin her biri kendine özel bir renge sahip. Okulun ana merdiveninden giren öğrenciler her katta değişen renklerle bir renk spektrumu ile karşılaşıyorlar. Okuldaki ber sınıf çubuğu, yapıya gelenler için yerden yukarı ilerleyen sezgisel yol bulma rotasını canlı bir sosyal atmosferle birleştirerek kendi rengiyle tanımlanıyor. Heights Binası’nın dış cephesi ise beş kotu birleştirmek ve “sınıf çubuklarının” eğik açılarını vurgulamak için beyaz sırlı tuğlaya kaplanmış. Tek renk dış cephe, yapıya ait heykelsi formu ve içerideki enerjik atmosferi de öne çıkarıyor.

©Laurian Ghinitoiu

Heights Binası’nın tasarımı Arlington Devlet Okulları (Arlington Public Schools – APS), Arlington halkı ve çevre düzenlemecilerle yakın temasta çalışılarak elde edilmiş. Bu nedenle yapı, kent ve ihtiyaçlarını da gözeterek şekillendirilmiş bir kurguya sahip. Hem sanat odaklı hem de özel ilgi gerektiren bir eğitim sürecine elverişli bir yapı olarak kurgulanmış olan Heights Binası, aynı zamanda LEED Gold sertifikası da almaya aday. Yapı, BIG ekibinin güncel projelerinden biri olan Isenberg İşletme Fakültesi’nin cephesini de hatırlatıyor: Heights, Isenberg’teki cephe kurgusunu tüm hacme yayılmış dikey bir komposizyon haline getiriyor adeta.

The post Heights Binası / BIG appeared first on Arkitektuel.

©Hiroyuki Oki

FTP Üniversitesi Yönetim Binası (FPT University Administrative Building), Hanoi’deki üniversiteyi çevreye duyarlı ve dünya çapında rekabetçi bir okula dönüştürmek için daha büyük bir masterplanın ilk aşaması. FPT Üniversitesi, Bilgi-İşlem (IT) ile ilgili dersler sunduğundan, kampüs fiziksel ve sanal çevre arasında sağlıklı bir denge sağlamak için doğa ile kullanıcı ilişkisini gözeterek tasarlanıyor. Yapı, büyümekte olan üniversitenin ilk aşamasını oluşturduğu için de geleceğin değişen programatik gereksinimlerini karşılayabilecek veya bunlara uygun uyarlanabilecek şekilde tasarlanmış.

©Hiroyuki Oki

Üniversite, Vietnam’ın sık sık enerji sıkıntısı çeken bir bölgesinde yer almakta. Bu nedenle, bir ızgara üzerine yerleştirilmiş gömme pencereli cephelere sahip, kampüse açılan bir kapı görevi gören yapı, aktif sistemlere minimum bağımlı olacak şekilde tasarlanmış. FTP Üniversitesi Yönetim Binas için pasif tasarım ilkeleri benimsenmiş. Böylece yapının işleyen bir üniversite içinde elektrik kesintisi sırasında, üretilen yedek güç ile işlevini sürdürmesi hedeflenmiş. Buna ek olarak, yapının dar dikdörtgen plan şeması sayesinde de binaya bolca doğal ışık sağlanmış ve yapının yapay aydınlatma ihtiyacını azaltılmış.

©Hiroyuki Oki

VTN (Vo Trong Nghia) ekibinin Hanoi’deki üniversite kampüsü için ilk yapısı, dama tahtasını andıran bir cepheye sahip. Gömme boşluklar içinde ağaçlar içeren bu cephe tasarımı, üniversiteye özgün bir görünüm kazandırırken yapının doğrudan ısı kazanımını da azaltıyor. Pencere açıklıklarındaki ağaçlar yeşil, boşluklu birer perde gibi çalışarak yapıya ulaşan ısının azalmasına katkı sağlıyor. Ana kütlenin hakim rüzgar yönüne göre yönlendirilmesiyle de pasif iklimlendirme olanağı arttırılmış. Ağaçların projenin ana ögelerinden biri haline gelmesi ve arazinin bitişiğindeki göl, bu sıcak iklimde yapının minimum seviyede ısınmasına katkı sağlıyor.

©Hiroyuki Oki

Binanın cephesi, sürdürülebilir bir tasarım süreci hedefiyle, basit modüllerin üst üste binmesi fikri ile tasarlanmış. Cepheyi oluşturan her bir ağaçlı birim, birbirinin üstüne boşluklar yaratacak şekilde yerleştirilerek cephenin dama tahtasını andıran görünümü yakalanmış. Bu modüller ve yapının strüktürü, uygun fiyatlı beton konstrüksiyondan yapılmış. Standartlaştırılmış modüller, yapının daha hızlı ve daha yüksek kalitede üretilebilmesini sağlıyor.

Vietnam şehirlerinde görülen artan kentleşme ve yoğunlaşma, kentsel bitki örtüsü ve bir zamanlar kentsel nüfusun çevre ile arasındaki güçlü bağ için bir tehlike. Ülkedeki bu durum nedeniyle, FTP Üniversitesi Yönetim Binası tasarımı, öğrencilerin yeşille birlikte olmaları ve evden uzakta olsalar bile doğa ile bağlantılarını sürdürmelerini sağlamayı hedefliyor.

©Hiroyuki Oki

Böyle bir tasarım yaklaşımıyla VTN ekibi, her birimdeki ve dış mekandaki ağaçlar sayesinde yapıda doğa ile kesintisiz bir bağlantı sunmakta. Cephedeki yeşil odaklı tasarıma ek olarak yapı, yeşil açık alanlara sahip. Öğrencilerin bu alanları özgürce kullanabiliyor. Ayrıca yine öğrenciler ve personel için halka açık kademeli bir bahçe oluşturmak üzere binanın tepesine yeşil bir çatı düşünülmüş. Böylece yapının kütüphane ve sosyal hacimlerini barındıran zemin katı ve çatı bahçesi kamusal alanlar; bu iki kat arasındaki kalan ofis ve sınıfları barındıran katları ise okula özel alanları oluşturuyor.

©Haong Le

VTN ekibi, sürdürülebilir pasif olarak tasarlanmış bir binanın faydalarına sürekli referans vererek ve bu faydaları yapılarıyla deneyimleme imkanı sunarak çevre bilincinin artırılmasına yardımcı olacak bir tasarıma imza atıyor. Kampüsün ilk aşama yapılarından ilkini oluşturan FTP Teknoloji Binası olarak da anılan FTP Üniversitesi Yönetim Binası, bulunduğu yerin koşullarını irdeleyerek oraya özgü bir yapı ortaya koyan ve bunu estetik açıdan da özgün bir tasarımla harmanlayan bir yapı.

The post FTP Üniversitesi Yönetim Binası / VTN appeared first on Arkitektuel.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi, Çinici Mimarlık ekibinin lisenin yenilenmesi ve liseye ek bina tasarlanması için görevlendirilmesiyle ortaya çıkmış. Türkiye’de örnek bir eğitim seviyesi ve kampüse sahip bir okul olarak Ankara Fen Lisesi, 1964 yılında yine Çinici Mimarlık ekibi tarafından tasarlanmış. Altuğ ve Behruz Çinici tasarımı olan ODTÜ kampüsündeki okul için daha önce birden çok kez yenilemeler yapılmış. Fakat 2017 yılındaki kapasite artışı sonucu kampüsün genel olarak yenilenmesine ve okula yeni, ek binalar tasarlanmasına karar verilmiş. Proje için orijinal yapının, ODTÜ Mimarlık Fakültesi ve hatta kampüsünün mimarlığını üstlenen Çinici ekibine başvurulmuş.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi temel hatlarıyla dört bölümden oluşan bir proje. Çinici ekibi ilk olarak proje kapsamında yeni bir kapmüs planı geliştiriyor. Daha sonra bu kapasiteyi karşılayabilmesi için büyümesi gereken kampüs ana binasına ek bir yapı tasarlıyor ve son olarak da okula yeni bir yurt binası ve spor binası ekliyor. Yeni kampüs planı kapsamında eski kampüs temelde kurulduğu şekli ile bırakılmış. Yapı orijinalinde bir orta bahçe etrafında kümelenen kampüs binaları ile kurgulanmış. Çinici ekibi bu yaklaşıma sadık kalarak kampüs bulunan doğu-barı ve kuzey-güney doğrultularında ilerleyen, kampüsün ağaçlı yollarını daha berligin hale getirmiş. Gereken yerlerde bu akslardaki kampüs yollarının uzatılmasını ve servis trafiğine ayrılmış kampüs içi yolların bu akslardan bağımsız hale getirilmesini sağlamış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Kampüs planı iyileştirilmesinden sonra Ankara Fen Lisesi’nin ana binasına proje kapsamında bir ek bina yapılmış. 10 derslik, 4 atölye ve 3 laboratuardan oluşan eski ana binaya 9 yeni derliği ve 3 yeni laboratuarı barındıran ek bir yapı tasarlanmış. Diğer yapılar gibi betonarme taşıyıcıya sahip ek binada ana binanın brüt beton bırakılmış yapı kurgusu devam ettirilmiş. Bu ek yapı, ana yapının eski halinde bulunan tek katlı kütüphaneyi yıkıp yapının mevcut bloğnun güney kısmına yerleşiyor. Bu uçta yeni yapı, eski yapıyla bir L oluşturacak şekilde uzatılıyor. Uzatılan kısımda yeni bloğun önünde lisenin ana binasına bir bahçe de kazandırılmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ek bloğun zemin katında da yıkılan kütüphane yerine giriş hacminde bulunan yeni bir kütüphane tasarlanmış. Yeni kütüphane, kampüsün esas giriş holünün sonunda bulunan hacim. Zemin kattaki kütüphane doğu ve batıya dönük cephelerinden kampüsteki yeşillik alanlara bakacak şekilde kurgulanmış.

Ana binaya ek olarak kurgulanan yapıda yeni bir hacim de gözlem evi. Bu gözlem evi ODTÜ kampüsüne ve lisenin kendi yeşil içindeki kampüsüne bakıyor. Gözlem evine ek olarka tasarlanan bloğun çatı katından ulaşılıyor. Binanın yeni kısımlarındaki bu yaklaşımlar, kampüste doğayla daha iç içe ve daha ferah bir ortam yakalanmasına yol açıyor.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ana bina ve ek bloğundan sonra kampüse bir de yeni yurt binası eklenmiş. Ankara Fen Lisesi, kurulduğu haliyle 100 kadın 100 erkek olacak şekilde 200 kişilik bir yurda sahip. Bu yurt binası, kaçak katlar bulunduruyor ve zamanında kötü müdahelelere maruz bırakılmış. Kampüsün yeni halinde ise oda düzenlerini değiştirilmesi ve yurt kapasitesinin 2 katına çıkarılması gerekli olmuş. Bu nedenle bu eski müdaheleler ve hacim yetersizliği, eski yurdun korunarak geliştirilmesini imkansız hale getirmiş. Sonuç olarak kampüste 200 kadın 200 erkek olmak üzere 400 kişilik yepyeni bir yurt binası tasarlanmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Yurt binası, eski halinde olduğu gibi kampüsün batı kenarını tanımlayacak şekilde konumlandırılmış. Yapı, eskisine benzer bir lineerlikte, yeni yurt binasının orijinal konumuna yakın fakat kampüs arazisinin doğal bırakılmış alt kotlarına yakın bir yere ötelenmiş. Yeni yurttaki odalar ise dörder kişilik olarak düşünülmüş. Her oda doğal ışıktan olabildiğince çok faydalanacak fakat enerji kaybına yol açmayacak, büyük olmayan pencere açıklıkları ile planlanmış. Yurt binasında odaların yer aldığı aksta yapının cephesi ısı yalıtımlı beyaz prekast beton paneller ile kurgulanmış. Yurdun banyoları ve sirkülasyon çekirdeği de genel açıklık kurgusundan farklı olarak koridorlara doğal ışık sağlayabilecek şekilde düzenlenmiş. Yıkılmış yurtların alanı yeni yurt binasında orta bahçeye eklenmiş. Bu kısım bir kotların düzenlenmesi ile altında ek okuma salonu bulunan, üstü yeşil örtü kaplı bir hacim olarak değerlendirilmiş.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina projesi bünyesinde kampüse son olarak yeni bir spor binası tasarlanmış. Projenin orijinal halinde kampüsün güney ucunda bir spo binası bulunuyor. Bu yapı, üçgen kesitli ve çatısına çıkılabilen bir kurguya sahip ve bu nitelikleriyle kampüsün en dikkat çeken yapılarından biri. Fakat yapının müellifliğinin Çinici Mimarlığa ait olup olmadığı dahi tespit edilememiş. Yenileme projesinin gereklilikleri ve zamanla niteliksizleşmiş halinden dolayı bu yapı da yenileme projesi kapsamında yıkılmış. Yapı yerine yeni spor binası ise yaklaşık aynı yerde konumaldırılmış. Yeni spor binası kampüse, bünyesindeki spor işlevlerine ek olarak, 500 kişilik tribünü ile kapalı tören alanı olarak da hizmet verebilecek şekilde tasarlanmış.

©Caner Bilgin (Çinici Mimarlık)

Çinici Mimarlık’ın Can Çinici, Cem Katkat ve Begüm Yılmaz Bilgin’den oluşan proje ekibi, 4 ay gibi çok kısa bir süre içinde projeyi tamamlanmak zorunda bırakılmış. Bunun sebebi yapının yeni ders yılına yetiştirilmek istenmesi. Ekip bu süreç yüzünden projede birtakım sıkıntılar yaşamış. Çinici ekibi beraber çalıştıkları yüklenici şirketin bu acele süreçle ilgili tecrübe eksikliğinden dolayı yapının inşai kalitesinin epeyce düşük bir şekilde kullanıma açılmış olduğunu belirtiyor. XXI dergisinin yapı ile ilgili, tasarımı ve süreçteki sorunları da anlatan, Can Çinici ile yaptığı detaylı röportaja buradan ulaşabilirsiniz.

The post Ankara Fen Lisesi Yenileme ve Ek Bina Projesi appeared first on Arkitektuel.

©Sebastian van Damme

Rotterdam merkezli KAAN Architecten, 2015 yılında ulusal bir anıt olarak adlandırılan ve üstüne mimar Jos Bedaux tarafından koruma çalışmaları yapılmış; 1960’ların Cobbenhagen binasını da içeren Tilburg Üniversite kampüsünün kuzeybatısına yeni bir bina ekledi. CUBE tasarımı için Hollandalı ekip Kaan Architecten, öğrencilerin, öğretim üyelerinin ve akademisyenlerin buluşup işbirliği yapabilecekleri çok fonksiyonlu bir bina oluşturma fikriyle yola çıkmış.

Vaziyet Planı

Ortogonal bir planla karakterize edilen kampüsün kuzey-batı köşesinde yer alan 11.000 metrekarelik bina, tüm fakültelere hizmet veriyor ve her gün 2.200 öğrenci ve öğretim görevlisi tarafından kullanılıyor. Bina, kullanıcıları güney tarafındaki köşelerdeki girişlerine yönlendiren asfalt yollarla çevrelenmiş. CUBE, ormanlık alana açılan sakin çalışma alanlarına sahip. Kampüsteki diğer binalardan çok daha öğrencilerin kullanımlarına esneklik sağlayacak şekilde tasarlanmış. Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi olarak geçen CUBE, mimarları tarafından açık ve ferah, zarif ve sağlam olarak nitelendiriliyor.

©Sebastian van Damme

Serbest sirkülasyonlu, açık bir binanın oluşturulması ve herhangi bir kalabalıklaşma duygusunun önlenmesi için, CUBE merkezinde şeffaf bir oditoryum ve iki patika ile çevrili geniş bir kapalı çalışma alanına sahip. Bina kapalı cepheler bırakmadan, her tarafında eşitlik sağlayan homojen bir düzen sağlama hedefinde. Böyle şeffaf cephelere sahip yapı ile yeşil alanlarla çevrili çevresi arasındaki geçiş neredeyse görünmez olacak şekilde tasarlanmış.

©Simone Bossi

Zemin kat, yüksek tavanlar ve içeri yayılan bol gün ışığı sayesinde davetkar bir kamusal alan olarak çalışmakta. Bu kat açık çalışma ve dolaşım alanları, salonlar ve bir yemek alanı sürekliliği olan bir mekan oluşturuyor. Burada bulunan beyaz yuvarlak, zarif döner merdiven, binaya dingin bir atmosfer sağlıyor.

Yeşil teraslarla ortak mekanlar kurgulayan yapıda alçak tavanlı bağımsız çalışma alanları, yoğun çalışmalar için ayrılmış. Yapının her iki katında da, tam donanımlı konferans salonlarının tümü, CUBE’un ortogonal yönelimini vurgulayan batı, kuzey ve doğu cepheleri boyunca konumlandırılmış.

©Simone Bossi

Planın üzerine simetrik olarak yayılmış, ana merdiven dahil olmak üzere dört açık merdiven bulunuyor. Bu merdivenler, iç mekan plazasını birinci kata bağlamış. Ana döner merdiven hariç, tüm merdivenler ve kanopiler koyu renkli olup, binanın genelinde, sirkülasyonu şekillendiren ögeler olarak, ortak bir dil oluşturuyor. CUBE’un geri kalanında tüm ortak alanlarda beton zeminler ve açık gri genişletilmiş metal tavanlar kullanılmış. Uzun ahşap çalışma masaları, konforlu banklar ve koltuklar döşemeyi ve yapının kullanıcısına hissettirmek istediği huzurlu çalışma ve etkileşim atmosferini tamamlar şekilde düşünülmüş.

©Simone Bossi

CUBE merkezindeki cam duvarlarla çevrili oditoryum, yapıyı oluşturan dinamik topluluğun bir parçasını oluşturuyor. Oditoryum ise, ortak alanlar ve isrkülasyon elemanlarına göre, sıcak ve nötr bir iç mekana sahip. Oditoryumda bu iç mekanı sağlayabilmek için zeminlerde, duvarlarda ve tavanlarda tonlamalardan yararlanışmış. İçeride yer alan etkinliklerin farklı tipolojilerine uygun, birleşik bir mekânsal deneyim yaratması için gri tonları tercih edilmiş. Sınırlı renk ve malzeme paleti, Kaan Architecten tarafından tasarlanan CUBE Eğitim ve Bireysel Çalışma Merkezi’nin Hollanda’daki Tilburg Üniversitesi kampüsündeki mevcut binalarla uyum içinde olmasına yardımcı olan bir tasarım yaklaşımı.

©Sebastian van Damme

Yapı, planametride, bodur bir haç şeklinde. CUBE, bu sayede cephelerinin hepsinin birbirinden farklı manzaralara bakabilmesini ve dışarıdan görünümlerinin de birbirinden farklı olabilmesini sağlıyor. Böylece CUBE, etrafını saran tüm yeşilliğe yapının her cephesinden bakışlar sağlayabilen bir tasarıma sahip.

Yapının, Tilburg Üniversitesi kampüsünün merkezine bakan güney cephesi de neredeyse tamamen cam olarak tasarlanmış. KAAN Architecten proje mimarı Timo Cardol, “Güney cephesi için Schuco ile birlikte U şeklinde yeni bir kanat profili geliştirdik ve 60 metrelik cam cepheyi bina için uygun ölçeğe bu çerçevelemelerle getirdik” dedi.

©Sebastian van Damme

CUBE’un içindeki hacimleriyle kurgulamak istediği hareketli günlük yaşam aktiviteleri, KAAN Architecten’in binanın kimliğini gerçek anlamda yansıtan, açık bir anlayışa sahip tasarım sürecini en iyi şekilde yansıtıyor. Cardol tasarımları ile ilgili, “Serbest akışlı ve birçok görüş hattı olan geniş bir bina yapmak bizim için çok önemliydi. Binadaki birçok farklı kullanıcı nedeniyle, binanın açık planında ve simetrisinde belirgin olan açık bir düzen oluşturmak istedik.” diyor.

The post CUBE appeared first on Arkitektuel.

©Chuck Choi

Yale School of Management’ın yeniden yorumlanmış işletme eğitiminden ilham alan Edward P. Evans Hall, öğretim olanaklarını yenilikçi sosyal alanlarla birleştirmeyi hedeflemiş. Foster + Partners ekibinin 2014 yılında tamamlanan projesi, Yale’in fakülte bölümlerini ilk defa tek bir yerde birleştiriyor ve geleneksel olarak kapalı bulunan üniversite avlusuna yüksek düzeyde şeffaflık ve avlusuyla beraber kampüs topluluğu için yeşil bir merkez alan yaratıyor.

©Foster + Partners

Yapının şeffaf olan cephesi, binayı Whitney Bulvarı’na doğru açarken girişin her iki tarafındaki merdivenler okulun içindeki aktiviteleri dışarıdan görünür hale getiriyor. Dışarıya oldukça açık olması için cam cephelerle tasarlanan yapının çatısı ise, ince sütunlarla yüksekte tutulmuş. Böylece çatının hem cepheyi hem de geniş giriş meydanını gölgelendirmesi hedeflenmiş. Yale Üniversitesi’nin Edward P. Evans Binası’nın tasarımı tamamıyla açık, misafirperver bir yaklaşıma sahip. Foster+Partners ekibi bu şekilde, kampüsün tamamıyla etkileşim içinde olmayı başarabilen bir yapı hedefinde.

©Foster + Partners

Yapıda sınıflar, orta avlu etrafında düzenlenmiş on altı adet çift kat yüksekliğinde oval derslikler içine yerleştirilmiş. Resmi öğretim alanlarının dışındaki etkileşimlerin sınıf temelli öğrenim kadar önemli olduğu prensibine bağlı kalan ofis, beş katlı binada işbirliğini teşvik etmek ve okul ruhunun desteklemek için çeşitli sosyal alanlar da tasarlıyor. Bir kahve dükkanı, medya kütüphanesi ve avluya açılan geniş bir ortak salondan oluşan sosyal alanlar ise zemin seviyesinde yoğunlaştırılmış. Yapının ikinci katında sınıflar geniş bir iç dolaşım alanı ile birbirine bağlanmış. Avlu etrafındaki camlı cephe de, sınıfların bu dalgalanma hareketini takip ederek öğrencilerin oturup toplanabilecekleri alanlar yaratıyor. Üçüncü kat ise, bütün bu ilişkilerin görülebileceği, farklı katlar arasında görsel bağlantılar sağlayan bir asma kat oluşturmak için cepheden geri çekilmiş.

©Chuck Choi

Tasarım süreci, öğretim üyeleri ile yakın işbirliğini sürdürmenin yanı sıra sınıflardaki etkileşimleri analiz etmeyi, farklı mekansal konfigürasyonları denemeyi ve öğretim görevlilerinin ders alanını tecrübe etmelerini sağlamak için tam ölçekli modeller üretmeyi de içermiş. Bu süreçler sonucu ortaya çıkan 16 dersliğin her biri birbirinden farklı tasarlanmış.

Yapının derslikler ekip temelli çalışmalardan kalabalık derslere, tartışma ve video konferansı içeren derslere kadar farklı türde öğrenmeyi destekler nitelikte mekanlar. En son teknolojinin entegre edilmesiyle, dersliklerde, her öğrencinin net bir şekilde görmesini ve duymasını sağlamak için eşzamanlı çeviri, film, multimedya ekranları ve gelişmiş akustik çözümler kullanılmış.

©Chuck Choi

Evans Hall’un içerisinde aynı zamanda birçok önemli sanat eserine de yer verilmiş. Yapının iç mekanlarına entegre edilmiş olan bu eserler, çoğunluğu dersliklerden oluşan bu yapının daha sıcak ve iç açıcı bir atmosfer yakalamasına olanak tanıyor. Bu eserler arasında sirkülasyon alanlarını renk kıvrımlarıyla canlandıran Sol LeWitt’in cesur duvar resimleri ve İsviçreli sanatçı Adrian Schiess tarafından bina için özel olarak yapılmış, izleyiciler etraflarında hareket ettikçe renk değiştirmiş gibi görünen boyalı paneller yer alıyor.

©Foster + Partners

Evans Hall’un ikinci katında bulunan Beinecke Room (Beinecke Odası). Evans Hall’un ikinci katındaki yarı dairesel Beinecke Room, 80 kişi kapasiteli esnek bir etkinlik ve toplantı alanı sağlamış. Bu oda, doğuda bulunan doğa manzarasını gören geniş, kıvrımlı bir terasa bağlanıyor. Beinecke Room’un altındaki 350 kişilik oditoryum, Yale’nin ders serileri için etkileyici bir mekan yaratması amacıyla tasarlanmış ve geleneksel olarak kapalı bir tasarımın aksine dışarıdaki avlu ile görsel bir bağlantı ile kurgulanmış.

©Foster + Partners

“Eski bir öğrenci olarak, Yale’in kampüsü için bir bina tasarlamak, mimarlıkta Paul Rudolph ve Louis Kahn gibi mimarların yanında durmak çok özel bir onur. Öğrenme sadece sınıfla ilgili değildir; sosyal alanlar, zeminler, kafeler ve oluşan ilişkiler hakkındadır. Yale’de iletişim halinde olduğum insanlar ve orada bulduğum kolej çalışma tarzı, kendi uygulamamı oluşturma biçimimi etkiledi – Londra stüdyolarımız, Yale’deki gibi, dönem boyunca 24 saat açık, haftanın yedi günü…

…Her ikisi de; liderliğin temelini oluşturan bu sıkı çalışma ve işbirliği felsefesi, Edward P. Evans Hall’ın tasarımına bir girdi oldu. Umarım gelecek nesil iş dünyası liderlerine ilham verecek, ders çalışmak için ilham verecek bir yer sağlayacaktır.” Foster + Partners ekibinin kurucusu Lord Norman Foster.

©Yale School of Management

En yüksek çevre standartlarını sağlamak isteyen sürdürülebilir tasarım, New Haven’ın iklimine ve bir üniversite fakültesine özgü kullanım şekillerine göre şekillenmiş. Binada, havalandırma sistemi ve güneş kırma sistemi olarak soğuk tavan (chilled beams) sistemi kullanılmış ve güneşe duyarlı gölgelendirme özelliğine sahip yüksek performans dış cephesi doğal olarak enerji gereksinimini azaltmış. Yapı, LEED Gold sertifikasına sahip.

The post Edward P. Evans Hall appeared first on Arkitektuel.

© Siméon Duchoud

İnsanların ihtiyaçları odağında, en kolay ulaşılabilen malzemeyi kullanarak iklime en iyi şekilde cevap veren bir yapı tasarlamak amacıyla yola çıkan Francis Kéré, Gando İlkokulu tasarımını geleneksel Afrika yapısı olmayan ve batılılaşmamış modern bir bina olarak tanımlıyor. Öncü bir mimari tarz ortaya koyan ilk projesiyle mimar, geleneksel yapım teknikleriyle çağdaş mühendislik metotlarını bir araya getiriyor.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Francis Kéré Burkina Faso’nun Gando adlı bir köyünde doğdu. Çokça zorluk ve az kaynakla büyüyen Kéré köyün liderinin en büyük oğluydu ve bu sayede, çocukların okula gitmeleri nadir bir olay olsa da okula başladı. Kendi köyünde okul olmadığından, aydınlatması ve havalandırması yetersiz bir okula gitmek uğruna 40 kilometre uzaklıktaki diğer bir köye gitmek zorunda kaldı. Bu sınırlı ortamda öğrenmeye çalışma deneyiminden çok etkilenen Kéré, Avrupa’da mimarlık okumaya başladığında kendi köyünde bir proje yapmaya karar verdi. “Benim kültürümde herkes yolunu toplumu ileriye götürebilmek üzere çizer, ben de bir okul inşa etmeye başladım.” diyen mimar, bütün çocukların eğitime ulaşabilmesi için böyle bir yol belirlemiş.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Okulun tasarımında belirleyici etkenler maliyet, iklim, kaynak erişilebilirliği ve inşaat fizibilitesi olmuş. Projenin başarısı mimara göre bu kısıtlamaların hem benimsenip hem de yadsınmasına dayanıyor. Gando İlkokulu’nun hakim malzemesi Burkina Faso’da kolay bulunan ve ucuz bir malzeme olan kil. Kéré, elde bulunan az kaynakla sonuçları en üst düzeye çıkarmak için yüksek sıcaklık ve yarı kurak iklim koşullarına dayanıklı bir kil / çamur hibrit yapı denemesi yapmış. Geleneksel kille inşa teknikleri, yapısal olarak daha sağlam bir yapı oluşturmak için değiştirilmiş ve çağdaşlaştırılmış.

Burkina Faso’nun yoğun yağışlı iklimine karşı, yerel ev tipolojisinde, oluklu metal çatılar kullanılıyor. Ancak kuru mevsimlerde çatılar iç mekanın dayanılmaz bir sıcaklığa ulaşmasına sebep oluyor. Kil tuğlaları sayesinde ısı birikimi sorunu çözülmüş ve okulun için serin tutulabilmiş ancak termal yalıtım, ucuzluk ve kolay üretim avantajlarına sahip olsa da kil tuğlaları yağmura karşı çok dayanıklı olmadığından duvarları yağmurdan korumak için geniş saçaklı bir çatı gerekli olmuş. İlkokulun çatısı içerideki öğrenme alanından uzaklaştırılmış ve geniş havalandırma delikli bir kil tavan yaratılmış. Kil tavan yapay veya mekanik iklimlendirme sistemleri kullanılmadan maksimum düzeyde havalandırma sağlamış. Soğuk havanın pencerelerden girdiği, sıcak havanın delikli tavandan çıktığı pasif iklimlendirme sistemi sayesinde okulun ekolojik ayak izi büyük ölçüde azalmış.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Projenin planlarını Francis Kéré çizmiş olsa da projenin başarısı yerel halkın sürece yoğun katılımına bağlanabilir. Burkina Faso kırsalında bütün köy evleri inşa etmek ve onarmak için geleneksel olarak birlikte çalışıyor. Bu kültüre paralel olarak da Gando köyü sakinlerinin sürece katılması için düşük teknolojili sürdürülebilir teknikler geliştirilmiş. Bu minvalde, çalışanlar için inşaat ve bakım işlerini basitleştirirken en kaliteli bina çözümünü üretmek için modern mühendislik yöntemleri ile birlikte geleneksel bina teknikleri kullanılmış.  İnşa sırasında çocuklar okul binası için taş toplamış, kadınlar tuğla üretimi için su getirmişler.

© Erik-Jan Ouwerkerk

Okul 2004’te Ağa Han Mimarlık Ödülü’ne layık görüldü. Daha da önemlisi kolektif kültür için bir dönüm noktası oluşturdu ve köyde sürdürülebilir kalkınmayı destekleyen yeni projelere öncü oldu.

The post Gando İlkokulu appeared first on Arkitektuel.

© Rasmus Hjortshoj

Faroe Adaları’nın başkenti Tórshavn’da bulunan Glasir Tórshavn Koleji (Glasir Tórshavn College), BIG’in en güncel projelerinden. 2018 yılında tamamlanan üniversite binası Faroe Adaları İşletme Koleji’ni, Tórshavn Teknik Okulu’nu ve okulun spor salonunu tek bir yapı altında toplayan; 1,750 öğrenci, akademisyen ve çalışana ev sahipliği yapan bir eğitim kompleksi.

© Rasmus Hjortshoj

Tasarım geleneksel bir üniversite yapısından oldukça uzak. Üç farklı okulu bir araya getiren yapıyı tasarlarken BIG her bir kolejin kendi özel kimliğini korurken, ortak çalışma ve öğrenme alanları ortaya çıkarmayı hedeflemiş. Tasarıma şekil veren en önemli detay öğrenci ve akademisyenlerin bina içindeki hareket ve ihtiyaçları.

Kat Diyagramları / © BIG

Kütlesel olarak bakıldığında Glasir Tórshavn Koleji, bir avlu etrafına yerleştirilmiş beş farklı katın üst üste gelmesi ile oluşuyor. Bu beş kat fonksiyonel olarak birbirinden ayrılmış. Spor, işletme ve teknik okulların her biri bir kata yerleşirken öteki iki kattan biri akademisyen ofisleri ve yemek alanlarına; diğer kat ise fiziksel egzersiz mekanları ve öğrenci buluşma alanlarına sahip. Bir girdap şekline sahip binanın üst katları yapının üzerine yerleştiği dağ topoğrafyasına doğru 30 metreye kadar uzanıyor.

© Rasmus Hjortshoj

Dağlık ve eğimli bir arazide bulunduğu için binaya giriş dramatik bir köprü ile sağlanıyor. Burada kullanıcıları geniş dairesel bir giriş avlusu karşılıyor. Bu avlu tüm katlar ile bağlanan merkezi bir buluşma noktası. Binanın 32 metre çapa sahip ana avlusu ile doğal peyzajın bir devamı olarak düşünülmüş. Kademeli basamakların bulunduğu bu avlu grup toplantıları, sosyal etkinlikler ve öğrencilerin zaman geçirmesi için fırsat sağlarken basamaklı yapısı sayesinde burada bir oditoryum düzeni de kurulabiliyor.

Yapının merkezinde bulunan avlu oldukça büyük cam bir tavan ile kapatılmış durumda. Böylece avlu Faroe Adaları’nın sert, rüzgarlı ve yağışlı ikliminden korunurken avlunun açık ve aydınlık karakterinden ödün verilmemiş. Sınıfların avluya bakan cephelerinde ise renkli camlar tercih edilmiş. Bu sayede binanın içindeki değişik fonksiyonlar belirgin hale getirilmiş.

© Rasmus Hjortshoj

BIG’in eğimli topoğrafya ile uyum sağlayan tasarımı sayesinde bina bu zor araziyi etkili bir şekilde kullanabiliyor. En üst katlar dağ eteklerine doğru konsol çıkarak binanın şehrin tüm yönlerine doğru uzamasını sağlıyor. Avlu, sınıflar ve spor salonundan eşsiz Faroe manzarası izlenebiliyor.

© Rasmus Hjortshoj

Okulun içinde yalın bir mimari dil tercih edilmiş ve malzeme olarak taş, dökme beton ve ahşap kullanılmış. Binanın dışında ise tasarımın heykelsi duruşunu vurgulayacak cam ve alüminyum kullanılmış. Keskin cam ve alüminyum sayesinde yapının dairesel şekli ön plana çıkarılmış.

The post Glasir Tórshavn Koleji appeared first on Arkitektuel.

© Shunji Ishida

Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi (California Academy of Sciences), Renzo Piano ve Stantec Architecture tarafından ortak olarak tasarlanan bir bilim ve araştırma merkezi binası. Kaliforniya Bilim Akademisi, 1853 yılında eyaletin San Francisco şehrinde kurulan bir enstitü ve Amerika’nın en prestijli araştırma kuruluşlarından bir tanesi.

© Tim Griffith

Renzo Piano tarafından tasarlanan akademinin müze binası yaklaşık 28 metre yüksekliğindeki her biri cam bir kubbeye sahip iki önceden var olan binanın bir araya gelmesi ile oluşuyor. Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi bünyesinde bulundurduğu planetaryum, akvaryum, sergi alanları ve geniş bir yeşil çatısı ile dikkat çekiyor. Yeşil çatının altında yer alan tüm bu mekanların kütlesel kurgusu çatıya şeklini veriyor.

© Tom Fox, SWA Group

3,500 metrekarelik kompleks, yerden kopartılarak 10 metre yükseltilmiş bir parkı andırıyor. Yapının üzerinde 1.7 milyon doğal bitki bulunan yeşil çatısı doğal bir topografya gibi hareket ediyor. Yapının köşelerine doğru bir düzlük gibi davranan çatı, kompleksin ortalarına doğru yükselerek müzenin ana iki kubbesini oluşturuyor. Biri planetaryumun, diğeri ise yağmur ormanı sergi alanının üzerinde bulunan bu kubbeler, doğal tepecikleri andırıyor. Kubbelerin üzerinde ise yuvarlak tavan pencereleri bulunuyor ve bu pencereler açılıp kapanarak müzenin içinde doğal hava sirkülalsyonu sağlıyor.

Plan

Sürdürülebilir mimari bu projenin en temel özelliklerinden bir tanesi. Piano, bu tasarımı ile LEED tarafından verilen en iyi tasarım ödülüne layık görülmüş. Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi, pek çok yeşil stratejisi ile bu ödülün hakkını veriyor. Yeşil çatının altında yer alan doğal toprak tabakası çok etkili bir yalıtım katmanı olarak görev yapıyor. Binanın ısı korunumu ve bu yolla sağlanırken müzenin içinde yapay klimalandırma sistemlerine ihtiyaç duyulmuyor.

Çatının transparan kanopisine yerleştirilmiş fotovoltaik paneller ile güneş enerjisi elektrik enerjisine dönüştürülüyor. Müzenin elektrik ihtiyacının %5’inden fazlası bu şekilde sağlanıyor. Materyal tercihi, geri dönüşüm stratejileri, doğal ışık kullanımı, su kullanımı, yağmur suyu toplama sistemleri ve enerji kullanımı gibi unsurlar da bir bütün olarak Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi’nin sürdürülebilir bir müze binası olmasına katkı sağlıyor.

© Tim Griffith

San Francisco’da Golden Gate Park’ta bulunan müze dünyanın en büyük doğa tarihi müzeleri arasında yer alıyor. Sergi, eğitim, koruma ve araştırma konseptlerini tek bir çatı altında toplayan müze yılda 1.5 milyona yakın ziyaretçi ağırlıyor. Müzenin içinde bulunan akvaryumda köpekbalıkları ve denizin derinliklerinde görülen çeşitli canlılar yaşıyor.

© Tim Griffith

Yapının bir diğer dikkat çekici noktası ile iki binanın ortasında yer alan tamamen cam kaplı meydan(piazza). 22 metreye 30 metre genişliğindeki bu meydanın üstünde hafif bir açıyla yükselen cam bir tavan parçası var. Üçgen cam panellerin oluşturduğu bu cam tavan çelik kirişler ve kirişlere bağlı yatay destek elemanları ile taşınıyor. Beton yeşil çatı da yine kimi noktalarda eğimli üretilen çelik kiriş kolon sistemi ile taşınıyor. Bu strüktürel sistem ile müzenin bazı noktalarında 29 metreye varan açıklıklar geçilmiş.

The post Kaliforniya Bilim Akademisi Müzesi appeared first on Arkitektuel.

© Max Touhey

Massachusetts Üniversitesi – Amherst’te bulunan Isenberg İşletme Fakültesi’nin (Isenberg School of Management) yeni binası BIG tarafından tasarlandı. Business Innovation Hub (İşletme İnovasyon Merkezi) ismi verilen yapı Isenberg İşletme Fakültesi binasının kısmen yenilenmesi ve mevcut yapıya yeni bir ek bina yapılmasıyla ortaya çıkmış. Yapı kampüsün en merkezi noktalarından birinde 6500 metrekarelik bir alan üzerinde bulunuyor.

© Laurian Ghinitoiu

Isenberg İşletme Fakültesi, lisans, yüksek lisans ve doktora eğitimi gören 5,000‘i aşkın öğrencisi ve akademik görevlileri ile Amerika’nın en saygın işletme okullarının arasında yer alıyor. Yeni proje ile birlikte fakülte binası iki kat büyümüş ve kolektif çalışmayı teşvik eden modern bir eğitim kompleksine dönüşmüş.

© Max Touhey

Bjarke Ingels’in önerdiği yeni ek bina 1964’te inşa edilen mevcut fakülte binasını, yapıya kuzey ve doğu kanadından bağlanan dairesel bir hacim ile genişletiyor. Eklenen dairesel kütle yangın yçnetmeliğine uygun olması amacıyla mevcut binadan koparılmış durumda. Ancak iki kütle üst kotlarda birleşerek binalar içindeki katları birbirine bağlıyor. Ek bina sayesinde hem Isenberg İşletme Fakültesi’ne güçlü bir görsel kimlik kazandırılmış hem de akademik personel ve çalışanlar tek bir çatı altında toplanabilmiş.

© Max Touhey

Eklenen yeni kütlenin en dikkat çekici kısmı tasarlanan üçgen cam giriş. Domino taşlarını andıran giriş binaya özgün bir karakter kazandırıyor. Akordiyon şeklinde açıklıklara sahip olan bu kısımda aydınlık ve ferah bir yüksek tavanlı giriş oluşturulmuş. Fakültenin kalbi olarak düşünülen bu alanda çalışma, yemek ve sosyalleşme alanları bulunuyor. Yapının içindeki mekanlar hem dış cepheden hem de dairesel kütlenin ortasındaki geniş avludan ışık alıyor.

Isenberg İşletme Fakültesi’nde bulunan mevcut derslik ve konferans mekanlarına ek olarak yeni binada 15 mülakat odası, farklı boyutlardaki konferans odaları, inovasyon laboratuvarları ve akademik ofisler bulunuyor. Bjarke Ingels’in fakülteye kazandırdığı önemli mekanlardan bir diğeri ise dairesel kütlenin merkezinde yer alan avlu.

© Laurian Ghinitoiu

Yapının dış cephesinde dayanıklı ve sürdürülebilir bir malzeme olan bakır kaplama tercih edilmiş. Yapının LEED Gümüş sertifikası alması hedefleniyor. Yapının dairesel şekli fakülte içinde erişilebilirliği de kolaylaştırıyor. Yeni bina ile mevcut fakülte binası birbirine iki köprü ile bağlanıyor. Avluya giriş bakır kaplı büyük köprünün altından sağlanırken, küçük olan ikinci köprü tamamen cam ile kaplanmış.

© Max Touhey

Yapının içindeki tüm mekanlar öğrencilerin etkileşim kurması ve takım çalışması yapması göz önünde bulundurularak tasarlanmış. Koridorlar ve ortak alanlara pek çok çalışma masası ve rahat oturma elemanları yerleştirilmiş. Sınıflardaki sandalyelerin tamamı farklı ders düzenlerine uygun ayarlanabilecek şekilde seçilmiş.

The post Isenberg İşletme Fakültesi appeared first on Arkitektuel.

©Shaun Bonneau

Goddard Kütüphanesi (Goddard Library), Worcester’deki Clark Üniversitesi’nin (Clark University) ana kütüphanesi. Yapı 1969 yılında tamamlandıktan sonra 2009 yılında yeniden düzenlemiş. Yeni Brütalizm akımının örneklerinden olan kütüphanenin orijinal halinin mimarı John M. Johansen. Johansen’in kütüphanesi, tıpkı Paul Rudolph’un tasarımı Rudolph Hall gibi, heykeli, insan ölçeğini ve doğrudan bağlamı reddeden bir akımın örneği.

*John M. Johansen projesini şöyle anlatmış: “Goddard Kütüphanesi, tecrübelerimin ve tasarım konseptlerimin onları hissettiğim halleriyle, doğal ve kaçınılmaz bir dışavurumu. Yerden bir kat yüksekliği kadar koparılmış yapı, kampüsün ana yollarının birleştiği noktada bulunuyor. Yapının merkezi lokasyonu kampüs için oldukça uygun, üniversitenin her bir departmanına hizmet edebilecek bir konuma sahip. Kütüphane, kampüsün akademik zenginliğinin bir göstergesi. Bu nedenle kütüphanenin orta kısmı kapalı ve korunan bir hazine, 3 katlı ‘kitap dolu bir kutu’. Bu kutunun etrafında sürekli bir dış strüktür olarak devam eden ve yapının taşıyıcısından ayrı betonarme ayaklarla desteklenen okuma alanları var. Bu dış strüktür, yapıya gevşek bir biçimde tutturulan, özel çalışma alanına ayrılmış kutular kümesi.

©Perry Dean Rogers Partners Architects

Tasarıma başladığında yapının programı bir büyüme, doğaçlama ve değişim sürecini barındırabilmek adına genişletildi. Aslında yapının tamamı bunları yansıtıyor. Yapıya ait nihai formla karşılaşıldığında, binanın çeşitli bölümlerine montaj veya ekleme sürecinde rastlandığına dair bir his mevcut. Yani yapının formu sürekli olarak evriliyor ve canlı, hiç ölü veya hareketsiz değil. Bu, Sistemler teoremi açısından, bir kurulum: sınır değeri, parçalarının özelliklerinin ve fonksiyonlarının toplamından daha büyük olan bir bütün.

©Perry Dean Rogers Partners Architects

Kütüphanenin kitaplarını barındıran merkezi kutusu, dış çeperdeki elemanların kutuplaşmasını belirleyen doğal bir mıknatıs gibi. Yapının güney tarafı yapının tamamından bağımsız bir açı yakalayarak bu sözde mıknatısın etki alanından çıkıyor ve yapının tamamından ayrılıyor. Yapının farklı şeyleri birleştiren kompleks kurgusundan bağımsız hareket ediyor gibi.

Bu nedenle aslında tüm yapı çözümlenmemiş, kararsız bir algı yaratıyor. Yapının programına sonradan eklenen, tek bir dev ayak üzerinde duran fakülte salonunun yapı için karar verilen mimari şemaya saygsızca dahil oluşu da yapının ziyaretçisinde bıraktığı bu hissini kuvvetlendirir nitelikte.

Goddard Kütüphanesi, benim ilk Johansen’in ilk modern binam. Yani bilim, felsefe ve sanat hakkındaki çağdaş düşüncelerle ilişkilendirilebilecek ilk yapım. Daha önce yaptığım çalışmaları bununla karşılaştırırken onları Rönesans binaları olarak görüyorum. Bu kütüphaneyi kasten ‘tasarlamadım’. Yapıyı gelişimine yardımcı oldum ve yön gösterdim. Bu yapıyı tasarladığım sıralarda arkadaşım Louis Kahn’la -meşhur Salk Enstitüsü’nün mimarı- “varoluş isteği” fikrimi paylaştım. Bina, güzel bir sanat eseri veya bir şey olma anlamında, mimari olmaya doğrudan çaba göstermez. Goddard Kütüphanesi, yapının ve kendimin kütüphanenin temel doğasını bulma girişimini temsil ediyor. Bitmiş bir bina olarak, sadece bir iş yapıyor; fonksiyonunu gerçekleştiriyor.”

©Chuck Kidd

Yapıyı yaşayan bir organizma olarak tasarlayan Johansen kütüphanesinin bir araya geliş şeklini, bir kayanın üstüne kendi isteğiyle yapışan kabuklu deniz hayvanlarının oluşturduğu kompozisyona benzetiyor. Burada kütüphaneyi oluşturan istek, Johansen’e göre egoist bir mimarın değil; kolektif bir organizmanın. Yapının rastgelelik hissi veren görünüşleri ve yalnızca programa cevap vermesi önemsenmiş olan karmaşık düzeni de bu düşüncenin bir sonucu. Mimar, Goddard Kütüphanesi’ni büyüme veya küçülmeye elverişli, hataya toleransı rastgeleliği nedeniyle oldukça yüksek bir canlı olarak değerlendiriyor.

©alchetron.com

Johansen, Goddard Kütüphesi’nden bir bina olarak bahsetmiyor. Yapı onun için daha çok bir elektronik cihazda olduğu gibi; bir armatüre takılan bileşenlerin montajı. Bu nedenle mimar yapısının geçen mekanik çağın değil; elektronik çağın bir binası olarak görüyor. “Bu kütüphane bir otomasyon cihazı değil -geleceğin kütüphanelerinin olabileceği gibi. Yine de görünüşü, bileşenleri yapısal bir şasiye asılmış ve açıkta bırakılmış olan bir Xerox fotokopi makinesinin arka yüzü gibi.” John M. Johansen.

©Perry Dean Rogers Partners Architects

Goddard Kütüphanesi daha eklemlenmiş bir tasarıma yöneliyor. Kütüphane masif taşıyıcı çerçevenin ve yapının diğer elemanlarının arasındaki farka odaklanan bir tasarıma sahip. Mimarın bu yaklaşımının sebebi yapıya daha sökülebilir veya değişebilir bir hava katmak. Johansen mimarlıkta böyle bir tutum üzerine çalışmalar yapmış ve buna ‘birleşim karşıtı mimarlık’ (anti-compositional architecture) adını vermiş. Bu mimari tutumun örneklerinden biri de Goddard Kütüphanesi.

The post Goddard Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.