©Iwan Baan

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu için  2019’da Japon mimar Junya Ishigami seçildi. Ishigami, 2004 yılında ödüllü Junya Ishigami + Associates’i kurmadan önce SANAA’da mimar olarak çalışan Ishigami, pavyonun en genç ikinci tasarımcısı. Geleneksel yapıları yorumlayan ve doğal fenomenleri yansıtan deneysel projeleriyle tanınan Ishigami, pavyon için dünyanın en yaygın kullanılan mimari elemanlarından olan çatılardan ilham almış.

©Laurian Ghinitoiu

İlkel ve eski hissettiren bir pavyon oluşturmak istediğini belirten Ishigami, “Bina ve peyzaj arasında bir şey. Dünyanın her yerinde kayrak çatılar bulunur, bu yüzden buraya gelen herkes pavyonla temel bir arketipik form tanımlayabilir.” diyor. 2019 Serpentine Pavyonu tasarımı kayrak taşından plakaların tek parça bir kanopi oluşturacak şekilde düzenlenmesiyle yapılmış ve parkın zemininden yükselen bir görünüm amaçlanmış. Pavyonun iç mekanı kapalı bir mağarayı anımsatır; düşünmek için bir sığınak. Ishigami’ye göre tasarım, insan yapımı yapılar ve doğada var olanlar arasındaki uyumu aradığı kendi ‘boş alan’ felsefesini ifade eder.

©Norbert Tukaj

“Pavyon için tasarımım, doğal peyzajın arka plan olarak yer aldığı yapılı çevreye karşı olan bakış açımızla oynuyor; sanki zeminden büyüyerek çıkmış, kayalardan yapılmış bir tepeye benzemesiyle doğal ve organik bir hissi vurguluyor.” diyor Japon mimar. Yığıntı halinde duran yüzlerce kaba Cumbrian kayrak parçasından oluşan bu manzara, uzanmış kanatlarıyla koruyucu bir sığınak haline getirilmiş bir kuş görünümüne sahip. Yaklaştığınızda, bu tüylerle kaplı gibi görünen tepenin ince bir kabuk olduğunu, ince beyaz sütunlardan oluşan bir ormanın üstüne yerleştirilmiş 62 ton kayrak olduğunu ve içinde mağaraya benzer bir alan yarattığını görüyorsunuz. Ayrıca pavyonun her yönden erişilebilir olması düşünülmüş. Çocukların çatının daha alçak noktalarında altından içeri geçebileceği alanlar tasarlanmış. Pavyonun dünyada görülen kayrak çatıların ağır varlığına sahip olan ve aynı zamanda bir esintiyle uçabilecek kadar hafif görünen, rüzgarla şişen bir kumaş parçası gibi duran dağınık bir kaya kümesini andırmasını amaçladığını da belirtiyor Ishigami.

©Norbert Tukaj

Çatının altında öngörülenden daha fazla sütun kullanılmış ve mobilyaların yerinden oynamasını önlemek için mühendisler tarafından yapılan rüzgâr analizini takiben bir dizi polikarbonat duvar kurulmuş. Ishigami, tasarımın yoğun bir şekilde tahrip olduğu ve duvarların örtü altındaki serbest dolaşım alanını daha kısıtlı bir çevreye dönüştürdüğü görüşünde. Projenin hedeflerinden biri her zaman iyi mimariyi teşvik etmek ve ilham vermek olmuş. Ishigami “Tasarımımı gökyüzündeki kara bir bulut olarak hayal ettim. İnsanların da buraya gelmelerini ve hayal etmelerini istiyorum.” diyerek 2019 Serpentine Pavyonu tasarımını tanımlıyor.

The post 2019 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Ateliers Jean Nouvel

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yapılan pavyon, 2010 yılında Jean Novel tarafından tasarlanmış. Kırmızı Güneş Pavyonu (The Red Sun Pavilion) olarak da anılan tasarım, Serpentine Gallery’nin 40. yılını kutluyor ve müze için inşa edilen pavyonların 10.su. Jean Nouvel’in tasarımı, alanda yapılan diğer pavyonlar gibi bir mimari deneme ortaya koyuyor: cesur renklerle işlenmiş geometrilerden oluşan kurgu.

©Ateliers Jean Nouvel

Jean Nouvel’in 2010 Serpentine Pavyonu tasarımı, hafif materyaller ve oldukça etkileyici büyüklükte konsollara sahip metal strüktürler arasındaki zıtlığı işliyor. Nouvel’in tasarımı canlı kırmızı renkle kaplı. Bunun sebebi hem tasarımın kurgusundaki zıtlığı göz ardı edilemez kılmak hem de bu zıtlığı, parkın yeşiline de zıtlık oluşturan bir komposizyonda aktarmak. Nouvel tasarımı için seçtiği renk konusunda İngiltere için ikonik olan telefon kulübelerinden ve otobüslerden esinlenmiş.

©John Offenbach

Pavyon ana hatlarıyla cesur geometriler, geniş toplanabilir güneşlikler ve çimenlik alanın 12 metre yukarısına ulaşan, eğimli haliyle adeta yerçekimini reddederek kendi kendini taşıyan bir duvardan oluşuyor. Açılan brandalarıyla etki alanını genişletebilen strüktür yine göz alıcı kırmızı renkte cam, polikarbonat ve kumaş strüktürleriyle de birden çok noktaya yönelebilen bir kurguyla tasarlanmış. Nouvel, pavyonun etrafında da vakit geçirilebilecek alanlar yaratmış. Nouvel’in tasarım bu yönüyle geleneksel Fransız parklarını hatırlatıyor.

Pavyonu Genişleme Diyagramı

2010 Serpentine Pavyonu, kurulu kaldığı yaz boyunca yarattığı dış mekanlarda masa tenisi, dama, satranç, frizbi ve uçurtma gibi oyunlara imkan sağlamış. Bunun dışında Nouvel, pavyonun içerisinde de esnek bir oditoryum tasarlamış. Canlı kırmızı strüktürün iç kısmı, Serpentine Gallery yapısının kafe kısmına ve yaz boyunca müzenin yapacağı akşam etkinliklerine (Gallery’s Park Nights) ev sahipliği yapabilmek üzere düşünülmüş.

Nouvel’in Serpentine Gallery Pavyonu tasarlayan isimler arasında olmasının sebebi küratörler için mimarın tasarımlarının inovasyon ve ürün yelpazesi açısından benzersiz olmasıymış. Bu bağlamda birçok materyali çakıştıran ve bunları kurgusal olarak da birleştirebilen 2010 Serpentine Pavyonu, mimarın genel estetikten ziyade kavramsal bir arkaplanla şekillenen tasarımlarına örneklerden biri.

©Ateliers Jean Nouvel

Jean Nouvel ise pavyonu şu şekilde anlatıyor: “…İngiliz parkları İngiliz kentleri için karakteristik. Herkesin eğlenmesi için geniş çimenlik alanlar…Biri bu kadar basit parkların, bu büyük boşlukların neden kentlerde bu kadar nadir görüldüğünü merak edebilir. Bu kadar büyük alanı herkes için boş bırakmak. Biri onu korumak için harcanan enerjiyi düşünebilir…Böylece herkes bu huzurlu alanda dolaşabilir ve evlerinde, şehirlerinde, parklarında, dünyadaki en doğal şey olduğunu hissedebilir. Böylece ruh halim ne olursa olsun, dışsallık arzum, yalnız olarak, bir çift olarak, ailemle veya arkadaşlarımla, yaşım ne olursa olsun, Hyde Park’ta birkaç dakika ya da birkaç saat geçirme fikri barışçıl bir cazibe olmaya devam ediyor…

©Ateliers Jean Nouvel

…Bir park bize seçme özgürlüğü veriyor. Koruduğumuz ev ile bizi koruyan şehir arasında kalan bu miras uyumunun tadını çıkarmayı seçiyoruz. Yürüyoruz, çimin veya bankın üzerine oturuyoruz, sohbet ediyoruz, düşünüyoruz, oynuyoruz, arkadaşlarımızla zaman geçiriyoruz. Hepimizin kendine ait rutinleri var. Günlük? Haftalık? Büyük bir ihtimalle mevsimlik. Benim idealim Serpentine Pavyonunun Hyde Park’ın Londralılarına uyması, rutinlerini rahatsız etmemesi gerektiği; ancak onları kendisine çekecek, kendisini tamamlayıcı bir deneyim olarak sunacak. Onların seçimi. Artan merak ve yaz duygularını keşfetme arzusu, günlük konuşmayla doğal olarak yayılması mükemmel olurdu…

©Philippe Ruault

Ne zamandayım? Yazın. Ağaçlar yeşil, yapraklarıyla ağır. Çalıların bir kısmı çiçekli. Çimin üzerinde insanlar dolaşıp uzanıyor, spor yapıyor, oyunlar oynuyor. Serpentine Gallery ve Wolfgang Tillmans sergisini her zamankinden daha fazla insan ziyaret ediyor. Yaz pavyonu açılmak üzere. Biçimi hala belirsiz, algılaması zor…

Renkler yazın daha cesur ve yoğun hale geliyor. Yeşiller daha yeşil; çiçekler daha parlak. Yaz pavyonu ise buların ortasında bir fener gibi, yazı kutluyor. Parka aşırı bir karşıtlık alıyor. Tamamlayıcı. Parka ve Serpentine Gallery’nin tuğlasına tamamlayıcı. Kırmızı. Mevsimsel.

©Ateliers Jean Nouvel

Kırmızı, yaz sıcağını anlatıyor. Yeşili tamamlıyor. Kırmızı parlak, canlı, güçlü. Kırmızı, kışkırtıcı, yasak ve gürültülü. Kırmızı, kırmızı gül, Londra’nın yerleştiğimiz geçici yerleri olan ikonik objeleri; çift katlı otobüsleri ve telefon kulübeleri kadar İngiliz. Kırmızı sürekli değil. Sıcaklık yaz ile kayboluyor…Gül, yapraklarını kaybeder ve güneş, göründüğü ve kaybolduğu zaman; şafak ve alacakaranlıktaki kısacık ateşinde, kırmızıdır. Kırmızı, hiçbir zaman sonsuz olamayacak tutkunun, kırılgan sevginin rengidir. Bu nedenle onu işler, bir ateş gibi yakar, korur ve sürdürmeye çalışırız. 2010 Serpentine Pavyonu yaz ve göz kamaştırıcı sıcak güneşini kutlamak için kırmızıya dönüştü. Pavyon yaz ve güneşi ağırlamak, onlarla daha iyi oynamak için var.”

©Philippe Ruault

Kurgusunu bu sözlerle anlatan Nouvel, pavyonla parkın işlevlerini tamamlayacak ve yazı vurgulayacak bir obje yaratmayı amaçlamış. Bütün materyalleri de birbirleriyle uyum içinde bu amaca hizmet etmesi uğruna tek bir renkte birleştirmiş. Tasarımın, kurgusal olarak da güçlü bir karşılığı olan en dikkat çekici Serpentine Pavyonlarından biri olduğunu söylemek yanlış olmaz.

The post 2010 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

© Iwan Baan

BIG (Bjarke Ingels Group) tarafından tasarlanan ödüllü Danimarka Pavyonu Çin’in Şangay şehrinde düzenlenen Expo 2010 fuarında yer almış. BIG’in tasarımı sadece mimari ve yapısal açıdan değil aynı zamanda temsil ettiği Danimarka ruhu için de ilgi çekici olmuş. 

© Iwan Baan

Temel olarak  pavyon, ziyaretçilerin girişte mevcut olan 1500 bisiklet ile dolaştığı büyük bir döngü ve ziyaretçilerine Danimarka şehir yolunu deneyimleme şansı  tanıyor. Pavyonun merkezinde dünyanın en temiz sularından birine sahip olan Kopenhag Limanı’ndan getirilen su ile doldurulmuş büyük bir havuz bulunuyor ve ziyaretçiler bu havuzda yüzebiliyor. Havuzun  merkezinde geçici olarak Çin’e taşınan Danimarka’nın sembolü olan küçük deniz kızı heykeli var. Bjarke Ingels’in  deyimiyle “Küçük deniz kızının Çin’e taşınması, 1,3 milyar Çinli’nin Kopenhag’a taşınmasından daha etkilidir.”

© Iwan Baan

Danimarka Pavyonu sıcağı yansıtan özelliği nedeniyle Şangay yaz güneşi sırasında üzerindeki mekanların serin kalmasını sağlayan beyaz boyalı çelikten monolitik bir yapı. Çatısı, Danimarka bisiklet yollarından bilinen açık mavi bir yüzey dokusu ile kaplanmış. İç kısımda zemin hafif epoksi ile  kaplanmış . Pavyonun içindeki mavi bisiklet yolu sayesinde şehirdeki bisikletliler yapının içinden geçebiliyor. Cephe çeliği pavyonun karşılaştığı yapısal gerilimi  yansıtan bir  düzende 1:1 gerilme testi yapıyor.

© Iwan Baan

Bjarke Ingels, Danimarka Pavyonu üzerinden sürdürülebilirlik kavramını sorguluyor. Sıcak su ile uzun duş alınmamalı, tatil için uzun uçuşlar yapılmamalı gibi ‘bir şeyin faydalı olabilmesi için acı vermesi gerek’ yaklaşımını eleştiren Ingels, bu yaklaşımın sürdürülebilirliği sıkıcı bir kavram olarak gösterdiğini söylüyor. Bu bağlamda Ingels, sürdürülebilir tasarımların etkili olabilmesi için yalnızca politik ve ahlaki değerler çerçevesinde yapılmaması gerektiğini savunuyor. Sürdürülebilir tasarımlar, sürdürülebilir olmayan tasarımlara kıyasla daha çekici olabilmeyi başarmalı. BIG, Danimarka Pavyonu ile sürdürülebilir bir şehir olan Kopenhag’ın hayat kalitesini nasıl arttırabildiğini gösteren bir takım deneyimleri sergiliyor.

Kaynaklar:

• Bjarke Ingels Group – https://big.dk/#projects-xpo
•  “Denmark Pavilion, Shanghai Expo 2010 / BIG” 03 May 2010. ArchDaily. Accessed 28 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/57922/denmark-pavilion-shanghai-expo-2010-big/> ISSN 0719-8884

The post Danimarka Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Shinkenchiku Sha

Uluslararası bir “tasarla-inşa et” proje yarışması sonucu ortaya çıkan Nest We Grow isimli pavyon, Kengo Kuma Associates ekibi ve UC Berkeley Environmental Design öğrencileri ortaklığında çıkan bir proje. 2014 yılında tamamlanan proje, yapılı çevreyi meydana getiren materyaller üzerine ortak bir ilgi üzerinden doğuyor ve bu materyallerin yeniden kullanıma elverişli olanlarıyla mekanı ‘yetiştiriyor’ (growing). Ekibin Kaliforniyalı yaklaşım olarak adlandırdığı tutumları hala dünyaya hala yeni sayılabilecek sürdürülebilirlik düşüncelerini tasarımın odak noktası haline getiriyor.

©Shinkenchiku Sha

Nest We Grow, girdiği yarışmada (4th Annual LIXIL International design-build competition – 4. LIXIL Uluslararası tasarla-inşa et yarışması) 2014 yılında kazanan tasarım olmuş. Bunun sebeplerinden bir tanesi sürdürülebilirliği projenin teması haline getiren tasarımın önceki kazananlardan farklı olarak açık ve tamamen kamusal bir mekan kurgusu sunması. Nest We Grow tasarımının niyeti Hokkaido, Japonya’nın yerel yiyeceklerini depolamak, hazırlamak ve beraber tatmak için insanları bir araya getirmek. Bunun üzerine Kengo Kuma’yla beraber çalışan mezunlardan oluşan bir ekip, “nasıl bir strüktür ve materyal kurgusunda toplumu ve yemeği odak haline getiren bir mekan yaratılabilir?” sorusu üzerine çalışmış. Bu bağlamda bu ekibin amacı aynı zamanda Berkeley’nin de çizgisi haline gelmiş mütevazı materyal ve tasarım anlayışı ile yaratılan mekanın Asya’daki coğrafyasına nasıl bir etki yaratacağını anlamak.

©Shinkenchiku Sha

Ekibin tasarım süreci Kaliforniya’da yaygın olan teknikleri araştırmakla başlamış. Bu araştırmalar hasır (saz) balya kullanarak elde edilen konstrüksiyon ve sıkıştırılmış toprak duvarlar üzerine yapılmış. Elde edilen düşünceler ve teknikler projeyi şekillendirmiş. Tasarım, bu araştırmalar doğrultusunda bulgularıyla yenilenebilir yapım tekniklerini Japonya’nın bu bölgesine tanıtan öge olmayı hedeflemiş. Bunun sebebi ekibin Hokkaido bölgesinin bu konsepten yaralanabilecek bir bölge olarak değerlendirmesi. Projenin bu aşamasında ekip şöyle bir zorlukla karşılaşmış: uluslarötesi bir teknolojinin buraya uygulanmasının zorluğu.

Taşıyıcı Diyagramı

Nest We Grow’da Kengo Kuma ve ekibi konstrüksiyon olarak ağır bir ahşap strüktüre yönelmiş. Kalın kesitlerde ahşapla kurgulanan taşıyıcı yine ekibin Amerika’dan buraya getirdiği bir yaklaşım. Japonya’da ise bu teknik kompozit kolonlar yaratılarak uygulanmış. Ekip burada küçük kesitlli ahşapları bir araya getirerek daha geniş kolonlar elde etmiş.

Ahşapları bir araya getirmek için kullanılacak materyaller de önemli bir noktası olmuş bu taşıyıcı kurgusunun. Eklem yerleri için yerel ahşap işçiliğinden ve Japon materyal marketinden esinlenerek bir sistem geliştirilmiş. Bu noktada projenin 6 aylık gibi bir zaman kısıtlamasının olması da etikili.

Perspektif Kesit

Tasarımın ahşap çerçeve strüktürü, yiyeceklerin yetiştiği ve yetişenlerin kuruması için asıldığı Japon karaçamların oluşturduğu ormanları taklit ediyor. Ahşap strüktür yiyceklerin asılacağı yerleri de oluşturuyor. Böylece içerideyken insanlar etraflarında yiyeceklerin asılı olduğu bir ormanla karşı karşıya. Tüm bunların ortasında da bir çay platformu ve çukur bir şömine bulunuyor. Burası ise yiyecek ormanının ortasında bir toplanma alanı yaratıyor. Nest We Grow, Japon ormanlarının yapay bir yeniden canladırması haline gelmiş.

©Shinkenchiku Sha

Yapının temelinde ise bir duvar var. Bu duvar hem yapay bir topoğrafya yaratıyor hem de kuzeybatıdan gelen rüzgarı kesiyor. Duvarın ve ahşabın üstünde yuva (nest) şeffaf plastik koruge panellerle kaplanmış. Plastik levhalar, içeride yetişen bikilerin ışığı alabilmesi ve ısınma için şeffaf tercih edilmiş. Sürgülü olarak kurgulanan bu cephe ve çatı elemanları sıcak zamanlarda açık hava sirkülasyonunun sağlanmasına imkan veriyor. Yapının açık cephesi, yapıyı saran çevrenin içerideki iklime birleşmesini sağlıyor. Kapanabilmesi de iki farklı ortam arasında bir tampon bölge yaratılmasına olanak sağlamış. Nest We Grow huni şeklinde bir çatıya sahip. Bu çatı, yağmur suyunun ve eriyen kar suyunun toplanabilmesini sağlıyor. Toplanan su, yapının altında bulunan haznelere geliyor ve burdan beton duvar üstündeki bitkilerin sulanması için kullanılıyor.

Süreç Diyagramı

Yuvanın (nest) programına yerel besinlerin yaşam döngüsü düşünülerek karar verilmiş: yetiştirme, toplama, depolama, pişirme/yeme, gübreleştirme -süreç tekrar başlıyor. Yapıya dahil olan topluluğun her bir üyesi farklı bir sürecin tamamlanmasına yardımcı oluyor. Strüktür, yıl boyunca insanların öğrenebileceği, toplanabileceği bir yuva oluyor. Burada Yuva insanlar ve yiyeceklerin yaşam döngüsünü kurgularken onlara aynı zamanda barınabilecekleri yeri de vermiş oluyor.

The post Nest We Grow appeared first on Arkitektuel.

© Ketil Jacobsen

Tverrfjellhytta, diğer ismi ile Norwegian Wild Reindeer Centre Pavillion (Norveç Vahşi Ren Geyiği Merkezi Pavyonu), 2009 yılında Snøhetta tarafından tasarlanmış. Proje, Hjerkinn’in eteklerinde Dovrefjell Doğal Parkı’nda, mimarlık ofisine ismini veren Snøhetta Dağı’na bakan bir yamaçta yer alıyor. Ziyaretçilerin kullanımına açık olan 90 metrekarelik yapı, ren geyikleri ile alakalı eğitim programlarının gerçekleştirildiği bir seyir pavyonu olarak kullanılıyor.

© diephotodesigner.de

Pavyon deniz seviyesinden 1200 metre yükseklikteki bir yamaçta bulunuyor ve buraya ulaşım 1,5 kilometre uzunluğundaki bir patika ile sağlanıyor. Dovrefjell sıradağları, Norveç’in kuzey ve güney olarak iki kısma ayırıyor ve burası ren geyikleri başta olmak üzere pek çok hayvan ve bitki için eşsiz bir doğal habitat. Ayrıca bu sıradağların Norveç yazılı ve sözlü kültüründeki önemi de oldukça büyük.

© Ketil Jacobsen

Snøhetta, Dovre dağlarının sahip olduğu doğal, kültürel ve mitolojik mirastan yola çıkarak tasarım kararlarını vermiş. Pavyon, organik bir iç bölümün sert ve rijit bir kabuk ile kapatılması ile oluşuyor. Güneye bakan dış duvar ve yapının içindeki organik form korunmuş ve sıcak bir toplanma mekanı oluştururken ziyaretçilere Snøhetta dağlarının eşsiz manzarasını sunuyor.

Tverrfjellhytta’nın tasarımındaki en önemli kararlardan biri ise malzeme seçimi. Pavyonda soğuk ve sert iklim koşullarına dayanım sağlayabilecek malzemeler tercih edilmiş. Yapının kabuğunu oluşturan dikdörtgen çerçeve ham çelik kullanılarak inşa edilmiş. Bu kutunun basit formu ve kullanılan çelik lokal inşaat tekniklerine referans veriyor.

© Ketil Jacobsen

Pavyonun içindeki organik formun tasarımı ve inşa edilmesi aşamasında ise teknolojik gelişmelerden sonuna kadar yararlanılmış. Norveçli gemi mühendisleri, içerideki organik şekli 3 boyutlu dijital modelden referans alarak freze makinesi kullanarak oluşturmuş. Çam kereste kirişlere şekil verilmiş ve şekli verilmiş ahşap parçalar geleneksel bir birleştirme metodu ile bir araya getirilmiş. Tverrfjellhytta’nın dış duvarına çam katranı uygulanırken, içerdeki organik ahşap hacim yağ ile cilalanmış. Bu organik hacim kıvrılarak pavyonun içindeki oturma elemanlarını oluşturuyor.

Kaynak

•  “Tverrfjellhytta / Snøhetta” 02 Nov 2011. ArchDaily. Accessed 4 Feb 2019. <https://www.archdaily.com/180932/tverrfjellhytta-snohetta/> ISSN 0719-8884

The post Tverrfjellhytta appeared first on Arkitektuel.

Trienniale Bruges Pavilion / SelgasCano

©Iwan Baan

Kabuksuz bir sümüklü böceği andıran forma sahip pavyon, SelgasCano ekibi tarafından Trienniale Bruges 2018 için Brüj’deki Coupure kanalında tasarlanmış. Canlı pembe renge sahip vinil kaplamayla örtülmüş olan bombeli şekle sahip pavyon, örtü tabakasının tutunduğu çelik bir strüktür ve sarı boyanmış ahşap döşemeden meydana geliyor. Pavyonun önünde devam eden sarı döşeme de, Selgas ve Cano tarafından yüzücülerin güneşlenmek için kullanabilecekleri bir yer olarak tasarlanmış. İnsanları şehrin alışılmadık bir noktasında birleştirme hedefi olan strüktür, iki tarafta 2 adet düzensiz şekilli açıklıkla sonlanan, insanların dolaşabilecekleri bir tünele sahip. Pavyonun kozaları andıran krizalit şekli, ekibin 3 sene önce Serpentine Gallery için tasarladıkları yine canlı renklerde plastik örtüyle kaplanmış pavyonunu hatırlatıyor.

İsviçre Pavyonu ‘Svizzera 240: House Tour’  

©Christian Buetler

“Pavyonda, her şey size tanıdık geliyor fakat sonra fark ediyorsunuz ki hiç beklediğiniz gibi değil -her şey ya çok büyük ya çok küçük, ya çok perspektifli ya da çok oransız.” Alessandro Bosshard.

Konutların yaygınlaşmış, kimliksiz iç mekan tasarımına dikkat çekmek için tasarlanan İsviçre’nin Venedik Bienali Pavyonu ‘House Tour’ (Ev Turu), kiralık apartman dairelerinde veya yeni yapılmış birçok toplu konut projesinde seçilen, birbirinin aynı armatürleri ve malzemeleri kullanıyor. Mobilyasızlar iç mekanlardan oluşan pavyon, beyaz duvarlardan, plastik doğramalardan ve ahşap kapılardan oluşan tipik dekor anlayışına dikkat çekmeyi ve değişen ölçeğe sahip kısımlarıyla ziyaretçilere Alice Harikalar Diyarında’dan esinlenen bir deneyim sağlamayı hedefliyor.

2018 Serpentine Pavyonu / Frida Escobedo

©Iwan Baan

Canlı bir şekilde etrafını saran Londra’nın ünlü Hyde Park’ının yeşillerini ve mavilerini yansıtan pavyon, Serpentine Gallery için tasarlanan pavyonların 18.si. Escobedo’nun alanda dramatik bir etki yaratan simsiyah pavyonu İngiliz mirasını ve Meksika’nın mimari etkisini harmanlayan bir tasarım. Meksika’da yaygın bir mimari öge olan avluya sahip pavyon, çimento esaslı çatı kiremitlerinin bir araya gelmesiyle oluşturulan duvarla kurgulanmış. Meksika mimarisinin esinti duvarına (celosia) benzer duvarlar, kiremitlerin koyu rengi ve dokulu yüzeyi ile parkı ve Serpentine Gallery’nin kendisini bulanıklaştırıyor. Escabedo ışık, gölge, yansıma yaratacak materyallerl kurguladığı pavyonun, günün geçişini gösteren bir saat olarak düşünüyor.

Şapel / MÁS

©Gergely Kenez

Macar mimarlar Bálint Gulyás ve Orsolya Mészáros’in Macaristan’ın Csákberény isimli tarım kasabasındaki tasarımı pavyon, ikilinin düğünü için tasarlanan minik bir şapel aslında. Şapel, yarım kubbeli bir kilise apsisine (kilise koridorlarının -nef- sonundaki kutsal kısım) benzer bir şekil yaratan 11 çelik plaktan oluşan bir strüktür. Pavyon, seremoni boyunca ikilinin altında duracağı üstteki yarım daire kısım, ince plakların zemine kadar düz ilerlediği alt kısım ve ikisinin arasında plakları birbirine bağlayan yine ince plaktan oluşan kirişimsi çelik elemandan oluşuyor. Plaklar arasındaki boşluklar sayesinde pavyon, düğünün yapılacağı kırsal bölgenin manzaralarını çerçeveliyor.

Nawa / Oskar Zieta

©Dezeen

Polonyalı tasarımcı Oskar Zieta’nın pavyonu Nawa, 35 adet şişirilebilen metal kemerden oluşuyor. Öncelikle içlerine hava doldurulup hacimlendirilen metal elemanlar daha sonra birbirine kaynaklanmış ve böylece dalgalı forma sahip kamusal bir alan yaratan bir heykel yaratılmış. Zieta, strüktürü bu tekniğin kullanımını daha büyük bir ölçeğe taşımak için yapmış. “Bu teknik yenilikçi, kişiselleştirilmiş biyonik şekilleri ve verimli seri üretim teknikleri kullanarak tamamıyla yenilenebilir objeler yaratmamıza izin veriyor.” Oskar Zieta. Parametrik tasarım süreçleriyle elde edilmiş pavyon Polonya,Wrocław için vazgeçilmez bir kamusal mekan olmuş.

Future Space / Peter Pichler

©Dezeen

2018 Milan tasarım haftası bünyesindeki bir proje olan Future Space pavyonu, birbiri üstüne bindirilmiş 1600 ahşap kirişten oluşan bir piramit. Ahşap kafes stürktürle kurgulanan piramidimsi pavyon, ekibin gelecekte ahşabın mimarlıkta artan rolünü yansıtıyor. Mağara benzeri bir mekan tanımlayan pavyon, Rönesans tarzında bir yapı olan Ca’ Granda kompleksinin avlusunda bulunuyor. Pichler, tarihi bir çevreye uyum sağlayan ahşabın karmaşık detaylara sahip strüktürler yaratabilme gücünü gösteriyor.

Vantablack Pavilion / Asif Khan

©Luke Hayes

“Obje, siz yaklaştıkça değişiyor. Pavyon, uzaktan yalnızca siyahlığın algılandığı bir yüzey, bir delik olarak gözüküyor.” Asif Khan.

Güney Kore’de, 2018 Pyeongchang Kış Olimpiyatları için tasarlanmış olan pavyon İngiliz mimar Asif Khan’ın ‘dünyadaki en siyah bina’ tasarımı. Pavyon, ultra-koyu püskürtme Vantablack pigment kullanılarak yaratılmış. 10 metre yüksekliğideki geçici strüktür yıldız benzeri parlayan küçük ışıklarla donatılmış. İç mekanda, dıştaki simsiyah algıya tamamıyla zıt, beyaz bir mekan yaratılmış. Aynı zamanda içeride kullanılan küçük kanallara sahip beyaz kaplama elemanlarıyla pavyonun merkezindeki havuza yapının her yerinden su akıyor.

Floating Pavilion / Shen Ting Tseng

©Dezeen

“Arazinin doğal özelliklerine cevap olarak, ‘yüzen’ konsepti rüzgar ve ışığa dayandırılan ögelerle üsretildi.” diyor proje ekibi pavyon hakkında.

Floating Pavilion (Yüzen Pavyon), 320 adet kuyruksuz uçurtmadan oluşturulmuş beyaz bir kanopi tarafından yerden yükselen hissi yaratılmış kıvrımlı taban ile kurgulanmış. Tayvan’daki Taipei Güzel Sanatlar Müzesi’nin (Tapei Fine Arts Museum) plaza kısmında yer alan pavyon, alanın karakteristik özelliklerine ve hava koşullarına cevap veren bir tasarım. Kanopinin altında tepe benzeri oluşumlar yaratan dalgalı bir döşeme düşünülmüş. Bu döşeme aynı zamanda ziyareçilerin tırmanabileceği pembe bir küresel boşluk barındırıyor.

Micasa Vol C / Studio MK27

©Fernando Guerra

Polikarbonat paneller ve beyaz levhalardan oluşan pavyon, Brezilyalı ekip Studio MK27 tarafından, hafif ve ruhani bir atmosfere sahip minimalist bir mekan olarak tasarlanmış. Micasa isimli modern mobilya markasının kampüsünde bulunan yapı, kısa ve kalın ahşap elemanlardan oluşan strüktürl taşınıyor. İçeride taşıyıcı, 15×15 metrelik tek bir odadan oluşan mekanı vurgulamak adına tamamen görünür kılınmış. Micasa Vol C, farklı fonksiyonlara hizmet edebilecek tamamen açık, esnek bir mekan olarak üretiliyor. Pavyon, bir dükkan, sergi mekanı, ziyaretçi olarak gelen sanatçılar için konaklama alanı gibi fonksiyonlara hizmet edebiliyor.

Glass Pavilion / OFIS Arhitekti

©Gonzalo Botet

Slovenyalı stüdyo OFIS Arhitekti tasarımı Glass Pavilion (Cam Pavyon), ziyaretçilerinin pavyonu kullandıkları tatilleri boyunca yıldızları gözlemleyebilecekleri cam bir kaçış noktası. Granada’nın izole Gorafe çölünde bulunan pavyon, şehirden ve kirden uzak geniş manzaralar sunuyor ziyaretçilerine. Arazi 40 dereceleri bulan sıcaklıklara ve kuvvetli rüzgarlara yatkın olduğundan ekip, yüksek kalite camlar kullanarak pavyonun iç kısmının çok ısınmasını ve güvenli olabilmesini sağlamış. Cam Pavyon’un sarkan döşeme ve çatı kısmı korunaklı bir teras yaratırken pavyonun etrafını saran kayalıklı çevreyi yansıtacak aynalı elemanlarla kaplanmış.

The post Yıl Biterken: 2018’in En Dikkat Çeken 10 Pavyon Tasarımı appeared first on Arkitektuel.

©BowerBird

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl yapılan pavyonu, geçtiğimiz sene tasarlayan 17. mimar Francis Kéré olmuş. Berlin temelli Kéré Architecture stüdyosunun kurucusu ise her yaz büyük ilgi toplayan pavyon serisine, ağaç yapısının esinlenen bir strüktürle katkıda bulunmuş. 2017 Serpentine Pavyonu, mimarın geldiği şehirden esinlendiği bir çok ögeyi yansıtan özgün bir pavyon.

©Kéré Architecture

“2017 Serpentine Pavyonu için önerilen tasarım bir mikro evren olarak üretildi -Kensington Gardens’da geldiğim yer olan Burkina Faso’ya kültürel referanslar yapan ve bunu deneysel yapım teknikleriyle birleştiren bir topluluk mekanı. Geniş bir çölün ortasında büyümüş olmam bende tasarımın sosyal, sürdürülebilir ve kültürel sonuçları konusunda büyük bir bilinç oluşturdu. Ben mimarlığın toplum, ekoloji ve ekonomi arasında bağdaştırıcı rolü üstlenirken hepimizi şaşırtma, birleştirme, hepimize ilham verme gücüne sahip olduğuna inanıyorum.”

©Kéré Architecture

“Burkina Faso’da ağaç, insanların bir araya geldiği ve dallarının altında günlük aktivitelerin gerçelştirildiği bir mekandı. 2017 Serpentine Pavyonu için tasarımımda da çelikten yapılmış asılı büyük bir çatı örtüsü ve güneş ışığını içeri alırken yağmuru engelleyen saydam bir kaplama. Bu kanopinin altında pavyonun iç kısmında dinamik gölge efektleri yaratması amacıyla ahşap gölge elemanları kullanıldı. Pavyonda farklı karakterlerin kombinasyonu bir tür özgürlük ve topluluk hissi oluşturuyor: ağaç dallarının gölgeleri gibi pavyon, insanların buluştuğu ve günlük deneyimlerini paylaştığı bir mekan haline geliyor.”

©Kéré Architecture

“Benim mimarlık yaklaşımının en temel ögelerinden biri açıklık. 2017 Serpentine Pavyonu’nda bu, prefabrik ahşap blokların küçük boşluklarla üçgensel modüller oluşturduğu duvar sistemiyle gerçekleştirildi. Bu sistem, yapıyı saran duvara bir haflik ve açıklık veriyor.”

“Pavyonun kıvrımlı duvarı yapıyı, 4 noktadan yarılıyor ve pavyona 4 farklı girişin olmasını sağlıyor. Kurgulana duvar sistemi çatı kanopisinden bağımsız bir strüktür. Birbirinden bağımsız ve bol açıklı elemanlar pavyonun içindeki hava sirkülayonunun da maksimum olmasını sağladı.”

©Kéré Architecture

“Pavyonun merkezinde, kanopide, büyük bir açıklık var; doğaya sürekli bir bağlantı yaratan geniş bir açıklık. Yağmur zamanlarında çatı, bir tür huni gibi, suyu strüktürün kalbine yönlendiriyor. Bu yağmur toplama sistemi sembolik olarak, suyun insan yaşamının devamlılığı ve refahı için en önemli kaynaklardan biri olduğunu belirtiyor.” Huni benzeri yağmur toplama sistemi, yağmurlu günlerde içeriden gözlemlenen bir tür şelale yaratıyor ve mekanın etkisine katkı sağlıyor.

©Kéré Architecture

“Akşamları ise kanopi bir tür aydınlanma kaynağı olarak rol değiştiriyor. Duvar sistemiyle yaratılan delikler dışarıdakilere, içerideki aktivite ve hareketle ilgili ipuçları veriyor. Benim geldiğim Gando köylerinden Burkina Faso’da, akşamları her zaman bir kutlamanın yerini tespit etmek oldukça kolay olurdu; biraz üstteki bir noktaya çıkar ve etrafı saran karanlık içinde bir ışık kaynağı arayarak. Bu küçük ışık insanlar etkinliğe katılmak üzere geldiğinde gittikçe büyürdü. Bu şekilde 2017 Serpentine Pavyonu bir fener, öykücülüğün ve birlikteliğin bir sembolü olacak.”

©Kéré Architecture

Ağaçtan esinlenen ve bir buluşma mekanı kurgulayan 2017 Serpentine Pavyonu, kullanıcılarını doğaya ve birbirlerine bağlamayı amaçlıyor. Kéré’nin BIG’ ekibinin pavyonundan bir sene sonra yapılan pavyonu, Londra iklimini ve ziyaretçilerini kucaklayan, mimarı sayesinde sosyal ve ekolojik kaygıları olan bir strüktür.

The post 2017 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©MVRDV

MVRDV ekibinin Almanya, Hannover’deki pavyonu 2000 yılındaki Expo için tasarlanmış. 1997 yılında yapımına başlanan pavyon 2000 yılındaki Expo’ya yetiştirilmiş. Dünyanın en geniş sergi alanına sahip olan Hannover’deki Expo 2000’nin teması insan doğa ve teknoloji -yeni dünyanın evi. Expo 2000 Hollanda Pavyonu, kurgusu ve bunu yaratan strüktürüyle Expo’dan sonra da mimari çevreler tarafından dikkat çekici bir tasarım olarak kaydedilmiş.

©Architizer

Fuarın ve bu bağlamda MVRDV’nin amacı gelecek hakkında vizyonlar yaratmak, insan, doğa ve teknoloji arasındaki dengeyi sağlayacak modeller üretmek ve gezegendeki tüm insanların bir arada var olma konusuna yeni çözümler getirmek olmuş. Fuarın Hannover’daki ayağı bu konuları en başta yenilenebilir kaynaklar, geri dönüştürme ve doğaya saygılı süreçler yaratma olarak almış. MVRDV’nin de tasarım konsepti hem bu etkenler doğrultusunda hem de pavyonun geldiği yer olan Hollanda’yı ele alarak şekilleniyor. Ekip, Expo’nun konuları doğrultusunda ülkelerini esas alıp pavyonu bu şekilde tasarlamış.

©MVRDV

MVRDV’ye göre Hollanda yüksek yaşam standartlarını, kapsamlı bir demokratik gelenek ile birleştiren yoğun nüfuslu bir ülke. Bunun yanında Hollanda, çevresini kendi gerekliliklerine göre şekillendiren ve bunu yapmayı bilen bir ülkenin başlıca örneklerinden bir tanesi. Ülke coğrafi özellikleri nedeniyle, zamanla su seviyesinin yükseldiği bir bölge. Fakat şekillendirebildiği coğrafyasıyla suyun yükselip karadan daha fazla yer almaya başlaması değil; tam tersi bir durum söz konusu. Ekip belki de gelecekte Hollanda’da birçok ekstra mekanın oluşabileceğini savunuyor. Bunun sebebi, ülkenin en olarak genişlemesi değil; dikey bir büyümeye gidilmesi.

©MVRDV

MVRDV tasarımlarına başlarken birtakım sorular sormuş. Yükselen nüfus, yükselen yaşam kalitesiyle var olabilir mi? Ülkedeki nüfus yoğunluğu artmadan ne gibi durumlar geliştirilmeli? Nufüs yoğunluğu artışında, en geniş kapsamıyla doğa, nasıl bir rol alacak? Buradaki asıl sorun gerçek anlamda ve metaforik olarak yeni doğa mı? Bu sorulara cevap verme çabası, Hollanda’nın Hannover’deki Expo 2000’e katkısı aslında.

Expo 2000 Hollanda Pavyonu ekolojiye nostaljik bakışa adanabilir: tüketici toplumun, teknolojinin, asfaltın ve makineleşmenin basit bir eleştirisi. Pavyon, doğa ve teknolojinin karışımını yansıtan, doğanın yapma gücünü ve yapaylığını vurgulayan, teknoloji ve doğanın karşılıklı olarak özel olmaması; birbirini güçlendirmesi gerektiğini savunan bir tasarıma yöneliyor.

©MVRDV

Expo 2000 Hollanda Pavyonu’nda MVRDV, farklı seviyelerde doğalar yaratıyor. Böylece hem var olan doğanın bir uzantısı olabiliyor hem de elde edilen doğanın yapaylığını yansıtabiliyor. Pavyon, birçok kotta kamusal mekanlar yaratıp bunun da var olan kamusal alanların uzantısı olabilmesini sağlıyor. Bunlara ek olarak da zemin kotunda ilave bir mekan sunuyor: görünürlük, erişilebilirlik, beklenmedik olan ve yine doğaya ayrılan bir mekan. Expo 2000 Hollanda Pavyonu, tek mekanları bölerek ve onları birden çok kotta düzenleyerek tüm yapıyı mekansal olaylara ve kültürel manifestasyonlara açık hale getirmiş. Pavyon, anıtsal bir çok katlı park haline geliyor.

Peyzajlar / ©B+B

Expo 2000 Hollanda Pavyonu, bir peyzaj olmanın 6 yolunu süperpoza eden bir tasarım. Zemin kat ‘kumul peyzaj’ yaratıp ziyaretçileri buradan bir ‘sera peyzajı’na yönlendiriyor. ‘Sera peyzajı’ kısmında tarımsal aktivitelerin gerçekleşmesi öngörülmüş. Burası yüksek teknolojiyle doğanın insan hayatıyla birlikte ilerlediği bir alan. ‘Saksı peyzajı’ alanı, en üst kotta bulunan ağaçların köklerini barındıran geniş saksılardan oluşuyor. Aynı zamanda burası dev ekran gibi kullanılıyor -ışık ve çeşitli mesajların yüzeylere yansıtıldığı bir yer. ‘Yağmur peyzajı’ ise suya adanmış bir mekan. Burası da yine görsel işitsel mesajlar için bir ekran gibi kullanılıyor. Son olarak ‘orman peyzajı’ alanı bulunuyor. Burası geniş ağaçların doldurdğu bir yer. Buranın üstüne de ‘polder (denizden kazanılmış toprak) peyzajı’ yapılmış. Yapının en üstünü oluşturan bu kısım, geniş bir yeşil alan ve rüzgar güllerini barındırıyor.

©MVRDV

Tüm bunların yanında Expo 2000 Hollanda Pavyonu aynı zamanda bir laboratuvar olarak da işlev gösteriyor. Mekanları bölüp alandan tasarruf etmesinin yanında aynı zamanda enerji, zaman, su ve altyapıdan da bir tasarruf mevcut. MVRDV aslında küçük bir ekosistem kurgulamış -ekibe göre yapı bir tür hayatta kalma kiti.

Var olan kaliteleri test eden, örneğin bölgede sorun olan ışık ve alan azlığına çözüm bulmaya çalışan yapı, bünyesinde barındırdığı programların yoğunluğu ve çeşitliliğiyle yeni ilişkiler ve bağlantılar yaratmış. Bu bağlamda çok yüzlü toplum yapısının bir sembolü: “çeşitlilik arttıkça birbirine bağlılık artar” düşüncesini yansıtıyor. 

©Flickr: henry_nl

2000 Hannover Expo Fuarı’ndan sonra pavyon tekrar kullanılmamış. Yapının etrafı sarılmış ve yapıda bulunan asansörler, ağaçlar ve yeldeğirmenleri sökülmüş. Bunun üzerine yapı toplum tarafından kullanılan bir yer olmaktan çıkmış. Pavyon zamanla binden fazla kuşun yuvası haline gelmiş. Bakımsız kalan yapı git gide bir ormana dönüşmeye başlamış ve Hannover’ın bir kesimi gizlice bu ormanı kullanmaya başlamış. Ekip aslında pavyonun bu şekilde gerçek bir park haline geldiğini söylüyor. “Yeni bir harabe doğdu, biz şimdiden yapının sarmaşıklarla kaplandığını hayal edebiliyoruz.” diyor ekip.

©Archello

2015 yılının Haziran ayından beri de pavyonu tekrar canlandırmak üzere projelere başlanmış. Proje kapsamında pavyon, Hannover’dak üniversitenin yapının programına uygun olan tesislerine bağlanacakmış. Proje hem özgün bir kampüs atmosferi yaartıyor hem de Hannover’in öğrenme ve yaşam alanı yaratmak konusundaki girişimlerden bir tanesini hayata geçirmiş oluyor. 2017’de başlayan projeyle Expo 2000 Hollanda Pavyonu, bir üniversiteye bağlı da olsa bir geleceğe sahip.

The post Expo 2000 Hollanda Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

©Luke Hayes

Serpentine Gallery için 2000 senesinden beri her yıl tekrar tasarlanan Serpentine Pavyonu, 2007’de Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen işbirliği ile tasarlanmış. Danimarkalı sanatçı ve Snøhetta ekibinin kurucularından olan Norveçli mimarın ortak tasarımı olan 2007 Serpentine Pavyonu, fırıldığa benzeyen tasarımıyla oldukça dikkat çeken bir pavyon olmuş.

©John Offenbach

2007 Serpentine Pavyonu, sürece bir sanatçının dahil olduğu ilk pavyonlardan. Serpentine Gallery’nin bir sanatçıyı pavyon tasarımına sahil etme isteğinin sebebi tüm projeye yepyeni bir bakış açısı getirebilmek ve pavyon tasarımlarında çeşitliliği genişletmek. Format bir önceki yıl Rem Koolhaas ve Cecil Balmond’un Arup ve sanatçı Thomas Demand ile ortak tasarımı olan 2006 Serpentine Pavyonu ile başlamış ve direktörler yaklaşımın mimarlık pratiğinde yenilikler için özgün bir nokta olduğuna inanıyor. Serpentine Gallery yönetmeni İngiliz kuratör Julia Peyton-Jones da bu pavyonun bu bağlamda amaçlarına ulaşan bir tasarım ortaya koyduğunu belirtiyor.

©Luke Hayes

Eliasson ve Thorsen pavyonu, ahşap kaplanmış strüktürü dışarıdan saran spiral bir rampa ile yaratmış. Rampanın kenarları, bir dizi burulmuş beyaz örtü şeritlerle süslenmiş. Pavyona gelen ziyaretçiler rampada yukarı doğru çıkarken şeritlerin arasından pavyonun bulunduğu Kensington Parkı’nı gözlemleyebiliyor. Şeritlerin kıvrılan yapısı pavyon içerisinde ilerledikçe farklı açılardan farklı görünürlük durumları yaratabiliyor.

©Luke Hayes

Olafur ve Kjetil’in tasarımı, bir çeşit fırıldağı andırıyor. Bu bağlamda pavyon o yıla kadar tasarlanan pavyonlar arasında dikkat çeken bir tasarıma sahip. Bunun sebebi pavyonun parka farklı bakışlar yaratacak bir araç kullanan ilk strüktür olması.

2007 Serpentine Pavyonu, içerisinde farklı etkinliklerin gerçekleşebileceği çanak biçiminde bir oditoryumu barındırıyor. Oditoryum, koltuk sıralarıyla pavyonun merkezine, yer seviyesine doğru alçalan bir kütle.

©Deborah Bullen

Pavyonun kurguladığı odistoyuma ek olarak üst noktada, ziyaretçilerin oturup bir şeyler içebilecekleri bir alan yaratılmış. Bu kısımla 2007 Serpentine Pavyonu, arkasında bulunan Serpentine Gallery seviyesine kadar yükseliyor. Böylece pavyon, o yıla kadar tasarlanan pavyonlardan sonra, tek seviyede ilerleyen pavyon strüktürlerine yepyeni bir dikey dinamik katıyor. Geniş, spiral rampa yapının tüm çeversini iki kere dönerek en üst noktadaki ziyaretçileri oditoryum benzeri kütleye indiriyor.

©Luke Hayes

Olafur Eliasson ve Kjtetil Thorsen: “2007 Serpentine Pavyonu’nda ortak çalışmamız, ikimizin de kamusal veya özel mekanları oluşturan elemanlar olarak mekan deneyimine ve geçiciliğe odaklanan yaklaşımımızla tanımlanan bir süreç oldu. İkimiz de sanat ve mimarlık arasında konseptsel farkları yorumlamak amacıyla mekansal deneyler yapan alanlarda çalışıyoruz. “ diyor tasarım süreçleri hakkında. Olafur Eliasson mekansal deneyler yapan bir stüdyo olan SOS ekibinin başı ve Kjtetil Thorsen da kurucusu olduğu Snøhetta’nın yanında Innsbruck Üniversitesi’nde Mimarlıkta Mekansal Deney Çalışmaları adlı enstitüde bir profesör.

©Luke Hayes

Pavyon projelerinde en önemli nokta her bir strüktürün parkla, kamuyla ve asıl yapıyla kendine özgü bir ilişkisinin olması. 2007 Serpentine Pavyonu da Serpentine Gallery direktörleri Julia Peyton-Jones ve Hans Ulrich Obrist için bunun en başarılı örneklerinden birini ortaya koymuş.

The post 2007 Serpentine Pavyonu appeared first on Arkitektuel.

New York Eyalet Pavyonu, 1964’te gerçekleşen New York Dünya Fuarı için 1962 yılında Philip Johnson tarafından tasarlandı. Pavyonun tasarımında Richard Foster ve inşaat mühendisi Lev Zetlin ile birlikte çalışan Johnson, döneminin en gösterişli fuar yapılarından birine imza atmış. New York’un Queens bölgesinde bulunan pavyon, fuarın günümüze kadar kalmayı başarabilen iki yapısından bir tanesi. Bakımsızlık ve ilgisizlik nedeniyle atıl bir duruma sahip olan pavyonun yakın zamanda restorasyonu da gündeme geldi.

© Marco Catini

Her ne kadar yıkılma isteğiyle gündeme gelse de Philip Johnson’un futuristik tasarımı mimari açıdan oldukça büyük bir öneme sahip. New York Eyalet Pavyonu Johnson’ın 1964 yılında geleceğe bakış açısının bir tarihi kalıntısı.

Philip Johnson, dönemin New York valisi Nelson Rockefeller tarafından 1964-65 Dünya Fuarı için New York Eyalet Pavyonu’nu tasarlamak üzere görevlendirilmiş. Döneminin en üretken ve başarılı mimarlarından biri olan ve New York’u çok iyi bilen Philip Johnson, modernist yaklaşımı ile bu tasarım için en uygun mimarlardan biriydi.

© People for the Pavillion

Johnson, pavyonun sergi materyali dolu bir depo binası olması yerine New York’un büyüklüğünü vurgulayacak serbest bir mekan olmasını amaçlamış. Bu bağlamda New York Eyalet Pavyonu, orijinal olarak bir amfi tiyatro ve sergi alanı olarak tasarlanmış. Fuarın en yüksek ve en büyük yapısı olan pavyon, betonarme ve çeliğin birlikte kullanıldığı farklı form ve işlevlere sahip üç ana  bölümden oluşuyor: ‘Yarının Çadırı’ (Tent of Tomorrow), Gözlem Kuleleri ve Theaterama.

Plan

Türkçeye ‘Yarının Çadırı’ olarak çevrilebilecek Tent of Tomorrow, inşa edildiğinde dünyanın en büyük çelik asma çatısı oldu. Çelik bir sirk çadırına benzetilebilecek yapı  İtalyan Barok mimarisinden ilham alan eliptik bir forma sahip. İçinde amfi tiyatroyu bulunduran çadır, fuar boyunca moda şovları, sanat gösterileri, çocuk etkinlikleri gibi pek çok etkinliğin gerçekleştirildiği bir alan olarak kullanılmış.

Çadırın girişinde ziyaretçileri New York’un topoğrafyasını, şehirlerini ,parklarını ve T-her bir Texaco benzin istasyonunun yerini gösteren terazzodan yapılmış devasa bir harita karşılıyor. Çadırın zeminden yükselen duvarları kırmızı ve beyaza boyanarak yapının içine sirk atmosferinin tamamen hakim olması amaçlanmış.

© People for the Pavillion

Yarının Çadırı, strüktürel olarak da döneminin oldukça ötesinde bir yapı. Yaklaşık 30 metre yüksekliğindeki  içi boş betonarme kolonlar bisiklet tekerleği şeklindeki çatı elemanını taşıyor. Çadırın çatısı çekme ve itme kuvvetlerini dengeleyen iki çembersel elemandan oluşuyor. Bu elemanlar, yere doğru ufak bir açıyla inen çelik halatlar tarafından taşınıyor.

© Marco Catini

Fuar zamanında bu çelik halatlar renkli plastik kaplama elemanları ile renklendirilmiş. 1960’lı yılların inşaat olanakları ile böylesine büyük bir açıklığı asma olarak geçmek oldukça zor olduğu için, strüktürün parçaları yerde bir araya getirilmiş ve daha sonra kolonların üstüne taşınmış.

© Marco Catini

Gözlem Kuleleri (Observation Towers)i, en yükseği 70 metreye kadar çıkan üç tane disk şeklindeki kuleden oluşuyor. Kulenin tepesine, cam bir asansör içinde 20 saniyelik bir yolculuk ile çıkılıyor. Johnson, asansörleri insanın süreç deneyimini öldüren kötü icatlar olarak anıyordu. Bu nedenle, bu 20 saniyelik yolculuk, Johnson’ın bir asansöre kazandırabileceği en iyi işlevlerden biri. En yüksek iki disk şeklindeki beton güverte New York’un panoramik manzarasının izlenebildiği seyir terası işlevi görürken alçak olan kule bir büfe olarak hizmet veriyordu.

© Bridge and Tunnel Club

Pavyonun tek kapalı yapısı olan Theaterama ise 360 derecelik bir sergi alanıydı. Andy Warhol, Roy Lichtenstein ve James Rosenquist gibi dönemin ünlü ve çağdaş ressamlarının eserleri burada sergileniyordu.

64 Dünya Fuarı, endüstriyel kimliği ve mimari bütünselliğe sahip olmadığı için pek çok mimar ve ziyaretçi tarafından eleştirilse de Johnson’ın pavyonu fuarın en takdir gören parçalarından bir tanesi oldu. Fuardan yıllar sonra bile New York Eyalet Pavyonu şehir tarafından kullanıldı. Yarının Çadırı’nda fuardan sonra pek çok sanat fuarı ve konser düzenlendi. 1970 yılında çadır bir buz pistine çevrilse de, çatısından parçalar düştüğü için pist kısa süre sonra kapatıldı ve pavyon bir daha kullanılmamak üzere terk edildi.

© Flickr – Nick Lehoux

Pavyon, 1982 yılında Johnson/Burgee tarafından restore edildi. Theaterama bu restorasyon çalışmalarının bir sonucu olarak Queens Tiyatrosu olarak yeniden inşa edildi ve şehre kazandırıldı. 2010 yılında ise Caples Jefferson Architects tarafından tiyatroya spiral cam bir eklenti yapıldı.

Günümüzde 54 yaşında olan New York Eyalet Pavyonu, Queens şehri için hala büyük bir sorun. Yapının yıkılması, yeni bir amaçla tekrar kullanılması, eski haline geri getirilmesi gibi pek çok fikir ortaya atılsa da bu fikirlerden hepsinin çok büyük bir maliyeti var. Bu nedenle modernist mimarinin en vurucu örneklerinden biri olan yapının geleceği belirsizliğini koruyor.

The post New York Eyalet Pavyonu appeared first on Arkitektuel.