©Egemen Karakaya

Yalın Mimarlık, köyde büyüyen işverenleri için az malzeme çeşidi kullanarak yalın bir ev tasarlamış. Adını çevresindeki kayalıklarda gezinen hayvanlardan alan Keçi Evi, denize 5 km mesafede bulunan 20 hanelik bir köyde yer alıyor. Bu konum için ekip eğimli bir form önermiş ki böylece daha uzun olan pencereler yeşil Ege manzarasına boylu boyunca açılabilmiş.

©Egemen Karakaya

Evin planı merkezdeki çatısız, avlu benzeri bir mekanla iki bölüme ayrılıyor. Merkezin bir tarafı geniş bir salon, mutfak ve yemek alanı barındırıyor. Diğer taraf ise evin arka kısmından geçen bir koridorla yatak odası ve banyo bulunduran kısma bağlanıyor. Dışarıda ise tüm evin üstü beton çatının saçağıyleörtülü. Böylece tüm evin önünde zaman geçirilebilecek gölge bir alan yaratıyor. Evin arka kısmı ise daha korunaklı, çakıl döşeli bir alanda garaj ile köy yolunu birbirine bağlıyor. Tamamı beton olan evin etkisi, ahşap kepenklerle yumuşatılmış. Bu kepenkleri ise inşaat sürecinde kalıp olarak kullanılan ahşapların ileri dönüştürülmesiyle elde edilmiş.

©Egemen Karakaya

*Proje sürecine dair daha detaylı bilgi için mimar tarafından sağlanan metin:  ‘Keçi evi’ Orta Ege’nin denize 5 km mesafede tarım, seracılık ve arıcılık yapan 20 haneli ufak bir köyünde yer alıyor. Evin sahibesi, çocukluğunu geçirdiği köylerde, kayalıklarda sürekli gördüğü keçileri ve coğrafyanın peyzajını hiç unutmamış. Uzun süre sonra hayali olan bu köye ufak bir ev yapma fikriyle mimarlık ofisimize geldi. Talebi mümkün olduğunca az malzeme ile sakin bir yapı yapmamızdı. Şehir hayatından ve kalabalığından sıkılmış işverenimizin ilk aşamada bir kaçış için, sonrasında hayatının kalanını geçirmek istediği bir evdi düşlediği.

©Egemen Karakaya

Tasarımımız ilk gördüğümüzde biraz talihsizce kotlanmış, setlenmiş arazinin nasıl kullanılabileceğine odaklanıyor. İlk temel fikrimiz, arazinin üst setine kendisi bir seyir terası gibi oturan son derece basit bir dikdörtgenler prizması. Kuzeye bakan bir giriş avlusu ve güneye doğru yükselerek açılan bir yaşam cephesi var bu evin.

Yapının kesitte kuzeye doğru 210 cm kadar düşen yüksekliğini, güney cephesinde 420’ye çıkarıyoruz. Böylece daha dolu ve alçak bir kuzey cephesinden, daha açık ve yüksek bir güney cephesine geçen 25 x 8 m ebatlarında basit bir 3 boyutlu örgütlenme elde edebiliyoruz.

©Egemen Karakaya

Büyük ölçüde kaba yapıda ahşap kalıp brüt beton olarak biten yapının dış kepenklerinde beton için kullanılan ahşaplar dönüştürüldü. İç mekanlarda beyaz sıva boya ve zeminlerde beyaz tonlarda döküm terrazo kullanıldı. Harici mobilyalardan kurtulmak için dolaplar ve mobilyaların önemli bir bölümü eve bağlı olarak tasarlandı. Kullanılmadığı zamanlarda kapatılan kepenklerle tamamen kapalı bir kutuya dönüşen ev, yumuşak beton dokusu ve mütevazi yüksekliği ile uçsuz bucaksız, tepeler, seralar ve tarım alanları ile sarılmış Ege peyzajına açılan bir pencere olarak inşa edildi.

©Egemen Karakaya

Yalın Mimarlık ekibinin tasarımı Keçi Evi, bulunduğu alanın karakteristik özelliklerini kullanan ve alanın getirdiği avantajları kullanan bir mimari ortaya koyuyor. Tamamı eşsiz yeşil Ege manzarasına bakan eğimli beton çatılı ev, seçilen malzemelerle de iç mekanda sade bir havaya sahip.

The post Keçi Evi appeared first on Arkitektuel.

Trellick Kulesi / © Flickr – IK’s World Trip

Brutalizm kelimesi, İngilizce’de gaddar, acımasız anlamına gelen brutal kelimesinden değil, Fransızca bir tabir olan béton brut, yani işlenmemiş betondan gelmektedir. Akımın ortaya çıkmasındaki en büyük sebeplerden biri de II.Dünya Savaşı sonrasında halkın konut yetersizliğinden kaynaklı ihtiyaçlarının karşılanmaması ve  ekonomik sıkıntılardır. Bu malzemenin kullanılma sebebi ise o dönemde ortaya çıkan parasal sıkıntılardan dolayı malzemenin ucuz olması ve savaş sonrası ortaya çıkan konut yetersizliğini hızlı işlenmesinden dolayı çözmesidir. Diğer yandan bazı kaynaklara göre ise betonun yoğun olarak uygulandığı büyük yapılar bazı kesimlerce politik ve siyasi gücün göstergesi olarak inşa edilmişlerdir. Bir takım diğer kesimler ise bu yapıları çirkin ve hissiz yapılar olarak yorumlamışlardır.

50’li, 60’lı ve 70’li yıllarda en popüler dönemini geçiren brutalizm, 1980’lere gelindiğinde, etkisini yavaş yavaş yitirmeye başladığı gözlenmektedir. Yapılara yapılan eleştiriler sebebiyle, kurucu mimarların akımın 1980’lere doğru silinmemesi adına, yapılara farklı hatlar ve çeşitli renkler katarak o dönemde gelişen çağdaş modernizmden kopmamasını sağlamışlardır.  Brutalizmin en popüler döneminde ortaya çıkan en ünlü yapılarından biri Le Corbusier’in 50’li yılların başında tasarladığı Unite d’Habitation yapısıdır. Bu konut biriminin inşaatı sırasında beton kalıbından çıkartıldığı gibi kullanmıştır. 

©Paul Kozlowski

Brutalizm sözcüğünün ilk olarak kullanıldığı ülke olan İngiltere’de, Alison ve Peter Smitshson tasarladıkları okulda donatı borularını ve elektrik hatlarını açıktan geçirme kararı alarak bu akımı yapılarında  kullanmışlardır.  Bu akımın en çok kullanılan malzemesi beton olmasına rağmen, cam ve çelik gibi farklı malzemelerin de bir arada kullanıldığı örneklere rastlanmaktadır. Örneğin; yapımına 1971 yılında başlanan adını Fransa Cumhurbaşkanından alan Centre Pompidou. Kullanılan malzemelerin tamamen açıkta bırakılarak binanın tamamına modern bir görüntü vermeyi amaçlayan yapının mimarları Renzo Piano ve Richard Rogers bu özellikleri kullanarak yapının hala popülerliğini korumasını amaçlamışlardır. 

©RPBW / Michel Denancé

Günümüzde bu akımı yapılarında kullanan ve  en önemli  mimarlardan biri olan Tadao Ando’nun Church of Light isimli yapısını bu bağlamda inceleyebiliriz. Cephelerde kullanan ham beton yapıya kaba görüntüden ziyade zarif ve narin bir görüntü vermektedir. Aynı zamanda brutalizm, dış mekanın yanı sıra, iç mekan tasarımı yaparken de yapının doğallığını koruyabilicek bir akım olarak göz önünde bulundurulabilir. Mimari elemanların apaçık ortaya çıkarıldığı durumda, mekan tasarımında kullanılan mobilyalar mekanla iç içe girip harmoni oluşturabilir. Kullanılan elemanlar çok fazla öne çıkmadan, mekanla bütünleşebilirler. 

©ArchiTravel

Kısaca, Louis Kahn’ın da önceden tanımladığı üzere “Mimari bir mekan, nasıl yapıldığı aşikar olandır”. Bu açıklamada özellikle vurgulanan brutalist mimari yapılar, gizlenecek bir detayın olmadığı, tüm çıplaklığıyla ortaya çıkan dolayısıyla hatasız görünmesi gereken içi ve dışı bir mimari ürünlerdir. Adolf Loos’un da vurguladığı bir konuşmasında, “İyice düşünülmüş, muhayyile ürünü mimarlığın biçimini herhangi bir süs sistemi altında saklaması gerekmez.” Bu bağlamda tasarlanan yapılar, çıplak ve kusursuz görünürde olması gerektir. Bunu sağlayabilen mimarlar, kariyerinde en büyük başarılardan birine imza atmış demektir. 

Esma Dolgun Dağdelen

Kaynaklar

1. http://www.filozof.net/Turkce/nedir-ne-demek/16803-brutalizm-akimi-mimari-   nedir-ne-demek-hakkinda-bilgi.html
2.  MİMDAP,Brütalizmin Güzel Yanı,New York Times. http://www.mimdap.org/?p=34818
3.  ARSLAN D.,Brütalist Mimari    https://www.homify.com.tr/yeni_fikirler/7497/bruetalist-mimari
4. RÜZGAR E., Paris’te bir modern sanat müzesi:Centre Pompidou      http://www.milliyetsanat.com/yazar-detay/eser-ruzgar/paris-te-bir-modern-sanat-    
5. muzesi–centre-pompidou/13865) https://www.archdaily.com/151227/ad-classics-trellick-tower-erno-goldfinger
6. SALGIN B; Brüt Beton, Brütalizm ve Türkiye Örnekleri, 2007

The post Brutalizm Akımının Geçmiş ve Günümüzdeki Durumu appeared first on Arkitektuel.

Le Corbusier / © Wikimedia Commons

Brütalist mimari (1952-1975), modern hareketin devamında ortaya çıkan bir mimari stildir. Le Corbusier’nin malzeme seçimini tarif etmek için kullandığı Fransızca béton brut (ham beton) teriminden doğmuştur.

Malzeme, biçim ve işlevin yalın anlatımına duyulan hayranlık brütalizm akımının başlıca özelliğidir. Yapı malzemesi, konstrüksiyonu ve yapının içerdiği iç mekan birimleri dışa vurulur. Başta beton olmak üzere çelik, tuğla ve cam gibi malzemeler ve detaylar yalın olarak gösterilir.

Brütalizmin ortaya çıkışındaki en önemli fartörlerden biri II. Dünya Savaşı’ndan sonra harabelere dönen kentlerde beliren yapı gereci ve parasal kaynak sıkıntısı olmuştur.

Toplumsal ütopyacılığa eşlik eden akım, mimarlığı daha akılcı bir kentsel çevre inşa etmek için kullanmanın yollarını aramıştır. Le Corbusier’nin Unite d’Habitation görüşüne dayanan yüksek yoğunluklu konut bloklarının yapımıyla çözümlenmiştir.

Eleştirmenler tarafından bir toplu konut zaferi ya da kabusu olarak anılan Marsilya’daki dikdörtgen, betonarme konut birimi olan Unite d’Habitation, kapalı sokakları veya koridorları, toplumsal merkezleri ve küçük bir otel yardımı ile kullanıcıları için zengin bir iç kamusal yaşamı teşvik etmek için tasarlanmıştır.

Unite d’Habitation / © Paul Kozlowski

Unite d’Habitation, brütalist mimarinin en belirgin örneklerinden bir tanesidir. Bina pilotis adı verilen sistem ile, yer düzleminden kolonlar ile ayrılmış şekilde durmaktadır. Yapıyı taşıyan en büyük masif kolonlar çıplak bırakılmıştır. Cephe elemanları ve döşemeler brüt betondan oluşturulmuş ve yine çıplak bırakılmıştır.

Yapı, Le Corbusier’nin Modulor’unu en başarılı şekilde kullandığı eserlerindendir. Le Corbusier, mimarideki tüm ölçüleri insan ölçeğine getirme kaygısı ile ürettiği Modulor ölçü birimini tasarımının her aşamasında kullanmıştır.

Chandigarh Meclis Salonu / © Laurian Ghinitoiu

Chandigarh Meclis Salonu, Le Corbusier’nin brütalist eserlerinden bir başkası. Kolonsuz mekanın giriş portiğinin üzerindeki hiperbolik kabuk betonun potansiyelini gösterir.

Brütalizm, sadece savaş sonrası yeniden inşa çalışmalarının bir sonucu değildir. Brütalizmin ana malzemesi beton sadece bütçe açısından pratik bir seçenek değil, aynı zamanda geleceği de temsil eden bir yapı taşıdır. Pek çok brütalist yapının sosyal başarısızlığı sonucu, brütalist akımının kendisi suçlanmış ve sorgulanmıştır. Ancak başarısız örnekler olduğu gibi, başarılı örnekler de mevcuttur. Akım, modern mimarlık ile birlikte günümüzde tekrar gündeme gelmiştir.

The post Brütalizm ve Le Corbusier appeared first on Arkitektuel.

©Esteban Suarez

2005 yılında kurulmuş Meksika tabanlı bir şirket olan BNKR Arquitectura tarafından tasarlanan şapel, 2011 yılında tamamlanmış. Sunset Şapeli, adını mimarlarının bu kütleye ulaşırken geliştirdiği yaklaşımlar sonucu almış. Betonun etkileyici bir şekilde kullanımıyla dikkat çeken yapı, Meksika’nın Acapulco şehrinde bulunuyor.

©Esteban Suarez

Ekip tasarımını iki noktaya ayırmış: biri iki kişinin en mutlu günü yaşadığı bir evlilik şapeli olmak, diğer ise tam aksine ölenlerin uğurlandığı ve arkalarından yas tutulduğu bir şapel olmak. İki zıt dayanak tasarımlarını şekillendirmiş. Zıtlıklar ekip için mimaride cam/beton, şeffaflık/katılık, uçuk/ağır, klasik oranlar/gözle görülür kaos, hassas/yıkılmaz, gelip geçici/sürekli olarak yorumlanmış. Şapeli oluştururken de ekip bu mimari ögeleri yapılarına entegre ederken zıtlıklarından doğan etkileyici gerilimi olabildiğince yansıtmaya çalışmış.

©Esteban Suarez

Bunun yanında müşterinin isteği şapelin mihrabının güneşin tam önüne denk gelmesi (bu yalnızca yılda iki kere ekinokslarda mümkün olsa da), şapelin arazinin sağladığı olağanüstü vistalardan olabildiğince yararlanması ve bir mahzenmezar. BNKR bu son isteği yaratacakları mekanla tamamen zıtlık oluşturacak bir alan olarak ele almış. Kilisenin asıl kısmında güneş ile daimi bir yenilenme döngüsü, altında ise bu canlılığın son erdiği güneş görmeyen bir anıt mezar.

Sunset Şapeli, içeri güneş ışığı alınması bakımından sorunlarla karşılaşmış. Birincisi etrafında geniş ağaçlar ve gür bitki örtüsünün güneşi engellemesi, ikincisi ise alanda bulunan ve şapele gelecek güneşin önünü tamamen kapan iri bir kaya parçası. Sunset Şapeli yapılırken bu iki engelden kurtulmanın yolu olarak şapeli en az 5 metre yukarı kaldırmak düşünülmüş. Kaya parçaları, araziye kattıkları spiritüel ve çevresel etki nedeniyle kaldırılmamış. Peyzaja saygılı olmak adına da, üst kotta yaratılacak alanın yarısı kadar bir ayak izi olması istenmiş Sunset Şapeli’nde.

©Esteban Suarez

Sonuç olarak ortaya özgün, küçük bir kilise yapısı çıkıyor. İç mekanda beton yapıya yaklaşırken hissedilen ağır his, bant boşluklarla kırılıyor. Betonun işlenmemiş kullanımı aynı zamanda şapelin süssüz, sade bir karakterde olmasını sağlıyor. Sunset Şapeli, hem yarattığı alanın ruhsal etkisi hem eşsiz manzarası hem de masifliğiyle büyüleyici bir dini mekan yartıyor.

©Esteban Suarez

Beton kullanımının oldukça ilginç ve etkileyici bir örneği olarak Sunset Şapel, etrafındaki kayalara benzer bir karatere büründürülmeye çalışılmış; Acapulco tepelerinin üstündeki herhangi bir başka iri kaya parçası olarak.

Kaynak:

“Sunset Chapel / BNKR Arquitectura” 28 Feb 2011. ArchDaily. Accessed 15 Dec 2017. <https://www.archdaily.com/114761/sunset-chapel-bnkr-arquitectura/> ISSN 0719-8884

The post Sunset Şapeli appeared first on Arkitektuel.

Güney Kore’nin Gyeongsang şehrinde KOMA mimarlık atölyesi tarafından tasarlanmış olan müze, Son Yang Won’un hayatına ve yaptığı işlere adanmış bir anıt niteliğinde. 1950’de şehit olan Hıristiyan vaiz Won anısına yapılan Son Yang Won Müzesi (Son Yang Won Memorial Museum), 2016 yılında tamamlanmış.

© Joonhwan Yoon

Tamamı beton yapı, sembolik bir anıt olma fikriyle ortaya çıkmış. Yapıdaki sergi alanları da bu anıt hissini kuvvetlendirecek ve Son Yang Won’un yol gösteren üç temel prensibi yansıtacak kavramlar etrafında şekilleniyor: dayanıklılık, fedakarlık ve  barışıklık. Seoul tabanlı Lee Eunseok önderliğindeki KOMA ekibinin tasarımı müzenin sembollikliği de burada başlıyor olsa gerek. Sergi alanları, bu üç kavramın yansıtılmasını hedefliyor, dolayısıyla Son Yang Won’un da.

© Joonhwan Yoon

Son Yang Won Müzesi’nde ziyaretçinin dikkatini ilk çeken özellik müzenin dışarıya kapalı beton bir halka olarak karşımıza çıkması. Tamamıyla dış dünyadan izole bir beton halka içine yerleştirilmiş. Alana yaklaşırken gözlemlenen tek kütle bu beton halka. Fakat, içine girdiğimizde müzenin gökyüzüne ve yere açılan bir yapıda olduğunu görüyoruz. Zemindeki yapay su ögesiyle de bu hissi güçlendiriyor KOMA ekibi. Sonuç olarak bahsedilen beton halka kısım masif bir kütle değil iki katmanlı halka duvarlar.

© Joonhwan Yoon

Halka kısmı mimarlık ofisi, ‘kalkık hacim – lifted volume’ adını vermiş. Bu yerden yükseltilmiş beton halka, bir tarafta beton perde ve bir tarafta, gözlemleyebileceğiniz üzere,  dağınık olarak yerleştirilmiş pilotiler tarafından desteklenmiş.

İlk bakışta dünyaca ünlü Le Corbusier’in mimarlık tarihi açısından oldukça önemli eseri Villa Savoye’u hatırlatma sebebi de bu. Fakat burada kasıtlı olarak kurgulanan taşıyıcıların özelliği bulunduğu alanda mekana etkileyici, dramatik bir hava katmak.

© Joonhwan Yoon

‘Kalkık hacim’ müzenin giriş kısmının kurgulandığı alan aynı zamanda. Ziyaretçilerin müzeye yaklaşabildiği ilk nokta bu halkanın içine doğru yükselen ve ziyaretçiyi müzeye yönlendiren halkanın izini takip eden dairesel bir rampa, halkanın izdüşümü.

Ziyaretçiler bu dar sirkülasyon rotasından Son Yang Won Müzesi’ne ulaşmak amacıyla geçerken burada bu sıkışık mekanla aktarılma istenen Son Yang Won’un yaşadığı fisikzel ve psikolojik acıları. Son Yang Won Müzesi’nin başladığı yer, rampayla gelenlerin karşılanıp daha sonra halkaların içine yönlendirildiği ve burada ağır, kasvetli ve dar bir mekan deneyimleten sirkülasyon alanı.

© Joonhwan Yoon

Son Yang Won Müzesi’nin ilginç yanlarından biri de müzenin şekilsel ve kurulum olarak 21. yüzyılın müze tipografyasına, düzenine ve sergi formatına karşı çıkması. Bunun yerine, mimarları yapıyı bir hatırlama/anma mekanı olarak değerlendiriyor; Son Yang Won’un ruhani mirasını mimariyle aktaran mekanlar. Yapay eserlerin sergilendiği mekanlar değil de belirli kavramlar etrafında şekillenen ve amaçları bu kavramları bir tür mekansallığa dökme olan mekanlar olmak. Müzeye aynı zamanda Anma Mekanları Müzesi (Museum of Spaces of Remembrance) da deniliyor.

© Joonhwan Yoon

Görselliği ve tasarım yaklaşımıyla bir hayli dikkat çeken Son Yang Won Müzesi, alanda brüt betonla sağladığı masifliği ve yarattığı ilginç müze mekanları, sergi kurgularıyla elde ediyor bu özelliğini.

The post Son Yang Won Müzesi appeared first on Arkitektuel.

Proje ilk olarak Weil am Rhein’daki Vitra Kampüsü’nün kuzeydoğusuna bir itfaiye istasyonu yapılması için Zaha Hadid’in görevlendirilmesiyle ortaya çıktı. Kısa sürede bu iş, yapının etrafına bir duvar tasarlanması, kapalı bisiklet park yeri isteği ve yangın söndürme için bir antreman alanı tasarımı ile gittikçe büyüdü. Bu şekilde 1989’da başlayan Vitra İtfaiye İstasyonu (Vitra Fire Station), 1993 yılında tamamlandı.

© Christian Richters

Vita Kampüsü, Vitra Fabrikasının etrafında şekillenmiş bir yer. İtfaiye istasyonu yapılırken yalnızca büyük bir fabrika bulunuyormuş. Bu nedenle tasarımın ilk aşaması fabrikanın arazisi ile ilgili çalışmalarla başlamış. Sonucunda ilk eğilim, devasa fabrika hangarları arasında kaybolmayacak bir yerleşim oluşturmak olmuş. Hangarlar ve istasyon, kompleks boyunca uzayan caddeye kimliğini ve ritmini kazandıracak elementler haline geliyor tasarımda -bu cadde Vitra Kampüsü’ndeki sandalya müzesinden kampüsün diğer ucundaki fabrikaya şimdiki yangın istasyonuna kadar uzanan cadde.

Tasarımda cadde, doğrusal düzenlenmiş bahçe olarak planlanıyor, arazide var olan doğrusal tarım alanları ve bağların yapısına uygun yapay bir uzantı gibi düşünülerek. Bu yaklaşımla tasarımla ilgili şöyle çıkarımlar yapılabilir; yapıyı izole bir obje olarak tasarlamak yerine, düzenlenmiş alanın sınırı haline getiriyor. Bu şekilde Vitra İtfaiye İstasyonu, bulunduğu alanı meşgul eden bir tasarım olmaktan çıkıp orayı tanımlayan bir yapı oluyor. Zaha Hadid ve ekibi bunu programları uzun ince bir yapıya yayıp, cadde boyunca uzatarak sağlamış.

© Helene Binet

Vitra İtfaiye İstasyonu, caddenin önceden ani bir dönüş yaptığı nokta konumlanmış ve bu ani değişim yapıda da vurgulanmış. Yapının geometrisi, araziyi tanımlayan iki ana geometriden türüyor ve bunları yansıtıyor. Kompleksi saran tarım alanlarının ve fabrikanın doğrultusu ikinci bir doğrultu olan Weil am Rhein’den geçen trenin demiryolu ile kesişiyor. Aksi takdirde dümdüz bir arazi olacaktı karşımızda. Bu iki doğrultunun kesişimi Vitra İtfaiye İstasyonu’nda yansıtılmış -özellikle doğrusal arazideki dikey değişimler. Fabrika arazisinin sınırlarını işaretlerken Vitra İtfaiye İstasyonu, aynı zamanda sınırdaki binalara karşı da bir perdeleme olarak işlev görüyor. Vitra Kampüsü’nin kimliğiyle ilgili kafa karıştıran bir algı yaratıyor.

Arazi Analiz / © Zaha Hadid Architects

Bölge tanımlama ve perdeleme işlevleriyle yapının mimari konsepti şu şekilde gelişmiş; doğrusal, kat kat yapılmış bir dizi duvar. İstasyonun işlevleri de bu duvarlar arasında barındırılıyor. Programlara göre duvarlar yer yer delinmiş, eğilmiş veya kırılmış tasarımda. Bu şekilde doğrusal duvarlarla oluşturulmuş bina sonuçta özellikle ön cepheden anlaşılması zor, sımsıkı kapalı bir yapı olarak okunuyor. Yapının içi ise yalnızca bulundukları cepheye dik, belirli noktalardan gözlemlenebiliyor. Vitra İtfaiye İstasyonu’nun önünden geçerken kullanıcının gözüne yalnızca büyük, kırmızı yangın söndürme makineleri çarpıyor.

© Christian Richters

Asfaltta bu büyük araçların ve yangın söndürme ekibinin antremanları işlenmiş; bir dizi kareografik işaret ile. İstasyonu bütün olarak bir harekette -donuk bir harekette- tanımlıyor bu çizgiler. Her zaman tetikte ve hazır olan, olması gereken yapıp yansıtmak amaçlı. Dizi dizi duvarlar da birbirinden kayarak çıkan bir form oluşturuyor, büyük sürgülü kapılar da duvarların hareketli hissini arttırıyor. Yapı, genel olarak düzlemsel bir hareketle gözlemleniyor tasarımıyla.

© Helene Binet

Vitra İtfaiye İstasyonu, yerinde döküm brüt beton ile oluşturulmuş. Yapıda her köşe özel bir dikkatle işlenmiş. Keskin köşelerle oluşturulmuş yapıda, kaplama, çatı kenarları gibi detayların görünürlüğünden tamamıyla kaçınılmış. Bunun sebebi, yapının konsepti olan somut kalitesinden ve prizmatik formun yarattığı sadelikten uzaklaşmama isteği.

Doğramasız camlar ve sürgülü kapılarda da aynı sebeple işlenmiş detaysız görünüm. Garajı saran geniş kapı ve içerideki aydınlatmaya kadar bu yaklaşımla tasarlanmış. Dıştaki aydınlatmayla da binanın yaklaşımıyla kazanılan keskinliğin vurgulanması ve hızlı, kesin hareketinin açığa çıkması istenmiş.

© Christian Richters

Zaha Hadid’in klasiklerinden biri olan Vitra İtfaiye İstasyonu’nun garaj ve yangın söndürme ekibinin kulübü ve fitness kısmı, şu anda Vita Kampüsü’ndeki sandalye müzesi olarak hizmet veriyor. Yaklaşık 750 metrekarelik bir alana sahip müze.

Kaynak: Schumacher, Patrik, ve Ruby, Andreas. Zaha Hadid Architecktur. Viyana: MAK, 2003.

The post Vitra İtfaiye İstasyonu appeared first on Arkitektuel.

©Paul Kozlowski

Türkçesi ‘Barınma Ünitesi’ olan Unite d’habitation, dünya üzerindeki en meşhur ve önemli toplu konut projelerinden bir tanesidir. Özellikle II. Dünya Savaşı sonucunda ortaya çıkan toplu konut ve barınma ihtiyacına 20. yüzyılın ortalarında birçok mimar farklı çözümler getirmeye çalışmıştır. Unite d’habitation ise, ünlü Fransız-İsviçreli mimar Le Corbusier’nin dünya üzerindeki bu soruna karşı ürettiği mimari bir çözüm projesidir. Proje Marsilya’da II. Dünya Savaşı sonucunda evsiz kalan Fransız vatandaşlarını yeniden bir eve kavuşturma amacıyla yapılmıştır.

©Paul Kozlowski

Le Corbusier, projesinde toplu yaşama algısını değiştirmek istemiştir. İnsanlara yalnızca bir ‘sığınak’ vermek yerine, burada yaşayan insanların yaşayacakları, oynayacakları, bir araya gelecekleri bir dikey bahçe tasarlamaya çalışmıştır. Bu amaçla bu büyük yapının uzun ve geniş çatısı, burada yaşayanların kullanımına açılmıştır.

Çatı katında bulunan bahçeler, anaokulu, spor salonu ve havuz, çatıyı bir rekreasyon alanı haline getirmiştir. Aynı zamanda binanın içerisinde küçük dükkanlar, küçük bir revir ve bir otel de bulunmaktadır. Böyle bir tasarım felsefesi izleyerek Le Corbusier yarattığı devasa yapının içerisinde ayrı bir şehir yapısı ve ortak yaşam algısı kurmayı planlamıştır.

©Paul Kozlowski

Le Corbusier’nin aynı zamanda ‘the Radiant City’ (Göz Alıcı Şehir) ismini verdiği bu yapı, 337 daireden oluşmaktadır ve yaklaşık 1600 kişiye ev sahipliği yapabilmektedir. Bu bağlamda Le Corbusier’nin binalar için yaptığı “yaşam makinesi” tanımına uymaktadır.

©Paul Kozlowski

Unite d’habitation, Brütalist mimarinin en belirgin örneklerinden bir tanesidir. Bina, pilotis adı verilen sistem ile, yer düzleminden kolonlar ile ayrılmış bir şekilde ayakta durmaktadır. Yapıyı yaşıyan büyük masif kolonlar çıplak bırakılmıştır. Aynı şekilde Le Corbusier’nin yapılarında genel olarak kullandığı pürüzsüz beyaz cephe tercihi yerine cephe elemanları ve döşemeler brüt-betondan oluşturulmuş ve yine çıplak bırakılmıştır.

©Paul Kozlowski

Unite d’habitation Le Corbusier’nin Modulor’u en başarılı şekilde kullandığı yapılardan biridir. Mimarideki tüm ölçüleri insan ölçeğine getirme kaygısı ile ürettiği Modulor ölçü birimini tasarımının her aşamasında kullanmıştır. Binanın duvarlarında Modulor adamının işlemelerini görmek mümkündür.

©Paul Kozlowski

Unite d’habitation’u dünya üzerindeki diğer toplu konut projelerinden ayıran en temel özellik iç mekan kurgusudur. Bir koridorun iki yanında şekillenen yaşama birimleri yerine Le Corbusier, binanın iki ucundan ulaşılan daireler üretmiştir. Aynı zamanda daireleri kendi içerisinde iki katlı yaparak olağan çözümlerin dışına çıkmayı başarmıştır.

The post Unite d’Habitation appeared first on Arkitektuel.

© Darren Bradley

Kaliforniya Üniversitesi’nin (University of California) ana kütüphane binası olarak tasarlanan Geisel Kütüphanesi Brutalist mimarinin özelliklerini dünya üzerinde en iyi temsil eden yapılardan birisidir. İsmini Fransızca “brüt” kelimesinden alan bu akım, masif kütlelerin ve yoğun hacimlerin birlikteliği ile var olur. Tekrar eden modüler elementler ve gruplaşmış mimari öğeler bu akımın en belirgin özelliklerinden biridir. Ayrıca, beton brutalizm akımında en çok kullanılan yapı malzemesidir.

©Flickr – kevinsm329

Geisel Kütüphanesi’nin mimarisi de tekrar eden aynı fonksiyona sahip öğelerin bir araya gelmesiyle oluşur. Masif beton ayaklar binanın yükünü taşırken aynı zamanda kütlesel bir yoğunluk ifade eder. Binanın taşıyıcı beton elemanları olduğu gibi bırakılarak betonun etkisi arttırılmaya çalışılmıştır.

William L. Pereira, bir kütüphane için en ideal formun küresel bir hacim olacağını ileri sürmüştür. Bu nedenle, Geisel Kütüphanesi’ni tasarlarken, her ne kadar küresel bir form kullanmasa da, dikdörtgen prizmalar halinde tasarladığı katları bir kürenin boşlukta kapladığı hacme göre yerleştirmiştir. Böylece en geniş kat kütüphanenin orta katı olup, diğer katları bu kata göre küçülterek yerleştirmiştir. Bu sayede, kütüphanenin aydınlanma ve ışık alma problemini çözmeye çalışmıştır.

© Darren Bradley

Geisel Kütüphanesi’nin ortasında bulunan çekirdek, sekiz katı da birleştiren sirkülasyon sistemini taşımaktadır. Her kata ulaşım plan düzleminin ortasından sağlanmaktadır. Sekiz katlı yapının ilk iki katı yalnızca bu çekirdekten oluşmaktadır.

45 derece açıyla yerleştirilmiş 16 büyük beton ayak, yapının ‘küresel dikdörtgen’ tasarımından ortaya çıkan konsolları taşımaktadır. Bu beton ayaklar, herhangi bir burulma deformasyonunu engellemek adına çelik halatlar ile bağlanmıştır.

©Flickr – dankit

Kütüphane ile ilgili ilginç bir özellik de 3. kat ile ilgilidir. Çekirdeği oluşturan katlar 1 ve 2, kütüphane katları ise 4,5,6,7,8 olarak numaralandırılmıştır. Üçüncü kata merdiven veya asansör yoluyla ulaşım yoktur. Bunun sebebinin Geisel Kütüphanesi  tasarlanırken kitapların ağırlığının hesaba katılmadığı ve bu nedenle üçüncü katın boş bırakılmak zorunda kalındığı söylense de, bunu kanıtlayan bir veri yoktur.

The post Geisel Kütüphanesi appeared first on Arkitektuel.